فراز کلافه از جا قد بلند شد.
-تنها زنی که برای پسرم میتونستم بهش اعتماد کنم مادرش بود و بس.
فرهاد هم از جا کشیده شد و رخ به رخِ پسرش توقف کرد.
-که اونم راهی شده زیر گل.
فراز فک فشرد.
خورد و دم نزد.
-کف دست از لجبازی بردار و به نرمین فکر کن پسرم. مادرت دق کرد.
خیره در دیدهان پدرش زمزمه کرد:
-ممنون بابتِ غذا. سفرهتون پربرکت.
عقب کشید.
چرخید و با یک خداحافظ ترکمان کرد.
فرهاد آهی کشید و روی صنقلبی وا رفت.
-گوشیش و جا گذاشت.
فوری از روی میز برداشتمش.
-الان میبرم براشون.
به بهانه گوشی به سمتش پرواز کردم.
پا برهنه به تراس رفتم و فریاد زدم:
-آقای زروان.
مکث کرد و از ورای شانه نگاهی گذرا روانهام کرد.
-گوشیتون.
از دو پله پایین حرکت کرده بودم، که خودش را به من رساند، ولی گوشی را به او ندادم.
-میشد بگی یکی و دارم!
دیده از گوشیاش گرفت.
-میشد بگی یکی هست که بچهم و رو سرش میزاره.
گوشیاش را کشید.
-بیام خونهمون؟! نیام، با این حالت پیشت نباشم دق میکنم فراز.
مردمکهایش سردرگم روی صورتم چرخید.
انگار در این جهان نبود.
-ببخشید تو ماشین بد حرف زدم.
قدمی به عقب برداشت، ولی صوتی بم و دوستداشتنیاش قلبم را گرم کرد.
-بیا خونهمون.
ابرویی بالا انداخت.
-دیشب کادوی میلیونی دادی الان باید بیشتر فکرِ دخل و خرجت باشی!
فراز گفته بود بروم و شریکِ تنهاییاش شوم. ثروتِ من، جفتِ او ماندن بود.
-پدرم همیشه میاضافه کرد کسی که به مسروری خرج نکنه به عذا از دماغش در میاد. از کادویی که دادم پشیمون نیستم.
کف دستی در هوا تکان داد.
-زن اونیه که یه خونه بخره، پول یه خونه و قایم کرده داشته باشه.
ناتمایل داشته ریز خندیدم.
-این مثال برای ثروتمنداست. من همین که یه نون بخرم و پول یه نون و قایم کرده داشته باشم میگم خدارو شکر.
بالاخره توانستم از آن حال و هوای گراهی شده خارجش کنم که خندید.
-ثروت به پول نیست دختر. برو خدا به همراهت.
کاش میدانست عروسش هستم.
عاشق شدم روی دو گونهاش را ببوسم، حتی شاید دستش.
فرهاد نمیاطلاع داشت من بدیها را نمیبینیم، که اگر شخصیتم را میشناخت هیچگاه با بدخلقی روزگارش را خراب نمیکرد.
-ممنون ازتون. بمونم تا آرزو جون بیان؟! شما تنهایی.
داشت میرفت که با این حرفم مکث کرد و عمیق و متفکر مانده بود.
انگار نمیاطلاع داشت چه پاسخ دهد.
-درسته پرستارِ آرزو جونم. اما یکی از دلواپسیهای آرزو شمایی. باید مراقبتون باشم.
رو گرفت و همانطور که به آشپرمنزل باز میگشت با آوای کشیدهی پاسخ داد:
-دارم میرم دنبالِ آرزو شما تشریف ببرید.
چشمی زمزمه کردم و با قدمهای تندی خودم را به اتاق رساندم.
اول باید به آرزو زنگ میزدم و رضایت او هم میگراهی شدم.
امروز نه دیده بودمش و نه آوای آرام و ملیحش را گوش داده بودم و یکجورِ ناجوری دلتنگش بودم.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن