صوتی بسته شدن در را که گوش دادم جیغم را در متکا خالی کردم. واقعا حرکت کرده بود؟!
اشک به چشمم نیشتر زد و با حرص روی تخت نشستم. نگاهم به در بسته ی منزل افتاد و سری به تاسف تکان دادم.
_ خاک بر سرت، من گفتم بری تو که نباید میرفتی!
لباسی که تنم کرده بود را غر زنان از تنم بیرون کشیدم و به زمین کوبیدم.
_ عین باباها میمونه… دلواپس سرما خوردن من هست ولی تو این حال ولم میکنه میره، مرتیکه ی گاو!
واقعا هم شبیه پدرها بود. آنقدر برای عماد پدری کرده بود که انگار این حس درون وجودش نهادینه شده بود و خواه ناخواه در کارهایش نوعی مراقبت و محافظت متوجه شده میشد.
حین بالا کشیدن شلوارم سمت آشپزمنزل رفتم و همان لباس های قبلی ام را پوشیدم.
کف دست به کمر چرخی دور خودم زدم. گیج بودم و نمیاطلاع داشتم باید چه کنم.
کاش حداقل عامر کنارم میماند.
یادآوری حرکت کردنش داغ قلبم را تازه کرد و دندان روی هم ساییدم.
_ من یه دهنی از تو سرویس کنم، هنوز نمیدونه برو تو فرهنگ لغت دخترا یعنی نرو!
باوان عاشق درونم بی هوا توی گوشم زده و شماتت گر گفت:
_ از کجا باید بدونه؟ دوست دختر داشته یا زن؟ اصلا دختری دور و برش بوده مگه؟
بیخود میکنی اذیتش کنی، طفلی با اون حال خراب بازم به فکر تو بود، پاچشو گحرکت کرده بودی ول نمیکردی… دختره ی پررو!
به ندای درونم حق میدادم. اصلا همه چیز زیر سر خودم بود اما خلأ بودنش کنارم، درمانده ام کرده بود.
آبی به صورتم پاشیدم و کمی ملایمتر از قبل مشغول جمع کردن میز صبحانه شدم.
هر چه بیشتر میگذشت، اشتباه بودن راهی شدارم در ذهنم بزرگ و بزرگ تر میشد.
باید طوری این دلخوری را پایان میدادم.
شاید یک حیات آرام بعد از آن همه سختی حقمان بود.
بی صبرانه نگاه انتظارش بودم ولی تیک تاک عجولانه ی عقربه های ساعت و تاریکی یک کف دست هوا، ذوقم را کور کرد.
چرا نمی وارد شد؟
«غرق جنون»
#پارت_۴۰۶
«عامر»
مغازه ای که عاشق وقت گذراندن درونش بودم، حالا برایم حکم قفسی داشت که نفس کشیدن را برایم سخت کرده بود.
دلم پیش دخترکم جا مانده بود و قلبیل نفس تنگی ام شاید خود او بود.
کنارم نبود تا نفسم شود.
از همان لحظه که با قلب و احساسم روراست شدم، دیگر دوری اش را تاب نمی آوردم.
او حالا تکه ی بزرگی از من شده بود و بدون او ناقص بودم.
_ آقا یه نگاه به این ماشین ما میندازی؟ از صبح چند باری خاموش کرده، اسیرم کرده به ولله.
روی پله ی چال سرویس نشسته بودم و برای مشاهده کردن مرد باید سر بلند میکردم.
ولی همین که به جای چهره ی او، باوان پیش نگاهم ظاهر شد سد مقاومتم شکست.
فکر و ذکرش یک لحظه رهایم نمیکرد…
من هنوز طعم داشتنش را نچشیده بودم و او بیخود میکرد که میخواست تنها بماند!
اصلا تا همین جا هم بیش از حد تنها مانده بود، بسش بود دیگر!
به شوق دیدنش انرژی بالایی زیر پوستم دوید و هیجان زده بلند شدم.
حین درآوردن لباس کارم، با نیم نگاهی به مرد سر بالا انداختم.
_ شرمنده من یه کاری برام پیش اومده باید ببندم، چهار تا مغازه بالاتر یه مکانیکی دیگه هست کارشم خوبه، بری پیشش کارتو جاده میندازه.
مرد غر و لند کنان بیرون راهی شد و من هم برای زودتر رسیدن به خانه به هول و ولا افتادم.
استرسی شیرین و قلبنشین دست و پایم را در هم گره میزد و حتی فکر به باوان هم قلبم را به تکاپو وامیداشت.
با حرکاتی شتاب زده کرکره ی مغازه را پایین دادم و همین که خواستم روی موتور بنشینم، حنانه را مشاهده کردم که نزدیکم میشد.
_ لعنتی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن