اقدام بعدی ام، سرزدن به پوریا بود. بی هیچ حرف اضافه و توضیحی اظهار کرده بودم که دیگر قلبم ترانه سرایی نمی خواهد. شوکه شد ولی…وقتی بین دیدهانم خیره شد انگار چیزی آشنارا مشاهده کرد، چیزی که با آن آشنا بود و همان باعث شد بی حرف و بی تلاش برای قانع کردنم، خیلی خبی بگوید و فقط کف دستم یک لیوان چای بدهد. یک لیوان چای که نه با آن قندی خوردم و نه دست به پولکی های روی میزش زدم. دلم می خواستم حلقم، به طعم تلخش عادت کند.
آخرین اقدام و مهم ترینش اما…برگشتن به آبادیس بود. می تمایل داشتم سریع همه چیز را حل کنم و بروم. کدام شهرش را نمی دانستم ولی، هرجایی که اسمش پایتخت نبود، پارک ساعی نداشت، برج میلاد نداشت و پشت میز کافه هایش، خودم را نمی متوجه شدم. مهران از حضورم شاظهار کرد زده شده بود. بعد از یک غیبت طولانی برگشته بودم و او، به کنکاشم پشت میز و در حال گشتن کشوها، بهت زده نگاه می کرد.
ـ خوبی؟
مدارکم را برداشتم. یک سری وسایل شخصی هم داشتم که نیاز بود برشان دارم و همین….سرم را چرخاندم سمت صورت آنکارد شده ی بی نقصش.
ـ می شینی لطفا!
سری تکان داد. روی مبل نشست و شلوارش کمی بالا کشیده شد. وسایل را داخل کیفم انداخته و با حالی سخت…سرد…خسته، به در و دیوار اتاقی که با آرزوهایم درستش کردم و حالا دیگر، آرزویم نبود چشم دوختم.
ـ مهران، امروز روز سخت و خسته کننده ای داشتم. می دونم این که ساعت هشت و نیم شامگاه اومدم این جا…چقدر برات شوکه کننده است ولی ترجیحم این بود توی تایمی بیام حرف بزنیم که کارمندها نباشن. قلبمم می خواد رک این اظهار کردگو صورت بگیره.
سرش را با جدیت تکان داد.
ـ باشه اما اول از همه، تو واقعا خوبی؟ بهشدت رنگ پریده به نظر می رسیدی.
روح از تنم حرکت کرده بود. همان روزگار…توی ماشین، وقتی گردنبند قو را پرت کردم و همان ثانیه قلبم برایش تنگ شد و خودم را نهیب زدم که کاش می گذاشتم یک یادگاری بماند این میان. رنگ پریده ام، نشان از نبودن روحم بود.
ـ خوبم.
ـ می شنوم.
ـ می خوام سهامم رو بفروشم.
چنان یکه ای خورد که من را هم ترساند. با دیدهان گرد نگاهم کرد و من، تبسم تلخی زدم. رفیق نیمه جادهش شده بودم.
ـ متأسفم بابتش…ولی دیگه نمی تونم.
ـ غوغا می فهمی چی می گی؟ این جا همون جاییه که تو سال ها برای رسیدن بهش تلاش کردی و حالا که داری به هدفت می رسی، می گی می خوای سهامت و واگذار کنی.
موبایلم زنگ خورد. اسم کامیاب رویش نقش بست و من خاموشش کردم. وسایلم را برداشته بودم. دیگر نیازی نبود که حالا پشت آن میز بنشینم. آن میز هم حتی به آدم ها وفادار نبود. چه برسد به خوشی های دنیا که درست لحظه ای که نباید زیر پای آدم را خالی می کردند. روی مبل و نزدیک به مهران جای گرفتم. نور کم اتاق و تاریکی نشأت گراهی شده از بیرون، باعث شده بود فکر کنم…من…چقدر شامگاه هستم. شبیه آسمانی تاریک! آسمانی که وقتی به نیمه می رسید، می جای گرفت و دست روی سر پردرد مردم سر بربالین گذاشته می کشید و قطرات اشک ریخته شده روی بالششان را برمی داشت.
ـ زمانی براش تلاش کردم که هدفم بود.
عصبی لب زد.
ـ الان نیست؟
سرم زیر افتاد. قلبم می تمایل داشت فقط به منزل برگردم و ساعت ها بخوابم. ولی…رسیدن به خانه مصادف می شد با جواب پس دادن به اعضایی که پدر قرار بود خبر این کوچ من را بهشان بدهد تا آماده بشوند. از جنگیدن خسته بودم و قلبم می تمایل داشت شمشیرم را زمین بگذارم.
ـ دیگه نیست.
ناباور نگاهم کرد و من، باز سعی کردم بخندم و قلبم به حال دلم بسوزد. بی نوا چه می کشید؟ هیچ کس درونم را نمی متوجه شد تا به آن رحمی کند.
ـ یه مدتی هدفم این حرفه بود. موفقیت و درخشیدن ولی…الان فقط یه هدف دارم. اونم آرامشه. این جا…توی این حرفه، توی این شهر، پیداش نمی کنم.
ـ غوغا؟
همه این طور امروزگار صوتیم کرده بودند. همه یک طوری بیان کرده بودند غوغا، که صدایشان بی رمق شده بود.
ـ سال ها الکی تلاش کردم مهران!
او نگاهم کرد و من، خودم را چشم دوختم.
ـ آدم ها تلاش می کنن، برای خودشون هدف تعیین می کنن و وقتی بهش می رسن باید شاد باشن اما نیستن. زیرا توی هدف گذاریشون خودشون رو فراموش کردن. منم خودم و فراموش کردم مهران. فراموش کردم که حالا، وقتی به همه ی هدف هام رسیدم باز مسرور نیستم. حالم خوش نیست…
ـ تو چت شده غوغا؟
سرم را به چپ و راست تکان دادم. خندیدم و نوای این خنده شبیه یک نوار خراب بود. بد صوت و غیرطبیعی.
ـ هیچی…فقط، ترتیبش و بده.
سری به افسوس تکان داد.
ـ کار راحتی نیست. شصت درصد از سهام این جا متعلق به توا و باید یه سرمایه گذار قوی پیدا بشه.
ـ بخشیش رو خودت بردار مهران و باقی رو به سهام دارهای خرد پیشنهاد بده. می تونی حتی به پنج طراح ارشد هم بگی. شاید تمایل داشته باشن بخشی از سهام شرکت رو بخرن.
دیدهانش را بست. فکرش را به شدت مشغول کرده بودم. کف دستم جلو حرکت کرد و روی شانه اش جای گرفت.
ـ هیچ عجله ای نیست. هروقت شرایطش مهیا شد میام برای امضا. تا اون روز…این جا تمام اختیارش با توا. سر قیمت هم….
نگاه باز کرد، نگاهم کرد و من به آرزوها و جوانی برباد حرکت کرده ام در ذهنش گذراندم. پول، جبرانش می کرد؟
ـ قیمتش هم مهم نیست. باهاشون کنار میام.
از جایم بلند شدم، کیفم را برداشتم و وقتی به سمت در می رفتم اندیشیدم آوای انعکاس کفش هایم، دیگر ابداً این جا تکرار نخواهد شد.
ـ غوغا؟
ایستادم و به سمتش چرخیدم. ناراحت و گرفته نگاهم می کرد. ما باهم شروع کردیم و من، نتوانستم ادامه بدهم.
ـ بسیارا به اعتبار تو این جا مشغول به کار شدن، قبل واگذاری کامل سهام، شاید بهتر باشه بیای باهاشون حرف بزنی.
گلویم سوخت. سیبکش بالا و پایین شد و من، سرم را چرخاندم سمت اتاق و یک دور تمامش را دوره کردم.
ـ بیام برای خداحافظی؟
جوابی نداد. تلخ خندیدم. صورتم داشت از این تظاهر لعنتی چسبیده رویش درد می کشید. دستگیره ی در را فشردم و قبل از پایین کشیدنش، درحالی که سرم پایین افتاده بود لب زدم.
ـ اگر این کلمه می تونه زهر حرکت کردن رو بگیره و فایده ای داره….خداحافظ!
از شرکت که بیرون زدم، تاریکی شهر…خیلی بیش تر از همیشگی به دیدهم می رسید. برای تاکسی زرد کف دستی کشیده کردم. جلوتر از من ایستاد، به سمتش راهی شدم و قبل از سوار شدن به ساختمانی که با یک جهان دلدادگی ساختمش خیره شدم و بعد، پوزخندی به باورها و رویاهایم زدم. سوار ماشین شدم. سرم را تکیه دادم به خنکای شیشه اش و بالاخره تمام شد.
یک روزگار دیگر تمام شد و من، به روی خودم نیاوردم مشتاق دیدارم و این بیقراری برمی گردد به یک آدم. به یک آدم حرف گوش کن که تا گفتم برو…راهی شد! فرکانس رادیوی ماشین مرد، در شامگاهکه ی آوا بود. موسیقی اش را گوش کردم و دیدهانم را ملایم بستم.
“چه قلب خونیه حالم خراب تر از اون که بدونیه
چه قلبه خونیه اونی که داره می گذره جوونیه
کجا تو گم شدی کجا نشونیه
چه قلب خونیه تو حالی که باید دلدادگی برسونیه
چه دل خونیه داره بارون می آد چه آسمونیه
چیزایی که می گی به چه زبونیه”
*******************************************************************
ـ شامگاه اول محرمیت غریبانت با شاهین، تا صبح ضجه زدم. توی همین اتاقت…اشک ریختم، از خدا گله کردم بابت سرنوشتت و تا صبح قلبم شور زد. پدرت غدغن کرده بود بهت سر بزنم. نمی دونستم چه حالی داری و تمام اون شب هارو با اتاقت می گذروندم. میعاد عصبی بود. کامیاب از اون بیش تر…آذربانو دیگه مثل همیشه نبود و عمه ات، کم تر می اومد این ور. می گفت انگار گرد مرده پاشیدن توی این خونه.
جای گرفته بودم پایین تختم، روی زمین…نزدیک به یک جعبه ی چوبی که وقتی بچه بودم، داخلش را پر کرده بودم از صدف هایی که از کنار دریا جمع کرده بودم و گوش ماهی هایی که هیچ وقت صدای دریا نمی دادند.
ـ وقتی پدرت خودش و راضی کرد تا اجازه بده حرکت کرد و آمدها شروع بشه و خواست دست شوهرت رو بگیره و بیاره توی حرفه ی خودش، از سرنوشتت بیش تر ترسیدم مامان جان.
نگاهانم را از صدف ها جدا نکردم. یک وقتی عاشق شدم گردن آویزشان کنم برای دور گردنم.
ـ وحشت کردم مثل خودم شی. مثل خودم سهمت از همسرت بشه نصفه شامگاه رسیدن و صبح زود راهی شدن و پروژه های سنگین خارج شهر. می وحشت کردم شوق زندگیت از بین بره.
یکی از گوش ماهی هارا برداشتم. بین کف دستانم گحرکت کردم و محکم تکانش دادم تا به گوشم بچسبانم. می خواستم ببینم، دوری از ساحل، تأثیری داشته تا بالاخره، به یاد دریا صدای آب بدهد؟
ـ پدرت هرچی بود، اهل خیانت نبود. می دونستم به زیستنم وفاداره و اون روزی که فهمیدم، درد خیانت متوجه شدی…مردم برات غوغا.
گوش ماهی صوتیی نداد. انگار بعد از جدایی از ساحل، مرده بود. برای همیشگی.
ـ بگردم برای روزایی که گذروندی و آوات در نیومد. چیزایی متوجه شدی و اعتراض نکردی، دردایی کشیدی که آخ هم نبیان کردی.
گوش ماهی افتاد توی جعبه، پیش صدف ها…صدای برخوردش شامگاهیه صوتی افتادن سنگ بود. مرده ها، سنگ می شدند؟
ـ میعاد که به اون روزگار افتاد، همه قلبخوشیم تو بودی. که هستی…غمم و می خوری. کنارمی. که انقدر از حیات درد و رنج کشیدی که حالا با یه کوله بار تجربه، می خوای ادامه بدی. غوغا مولین، چرا باز این طوری شد؟
در جعبه را بستم، دیدهانم را هم….قلبم می خواست ساعت ها در همان حال بمانم.
ـ اصلا فداسرت که نتمایل داشتی ادامه بدی. فدا سرت مامان…اما دیگه رفتن چرا؟ حالا که میعاد قراره برگرده و همه چیز شکل قبل شه، چرا حرکت کردن؟ غوغا؟
جعبه را هول دادم زیر تخت، نمی تمایل داشتم ببینمش. صدف هایی که سال ها پیش با عاشقی جمعشان کرده بودم، همه شان در دوری ساحل مرده بودند.
ـ مامان جان؟ حرفی نمی زنی؟
آب دهانم را قورت دادم. کف کف دستم را روی زمین گذاشتم تا بتوانم بایستم. در ظاهر، هنوز آدم سابق بودم. می شد مسیر بروم، بخندم، برقصم، اشک بریزم، زندگی کنم…حتی حرف بزنم ولی، هیچ کس روحم را نمی توانست ببیند. با دندان هایی سپید و صورتی چروک شده، پیرزنی ۸۰ ساله را شامگاهیه بود.
ـ قلبم واسه یه چیزایی تنگ شده مامان.
اشکش را پاک کرد، دستش را به طرفم گحرکت کرد و من با ترمشاهده کرد به انگشتانش زل زدم و بعد، دستش را گرفتم. وادارم کرد کنارش روی تخت بنشینم، تمام وقتی که توی اتاقم بود، تلاش کرده بودم مستقیم به نگاهانش زل نزنم.
ـ برای چی مولین جان؟
گلویم سوخت. دیدهانم را بستم و سرم را آرام روی پایش گذاشتم.
ـ برای وقتایی که بهار می شد، قلب قلب می زدم برای نوبرانه هاش. برای چاقاله و گوجه سبز اول فصل و توت فرنگی های قرمزش…برای وقتایی که تابستونا، از ذوق تعطیلی مدرسه و شنا کردن توی استخر و بستنی یخی های کف دست ساز عمه، بعد آخرین امتحان تا خود خونه جیغ می کشیدم و می ریز خندیدم، برای وقتایی که از پاییز ذوق لوازم تحریر نو خریدن و داشتم و آوای باز وارد شد بوی ماه مدرسه رو گوش دادن…برای وقتی که قلبم زمستون و می میل داشت برای برف بازی، لبو خوردن و آش رشته پختن…شب یلدا و خرید آخر سال برای شروع سال جمشاهده کرد. مولین؟ بزرگ شدن چرا انقدر تجربه ی بدی بود.
کف دستانش، روی موهایم به حرکت دروارد شدند. دیدهانم را بستم و با یک تبسم رو به خیال زخمی ام لب زدم.
ـ دلم می خواد دوباره اون روزگاری برسه که وقتی دور هم جمعیم، آوای خنده مون کل باغ و پر کنه. برای وقتی که زندگی می کردیم مامان…
ـ بمیرم برای قلبت.
پاهایم را روی تخت بالا کشیدم، در خودم جمع شدم و او بیش تر سرم را نوازش کرد. چندسالم بود؟ باز هم کودک این آغوش مادرانه بودم.
ـ من بهت قول می دم مامان. می رم که خودم و پیدا کنم و وقتی برگشتم، می شم غوغایی که می دونه از زندگی چی می خواد. می رم قلبم و ترمیم کنم مامان. می رم که یاد بگیرم، چطور برای خودم حیات کنم. فقط برای خودم…می رم خودم و دلبسته شده باشم.
صدای هق هقش، دردآلود بود. کاش می شد گوش هایم نشنوند. سردم بود و دلم یک خواب سبک و راحت می خواست.
ـ داشتم فکر می کردم، چرا نویسنده ها شخصیتاشون و اذیت می کنن مولین. چرا نمی ذارن عاشقا راحت به عشقشون برسن….بعد در ذهنش گذراندم، خب اونا خالقن و می دونن تهش قراره چی بشه. پس از اذیت شخصیت هاشون رنج نمی کشن چون ته داستان و می دونن، به نظرت…خدا هم الان، از متوجه شدن حال من، ناراحت می شه؟ بعید می دونم مامان…اون ته قصه رو می دونه. پس، منم دلم و خوش می کنم به آخر این قصه. می رم که برای این قصه، شخصیت بهتری بشم…
کف دستش را روی گونه ام گذاشت. با کف دستانم گرفتمش و بوسیده ای رویش کاشتم. اشک ریخت و من تند و سریع روی کف دستش بوسه زدم و بابت هراشکش، یک ببخشید نثار مادرانه هایش کردم. قبول که برایم پدر و مادر کاملی نبودند ولی…من هم حق فرزندی را برایشان به جا نیاورده بودم.
شاید حال بد امروزم، ثمره ی همین ناحقی بود.
****************************************************************
ـ همه کارات و انجام دادی؟
خسته، ثانیه ای چشم بستم و بعد، پشت چراغ قرمز توقف کردم. از طریق بلندگو، صوتیش از گوشی پخش می شد و دیگر نیازی نبود موبایل را مستقیم نزدیک گوشم بگیرم.
ـ کارای مریضام انجام شد. مطب و هم همین یک ساعت پیش واگذار کردم. مشکل شرکت اما زمان گیره. سپردم به وکیل تا خودش در نبودنم بتونه انتقال سهام و انجام بده.
نفس عمیقش را متوجه شدم….می توانستم درهم رفتن صورتش را هم حس کنم.
ـ چرا یه سر به میعاد نمی زنی؟
انگشتانم از ریتم گحرکت کردن روی فرمان باز ایستادند. دیدهانم را دوختم به تایمر چراغ.
ـ سرم شلوغه. دلیل خاصی نداره.
ـ د آخه بزمجه، جز شستن و پوشک عوض کردنت، کل زیستنت و من جلو بردم. دیگه انقدر واضح دروغ نگو. از چی داری فرار می کنی تو؟
چراغ سبز شد، تبسم تلخم از لحنش…عمق گرفت و با روی پدال فشردم.
ـ قبل راهی شدن می رم سراغش.
ـ دیگه زحمت نکش، بذار مرخص بشه بعد…
آهی کشیدم. با صدایی ساکت. یحتمل نشنید اما، کمی از عمق دردم را کم کرد. جادهنما زدم تا بتوانم وارد خیابان فرعی شوم. بوق اتوموبیلی که متوجه این علامت نشده بود و نزدیک بود به ماشینم برخورد کند قد بلند شد و من، به جای اعتراض و فحاشی، فقط به راننده ی حق به جانش نگاهی انداختم.
ـ کی می ری؟
ـ پنجشنبه.
خوبه ای اظهار کرد و بعد، وقتی آوایم کرد حس کردم لحنش هزاران برابر تغییر کرد. از آیینه عقب را چشم دوختم و سرعتم کم شد.
ـ جانم کامیاب؟
ـ یه زحمت دارم برات قبل حرکت کردن.
نفسم را محکم بیرون فرستادم. سعی کردم از آیینه دیگر عقب را نگاه نکنم. قلبم برای دلم می سوخت. برای تمام عصب های حسی و هرچیزی که به احساس یک آدم مرتبط می شد.
ـ بگو!
ـ فردا صبح بیا محضری که من و تبسم توش عقد کردیم.
ـ برای چی؟
ـ برای این شاهد طلاقمون باشی.
شوک این حرف باعث شد محکم روی ترمز بکوبم. اگر کمربندی نداشتم قطعا توی شیشه فرود می وارد شدم. صوتی غوغا گفتنش مصادف شد با توقف ماشین پشت سرم. نفس های سریع و عمیق کشیدم و بعد…کمربند را با کف دست هایی لرزان باز کردم. قبل از پیاده شدن از ماشین، یک جمله اظهار کردم و تماس را قطع کردم. دلدادگی های ما انگار نفرین شده بود.
ـ از من نخواه کامیاب.
پیاده شدم، او هم حالا پیاده شده بود و مکان ایستادنمان اصلا جای مناسبی به نظر نمی رسید. دلم داشت می ترکید. هم از متوجه شدن جمله ی کامیاب و هم از متوجه شدن او با آن ظاهر . وقتی مقابلش ایستادم امان ندادم تا حرفی بزند و حتی، به اشک هایم هم مجال ریزشی ندادم. زهر حرف کامیاب را روی او می خواستم خالی کنم.
ـ بیست دقیقه است دنبالمی…قلبیلت و نمی دونم ولی، داری بهم ظلم می کنی آقای عابدینی.
هیچ وقت این طور ندیده بودمش. هیچ وقت این طور به بغض نشکسته دچار نشده بودم و هیچ وقت…به یاد نداشتم دلم انقدر سریع بزند. او اما به جای همه چیز فقط نگاهم کرد و بعد…با یک جمله تار و مارم کرد. قلق این دل را خوب بلد شده بود. دلی که از دیدن صورت خسته اش، داشت بالا و پایین می پرید و دستی که حالا، رعشه گراهی شده بود تا مبادا جلو برود. لحظه ی ترک، باز بوی افیون به مشامشان خورده بود.
ـ قلبیلم؟ دلتنگی!
دیده بستم، لعنت بر این حال و این خاطره و این تن صدایی که جان می دادم برایش و جان گراهی شده بود از من.
ـ قرار بود بی سروصوت بری علی.
ـ حرکت کردم…معلوم نیست رفتم؟ این تویی که نه از ذهنم، نه از قلبم و نه از لحظه هام بیرون نمی ری. غوغا… من حرکت کردم، این تویی که از سرم بیرون نرفتی.
لحنش چقدر شکسته و پرخش بود. شامگاهیه صدای خواننده ی محبوبم از یک ضبط صوت بی کیفیت. به قفسه ی سینه اش زل زدم. چندبار بغلم کرده بود و من، چندسال طول می کشید لذتش را ترک کنم؟ اشکم بالاخره ریخت. از وقتی ماشینش را پشت ماشینم تشخیص دادم به خودم قول دادم به روی خودم نیاورم ولی…نشد.
ـ مردونه برو آقای عابدینی..فکر منم بنداز توی همین سطل زباله ی کنار خیابون.
آوایم را خودم هم باور نمی کردم پس از او چه توقعی داشتم؟ من برو اظهار کردنم، شامگاهیه برگرد و بغلم کن بیان کردن بود. شامگاهیه شرم از برادرانه های میعاد و قلب خودم. چرخیدم تا بروم که…
ـ غوغا؟
آخ….آخ از این دل تشنه ی متوجه شدن اسمم! کف دستم مشت شد. برنگشتم و به جایش او مقابلم ایستاد. در جدی ترین حالت ممکن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن