نگاهانش گرد شد و در کسری از ثانیه همچون ماهی از میان کف دستانم سر خورد.
مبهوت به جای خالی اش روی پایم زل زده بودم که صدای لرزانش قد بلند شد.
_ عی… دی… عیدیت… صبر کن…
دست روی شقیقه هایم گذاشتم. بدتر از قلبم نبض گحرکت کرده بودند.
ناکامی هایم در داشتنش، عصبی ام میکرد.
هر بار نزدیک میشدم به طریقی بینمان فاصله می افتاد و کم کم این فکر مسموم در ذهنم پخش میشد که باوان تمایلی به من ندارد.
بی قراری اش را میمشاهده کردم ولی…
شاید هنوز آماده ی پذیرش من نبود، شاید هنوز فکر عماد…
_ خفه شو!
ضربه ای به پیشانی ام کوبیدم و فکم قفل شد. نه او هنوز در فکر عماد بود و نه من حق داشتم این تصور را داشته باشم.
باورم نمیشد ولی داشتم به برادرِ مرده ی خودم هم حسادت میکردم.
اگر میمتوجه شدم که باوان به خاطر او زیر بار رابطه نمیرفت، عقلم را از دست میدادم.
جسم و روح و ذهنش متعلق به من بود، فقط من…
_ دیدی که چطوری اومد سمتت، متوجه شدی که چسبیده بود بهت، اونم میخوادت… شک نکن بهش…
دوستت داره مرتیکه، دوستت نداشت که با توی گند اخلاق نمیموند…
فقط تو تو دلشی، تو ذهنشی… جز این نیست، شک نکن…
آنقدر این جملات را با خودم تکرار کردم که بلوای ذهنم خاموش شد.
دستی به صورتم کشیدم و چند باری نفسم را با صدا بیرون دادم تا آهستهش از دست حرکت کرده ام برگردد.
باوان با صورتی سرخ و تبسم به لب سمتم دوید و بعد از جای گرفتن کنارم، جعبه ای کوچک را کف کف دستش گذاشته و مقابلم گحرکت کرد.
_ نمیدونی چجوری جلوی خودمو گحرکت کردم که زودتر از امروزگار بهت ندمش، انقدر زیباه عامر…
توروخدا دوستش داشته باش، من که مردم براش…
«غرق جنون»
#پارت_۴۵۵
ابروهایم بالا پرید و با دهانی باز به صورت گلگونش زل زدم.
انتظارش را نداشتم، ابدا فکرش را هم نمیکردم برایم چیزی خریده باشد.
اصلا کی وقت کرده بود؟
یا در منزل بود و یا کنار خودم، کی فرصتش را داشت که بی خبر از من چنین کاری کند؟
نکند همان روزگاری که با تمنا بیرون حرکت کرده بود…
خدای من!
لحظاتی که کنار دوستش میگذراند هم به فکر من بود و من به احساسش شک کرده بودم.
این منِ احمق لیاقتش را نداشتم…
گونه اش را نوازش کردم و قدردان و شرمنده در چشمان جذابیش زل زدم.
_ چیکار کردی دورت بگردم؟
من که… اصلا انتظارشو نداشتم…
چرا خودتو تو زحمت انداختی دختر کوچولوم؟!
تبسمش عمق گراهی شد و اشاره ای به جعبه زد.
_ اوم… خب یه ذره ناجوره ولی با کارت خودت خریدمش!
ولی بهت بگما، تا قرون آخرشو بهت پس میدم… ازت قرض گرفتم فقط!
بزن به حسابم تا وقتی که یه کاری واسه خودم دست و پا کنم.
بلند زیر خنده زدم در حدی که اشک از چشمانم سرازیر شد.
چهره ی مظلوم ولی حق به جانبش عجیب مشاهده کردنی شده بود!
لب برچید و به پایم کوبید.
_ کوفت، به من میخندی؟ بگیر بازش کن جای این کارا!
دست دور کمرش پیچاندم و سمت خودم کشیدمش. سفت و محکم میان بازوانم چلاندمش.
جعبه را میان کف دستان خودش باز کردم و قبل از دیدن محتویاتش، گاز ریزی از لاله ی گوشش گراهی شدم.
_ اون کارت از همون لحظه که دادم کف دستت مال خودت شد، بعدشم مال من و تو داره مگه؟ قرض و حساب چیه؟
از این حرفا نزنی که خلقم تنگ میشه ها!
خنده هایش جان اضافه بود برایم…
جانم را میدادم تا مدام بخندد و مدام جانم را اضافه کند و من باز هم برایش جان دهم…
_ آخ عامر… کادوتو ببین دیوونه!
دخترک شیرینم!
کور خوانده بود اگر فکر میکرد به این چیزها بسنده میکنم!
من امروزگار کادوی باب میلم را از او میگراهی شدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن