از این تبسم مزخرفی که به لبم سنجاق کرده بودم بیزار بودم.
از تابلوها، مردم، هنر… از همه چیز بیزار بودم.
چرا این مسخره بازی ها تمام نمیشد؟
چقدر حالا که نیاز به تنهایی داشتم وقت کش می وارد شد.
سوال های یکی از خریداران را که جواب دادم، با نگاهی زار و درمانده به مهران زل زدم.
_ منو ببر از اینجا، خواهش میکنم!
به امید اینکه او از این مخمصه نجاتم بدهد ولی خنده ی پر از شیطنتش میبیان کرد که دردسرهایم تمامی ندارد.
تمام تلاشش را میکرد تا سرگرمم کرده و فکر و خیال را از ذهنم دور کند.
آخرین تابلو هم که فروش رفت نفس راحتی کشیدم.
همه چیز بی نهایت عالی تر از چیزی که فکر میکردم شده بود.
آموزش های مهران و استعداد ذاتی ای که مهران میاظهار کرد دارم، باعث شده بود که کارهایم از خود او هم بهتر باشد.
همیشگی این حرف ها را میزد و من باور نمیکردم اما حالا که میزان استقبال مردم را مشاهده کردم، معنی حرف هایش را متوجه شدم.
_ خداروشکر که زود تموم شد، دیگه داشتم کنترلمو از دست میدادم.
پوزخند بدجنسانه ی مهران ابروهایم را در هم کشید.
هر وقت که نقشه ای برایم داشت اینطور میشد.
_ میکشمت مهران، چیکار کردی؟
زبانی روی لبهایش کشیده و شانه بالا انداخت.
_ سورپرایزه!
با ناله پا روی زمین کوبیدم و خودکاری سمتش پرت کردم.
_ توروخدا، همین یه ساعتم به زور سر پا بودم مهران.
خنده ی دندان نمایی کرد و کتش را روی دستش انداخت.
بازویش را جلو داد و وقتی دست دورش حلقه کردم راه افتاد.
_ از خیلی وقت پیش برنامشو با تمنا ریختیم عزیزم، نمیدونستیم امروز اینطوری میشه.
و متاسفانه نمیشه کنسلش کرد!
«غرق جنون»
#پارت_۶۴۳
باز هم این دو ملکه ی عذاب من کف دست به کف دست هم داده بودند و آخر و عاقبتش دیدن داشت!
دیده درشت کردم و با حیرت به نیم رخ خندانش زل زدم.
_ وای نه، چیکار کردین که نمیشه کنسلش کرد؟!
سرش را ریز ریز تکان داده و گفت:
_ یه مهمونی کوچیک…
تو گلو لبخند زد و حالا نگاهش کمی چاشنی مظلومیت داشت.
پیشاپیش داشت خودش را از خشمم مصون میکرد!
_ شاید یه نموره بزرگ تر از کوچیک!
واحرکت کرده ایستادم و کف دستم را به پیشانی ام کوبیدم. مهمانی را کجای قلبم میگذاشتم؟
نمیشد بهشان خرده گحرکت کرد، فقط میتمایل داشتند مسرورم کنند.
کف کف دستشان را بو نکرده بودند که عامر با رسیدنش قرار است چه طوفانی در وجودم برپا کند.
با امیدواری احمقانه ای سر کج کردم و ملتمس نالیدم:
_ حداقل بگو که امشب نیست!
گوشه ی نگاهش را که خاراند با زاری چشم بستم.
باز هم بدبیاری هایم زنجیر وار شروع شده بودند.
_ معذرت میخوام، فکر میکردم این کار شادت میکنه.
با تبسمی نصفه و نیمه بازویش را لمس کردم.
_ میدونم عزیزم، اشکالی نداره.
غصه هایم برای خودم بودند. منتقل کردنشان به آنها کار درستی نبود.
سعی کردم اتفاق امروزگار را فراموش کنم، حداقل برای امشامگاه.
با ورود به منزل و متوجه شدن تشریفاتی که گوشه گوشه ی منزل به چشم میخورد، لب گزیدم.
مهمانی بزرگتر از آنی بود که فکرش را میکردم.
تمنا با نیش باز و قر برایم کف دست تکان داد که برایش بینی چین دادم.
نیشش بازتر شد و برای حرص دادنم دست به هر ادایی زد.
به بهانه ی بد بودن حالش در نمایشگاه حضور نداشت و خر بودم که نمتوجه شدم باز هم نقشه ای برایم دارند.
_ من برم یه دوش بگیرم و آماده شم تا مهمونا نیومدن.
سمت اتاقم میرفتم که چیزی به پایم چسبید و صدای بچگانه اش تمام غم هایم را شست.
_ امروزگار پسر خوبی بودم و یه عالمه به تمنا جون کمک کردم، شاد شدی مولینی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن