دستمو گراهی شد و من به دنبالش کشیده شدم.
جدا که من واسه ی مادرم چیزی بیشتر از یه شانس و یه فرصت برای ارتقای خودش نبودم.
به جمع مورد نظرش که همگی دور میز گردی قرار گرفته بودن نزدیک که شدیم دیگه سریع تند جاده نرفت.
دستمو رها کرد و بعد هم ظاهر یه خانم باکلاس رو به خودش گرفت و گفت:
-خب خب…با ناز مسیر برو
یه پسره هست.
بهش میگن آقازاده ی آقای رفیعی…خوب مالیه
دلم میخواد اونو تور کنی!
تو کار واردات و صادرات کالا ی لوکس…
از کف دستش نده!
وقتی اون داشت حرف میزد نگاه من راهی شد سمت شهرام.
لم داده بود رو صنقلبی و آروم آروم لیوان نوشیدنیش که روی میز بود رو میچرخوند.
آهان! پس آقا هم اینجا تشریف داشت.
توجهی نکردم و یهو شدم همون دختری که مورد پسند مستانه خانم بود!
کمرم رو بدن قوز و گامهام رو به سبک مقلبینگ هایی که توی کت واکت مسیر میرن برداشتم.
به محض نزدیک شدنمون به او جمع نگاه های همه حتی مردهایی که سن بالاتری داشتن به سمت من کشیده شد!
شاید نصف این جذابیت و کشش و جذب نگاه هارو مدیون انتخاب لباسم بودم!
آرایشم فوق العاده ملیح بود چراکه میتمایل داشتم وسط اینهمه صورت فیک و پر از ژل نچرال ترین باشم!
موهام رو بهشدت ساده پشت سر بسته بودم و لباسم یه لباس قرمز با دو بنده ی ظریف و باریک بود که قسمت کمرش به حالت یه دایره برای به نمایش گذاشتن قوش کمرم خالی بود.
بخش زیادی از سینه هام مشخص بود ولی واسم اهمیت نداشت.
اینجا آدمایی با پوشش های بدتری هم وجود داشتن که باعث میشد احساس نکنم بد حجاب ترسن لباس تن خودم.
نزدیک که شدیم مولین لبخند دندون نمایی زد و بعد هم اشاره ای به من کرد و اظهار کرد:
-این هم دختر من شیوا!
نزدیک که شدیم مامان تبسم دندون نمایی زد و بعد هم اشاره ای به من کرد و گفت:
-این هم دختر من شیوا!
سلام کردم و جواب سلامم چنان به گرمی داده شد که خودم هم باورم نمیشد اینطوری ازم استقبال بشه.
منو نشناخته تحسین میکردن و با ناباوری به مادرم میبیان کردن واقعا بهش نمیاد و نمیخوره دختری با سن و اندازه ی من داشته باشه اون هم که با هر تمجید و تعریف اینطوری میحرکت کرد تو عرش و لذت میبرد از روشهایی که تا به الان برای جوونی خودش استفاده کرده بود!
البته.همه خوشامد اضافه کردن جز یا نفر…شهرامی که حتی نگاهمم نمیکرد و بهشدت بیتفاوت نوشیدنیش رو ذره ذره میچشید.
مامان صنقلبی کنار همون آقازاده رو برام کنار کشید تا من اونجا و با فاصله ی کمی کنارص بشینم و به محض اینکه نشستم پسره یه کوچولو چرخید سمتم و با غرور بیان کرد:
-از متوجه شدنتون خرسندم شیوا خانم…
این رو بیان کرد و دستش رو به سمتم دراز کرد. برای دست دادن باهاش
تعلل نکردم. حتی با اینکه میدونسنم و احساس میکردم نگاه شهرام دنبالمه!
تبسمی زدم و اظهار کردم:
-مرسی! منم همینطور آقای…
من مکث کرم و اون بلافاصله اظهار کرد:
-شاهد…شاهد رفیعی!
سری جنیوندم و اضافه کردم:
-آهان باه! آقای رفیعی!
با تبسم و خوش رویی سرش رو به چپ و راست تکون داد و گفت:
-البته شاهد بگی راحت تره نه !؟ موافق نیستی !؟
ریز خندیدم و جواب دادم:
-چرا هستم !
