گردنبند مستطیلی کوچک را از زنجیر بالایش برداشتم. یک پلاک مستطیلی کوچک و شفاف که طره ای موی بافته شده درونش میدرخشید.
در کف دستم بالا و پایینش کرده و گنگ نگاهش میکردم که باوان با هیجان بالایی پچ زد:
_ موهای خودمه… میتمایل داشتم یه چیزی ازم داشته باشی که همیشگی منو کنار خودت حس کنی…
دوسش داری؟
مگر میشد دوستش نداشته باشم؟
یک تکه از وجودش را تقدیمم کرده بود و همانطور که میمیل داشت قرار بود همه جا کنارم حسش کنم.
خوشامگاهختی ای بالاتر از این هم مگر داشتیم؟
_ انقدر زیباه که حتی نمیدونم چی باید بگم…
قربون تار به تار موهات، با ارزش ترین هدیه ایه که تو عمرم گحرکت کردم…
دور گردنم انداختمش و موهایش حالا به سینه ام چسبیده بود.
_ قول میدم بیشتر از جونم مواظب این تیکه از وجودت که پیشمه باشم، مرسی باوانم…
همچون کودکی که به خوراکی محبوبش رسیده، دیدهان درشت و درخشانش را به گردنبند دوخت و نیشش تا بناگوش باز شد.
_ مبارکت باشه، آخیش… همش میوحشت کردم خوشت نیاد.
خب، حالا نوبت منه!
عیدی من کو آقا عامر؟!
لب زیرینم را جلو دادم و با شرمندگی سر پایین انداخته و دیده بستم.
_ عرق شرمی که نشسته رو پیشونیمو میبینی؟!
پیشانی ام که از خیسی لبهایش مرطوب شد، دیده باز کردم.
با مهربانی نگاهم میکرد.
_ شوخی کردم عزیزم، همین که دارمت انگار کل جهان رو دارم.
بودنت بهترین هدیه است برام.
به خدا که این فرشته از سرم هم زیاد بود.
عشقی که مدام ابرازش میکرد من را خوشامگاهخت ترین مرد عالم کرده بود.
خوشامگاهخت بودم که او و احساس نابش را داشتم…
«غرق جنون»
#پارت_۴۵۷
بی هوا بلند شدم و حین کشیدن دستش، نگاهکی زدم.
_ چی میشه اگه منم شوخی کرده باشم؟!
تا به خودش بیاید سمت اتاق سابق عماد کشیدمش.
_ چیکار میکنی؟ چرا میبریم اونجا؟
لحن دستپاچه و ترسیده اش به مذاقم خوش نیامد.
نامیل داشته ابروهایم در هم گره خورد ولی پشت به او بودم و تغییر حالتم را نمیدید که پا روی زمین کشید.
_ وایستا عامر، چیکار میخوای بکنی؟ نمیخوام برم تو اون اتاق، عامر…
این حقیقت که قبل از من عاشق عماد بود روی قلبم سنگینی میکرد.
حتی از راهی شدن به اتاقی که از او به یادگار مانده بود هم امتناع میکرد.
شاید میترسید با یادآوری خاطراتش، آن حسی که بینشان بود مجدداً در وجودش بیدار شود.
تقصیری هم نداشت، نمیتوانستم به او خرده بگیرم.
عماد گذشته ی او بود و همواره کنج دلش میماند…
او گناهی نداشت و من باید با این موضوع کنار می رسیدم.
ولی سخت بود، اینکه بدانم تمام دلش برای من نخواهد شد درد داشت…
مقابل در اتاق از حرکت توقف کردم.
دستان یخ زده اش را میان دستانم گحرکت کردم و پریشان بود که تلخی تبسمم را نمتوجه شد.
_ میدونم که هر کاری ام کنی بازم یه جایی از دلت متعلق به عماده.
نباید بابت حسی که بهش داری خجالت بکشی یا بخوای از من پهنونش کنی.
میفهمتت قربونت برم، خودتو اذیت نکن…
به جای فرار ازش، باهاش کنار بیا… بسیار راحت تره.
چانه اش لرزید و نگاه مردد و پر آبش را به در اتاق دوخت.
سرش را به سینه ام فشرد و آهی کشید.
_ من واقعا دوستت دارم عامر، نمیخوام اذیتت کنم…
اگه کف دست خودم بود، کل گذشته رو از ذهنم پاک میکردم… اما نمیشه، خاطراتش همیشگی باهامه…
کمرش را نوازش کردم، نفس هایم سنگین شده بود.
این حسادت احمقانه چرا رهایم نمیکرد؟
چقدر در عشقش بی منطق شده بودم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن