کارن نیم نگاهی به من انداخت و بلافاصله صاف توقف کرد و به پای پدرش چنگ زد.
-بِگو مشاهده کرده بابا…
نیمی از خودش را پشتِ پای پدرش مخفی کرد و زیر نگاهی نگاهش را به من دوخت.
-اگر زحمتی نیست و براتون مقدوره همهی این میوهها رو ستاره خانوم کنید، خانومِ سلیمی!
چند ثانیهای نگاهم بینِ میوهها، پسرم و پدرش چرخید.
آنها همه خواب بودند و من هوشیار.
ولی گویی من خواب بودهام و در رویا به سر میبرم.
-خاله پَرستال؟!
دلم شتابزدهتر تپید.
دمی عمیق گراهی شدم و قدمی به عقب برداشتم.
-داله میله. اما من گشنمه.
لبخند زدم.
-قرآن و برگردونم تو اتاق آقا کارن؟! تا شما بشینی پشت میزِ آشپزخونه اومدم.
نفس راحتی که مادر و پدرش کشیدند را دیدم.
-ممنون خانوم. لطفتون جبران میشه.
سری برای زروانِ بزرگ تکان دادم.
-خواهش میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