به محضِ این که از منزل بیرون زدم، مصمم شدم به جای اسنپ گرفتن، ابتدا یک سر به عطاری بزنم!
باید با پیرمرد صبحت میکردم که مبادا چیزی به فرهاد انتقال دهد.
ولی همین که کمی از خانه دور شدم، با دیدنِ فراز که به ماشینش تکیه زده و سیگار میکشید، قدمهایم خشک شد.
آشفتگیاش مرا به اندازهی غروبهای پاییز قلبگیر میکرد.
کار به قلبیلِ نخوابیدن و عوض نکردن لباسهایش از دیشب نداشتم.
امروزِ این مرد ولی به شدت سخت بود.
پدرش بیمادریِ فرزندش را در سرش کوبیده بود.
تنهایی خودش را به رویش زده بودند و غذایی هم که نخورد.
بیاراده سمتش حرکت کردم.
-نحرکت کردی؟!
در دنیایِ خودش سیر میکرد و تا لحظهای که به او رسیدم سر قد بلند نکرد.
-نه. دیر کردی!
نمیخبر داشتم دارد، در کوچه پس کوچههای خانه غمهایش را دود میکند، وگرنه که زودتر میوارد شدم.
خدا لعنتم کند که بلد نبودم از فکر و خیالش کم کنم.
-بشین بریم.
پشت به من کرد و قبل از اینکه بنشیند، مکثی کرد و دستی لابهلای موهایش کشید.
-بریم فراز. الان بابات میاد. میخواد بره دنبالِ مامانت.
خودم هم فوری نشستم و بهشدت زود از خیابانِ منزل خارج شدیم.
-از بابا مرخصی گراهی شدی؟!
وقتش نبود غر بزنم.
گپ و اظهار کردم با فرهاد به قلبم نشسته بود.
حقوقِ امروز هم نوشِ جانآ فرهاد و فدایِ سر فرازم.
-بله. پنج شنبه جمعه هم اگر بخوای نمیرم.
-کجا میراهی شدی؟!
ذهنش شکاک بود، ولی خوش مسیر!
به خدا که میدانست داشتم غلطی جمشاهده کرد میکردم.
-عطاری! میمیل داشتم بهشون بگم سوء تفاهم شده و یه وقت به پدرت چیزی نگن.
هیچ نگفت و فقط سرعتش بیشتر شد.
کمی که رفتیم و وقتی مسیرمان آشنا نبود نگاهش کردم.
آرنجش را به لبهی در تکیه زده بود و یله شده روی صنقلبی در خودش غرق بود.
-کجا میریم فراز؟ این راهِ خونه نیست.
انگار مزاحمِ خلوتش شده باشم.
دست به سیستمِ پخشِ ماشین برد و قبل از اینکه آوایش را بالا ببرد لب زد:
-خونه نمیریم.
شامگاهیه به مردی میماند که یک شامگاهه دار و ندارش را از کف دست داده.
شامگاهیهِ آن وقتها بود که مادر میگفت شیطنت نکنم تا پدر کمی با خودش خلوت کند.
پس خاموشی کردم و سر به صنقلبی تکیه زدم.
شش سال کم خوابی داشتم و به اندازهی سالها دویدن و نرسیدن خسته بودم.
آنقدر خسته که نفهمیدم چه وقت نگاهانم گرم شد و با خیالی راحت، کنارِ او خوابم برد.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن