فراز با کلافگی به موهایش چنگ زد.
– آخرشم رسوام میکنی.
از آشپزخانه خارج شد و مرا با حسِ بد و سنگینی که وجودم را احاطه کرده بود، تنها گذاشت.
هنوز اگر اجازه میدادم اشکهایم با هم مسابقه میگذاشسریع.
ولی اینبار اشک شوق بودند.
لبخند از لبهایم دور نمیشد.
اینبار از تهِ قلب بودند.
پسرم باشد، دلِ پدرش را به کف دست میآوردم.
پسرم فقط باشد…
اصلا تمام بدخلقیهای پدرش روی تنم جا بیاندازند.
فقط کارِنم را هر روز، هر ثانیه و هر دقیقه ببینم.
حتی شده از دور.
-قلبینا جان خوبی؟!
-الان میام آرزو جون.
حال چگونه این اتفاق را برای فرهاد و آرزو توجیه میکردم؟!
میوهها را درون دیسِ گردی چیدم.
احتمالا تا به الان فراز توضیح داده بود، که چخبر شده.
تا آخرِ عمر که نمیشد مخفی بمانم.
در نهایت قلب را به دریا زدم و به نشیمن راهی شدم.
آرزو لپهایش از شدتِ نریز خندیدن به سرخی میزد!
-خوبی؟!
ولی فراز و پدرش با جدیت و اخمی افراطی مشغولِ زیر و رو کردنِ یک پرونده بودند.
-بله.
دیس میوه را روی میز نهادم و توضیح دادم:
-فقط یه خراشِ ساده بود. منظورم اینه که…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن