رمان عجین پارت ۲۱۷

فک فشرده‌اش مرا از حرف‌هایم پشیمان نکرد. زیرا که انگار برخلاف شک و بد قلبی‌اش مرا کنار مردی دیگر متصور نشده.

– آدمیزاد طبیعتشه جفت باشه. می‌خوای تنهام بزاری و اسیرم کنی؟! چراکه جفت من تویی. تا کِی بگردم دنبال یکی که تعصبش شامگاهیه تو باشه؟! که نگاهش مثل تو باشه؟ که عطرش عطر تن تو باشه؟!

سر به زیر شدم و در دل نالیدم…

که پدرِ فرزندم باشد.

– دارم با اصرار همون یه ذره غرورمم از بین می‌برم. من و نمی‌خوای فراز؟!

خم شد و درِ سمت مرا باز کرد.

-نمی‌خوامت.

باورم نمی‌شد بتواند تا این حد نقشِ منفی زندگی‌ام شود.

ظرف جوجه را روی کنسول نهادم و بی‌این‌که نگاهش کنم از ماشین پیاده شدم.

حتی در هم نبستم وقتی از ماشینش فاصله گحرکت کردم.

اگر دیگر مرا نمی‌میل داشت نمی‌توانستم مجبورش کنم.

بیشتر از این، هم شخصیت او زیر سوال می‌حرکت کرد هم احساسِ من‌.

عشقم به او در دلم می‌ماند و برایم ارزشمند و دلربا بود‌.

حتی اگر دلم تا ابد سیاه‌پوش نداشتنش شود، دیگر او را آزار نمی‌دادم.

راهی برای رسیدن به فرزندم پیدا می‌کردم.

راهی که تهش مقابله با فراز نباشد.

اصلا با این اخلاقش به مادرِ واقعی کارن اجازه‌ی نزدیک شدن به او را می‌داد؟

شاید هم در آخر قلب را به دریا زدم و راهی که به قلبم نبود را می‌راهی شدم.

شکایت و آزمایش دی‌ان‌ای.

تنها دلیلی که تا امروزگار شکایت نکردم، آینده‌ی فرزندم و ملایمش قلبش بود.

دلم نمی‌تمایل داشت هیچ‌گاه بفهمد چگونه پا به این جهان گذاشته.

دوست نداشتم شناسنامه‌اش بی‌نامِ پدر بماند.

قلبم نمی‌خواست روزگاری به توسطِ فرزندم برای بی‌‌نام و نشان بودنِ پدرش مواخذه شوم.

و هزاران ولی و اگرِ دیگر که مرا از فاش کردنِ حقیقت برای او منع می‌کرد.

تا جایی که می‌شد هم این جاده را نمی‌راهی شدم که پر بود از شرم و رسوایی.

ولی در نهایت دیگر نمی‌توانستم بی‌فرزندم هم بمانم.

***