به محضِ این که از منزل بیرون زدم، مصمم شدم به جای اسنپ گرفتن، ابتدا یک سر به عطاری بزنم!
باید با پیرمرد صبحت میکردم که مبادا چیزی به فرهاد انتقال دهد.
ولی همین که کمی از منزل دور شدم، با مشاهده کردنِ فراز که به ماشینش تکیه زده و سیگار میکشید، قدمهایم خشک شد.
آشفتگیاش مرا به اندازهی غروبهای پاییز قلبگیر میکرد.
کار به دلیلِ نخوابیدن و عوض نکردن لباسهایش از دیشامگاه نداشتم.
امروزگارِ این مرد اما به شدت سخت بود.
پدرش بیمادریِ فرزندش را در سرش کوبیده بود.
تنهایی خودش را به رویش زده بودند و غذایی هم که نخورد.
بیاراده سمتش حرکت کردم.
-نراهی شدی؟!
در جهانیِ خودش سیر میکرد و تا لحظهای که به او رسیدم سر قد بلند نکرد.
-نه. دیر کردی!
نمیدانستم دارد، در کوچه پس کوچههای خونه غمهایش را دود میکند، وگرنه که زودتر میوارد شدم.
خدا لعنتم کند که بلد نبودم از فکر و خیالش کم کنم.
-بشین بریم.
پشت به من کرد و قبل از اینکه بنشیند، مکثی کرد و کف دستی لابهلای موهایش کشید.
-بریم فراز. الان بابات میاد. میخواد بره دنبالِ مولینت.
خودم هم فوری قرار گرفتم و بسیار زود از خیابانِ خانه خارج شدیم.
-از بابا مرخصی گحرکت کردی؟!
وقتش نبود غر بزنم.
گپ و اضافه کردم با فرهاد به قلبم جای گرفته بود.
حقوقِ امروزگار هم نوشِ جانآ فرهاد و فدایِ سر فرازم.
-بله. پنج شنبه جمعه هم اگر بخوای نمیرم.
-کجا میرفتی؟!
ذهنش شکاک بود، ولی خوش مسیر!
به خدا که میخبر داشت داشتم غلطی جدید میکردم.
-عطاری! میخواستم بهشون بگم سوء تفاهم شده و یه وقت به پدرت چیزی نگن.
هیچ نگفت و فقط سرعتش بیشتر شد.
کمی که رفتیم و وقتی مسیرمان آشنا نبود نگاهش کردم.
آرنجش را به لبهی در تکیه زده بود و یله شده روی صندلی در خودش غرق بود.
-کجا میریم فراز؟ این راهِ خونه نیست.
انگار مزاحمِ خلوتش شده باشم.
کف دست به سیستمِ پخشِ ماشین برد و قبل از اینکه آوایش را بالا ببرد لب زد:
-خونه نمیریم.
شامگاهیه به مردی میماند که یک شبه دار و ندارش را از کف دست داده.
شبیهِ آن وقتها بود که مادر میاضافه کرد شیطنت نکنم تا پدر کمی با خودش خلوت کند.
پس خاموشی کردم و سر به صنقلبی تکیه زدم.
شش سال کم خوابی داشتم و به اندازهی سالها دویدن و نرسیدن خسته بودم.
آنقدر خسته که ندرک کردم چه وقت نگاهانم گرم شد و با خیالی راحت، کنارِ او خوابم برد.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن