حالا نه وقت رو به رو شدن با او بود و نه من آمادگی اش را داشتم.
هیچ ایده ای نداشتم که چطور قرار است با او در مورد باوان و شرایط جمشاهده کردم صحبت کنم.
در یک لحظه تصمیمم را گراهی شدم، تنها جاده پیش رویم فرار بود.
تا کی؟ نمیدانم…
با روشن کردن موتور به سرعت از اویی که داشت نزدیکم میشد دور شدم و از آینه دیدم اوی مات و مبهوت را که به زمین چسبیده بود.
_ نمیدونم باید باهات چیکار کنم حنانه، کاش تو حیاتم نبودی…
عذاب وجدانی که بابت تباه کردن حیات حنانه داشتم، تمام هیجانم را نابود کرد.
او تمام جوانی اش را به پای من ریخت و در ازایش چه چیزی نصیبش شد؟ هیچ و پوچ…
هر سمت زندگی ام را که درست میکردم، یک سمت دیگرش لنگ میزد.
کاش همه چیز طور دیگری رقم میخورد…
پشت چراغ قرمز بودم که تکاپوی مردم نظرم را جلب کرد. شهر و خیابان ها از همواره شلوغ تر بود و با کمی دقت حال و هوای نو شدن را میشد دید.
کمتر از یک ماه دیگر سال نو میشد و آنقدر درگیر گراهی شداری هایمان بودیم که روند طبیعی جهان از یادمان حرکت کرده بود.
به یاد عماد لبخندی زدم. عاشق سال نو بود و اگر زنده بود، قطع به یقین داشت دکور نوروزگاری آتلیه اش را میچید.
چشمم به مردی افتاد که گوشه ی خیابان کنار چند سطل بزرگ گل ایستاده بود و گهگاه برای بازار گرمی چیزی میبیان کرد.
نگاهم بین ثانیه شمار چراغ قرمز و سطل های رنگی چرخید و با لبخند خودم را گوشه ی خیابان کشیدم.
باید گذشته را پشت سر میگذاشتیم، هم من، هم باوان و هم حنانه…
اجازه نمیدادم گذشته، آینده ای که با باوان داشتم را خراب کند و تاوانِ گذشتن از حنانه را هم میدادم، هر چه که بود.
_ سلام، خسته نباشین. یه دسته گل قشنگ برام میپیچین؟ از همه ی گلاتون بذارین.
«غرق جنون»
#پارت_۴۰۸
ترافیک سنگین و اعصاب خرد کن خیابان ها را با بوی گلهایی که در آغوشم بود گذراندم.
تمام مدت حرص دیر رسیدنم را میزدم و بالاخره که مقابل خونه توقف کردم، نفسی از سر آسودگی ریه هایم را جلا داد.
باز هم مملو از ذوق مشاهده کردن باوان شدم و حساب و کتاب حرکاتم از کف دستم در رفت.
موتور را وسط حیاط رها کردم و با قدمهایی قد بلند خودم را داخل خانه انداختم.
نور ضعیف هالوژن های آشپزخونه تنها منبع روشنایی منزل بود و با دیدن منزل ی سوت و کور بند دلم پاره شد.
من قبلا در این موقعیت بودم و ترس راهی شدن باوان در رگ و پی ام ریشه ای کهنه و قدیمی داشت.
_ باوان…
دل خودم برای لرزش و استرسی که درون صدایم موج میزد، آتش گرفت و باوان از سنگ بود اگر باز هم تنهایم میگذاشت.
_ کجایی باوان؟ خوابی؟
مضطرب سمت اتاقش راهی شدم و تخت خالی را که دیدم چیزی به دلم چنگ انداخت.
سمت آشپزمنزل و اتاق سابق عماد دویدم و ملتمس آوایش زدم.
_ نگو دوباره رفتی باوان…
_ اینجام!
گردنم با شدت سمت صدایش چرخید و جسم کوچکش را جمع شده گوشه ی مبل متوجه شدم.
تمام مدت مقابل نگاهم بود و اما ترس از کف دست دادنش، کورم کرده بود.
قفسه ی سینه ام تکانی خورد و نفس لرزان و حبس شده ام را بیرون داد.
با ملایمشی که سعی داشتم به خودم تلقین کنم، سمتش راهی شدم و کنارش روی مبل نشستم.
کف دست روی بازویش گذاشتم و سعی کردم بلندش کنم.
_ قصد جون منو کردی دختر؟
پاشو ببینمت، چرا تو تاریکی قرار گرفتی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن