چراغِ بالایِ در شروع به چشمک زدن کرد و در باز شد.
-اتفاقا امثالِ تو یکی و میخوان که کم باشه و نباشه.
صدایِ سنگریزههایی، که زیرِ لاستیکِ ماشین به اینطرف و آنطرف پرتاب میشدند برایش اهمیتی نداشت.
مستقیم با ماشین حرکت کرد و مقابلِ ساختمانِ عمارت از حرکت ایستاد.
-توام یکی و میخوای تختت گرم کنه و دیگه هیچ نقشی تو حیاتت نداشته باشه.
در را باز کردم.
-یه جور عروسکایی هست همین توقعات و برآورده میکنه. من و با اونا اشتباه گرفتی.
تا خواستم پیاده شوم بازویم را کشید و نالهی پر دردی از دهانم خارج شد.
-به تو من از اسفند و اون صبحی که تو اتاق بیان کردم نمیخوامت دست زدم که هر مفتی از دهنت در میاد بیرون؟!
خودم را به سختی از او جدا کردم و پیاده شدم.
-انگار فقط تو مهمی. فقط مردا احساس دارن و فقط مردا نیاز دارن.
خم شدم و با غیض داروها را برداشتم.
-اصلا ولش کن. گور بابای زنی که نه میلِ جنسیش مهمه نه حتی نیازش به محبت و مردش.
از حرص و خشم دندان ساییدم.
-نباش، نباش، نباش… اون وقت همون لحظه، که یکی اندیشیده زنه تنهاست و یه گهی خورده، بیا بگو متوجه شدی خرابی. امرِ خیر بود تازه، نه دعوت به تخت و کثافت کاری.
وجودم پر بود از حرص و داروها را مجدداً در ماشین پرت کردم.
-لعنت بهت که تو یکی… تو فرازِ زروان، منو اسراف کردی. احتراممو، عاشق شدنمو، دلمو، حتی تنمو. چرا متوجه نیستی قلبِ من اتوبانِ همت نیست و فقط تو توش جا داری؟!
دوباره داخل ماشین رفتم و داروهای لعنتی را برداشتم.
-فقط بفهم فراز. من راحیل نیستم. که با یه لنز و چهار تا تار موهای لَخت راحیلِ کثافت زنده نمیشه تا تو انتقامت و بگیری.
مویرگبهمویرگِ نگاهانش را خون گرفته و نگاهش مرگبار بود.
-امثال تو، زن و که هیچ، حتی زیستنشونم به گُه میکشن.
در را محکم کوبیدم و اشکهایم را پاک کردم.
اامان پله…
دومین و درِ اصلی خانه که باز شد نالیدم:
-فرهاد خفتمون کرد!
اشکها را پاک کرده بودم، سرخی چشمانم چه؟!
لبهایم را کِش آوردم، لرزش تنم را چگونه مهار میکردم؟!
-سلام.
اخم کرد.
سر تاپایم را از نظر گذراند و از ورای شانهام به ماشینِ پسرش خیره شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن