مرا با خودش کمی به پیشخوان نزدیک کرد و کارت را روی میز نهاد.
-قبلش نباید بپرسید مجردن یا متاهل؟!
بالاخره نیش شل شدهاش جمع شد و نگاه حیرانش بینمان گشت.
-شما!؟
فراز انگشت روی کارت نهاد و بیشتر به او نزدیک کرد.
-اینارو حساب کنید.
حال او هم کم از رنگ و روی همانند میت من نداشت.
از آوای جدی و خشن فراز حتی مغازه و محتویاتش هم به خواب زمستانی رفته بودند. وای به من و عطاری که باید شصت ساله میبود و نبود.
-عذرخواهی میکنم. شاید پدر اشتباه متوجه شدن که خانوم گفتن مجردن!
تیغ شمشیر اگر بر تنم میخورد انقدر درد نداشت.
به این خاطر که خانوادهی زروان را میشناخسریع راستش را نگفته بودم.
با خود فکر کرده بودم پیرمردِ دلبسته شدنی چه ضرری میتواند داشته باشد و اضافه کردم مجردم.
-ممنون.
کف دستِ فراز اگر نبود همانند جسمی تاکسیدرمی شده یک جا میماندم.
اما میخبر داشت وحشت کردهام که خودش مرا تا ماشین و صنقلبی جلو هدایت کرد.
تا میل داشت در را ببندد به ساعدش چنگ زدم.
-به خدا فراز من تا امروزگار نمشاهده کرده بودمش.
سر تکان داد.
-میدونم. پدر و متوجه شدی پسر و پسنمتوجه شدی.
از طرزِ فکرش در خود جمع شدم و او با دمی عمیق در را با تمامِ قدرت کوبید.
وقتی که قرار گرفت تا جای ممکن از او دور شدم و به در بستهی ماشین چسبیدم.
-آدم تا خودش نخواد هواخواه پیدا نمیکنه. وقتی اومدی تو خونهی من و یادته؟! خودت و پیشکش کردی که تمایل داشتمت. تا قبلش خبری بود؟!
کف دست روی رانهایم نهادم تا لرزشش مهار شود.
– اگر میاضافه کردم متاهلم و به گوش بابات میرسید. نمیسؤال کرد کو شوهرت؟!
فریادش خفهام کرد.
-بود؟!
خسته و قلبشکسته به بیرون خیره شدم.
-نبود. نخواستی. خودم و پیشکش کردم. نمیل داشتی آقا، نخواستی دیگه.
آهانی گفت:
-همین. اینم اگر نمیمیل داشتی طور دیگه برخورد میکردی.
ماشین با سرعت طولِ خیابانِ عمارت را طی کرد و مقابل ورودیِ خونه توقف کرد.
-پدر و مادرت میببیننمون فراز. من و ببر سر خیابون پیاده کن.
چند بوق پشت هم زد.
-نشنوم صوتت و.
خشم و عصیان بر منطقش غالب شده بودند و متوجه نبود انگار.
-فراز من و تو با یه ماشین بریم تو خونه، اونوقت…
-خفهشو دلین.
فریادش، نفسم را برید و سدِ مقاوم اشکهایم درهم شکست.
-کاش انقدر تاوان نبودنو کم بودناتو از من نگیری فراز.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن