کارد میزدن خونش در نمیومد.
از خشم زیاد برافروخته و سرخ و آتیشی شده بود.
کف دستشو روی صورتش کشید و به وضوح دندونهاش رو روی هم سابید و اضافه کرد:
-این رسمش نبود آقا شهرام.من کاری باهاش نکردم…
شهرام زد تخت سینه اش و گفت:
-گه نخور بابا لاشی…ازش معذرتخواهی کن!
یالاااا…
پااااک آبروش رفته بود و حتی جرات هم نمیکرد لب به اعتراض باز بکنه.
حقش بود.هر بلایی سرش میومد حقش بود.
کف دستشو به سمت من گرفت و بار دیگر خطاب به دیاکو داد زد:
-اضافه کردم معذرتخواهی کن!یالاااا…زودباش…
با اخم لب زد:
-آقا شهرام بیخیال….
کوتاه نیومد و داد زنان گفت:
-بگو معذرت میخوام و غلط کردم و گه خوردم! دقیقا عین همین جمله رو بگو…یه کلمه کمتر بگی اینجارو روی سرت خراب میکنم…زودباش!
واقعا باور نمیکردم دیاکو بخواد تک تک این کلمات رو به زبون بیاره و احتمالا نه تنها من بلکه همه ی اونایی که اونجا بودن همچین فکری میکردن با اینحال اعتراف میکنم که احساس کسی رو داشتم که داشت روی ابرها پرواز میکرد.
اینکه یه نفر مثل شهرام اینجوری داشت برام غیرت به خرج میداد روحمو خوشحال میکرد و سر کیفم میاورد و درواقع گرچه اون اوایل بدجور استرس و اضطراب داشتم ولی الان تو کونم عروسی به پا شده بود!
دیاکو که نمیخواست جلوی کارمندهاش بیشتر از این آبروش بره بیان کرد:
-آقا شهرام بیا بریم اتاق من باهم…
شهرام حتی اجازه نداد حرفش رو کامل به زبون بیا و جمله اش رو تموم بکنه زیرا داد زد و بیان کرد:
-یا میگی یا اینجارو رو سرت خراب میکنم و کاری میکنم تو کمتر از چنددقیقه ورشکست بشی!
انتخاب کن…
چاره ای نداشت.
قیافه اش شبیه شکست خورده ها و مفلوک ها بود.خلاف میلش و بهشدت آروم و تسلیم گونه رو به من از سر ناچاری اضافه کرد:
-معذرت میخوام غلط کردم گه خوردم…
کف دستشو پشت گوشش گذاشت و گفت:
-چی!؟ نمتوجه شدم…بلند تر بگو…کشیدهتر… یه جوری بگو همه آدمایی که اینجان بشنون
دیاکو که فکر کنم بدجور داشت از درون میسوخت دوباره و ولی اینبار با آوای بلند تری تکرار کرد:
-معدزت مخوام غلط کردم و گه خوردم!
اینبار چراکه آواش قد بلندتر از قبل بود تونست راضیش کنه.
سرش رو تکون داد و گفت:
-آهان حالا خوب شد
پره های بینیش بازو بسته میشدن و انگشتهاش مشت.
با غیظ و نفرت منو نگاه میکرد و با ایننگاه ها واسم خط و نشون میکشید ولی خوب میدونستم که تا وقتی شهرام هست هبچ غلطی نمیتونه بکنه.
درواقع من پشتم گرم بود!
شهرام حرکت کرد سمتش و دوسه بار کف کف دستشو زد روی شونه اش و اظهار کرد:
-میدونی و میشناسیم که اهل قلبسوزی نیستم پس اگه میزارم همچنان برقرار باشی قلبیلش فقط اینه که نمیخوام کارمندات از نون خوری بیفتن!
ودر ضمن حقوق شیوا رو تمام و کمال میریزی به حسابش دیگه هم نبینم حتی صدمتریش رد بشی وگرنه چنان بلایی سرت میارم که مرغهای اسمون به حالت گریه کنن!
لام تا کام حرف نزد.یعنی جرات نکرد حرف بزنه!
نفس عمیقی کشیدی و سرش رو پایین انداخت.
شهرام چرخید سمت من و گفت:
-بیا بریم…
جاده افتاد سمت خروجی و منم سرخوشانه به دنبالش دویدم.
مسرور بودم.
چنان خوشحال بودم که سر از پا نمیشناختم….
حتی قدم برداشتن عادیش هم سریع بود و شتابزده.
از لای درها گذشتم و به سمتش حرکت کردم تا خودمو بهش برسونم.
وقتی اینجا اومدم از اضطراب نزدیک بود تو خودم بشاسم اما الان چنان احساس خوبی داشتم که حس میکردم هر آن ممکنه دوتا بال اینور و اونور شونه ام دربیان و پرواز کنم.
چه کیفی داره اینکه آدم یکی رو داشته باشه که توی همچین شرایطی بتونه قرص و محکم بهش تکیه کنه.
یه مرد مثل شهرام.
یکی که هم تو شرایط سخت باشه و هم شرایط خوب!
وقتی بهش نزدیک شدم باخرسندی گفتم:
-شهرام…؟
با لحن سردی درحالی که همچنان درحال طی کردن مسیر بود، بدون اینکه برگرده سمتم جواب داد:
-چته؟
برخلاف اون من با لحن شاد و سرحالی گفتم:
-مرسی…بابت امروز…بابت اینکه پشتم دراومدی…بابت اینکه ازم حمایت کردی …بابت اینکه حالشو جا آوردی!
مکث کرد و بهشدت آروم برگشت سمتمم.
زل زد تو نگاههام که از خوشی زیادعین فانوس تو تاریکی می درخشیدن و بعدهم به طعنه پرسید:
-منظورت از اونی که حالشو جا آوردم مرد مورد علاقته؟
مگه احمق بودم که متوجه ی تیکه و طعنه اش نشم!؟
البته حق داشت.
دیاکوواقعا مرد مورد علاقه ی من بود اما مگه ا
مگه احمق بودم که متوجه ی تیکه و طعنه اش نشم!؟
البته حق داشت.
دیاکوواقعا مرد مورد علاقه ی من بود اما مگه اشتباه کردن وخطا کردن مختص آدما نیست!؟
اصلا مگه ناظهار کردن انسان جایز الخطاس؟
خب منم آدم بودم و اشتباه کردم همونطور که خودش و همه ی آدمها ممکن بود اشتباه بکنن.
در هر صورت اون حق نداشت اینقدر منو سرزنشم بکنه.
نفس عمیفی کشیدم و جواب دادم:
-خب…بهتره بگی مرد مورد علاقه ی سابق آخه من دیگه دوستش ندارم!
واکنشش نسبت به جمله ی من یه پوزخند بود.
یه پوزخند تلخ که واسه من هزارن بار بدتر و وحشتناکتر از صد جمله ی پر تشر و لیچارد بود.
کنج لبش رو داد بالا و گفت:
-حالا شد سابق !؟
اولش با شرم نگاهش کردم ولی بعد دیدم دلیلی نداره خجل باشم برای همین بی خجالت جواب دادم:
-آره سابق زیرا…چون دیگه نمیخوام دوستش داشته باشم یا حتی بخوام با اون دختر باز رابطه ام رو ادامه بدم.
بازم پوزخند زد و به طعنه اظهار کرد:
-موفق باشی!
ازم رو برگردوند و به سمت ماشینش پا شتابزده کرد.
شهرام همواره گنده دماغ بود نه فقط الان!
به عبارتی من کاملا با حرکت کردار و عادتش آشنایی داشتم.
اامانبارش نبود که اینجوری راهی شدار میکرد.
به ماشینش که نزدیک شد با زدن ریموت درو باز کرد که بشینم اما وقتی متوجه شد کف دست منم سمت کف دستگیره دراز شده توقف کرد.
کمر خمیده اش رو صاف نگه داشت و پرسید:
-تو کجا !؟
درو باز کردم ولی زیرا اون این سوال ساده ولی نسبتا عجیب رو ارم جویا شد مکث کردم و جواب دادم:
-تو کجا !؟
درو باز کردم ولی زیرا اون این سوال ساده ولی نسبتا عجیب رو ارم سؤال کرد مکث کردم و جواب دادم:
– خب میخوام سوار شم!
ابروهاش تو هم تنیده شدن.صورتش چنان جدی شد که حس کردم میخواد یه جنگ تن به تن جاده بندازه.
با لحنی کاملا جدی و حتی میتونم بگم عین غریبه ها اظهار کرد:
-قلبیلی نمی بینم هممسیر من بیای!راه ما جداست…
نگاههام رو صورتش ثابت موندن.
باورم نمیشد این خود شهرامه که داره اینقدر سرد و تلخ باهام رفتار میکنه و حرف میزنه!
لبهامو روی هم مالیدم و جویا شدم:
-یعنی من هممسیرت نیام !؟
بسیار جدی و بدون مکث جواب داد:
-نه!بیای که چی بشه!؟
نفسم رو به آرومی بیرون فرستادم.فکر کنم حتی تو خیالاتمم تصور نمکردم روزی برسه که اون بخواد باهام اینطوری با بی مهری باهام حرکت کردار بکنه.
اینقدر سرد و تلخ …
کف دستگیره درو به آرومی رها کردم و جویا شدم:
-میگم میای بریم یه قهوه باهم بخوریم !؟
بسیار سریع جواب داد:
-نه…
فکر نمیکردم بخواد به این سرعت پیشنهادم رو رد بکنه واسه همین حسابی جاخوردم و باهمون حالت قلبخور پرسیدم:
-نه؟! چرا ؟
تلختر از قبل و حس کردم حتی واسه دور کردنم از خودش جواب داد:
-چرایی نداره…من دیگه قلبیلی نمبینم همدیگرو ببینیم!
متحیر پرسیدم:
-چرا آخه…مگه من چیکار کردم؟
با تحقیر،نگاهی بی احساس و خالی از لطف حواله ام کرد و بجای جوای دادن بیان کرد:
-از این به بعد نه میخوام ببینمت نه حتی اسمی ازت بشنوم! یه جوز دیگه بهت میگم…مِن بعد من شمارو نمیشناسم. وسلام!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن