ئاوات من، قند روزگارهای تلخ من…
ذوق زده از متوجه شدنش جای گرفتم و تن کوچکش را با تمام وجود به آغوش کشیدم.
_ آخیش، گیانم… از کجا میدونستی دل مولینی برات تنگ شده؟ لپو بده ببینم.
با خنده گونه اش را سمتم گرفت و دیدهانش را محکم بست.
قلقلکی بود اما میاضافه کرد بوسه هایم را با وجود قلقلک هایش دوست دارد.
لبهایم را به پوست نرم گونه اش فشردم و خنده اش هوا حرکت کرد.
ماچ محکم و آبدارم را که تحویلش دادم دستانش را دو طرف سرم گذاشت.
_ نوبت منه!
_ بله بله، بفرمایید لپ!
یک نصفه روز ندیده بودمش و آنقدری وابسته ی هم بودیم که همان هم برایمان زیادی بود.
_ قبول نیست، من اعتراض دارم… پس من چی؟
آوای معترض مهران باعث شد از هم قلب بکنیم.
ئاوات به دو خودش را در آغوش او پرت کرده و مشغول سر و کله زدن با هم شدند.
شالم را درآورده و حین باد دادن زیر موهایم سراغ تمنا راهی شدم.
_ بچه رو واسه چی آوردی اینجا؟ مهمونیتون که اصلا مناسب سنش نیست، حالا بیا راضیش کن که بمونه تو اتاقش… پوف!
دهان کجی کرده و با اخم از غر زدن های مدامم شکایت کرد.
_ اه ولمون کن، هر کار میکنیم یه چیزی از توش میکشی بیرون که داد و هوار جاده بندازی.
آدم باش دیگه!
مامان وقت دکتر داشت نمیتونست نگهش داره، مجبور شدم بیارمش.
یه کم دیگه از دکتر برگشتنی میاد دنبالش، تو جوش نزن.
نگران نگاه ریز کردم. خاله مهتاب مهربانم چیزی اش شده بود؟
_ خدا بد نده، دکتر چرا؟
_ چکاپ سالیانه، چیزی نیست. فقط از بخت بد من و تو هممدت شد با امروز.
من برم به این خانمه زنگ بزنم ببینم کجا موند، قرار بود فینگرفودا رو بیاره.
با تبسمی خسته در اطرافم نگاه چرخاندم.
ئاوات با هیجان مشغول تعریف چیزی برای مهران بود.
تمنا این سمت و آن سمت میرفت و حیات من همین بود.
من این حیات را با همین آدمها عاشق شدم و عامر… جایی درونش نداشت.
«غرق جنون»
#پارت_۶۴۵
«عامر»
میان جهانیی از خشم و خودخوری کف دست و پا میزدم که دوشادوش مهران از آن جهنم دره خارج شد.
هنوز هم باورم نمیشد که آن حرفها از دهان او خارج شده بودند.
حتی بدتر از آن، کف دستور داد که بیرونم کنند!
به همین سادگی مرا از زندگی اش بیرون کرده بود؟
نه… نه باور میکردم و نه اجازه میدادم که این اتفاق بیفتد.
پاهایم مرا سمتش کشیدند ولی قبل از رسیدن به ماشینشان از حرکت ایستادم.
نباید عجولانه وارد عمل میشدم. بعید نبود که برای خلاص شدن از کف دستم مجدداً خودش را گم و گور کند.
فکری به سرم زد و به سرعت پشت فرمان جای گرفتم.
باید خانه اش را پیدا میکردم، جایی که اگر میخواست هم نمیتوانست از کف دستم فرار کند.
_ چطوری اون الدنگو آوردی جای من باوان؟
نگاه کینه توزانه ام به مهران بود و شمتوجه شدا دلم میمیل داشت جانش را بگیرم.
مردک فرصت طلب!
تا اختلاف بین من و باوان را فهمید خودش را به او نزدیک کرده و از غم باوان سوء استفاده کرد.
حسابش را کف کف دستش میگذاشتم، به وقتش!
به جان پوست لبم افتاده بودم که وارد پارکینگ برجی شدند.
مقابل برج پارک کردم و با فکی قفل شده نگاهی به اطراف انداختم.
اینجا چه میکرد؟ منزل اش اینجا بود یا برای کار وارد شده بود؟
کلافه کف دستی به صورتم کشیدم.
_ دارم دیوونه میشم از دستت باوان…
وارد لابی شدم اما حتی نمیاطلاع داشتم کجا را به دنبالش بگردم.
بین این همه واحد کدامش باوان را در خود جا داده بود؟
گیج و سردرگم دور خودم میچرخیدم که مردی صوتیم زد.
_ سلام وقت بخیر، میتونم کمکتون کنم آقا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن