ـ من پای کاری که کردم می ایستم…میعاد هرچیزی که بگه، من حاضرم بهش تن بدم…ولی…تو پای دلی که بردی، از حرکت ایستادی؟
داشت من را به چه متهم می کرد؟ لب هایم لرزید و او سر تکان داد.
ـ آدما توی اوج گراهی شدن می تونن به خیلیا فکر کنن. من اما توی سقوط…به تو فکر کردم.
اشک نگاهانم را پر کرد، دلم می تمایل داشت ساکت جلو می رفتم و بغلش می کردم. می اظهار کردم می فهمم که هراسیدی…که همه ی آدم ها می ترسند. می فهمم که عاشق بودی ولی….واقعیت جز این بود. عشق و ترس، قلبیل ادامه ی یک مسیر که به یک شخص دیگر پیوند خورده را نداشتند. حس کردم توی نگاهان او هم، یک آغوش حسرت زنان پر می زند. گردنم را بیش تر به عقب کج کردم. با آن قد قد بلندش نیاز بود خوب تر ببینمش.
ـ علی!
دستش را جلوی صورتم نگه داشت به نشانه ی این که حرفی نزنم و بعد، سیبک گلویش مردانه بالا و پایین شد. خوب نگاهم کرد و در نهابت با یک تبسم تلخ لب زد.
ـ به جز غوغای عشق تو، درون قلب نمی یابم…
گفت….حرکت کرد سمت ماشینش، سوار شد و با یک دنده عقب ماهرانه، در یکی از فرعی ها ناپدید شد و من همان جا وسط خیابان کم تردد…ماندم و به نقطه ای روی زمین دیده دوختم. کف دستم ملایم ساکت بالا آمد، روی گلویم جای گرفت…فشارش داد و انگار همین فشار باعث شد بغضم، پوقی بیرون بپرد. با بی صوتیی و به شکلی خفه. کف دستم را بند صندوق ماشین کردم. خم شدم…قطرات اشکم ریخشتابزده و من، به شعر آخرش فکر کردم.
اظهار کرده بودم خوب است زن ها مردی در زیستن اشان داشته باشند که بلد باشد برایشان شعر بخواند و نازشان را بکشد، کاش تهش هم می گفتم چقدر سخت است زنی مردی داشته باشد که خوب شعر بخواند و خوب نازش را بکشد و بعد، بخواهد فراموشش کند.
چقدر سخت و چقدر محال!
“خستم از اینکه یه عمر با همه چی سر کردم
کاش به دنیای بچگی برگردم
روزگارایی که این قلب دیوونه خوش باور بود
روزگارایی که غم بود ولی زیستن بهتر بود”
بارها به افسانه های عاشقانه اندیشیده بودم. هزاران بار، خواب را از روی چشمانم برداشسریع و خودشان جایش نشستند. در ذهنش گذراندم…اندیشیدم…من، هزاران بار اندیشیدم که چرا هیچ عاشقانه ای، به سرانجام خودش نرسیده بود و بعد، تصور کردم شاید، دلدادگی یعنی نرسیدن…من برای ساکت کردن دلم، توجیهات زیادی ردیف کردم و این یکی، از همه شان غم انگیز تر بود. آن قدر غم انگیز که من را با چشمان سرخ از بی خوابی و اشک های شامگاهانه و هق هق های خفه شده در بالش، به دفترخونه رسانده بود تا شاهد طلاق کامیاب و تبسم باشم. آدم هایی که زیستن شان گره خورده بود به زندگی من و چقدر شرمنده ی این گره کور باز نشده ی لعنتی بودم. شاهدینی که انتخاب کرده بود همه از افراد مورد اعتماد اطرافش بودند. آن هایی که می خبر داشتند این پیوند هنوز بریده نشده و وارد شده بودند خودشان قیچی اش کنند.
تبسم، با یک آرایش کامل روی صنقلبی نشسته بود. از این که ضعفش را نشان نمی داد لذت می بردم. قلبم می تمایل داشت تمام زن های شکست خورده هم، زیبا شکست می خوردند. کنارش که قرار گرفتم، دست سردش را روی دستم گذاشت و فقط یک تبسم تلخ زد. تبسمی که می گفت تو تلاشت را کردی اما…شکسته ها درست نشدند. کامیاب، عصبی طول و عرض محضر را قدم رو می راهی شد و من از اخم هایش، درد هایش را می دیدم. زیستن من به این نقطه نرسیده بود. چراکه یکی خودخواهانه تصمیم گرفت بمیرد و یکی سیاه بپوشد. یکی دیگر، خودخواهانه به دلدادگیش در ذهنش گذراند و یکی دیگر…به حرکت کردن!
ـ لطفا شناسنامه هارو بدین.
کامیاب با بلند شدن صوتی مرد مسن، کف دست از جاده راهی شدن برداشت. شناسنامه ی تبسم هم ظاهرا دستش بود که جلو راهی شد و هردو را روی میز قرار داد. به رنگ قرمزشان خیره شدم و خب، بین مهرهای طلاق و ازدواج و اسم فرزند و تاریخ تولد آدم ها، کاش سرنوشتشان هم آن جا نوشته می شد.
ـ بهشدت خب، بیاین جلو، این جارو امضا کنین تا بعد صیغه ی طلاق و جاری کنیم.
کامیاب به تبسم خیره شد و من به هردونفرشان. چقدر درد قرار بود بعد از این بکشند و دور از هم بمیرند؟ تبسم مردد نگاهم کرد و بین نگاهان آرایش شده اش، اشک جای گرفت و من…آرام، توی سکوت زنگ زده ی محضری که آدم هایش همه انگار سیاه پوش بودند لب زدم.
ـ مطمئنی پشیمون نمی شی؟
سرش را آهسته تکان داد. چشمان خیسش را بست و با مکث ایستاد. وقتی به سمت میز قدم برمی داشت، حس می کردم هرلحظه امکان دارد تا سقوط کند. کامیاب، عقب تر توقف کرد و خیره ی صورت او، صبر کرد اامان امضا را او بزند. نگاه کامیاب به او بود و نگاه او به کاغذی که قرار بود امضا کند. بعد هم…کف دستش به سمت حلقه اش رفت و از انگشتش بیرونش کشید. کامیاب از پشت به میز تکیه زد و دیده بست و تبسم، حلقه را با صدا روی میز رها کرد.
ـ کجا رو امضا کنم؟
مرد، به جایی روی کاغذ اشاره کرد و او خم شد. خودکار وسط کف دستانش لرزید و من، با اشکی که بند نمی رسید به نقطه ی انتهای این مسیر دیده دوختم. ازدواج…چقدر فرآیند عجیبی بود. یک روزگار همین جا، همین نقطه با تبسم و عاشقی کف دستشان نشست برای امضای سند ازدواج و حالا….به گناه چیزی که درونش دخیل نبودند داشتند با خودشان چه می کردند؟
امضا را زد، زد و بعد چشمانش را در همان حال بست و من، از جایم قد بلند شدم. نگاه شکسته ی کامیاب، یک طوری بهت زده به آن برگه خیره بود که هیچ وقت انگار در این جهان وجود نداشت. متوجه شدن نداشت وقتی قرار بود، خودشان را این وسط جا بگذارند. کاری که من هم داشتم انجامش می دادم. پشت در دفترخانه از حرکت ایستادم، جایی که نبینم و حال بدشان را لمس نکنم. کف دستانم می لرزید و گلویم ورم کرده بود. نمی دانم چقدر گذشت، چقدر گذشت که بالاخره تبسم از در بیرون وارد شد و گیج و گنگ به سمت پله ها گام برداشت.
ـ تبسم؟
چرخید، من را مشاهده کرد و بلافاصله بغضش با صوتی بدی ترکید. به سمتش رفتم و همان طور که اشک می ریختم بغلش کردم. شاید نیاز بود روزگارهای زیادی گریه کند. آوای همه ی آدم های این قصه زخمی بود.
ـ عزیزم.
ـ امضا نکرد!
شوکه و ناباور، سرم را عقب کشیدم و او، با پشت کف دست اشک هایش را پاک کرد و ضعف کرده، سر خورد و روی پله ها جای گرفت. هم پایش خم شدم و صورتم را جلوی صورتش گراهی شدم.
ـ چی گفتی؟
هق زد و مشتش را روی سینه اش گذاشت. شامگاهیه زنی بود که او را احیا کرده باشند و او، به باور زنده ماندن نرسیده باشد.
ـ امضا نکرد، نکرد….گف… نمی تونم.
متحیر، کف دست هایم را دو طرف صورتش گذاشتم و او، از من ناباورتر نگاهم کرد. بین اشک ریختن، بین قلب دل زدن هایم، بهت زده لبخند زدم و صدایم توی مسیرروی دفترمنزل انعکاس پیدا کرد، به گوشش رسید و باعث شد سرش را ملایم روی شانه ام بگذارد. انگار بعد سال ها زیر آب ماندن، یکی محکم پشت گردنم را گراهی شد و بیرونم کشید.
ـ خدایا شکر…خدایاشکر..
خدایاشکر گفتنم، با بغض هممسیر بود. با بغضی از سر ناباوری. تبسم را آهسته رها کردم و پا داخل دفترمنزل گذاشتم. شبیه یک شکست خورده ی ناباور، قرار گرفته بود روی صندلی ها و شاهدینش اطرافش بودند. جلو حرکت کردنم، باعث شد دوستانش عقب بکشند و خودش، با دیدهانی سرخ نگاهم کند.
ـ غوغا؟
خندیدم. خندیدم و او، سر پایین انداخت و با بغضی مردانه لب زد.
ـ شرمندتم. نتونستم…نتونستم.
کف دستم را جلو کشیدم. حالا دیگر هیچ کس کنارمان نبود و همین اجازه داد راحت در بغلش قرار بگیرم. کف دستانش را دورم پیچید و نفس عمیق من، با لرزشی عیان از شادی گره خورد.
ـ مرسی…مرسی کامیاب.
ـ غوغا…
ـ هیچی نگو، شرمنده هم نباش. ممنونم که نذاشتی با عذاب وجدان بهم خوردن زندگیت سر کنم. ممنونم کامیاب…
کف دستانش را محکم تر دورم پیچید و سرش را روی سرم گذاشت. اشک های سریعم، صورتم را نم می زدند.
ـ آخ کامیاب، بالاخره نفس می کشم. بالاخره می شه نفس کشید.
ـ غوغا!
اضافه کردن از اسمم آن طور شکسته و شرمنده را نمی میل داشتم. تنم را عقب کشیدم و اشک هایم را با آن تبسمی که سال ها انقدر عمق درونش نمشاهده کرده بودم، به رخش کشیدم. چهره اش هنوز ناباور بود.
ـ قبول دارم خراب شده. که دیگه نمی شه خیلی چیزا رو جمع کرد اما شما می تونین از پسش بربیاین. می رین پیش مشاور، پیش هرکسی که بتونه بهتون کمک کنه. خودم همه چیز رو به خانواده ها می گم. ترنم که نیست..طرد شده از خانوادش. قرار نیست دیداری صورت بگیره و اذیت بشین. هان؟ فقط تو یکم جلوی زخم زبونت و می گیری و اونم سعی می کنه جلوی یادآوری درداش و بگیره. می شه…نمی شه؟
ـ غوغا.
دلگیر صدایم کرد و من محکم سرم را تکان دادم.
ـ اسمم و صدا نکن. سعی نکن از رویا خارجم کنی. کامیاب نتونستی امضا کنی. این یعنی یه ریشه ای هنوز مونده که شخمش نزدین. که می شه ازش یه نهالی سبز بشه. من و ببین، من بهشدت جاها به خاطر بقیه از
خودم گذشتم. حتی الان و همین لحظه…ولی تو من نباش. کامیاب به خدا، اون خونه و آدماش بعد مدت ها به شادی نیاز دارن.
ـ غوغا!
این بار صوتی پرخش، از ورودی دفترخونه می رسید. سرم چرخید و سریع اشک هایم را پاک کردم. تبسم بود و نگاهان سرخش. باعجله به سمتش راهی شدم و بعد، کف دستش را گراهی شدم و کشیدمش. روبروی کامیاب که رسیدیم کف دست هردورا بهم چسباندم و متوجه شدم..مشاهده کردم لرزیدند و مات این تماس شدند. قلبم می خواست قد بلند بلند گریه کنم.
ـ نشد این رابطه بریده بشه. پس وصلش کنین. با جفتتونم. با جفت کله خرابتون که جونتون می ره برای هم و انتر منتر زندگی من شدین. بببن من و تبسم.
با اشک نگاهم کرد، اشکی که در نگاهان من و نگاه کامیاب هم بود.
ـ ترنم اشتباه کرده نه تو….هیچ وقت، خودت و مقصر چیزی که نیستی ندون و بابتش شرمنده نباش. کامیاب؟
ناباور بود. هنوز هم باورش نمی شد نتوانسته امضا کند و آن حلقه ی انداخته شده روی میز را محکم بین مشتش گرفته.
ـ گناه بلایی که سرم اومد از کسی که بی گناهه نگیر.
چیزی نمانده بود که همان وسط، بغضم با صدا بترکد و یک شهر را سیل بردارد. صوتیم التماس داشت. باورم نمی شد که امضا نکرده باشد و حالا، نفس بود…هوا بود….یک محبت مرده ی افتاده روی کف دستان من هم بود که حسرت زده نگاهش دودو می زد روی آن ها. که می اظهار کرد ببین توانستند و تو نتوانستی.
ـ دلخورین از هم…یه حرمتایی شکسته، درستش کنین. تلاش کنین. باشه؟
تبسم با صدای بلندی زیر گریه زد، خم شد و روی همان صندلی کنار کامیاب قرار گرفت و من، انگار در نگاهانم هزاران مویرگ ترکیده بودند.
ـ عموت داشت من و طلاق می داد.
ـ اونی که امضا کرد تو بودی نه من.
حالا از هم طلبکار شده بودند. با اشک هایی که می ریخسریع نگاهشان کردم و تبسم، محکم تخت سینه ی کامیاب کوبید. با قلبگیری و اشک و غصه هایش.
ـ تو گفتی بیام. تو اظهار کردی نمی خوای دیگه اثری ازم توی زیستنت باشه.
کامیاب نگاهش کرد، توی چشمان اشک آلودش زل زد و بعد نگاه پردردش را دوخت به من. پلک زدم…پلک زدم و او، ملایم….شامگاهیه یک نسیم کف دستانش را جلو برد. دور شانه های لرزان دختر کنارش حلقه کرد و وقتی سر او، روی سینه اش قرار گرفت، کامیاب هم صورتش را بین موهای او پنهان کرد و شانه هایش مردانه لرزیدند و من….باز هم لبخند زدم. با حسرتی عمیق اما، شاد بودنی انکار نشدنی. سرم را چرخاندم. دفتردار، سعی داشت نگاهشان نکند. با تبسم خیسم شناسنامه هایشان را برداشتم و لب زدم.
ـ ممنون!
سری تکان داد با لبخند و من، ملایم درحالی که آن دو در آغوش هم بودند از دفترخانه بیرون زدم و همین که پله هارا به انتها رساندم و زیر سقف آسمان قرار گحرکت کردم، کف دستم را بند یک درخت کردم. ناباورانه به عبور و مرور مردم زل زدم و بعد، کوتاه لب زدم.
ـ مرسی….
خودش می گوش داد. می متوجه شد برای چه بیان کردم. لحنم را می شناخت.
ـ تو نمیل داشتی، حواسم بود تو نخواستی.
او نمیل داشته بود این مو پاره شود. برای ما میل داشت و برای آن ها نمیل داشت. خندیدم. تلخ و غم آلود!
ـ خدایا شکرت…
خم شدم و با صوتیی بلند وسط خنده هایم اشک ریختم. اشکی از شادی، حسرت، غم، امید…اشکی که تمام حس هایم را ریخت همان جا، همان جایی که قرار بود یک نهال از بین یک کویر برهوت رشد کند و اگر چه سخت، ولی بجنگد و یک جنگل شود.
آن ها توانسسریع زیرا یک چیزی مانده بود. ما نتوانستیم چون…
چون هیچ از ما مانده بود!
با گام هایی لرزان و شانه های سبک، راه افتادم در حاشیه ی پیاده رو، کف دستانم را روی دیوار کشیدم تا دردم را با سختی اش تقسیم کند و با لبی خندان و چشمی خیس، جلو رفتم. جلو رفتم تا بلکه مدت هم بهسرعت تر بگذرد و به آینده برسم. به آینده ای که دیگر عادت کرده باشم وقتی یک آغوش عاشقانه مشاهده کردم، لب هایم تمنای صدا کردن اسم او را نداشته باشند. نفس عمیقی کشیدم!
مسرور بودم برایشان و دلگیر بودم برای خودم…
این حس تعارض، من بودم و تمام روزگارهای آینده ام!
کاشکی تو بودی می مشاهده کردی چه حالیم!
مث یه ماهی توی تنگ خالیم که غرق دریاست!
کف دستو پا میزنه از بس شده حساس
هر کاری میکنم بری از خاطرم
فکرت نمی ذاره!
این حیات بعدِ تو یه عاشقیو به دل من بدهکاره
******************************************************************
گل های نرگس را، روی سنگ هایشان قرار دادم و بعد، با نفسی از عمق جان بیرون فرستاده شده، قرار گرفتم روی زمین خاکی. بی حرف زل زدم به سنگ قبرهای کنار هم جا مانده از دو آدم مهم زیستن ام. پوزخندی نرم، با متوجه شدن تصویر شاهین روی لب هایم نشست. روی سنگ قبرش، حک شده بود، هنرمندی جوان!
تبسم تلخم بیش تر عمق گراهی شد و زمزمه کردم.
ـ پدر و دختر کنار هم دیگه چقدر آروم خوابیدین.
صوتی کلاغ می آمد. صوتیی که به اندازه ی حال من تلخ بود.
ـ بی خیال این دنیا…این زمین…این آدما!
سری تاب دادم. کف دستم را روی سنگ قبر غنچه ی پرپر شده ام قرار دادم. دیگر شاهد درد کشیدنش نبودم و همین، دل سوخته ام را تسکین می داد.
ـ دارم یه مدت از این جا می رم مامانی. ممکنه مدتی نتونم بهت سر بزنم. می دونم درکم می کنی.
دخترکم انگار جلوی چشمانم جان گحرکت کرد. در یک هیبت سالم و بی نقص و به رویم تبسمی زد. لبخندی که من را به گریه واداشت.
ـ فکر می کردم بعد تو، دیگه هیچ کس نمی تونه من و به نقطه ی ته یه قصه برسونه شاهین. این رو فقط هنر تو می مشاهده کردم که من رو به آخر دنیا برسونی. بعد تو…گمون می کردم هیچ وقت دیگه هیچ غمی خمم نکنه اما…
اشکم ریخت، غریبانه و مظلومانه. نفس عمیقی کشیدم.
ـ شما مردها، عاشقای خودخواهی هستین. همتون…
سرم را پایین انداختم. دلم می میل داشت شبیه بچگی هایم اشک بریزم، سر روی زانو و بی خیال همه ی قضاوت ها….
ـ و ما زن ها عاشق ها ی احمق!
شاهین آدم ماندن نبود. ولی همان روزگارهایی که بود هم…همان وقت هایی که هنوز تغییر شخصیت نداده بود، هروقت قطره اشکی از چشمم می ریخت دیوانه می شد. همان دیوانه سرآخر کاری کرد یک سیل اشک بریزم و بعد…دیگر برایش مهم نبود! نه من و نه زندگی مان. حالا، خوابیده بود. از این جهان کوچ کرده بود و دخترمان هم کنارش قرار داشت. من هیچ وقت نفرینش نکردم!
ـ نمی دونم کی برمی گردم، ولی می خوام بگم…کاش آروم باشه اون جهانت شاهین! کاش خود خدا ازت گذشته باشه و لااقل، بتونی کنار غنچه باشی.
آوای غنچه توی سرم پخش شده بود. شامگاهیه آهنگی افسرده در قلب یک روزگار زمستانی سرد. همان قدر غم انگیز!
ـ خداحافظ مولینی. دوست دارم.
بلند شدم. گل های نرگس از من جا ماندند روی سنگ قبرها و بعد با گام هایی آرام به سمت اداره ی سازمان بهشت زهرا گام برداشتم. قبلا پرس و جوهای لازم را کرده بودم و این، می شد آخرین کارم در این شهر…آخرین کاری که برای تمام عمر، نیاز بود انجامش بدهم. سیستم تهویه ی داخل سازمان، همان چیزی بود که تن گرگحرکت کرده ی من را آهسته می کرد. تابلوی مورد نظرم را پیدا کردم و بعد، جلوی میز مردی که داشت با تلفن صحبت می کرد از حرکت ایستادم. صحبتش که تمام شد، کوتاه نگاهم کرد.
ـ بفرمایید خواهرم.
ـ می خوام یک قبر بخرم.
متعجب نگاهم کرد، کف دستی روی صورتش کشید و لب زد.
ـ برای والدین؟
لبخندم تلخ تر شد. کاش آدمی زودتر از این ها فکر آن سوی جهان را هم می کرد.
ـ برای خودم!
یک بار سرتاپایم را با کنجکاوی برانداز کرد و بعد، گشت بین مدارکش و یک فرم از آن بیرون کشید. خودکاری هم از روی میزش برداشت و به سمت من گراهی شد.
ـ بشین لطفا خواهرم، برای کدوم قطعه می خوای.
توی ذهنم شروع کردم به گشتن و بعد، فقط در نهایت با یک صدای خسته و گرفته لب زدم.
ـ یه جای خلوت. یه جایی که هنوز، تعداد قبرهای خالیش بیش تر از قبرهای پرش باشه. یه جا که کسی زیاد بهش سر نزنه.
مرد عجیب نگاهم کرد و من تبسم زدم. خسته تر از تمام سال های زندگی ام و فرم را از بین کف دستانش بیرون کشیدم. این جهانیم شلوغ بود…منزل ی آن جهانیم را، می تمایل داشتم خلوت انتخاب کنم. نه در مقبره ی شخصی، نه پیش فرزندم و پدرش…می خواستم فقط خودم باشم و خودم.
مرگ اسمش رویش بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن