رمان عجین پارت ۲۱۷

فک فشرده‌اش مرا از حرف‌هایم پشیمان نکرد. زیرا که انگار برخلاف شک و بد قلبی‌اش مرا کنار مردی دیگر متصور نشده.

– آدمیزاد طبیعتشه جفت باشه. می‌خوای تنهام بزاری و اسیرم کنی؟! چون جفت من تویی. تا کِی بگردم دنبال یکی که تعصبش شبیه تو باشه؟! که نگاهش مثل تو باشه؟ که عطرش عطر تن تو باشه؟!

سر به زیر شدم و در قلب نالیدم…

که پدرِ فرزندم باشد.

– دارم با اصرار همون یه ذره غرورمم از بین می‌برم. من و نمی‌خوای فراز؟!

خم شد و درِ سمت مرا باز کرد.

-نمی‌خوامت.

باورم نمی‌شد بتواند تا این حد نقشِ منفی حیات‌ام شود.

ظرف جوجه را روی کنسول نهادم و بی‌این‌که نگاهش کنم از ماشین پیاده شدم.

حتی در هم نبستم وقتی از ماشینش فاصله گحرکت کردم.

اگر دیگر مرا نمی‌خواست نمی‌توانستم مجبورش کنم.

بیشتر از این، هم شخصیت او زیر سوال می‌راهی شد هم احساسِ من‌.

عاشقیم به او در دلم می‌ماند و برایم ارزشمند و زیبا بود‌.

حتی اگر قلبم تا ابد سیاه‌پوش نداشتنش شود، دیگر او را آزار نمی‌دادم.

راهی برای رسیدن به فرزندم پیدا می‌کردم.

مسیری که تهش مقابله با فراز نباشد.

اصلا با این اخلاقش به مادرِ واقعی کارن اجازه‌ی نزدیک شدن به او را می‌داد؟

شاید هم در آخر دل را به دریا زدم و راهی که به دلم نبود را می‌راهی شدم.

شکایت و آزمایش دی‌ان‌ای.

تنها دلیلی که تا امروزگار شکایت نکردم، آینده‌ی فرزندم و آرامش قلبش بود.

قلبم نمی‌خواست هیچ‌گاه بفهمد چگونه پا به این جهان گذاشته.

دوست نداشتم شناسنامه‌اش بی‌نامِ پدر بماند.

دلم نمی‌میل داشت روزگاری به توسطِ فرزندم برای بی‌‌نام و نشان بودنِ پدرش مواخذه شوم.

و هزاران ولی و اگرِ دیگر که مرا از فاش کردنِ حقیقت برای او منع می‌کرد.

تا جایی که می‌شد هم این راه را نمی‌حرکت کردم که پر بود از شرم و رسوایی.

ولی در نهایت دیگر نمی‌توانستم بی‌فرزندم هم بمانم.

***