رمان عروسک پارت آخر

مات به سامیار خیره شدم…منو فروخته بود..
عصبی رو به امیر بیان کرد :
– من باهات معامله نکردم…فقط جای اون پیش تو امن
تره…
به خاطر رفاقتم با اهورا اینکارو کردم!
به خاطر خودش اینکارو کردم.
امیر کف دست تو جیب شلوارش گذاشت و نیشخند زد :
– منم به خاطر اینکه کارت مسیر بیفته یه اصلانی بهت
دادم.
به خاطر رفاقتی که میشه بینمون شکل بگیره!
اینو گفت و به سمتم اومد و کف دست دور بازوم حلقه کرد
و منو به سمت جلو هل داد
با ترس مقاومت کردم و قدم برنداش تم که فشار بیشتری
وارد کرد
و هممدت سر خم کرد کنار گوشم و گفت :
– هی دختره!
ببین داری سر ناسازگاری باهام میذاریا
تا اینجاش اروم بودم مشاهده کردمت بلا سرت نیارم
بذار روی قولم بمونم!
– پشیمونم نکن امیر شاهرودی!
امیر رو به سامیار لبخند زد و موذی وارانه بیان کرد :
– نه! چه پشیمونی!
چرا پشیمونت کنم! داشتم فقط ابراز دلتنگی میکردم.
و محکم به سمت جلو پرتم کرد که مجبور شدم قدم
بردارم.
صوتی قدمهای سامیار رو پشت سرمون میشنیدم
و ایکاش برمیگشتیم به صبح..
ایکاش هیچوقت مجدداً امیر رو نمیمشاهده کردم
ایکاش سامیار هیچوقت همچین کاری در حقم نمیکرد
از ساختمون بیرون حرکت کردیم و وارد حیاط شدیم
نگاه امیر روی ماشین نشست و پوزخند زد
نفسی کشیدم که در خونه رو باز کرد
ماشین های مشکی رنگ زیادی بیرون در توقف کرده
بودن…
و محافظ های زیادی هم بودن…
با مشاهده کردن ایلیا، ناامید نگاهش کردم که نگاه شماتتگرش
رو ازم گراهی شد
و جلو اومد.
– امیر؟
امیر که داشت به سمت ماشینی میحرکت کرد توقف کرد و
نگاهش کرد.

ایلیا نگاهی بهش کرد و تبسم مصنوعی زد.
– میخوام با ماشین من بیاد
یه سری حرفا هست که…
امیر دستمو کشید و همونطور که به مسیرش ادامه میداد
اظهار کرد :
– نمیخوام بازم کسیو تشویق به فرار کنه!
و ترجیح میدم بعد ۹۰ روزگار دوری کنار خودم باشه
به هرحال دلم برای همسرم تنگ شده.
اینو اضافه کرد و نیشخند زد و در ماشین رو باز کرد و منو
نشوند داخل و در رو بست.
به عقب برگشتم و با دیدن کوله ام نفس عمیقی کشیدم
در راننده رو باز کرد و خودش جای گرفت
خواست در رو ببنده که ایلیا کف دستشو بالای در گذاشت
و سر خم کرد
– امیر جان!
یکم صبر کن…اونمحتما پشیمونه!
– پشیمونه ولی نه از کارش…از مشاهده کردن من پشیمونه!
و در رو محکم کشید که ایلیا ناچار در رو رها کرد
و عقب رفت.
امیر در رو بست و ماشینو روشن کرد
که ایل یا کف دست تو جیبش کرد و ناامید نگاهم کرد.
نفس عمیقی کشیدم و به بیرون خیره شدم
سامیار بیرون دروازه از حرکت ایستاده بود
و دست به سینه نگاهم میکرد…
سه ماهی که پیشش بودم میشد اضافه کرد بهترین روزگارهای
زندگیم بودن..
و حتی اون هم بهم خیانت کرده بود…
حتی اون هم ارامشمو تو بودن با امیر میدید
پس کی خودمو نگاه میکرد؟
کی به رهایش و ارزوهاش فکر میکرد؟
چرا همواره بقیه مهم بودن!
چرا همیشه از دید بقیه محکوم به بودن با امیر بودم…
– نبودنت بسیار هم بد نبود!
رو ز فرصت داشتم ت ا کارهای دیگه ام و انجام بدم ۹۰
بدون اینکه نگران باشم که کجایی یا چی کار میکنی
و تونستم به بیشتر برنامه هام برسم..
برای مثال روهام حرکت کرد…برای همیشه پروازش حرکت کرد و
دیگه قرار نیست بیاد!
مات نگاهش کردم و جوشش اشک رو تو نگاهام حس
کردم
چطور میتونست اینکارو باهام بکنه!

توجهی بهم نکرد و ماشینو روشن کرد و همونطور که
گاز میداد ادامه داد :
– ادما خودشون فرصتها رو از خودشون میگیرن…
همیشه میگن داد و ستد!
گیو اند تِیک!
تو دیدن دوباره روهام رو دادی
تا یه ازادی چندماهه بکف دست بیاری!
و دیدی که مزاحمت هم نشدم…ولی خب…
هم کارهام تموم شده بود و هم تو…
با حرص نیم نگاهی بهم کرد و بیان کرد :
– تو داشت یادت میحرکت کرد که شوهر داری!
داشتی از یاد میبردی که من هستم..
که من تو زندگیت نقش دارم.
– نمیتونی اینقدر بیرحم باشی!
نمیتونی حسرت اخرین اغوش رو به قلبم گذاشته باشی!
نیشخندی زد و توجهی بهم نکرد.
تموم وجودم پر شد از حرص…تک تک ل حظه هایی که
با روهام بودم
توی ذهنم اومد
من طاقت نمیوردم…من نمیتونستم…من بدون روهام…
بدون متوجه شدنش…بدون لمس کف دستاش هیچی نبودم..
حتی تصور ندیدن تبسمش…اینکه دیگه نمیتونستم
بغلش کنم…
با چشمایی که اشک توشون رو پر کرده بود به امیر
چشم دوختم…
چراکهه ام ل رزید و بیان کردم :
– ازت متنفرم امیر شاهرودی!
شاید تا حالا بارها اضافه کرده بودم…
بارها اون جمله رو بهش نسبت داده بود م
تو حالات روحی و روانی شبیه به الانم.
ولی این بار…این بار باور داشتم که این نفرت واقعیه..
که به خاطر اتفاقات چندسال قبل نیست…
که احساسیه که نوپاست تو وجودم ولی همیشگیه…
همیشگی میمونه!
توجهی بهم نکرد…حتی نیم نگاهی هم بهم نکرد
فقط نیشخندی زد و به راهش ادامه داد
ولی من با همون نگاه اتیشیم بهش خیره شدم
و تموم نفرتمو به سمتش سر ریز میکردم.

یه روز…دو روزگار…سه روزگار. ..
یه هفته…دو هفته….سه هفته ..
روزگارها بی هدف میگذشتن…ثانیه ها…دقیقه ها…ساعت
ها…
همه اشون تو گذر بودن و من فقط گوشه اتاق روهام
توی عمارت مُردِگی میکردم
به‌شدت وقت پیش جایی خونده بودم
که ادمها زندگی نمیکنن بلکه وقت رو سپری میکنن
تا به روزگار مرگشون بر سن…
ادما مُردگی میکنن تا لحظه مرگ!
هدفهاشون زندگیشونو جذاب نمیکنه بلکه فقط نشون
دهنده اینه که
بعد مرگ چطور ازشون یاد میشه…
اون وقت که خونده بودم لبمو گزیده بودم…
دلخور شده بودم و اظهار کرده بودم چه افکار مایوسانه ای!
اما الان…الان که قلبم برای پاره تنم تنگ شده بود
که تموم فکرم روهام بود و بس…
که نفرت داشتم حتی از اسم شاهرودی ها…
فهمیده بودم اون جمله ها شرح حال اینده من بودن…
شرح حال هر ادمی که امیدش رو از دست داده…
شاید به‌شدت ها در طول زمان به این نتیجه برسن که
امیدشون رو از دست دادن…
مثلا م ردی که پول حقوق یک ماهش رو ازش
میدزدن…
زنی که برای بار چندم رحمش ای وی اف رو پس
میزنه!
کسی که تو صف پیوند دله و گروه خونیش پیدا
نمیشه!
کسی که فردا مراسم خواستگاری دلدادگیشه!
همه اونا به نوعی امیدشون رو از کف دست دادن
ولی واقعا کدومشون بدبخت تره؟
حتی ادم های بی امید هم تو درجه های مختلف بدبختی
قرار دارن!
کسی که فردا مراسم میل داشتگاری عشقشه شاید یه ادم
پولدار باشه که هنوز بدبخت نشده باشه…
اونی که گروه خونیش پیدا نمیشه شاید ۶۰ ام سال
حیاتش باشه و گذر سالهای زیادی رو دیده باشه…
اونی که رحمش ای وی اف رو پس میزنه ش اید یه بچه
داره و بچه دوم تو طالعش نیست…
اونی که حقوقشو میدزدن شاید اسمش همون لحظه تو
قرعه کشی بانک دربیاد!
و خب حالا کدوم بدبخت تره؟

درست گفته بودم…ادمای بی امید هم میتونن
بدبخت نباشن…
درست مثل من…مثل من که تو گذر سوم ین هفته اتفاقی
برام افتاد که فهمیدم میتونم هنوز خوشبخت باشم
با تقه ای که به در خورد خودمو جمع تر کردم…
عروسک روهام رو تو بغلم محکمتر فشردم و سرمو
چسبوندم بهش…
صوتی برخورد پاشنه کفش با زمین و باز شدن در…
دیدهامو محکمتر بستم و برام مهم نبود که کیه!
ایلیا…شهریار…امیر…یا حتی اهورا!
اره شهریار!
مردی که تونسته بود با کلی دوز و کلک از زیر همه
چی در بره.
امیری که به راحتی تو سه ماه نبودِ من خودشو به
پلیس معرفی کرده بود
یک ماه و نیم بازداشت بود و در نهایت با کلی پرونده
سازی ازاد شده بود…
اهورایی که اسم و فامیلش رو پس گحرکت کرده بود
که میترا رو بغل میگراهی شد و هنوز هم نمیتونست ولی
ببوسدش…
ایلیایی که از متوجه شدن خانواده اش کنار هم لذت میبرد…
حتی ابمسیریم رساما که از کارِ بار دیگر برای امیر
شاهرودی خوشحال بود…
– وقتی که اینجا رو ساختم…
تموم فکرم این بود که باه اش انتقام بگیرم
که با شکوه عمارت اصلانی ها…یه اصلانی رو توش
خفه کنم!
اومدم سراغت و وقت برد تا بفهمم اونی که نفسش بند
اومده منم!
اونی که نگاهش به توئه تا کی میخندی منم!
اونی که دلواپس نبودنته منم…
ولی سخت بود…من حتی اونی که فکر میکردی هم
نبودم…
میگفتم پسرعموتم و بهونه ام برا نزدیکی اون بود…
اگه اون نسبت رو هم از خودمون میگراهی شدم..
اصلا دیگه مایی میموند؟!
برام انتخاب سخت بود…داشتنت برای خودم…
یا بازی باهات مثل قائده ای که شاهین یادم داده بود!
و در نهایت من بودم که بهت باختم…هم بازیو هم
داشتنت رو!

صوتی قدمهاش کنارم متوقف شد
صوتی خم شدن پارچه و بعد کفشش…
با حس سنگینی فضای کنارم متوجه شدم کنارم
قرار گرفته..
– سه هفته خودتو با اینجا درگیر کردی!
نمیتونم بفهمم قصدت چیه!
مثلا این فکر که قلبم بسوزه و روهام رو برگردونم!
یا قلبم برای اون بسوزه و تو رو ببرمت پیشش…
نیشخندی زدم و تو دلم اظهار کردم :
– نه که دلت خیلی میسوزه!
نه که تو برات من یا روهام اهمیتی داریم.
برای تو فقط نقشه ها و برنامه ریزی های مزخراهی شد
اهمیت داره.
اینکه درست به همشون برسی!
که من اینجا اسیرت باشم و رو هام اونجا!
– شاید تصمیمم اشتباه باشه ولی…
نفس عمیقی کشید و ادامه داد :
– میخوام حالا که همه چی تموم شده…که همه امون
میتونیم یه زیستن اروم داشته باشیم!
یه کاری کنم….
شاید اعتماد بار دیگر به تو کار سختی باشه…
شاید اینکه بازم باور کنم که تو بهم پایبند میم ونی
مسخره اس
ولی خب…یه شرطی هست…
یه شرطی این بینه که همه چیو میتونه به یه ثبات
برسونه!
بعد اتمام حرفش خاموشی کرد و چیزی نبیان کرد…
اروم سرمو بالا بردم و به سمتش نگاه کردم
با دقت بهم خیره شده بود…
بدون اینکه ابرو بالا داده باشه یا نیشخند زده باشه…
فقط ان گار داشت تا اعماق وجودم رو از طریق چشمام
کنکاش میکرد…
نگاهم بین دیدهاش نوسان داشت و اضافه کردم :
– چی…چی میخوای؟
شرطت چیه؟
چیزی ناظهار کرد و فقط به نگاهش ادامه داد
پوفی کشیدم و نگاهمو ازش گرفتم که متوجه کف دستش
شدم
جعبه مشکی رنگی رو به سمتم گراهی شده بود
– شرطش اینه.
نیم نگاه مرددی به نگاهاش انداختم و بعد به جعبه.

دستمو از دور پام برداشتم و جلوتر بردم
جعبه رو ازش گحرکت کردم و مقابل صورتم نگه داشتم
– نه شنودی توشه و نه ردیابی!
با خودته که قبولش کنی یا نه!
اما این تنها شرط منه.
اروم جعبه رو باز کرد و به چیزی که داخلش بود نگاه
کردم
یه حلقه با نگین برلیان!
حلقه رو باید قبول میکردم؟!
– در ذهنش گذراندم که همچین چیزیو بهت بدهکارم
یه شروع با همین چیزی!
نگاهم از حلقه بالاتر رفت و به سمت دیدهاش راهی شد.
همچین چیزیو بدهکار بود؟!
داشت…داشت…
– داری میل داشتگاری میکنی؟!
سری کج کرد و ابرویی بالا داد.
– دارم سعی میکنم اینبار نگهت دارم…به روشی که
درسته!
نگاهم به دیدهاش خیره موند…شاید مسخره بود اما…
ولی میشد باورش کرد…
نگاهش رو میشد باور کرد.
انگشتم رو روی حلقه کشیدم و درش اوردم
– اگه اینو قبول کنم چه جوری ارامشو بهم
برمیگردونی؟
چیزی ناظهار کرد که حلقه رو به چشمام نزدیکتر کردم
– نمی گی؟
– اگه بگم دیگه اعتمادی نیست…قبولش کن تا بتونم
خودمو قانع کنم…
نگاه خیره ای بهش انداختم …قبول میکردم؟!
چاره دیگه ای هم بود؟؟
اون همین الانش هم شوهرم بود…چه با اون حلقه چه
بدون اون!
ولی ا ین که میمیل داشت اینبار اعتماد کنه…
که اینبار به جای کنترل کردنم ، فقط با ارامش کنار هم
حیات کنیم…
شاید میشد به همچین زیستن ای دل بست…
شاید میشد با خوب شروع کرد و به فوق العاده رسید!
حلقه رو به سمتش گرفتم و گفتم :
– میتونی بذاریش تو کف دستم؟!
با مکث حلقه ر و ازم گراهی شد و بیان کرد :
– فکر نکنم اینبار هیچوقت درش بیاری!

#چندماه_بعد
از اخرین روزی که تو اون اتاق بودم..
تو این اتاق بودم و به مرز بین خوشامگاهختی و بدبختی
بقیه فکر میکردم
خیلی وقت گذشته بود…
روزگاری که تو اوج افسردگی فهمیده بودم باز هم نداشتن
امید، دلیل بر بدبختی نیست…
که ممکنه پا نداشته باشی و حسرتش باشه
ولی خیلی چیزای قشنگترم کنارش داشته باشی…
ممکنه بچه دومی نباشه ولی بچه اولت همه چیزت
باشه…
اون روزگار یاد گراهی شدم میشه چیزیو نداشت
میشه تا ابد حسرت داشتنش رو داشت…
حسرت بودنش…ولی با باقی چیزا هم خوش بود…
الان که دوتا داداش داشتم…
الان که هم اهورا بود و هم آریا…
الان که میترا میلبخند زد و با دلدادگی به اهورا نگاه میکرد
که اهورا ، آریا رو حتی یه لحظه جز برای شیر
خوردن از بغل خودش جدا نمیکرد..
که ایلیا و امیر همواره شاهرودی بودن…
ابمسیریم رساما هنوز راننده امون بود..
و سامیار مصطفوی به‌شدت وقت بود که حرکت کرده بود…
که استعفا داده بود و حرکت کرده بود…
که شهریار اصلانی به سرطانی که گریانگیرش شده
بود
تبسم میزد و میگفت که زیادی زیستن کرده!
که اینبار امیر شاهرودی هم نمیتونه اونو از کف دست
عزراییل نجات بده…
الان من حس میکردم همه چی سرجای خودشه…
شاید حسرت زنده بودن شهریار سخت بود اما شاید هم
این بهترین داستانی بود که میشد براش رقم زد..
برای ادمی که کم جنایت نکرده بود…
شاید خدا برای همه پایان خوبی رقم زده بود…
– نمیخوای بیای؟ ماشینا ولی ده ان.
با تبسم به سمتش برگشتم…میترا…
کسی که فقط ۱۲ سال ازم بزرگتر بود ولی مادر بود..
مادری که بسیار سال قبل رهام کرد و حالا همواره کنارم
می ایسته!
– قرصای شهریارو برداشتین؟
سری تکون داد و نگاهش تو اتاق گشت.
– غمت چیه؟ داری میری خودشو ببینی…
– برای همیشه که نیست…

– متوجه شدی که امیر چی اظهار کرد…کارتون داره اوکی میشه..
سرمایه گذاری ها که اوکی بشه میتونین برید…
تبسم کوتاهی زدم و به سمتش رفتم.
نگاه اخر رو به اتاق انداختم و در رو بستم…
داشتیم از عمارت میراهی شدیم…
داشتیم همه امون میراهی شدیم تا روهام رو ببینیم…
کل خانواده باهم…روهامی که هنوز نمیدونست شهریار
اصلانی اصلی کیه..
و امیر رو بابا صدا میزد…
روهامی که هنوزم خبر نداشت..
نگاهم به شهریار خورد که داشت کفشش رو میپوشید
اخم کرده بود و مشخص بود که درد داشت..
کف دست امیر روی کتفش نشس ت و اونو مجبور کرد صاف
بایسته
و بعد خودش مقابلش زانو زد و کفشش رو پاش کرد و
بندش رو بست…
برادر…تو هر لحظه ای برادره…
مهم پیوندهای خونی نیست…مهم اون حس بین
ادمهاست…
به سمتشون رفتیم که ما رو ندیدن و زودتر از ما
بیرون حرکت کردن…
– به نظرت یعنی همه چی تم وم شده؟
بیش از حد همه چی اروم نیست؟
لبخندی به میترا زدم و اظهار کردم :
– برای ما که از اول با دروغ شروع کردیم
همیشگی یه جایی هست که باعث بشه بلرزیم
ولی این به خودمون بستگی داره…این که بازم به هم
شک کنیم یا نه…
– و تو؟شک کردی؟
از خونه بیرون راهی شدم و در رو بستم.
نگ اهی به میترا که به ماشین های توی حیاط خیره شده
بود کردم و اظهار کردم:
– فعلا نلرزیدم…شاید چون اینبار به امیر اعتماد دارم.
و برای اهورا که دست تکون میداد دست تکون دادم…
نگاهم به امیر خورد که کنارش از حرکت ایستاده بود
کف دستاشو تو جیب شلوارش فرو برد و دقیق نگاهم کرد
تبسمی بهش زدم که مشاهده کردم خودش هم تبسم زد…
میترا درست میبیان کرد…همه چی به شدت اروم بود
و شاید باید میوحشت کردیم…
ولی اینبار ما به همدیگه اعتماد داشتیم..
و همین باعث میشد از هرچیزی گذر کنیم!
قدمی به سمت امیر برداشتم که دیدهکی بهم زد.
شاید خوشبختی درانتظار ما بو د!
” پایان “