تو خوشتیپی و دلربایت به پای شهرام نمی رسید اما انصافا خوش لباس بود.
دست کم شامگاهیه این بچه پولدارای ژیگولو نبود که تو همچین مهمونی هایی شلوار فاق کوتاه میپوشیدن و کفش ورساچه.
موهای بلندش رو پشت سرش بسته بود و هیکل نسبتا ورزشکارانه ای داشت.
از اینکه سعی نمیکرد مدام باهام حرف بزنه و خودش رو بهم نزدیک بکنه و بچسبونه مسرور بودم زیرا من از پسرای آویزون اصلا خوشم نیومد….
از اینکه سعی نمیکرد مدام باهام حرف بزنه و خودش رو بهم نزدیک بکنه و بچسبونه شاد بودم چون من از پسرای آویزون اصلا خوشم نیومد.
از پسرایی که هَول باشن و مدام سعی کنن بهت بچسبن.
انگار جدا آدمای دست نیافتنی تر بیشتر به دل میقرار گرفتن!
یا شاید هم بهتر بود بگم
پسر هر چی لاشی تر باشه من بیشتر می پسندیدمش.
کف دست خودم نبود.انتخابهام اینو ثابت میکرد.
مثل دیاکو…مثل شهرام !
صحبتهای اون آدمارو دوست نداشتم.
همش یا درمورد کار بود یا سیاست.
گهی در مورد ایران حرف میزدن گهی در مورد آمریکا گهی در مورد قطر و دوبی و …
من این صحبتهارو دوست نداشتم چراکه در نظرم حوصله سر بر و خسته کننده بودن.
نه از سیاست خوشم میومد نه از کار و بار اونها !
یکی از آب پرتقالهای وسط میز رو برداشتم و یکمش رو خوردم و با بی حوصلگی گذاشتمش روی میز.
تو تمام طول اون مدت حتی یکبار هم به خودم اجازه ندادم شهرام رو نگاه بندازم.
نه اینکه ازش بدم بیاد نه.
راستش همین حالا هم دلم نمیمیل داشت وسط این مهمونی شلوغ دیده دختری حتی بره سمتش.
قلبم میمیل داشت کادو پیچش کنم بزارمش ته انبار که نه کسی ببینش و نه کسی جز خودم رو بیینه اما چه میشه کرد.
وقتی منو نمیمیل داشت باید چیکار میکردم !؟
اصلا انگار ناف منو با شکست محبتی بریده بودن.
هر کی رو میتمایل داشتم نمیشد.
این هم شد شانس آخه !؟
تف !
غرق خودم بودم که شاهد جویا شد:
-حوصله ات سررفته از این صحبتها !؟
سرمو چرخوندم سمت آقازاده ای که احتمالا تمام عمرش رو دررفاه کامل بوده.
کف دستهاش به لطافت کف دستهای یه دختر بود.
گمونم حتی پوست صورتش هم تاحالا آفتاب تیز به خودش ندیده بود.
پوست شادابش نشون میداد طرف عین یه بانو به خودش میرسه و حال میده!
سرم رو کج کردم و همونطور که با گوشواره ام ورمیرفتم جواب دادم:
سرمو چرخوندم سمت آقازاده ای که احتمالا تمام عمرش رو دررفاه کامل بوده.
کف دستهاش به لطافت کف دستهای یه دختر بود.
گمونم حتی پوست صورتش هم تاحالا آفتاب تیز به خودش ندیده بود.
پوست مسرورابش نشون میداد طرف عین یه بانو به خودش میرسه و حال میده!
سرم رو کج کردم و همونطور که با گوشواره ام ورمیراهی شدم جواب دادم:
-آاااا…خب راستش یه کوچولو آره !؟
لبخند ملیحی روی صورت نشوند وجویا شد:
-من خودمم یه کوچولو دیگه خسته شدم.
حقیقت اینکه که ما واسه استراحت و دوری از همین مسائل میایم مهمونی ولی بعد میبینم که عه..
بازهم داریم در مورد همین مسائل کاری صحبت میکنیم!
آرام لبخند زدم و بیان کردم:
-عادت رو نمیشه ترک کرد!
ابرو بالا انداخت و گفت:
-آوالبته! موافقین من و شما بریم یه قدمی بزنیم!؟
فکر کنم منم مثل شما از این صحبتهای کاری خسته شدم!
به کوری دیده شهرام صدرصد موافق بودم خصوصا اینکه اون به نسبت بقیه نرهای مجلس بیشتر به قلبم جای گرفته بود.
با نشوندن تبسم ملیحی روی صورت سرم رو به نشانه ی موافقت به آرومی تکون دادم.
قد بلند شد و دستش رو به سمت من دراز کرد و اظهار کرد:
-پس بریم!
انگشتای ظریف و کشیده ام رو توی دستش گذاشتم و همزمان حین کشیده شدن از گوشه چشم نگاهی به شهرام انداختم.
لبهاشو عصبی وار روی هم فشار میداد و با سر خمیده همچنان باهمون لیوان ور می رفت.
شک ندارم ذره ای براش اهمیت ندارم.
اون اگه منو میتمایل داشت با اون حرفها دلش رام میشد!
آره…شهرام دیگه منو نمیمیل داشت.
دیگه نمیتمایل داشت!
همجاده و همگام، قدم زنان به جاده افتادیم.
گمونم حالا دیگه همون دختری بودم که شدیدا مورد پسند مولینمم.
انگشتای ظریف و کشیده ام رو توی دستش گذاشتم و هممدت حین بلند شدن از گوشه دیده نگاهی به شهرام انداختم.
لبهاشو عصبی وار روی هم فشار میداد و با سر خمیده همچنان باهمون لیوان ور می حرکت کرد.
شک ندارم ذره ای براش اهمیت ندارم.
اون اگه منو میمیل داشت با اون حرفها قلبش رام میشد!
آره…شهرام دیگه منو نمیمیل داشت.
دیگه نمیمیل داشت!
هممسیر و همگام، قدم زنان به جاده افتادیم.
گمونم حالا دیگه همون دختری بودم که شدیدا مورد پسند مامانمم.
همون دختر مطیع و حرع گوش کن که عین کرم به قلاب مستانه میچسبه و میره پی شکار شوهر پولدار!
همونطنور که لای جمعیت قدم میزدیم سؤال کرد:
-وقتی مادرتون اظهار کرد میره که دخترش رو بیاره من انتظار یه دختر ده ساله رو میکشیدم!
ریز خندیدم و اون خونسردانه صورت من رو در شادترین حالتی که یه انسان میشد دچارش بشه تماشا کرد.
نگاهی به دور و اطراف انداختم و اظهار کردم:
-البته مادرم به جز من یه دختر دیگه هم داره!
متعجب پرسید:
-جدا !؟
با تبسم سر جنبوندم و جواب دادم:
-آره…خواهرم شیدا یکی دوسالی از من بزرگتره!
خواست چوابی بده که درست همون لحظه،یکی از مهمونها اشتباهی چرخید و چراکه متوجه شاهد نبود خورد به اون.
تو کف دستش یه معجون بود که همه ریخت رو کت شاهد.
خیلی سریع اضافه کرد:
-من واقعا عذر میخوام اصلا متوجه شما نشدم!
سگرمه های شاهد توی هم رفت. نگاهی به وضع و اوضاعش انداخت و غرولند کنان و بیان کرد:
-اهههه! گندش بزنن!
کل معجون ریخته بود رو کت گرونقیمتش.البته فکر کنم توی اون موقعیت گرونقیمتی لباسش چندان براش اهمیت نداشت و تنها چیزی که مهم بود این بود که حتی بعداز تمیز شدن هم بسیار ضایع نباشه.
سرش رو بالا گحرکت کرد و بیان کرد:
-من برم سرویس تمیزش کنم و بیام!
سر جنبوندم و گفنم:
-باشه.کمک نمیخوای!؟
-نه عزیزم مرسی!
یه لبخند کوتاه مدت زد و بعدهم خیلی زود درحللی که کاملا مشخص بود ظاهرش بی نهایت براش اهمیت داره فورا و پیش از اینکه معجون رو لباسش خشک بشه به سمت سرویس بهداشتی رفت.
نیشمو کج کردم و پچ پچ کنان باخودم اظهار کردم:
“بفرما! اینم شانس مایَه”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن