عمارتِ سوت و کوری که در این مدت در آن زیستن میکردم حال، رنگ و روی دگر گرفته بود.
چون که امروزگار همسر و فرزندم به اینجا میآمدند.
آنها برای یگانه نوهشان که امروز مهمانِ عمارت بود جان میدادند.
آری… پسرکم قرار بود تا چند ساعتِ دیگر در نزدیکترین فاصله از من نفس بکشد.
با اینکه فاصلهی لعنتی هنوز هم بینمان فرمانروایی میکرد، ولی امروزگار نور به دیدهانم باز میگشت و قرار بود ببینمش.
هفتهی پیش آرزو زیر قولش زد و بدونِ من به خونهی فراز راهی شد.
ولی با این که یک هفته از دیدارشان با پسرم گذشته، زن و شوهر چنان بیتاب بودند، که انگار سالها دوری را متحمل شدهاند.
دلم میآمد جدایشان کنم؟
هیچگاه.
مجدداً از تصمیمم پشیمان شده بودم.
پسرکم خانواده داشت و میانِ حجمِ عظیمی از دلدادگی و محبت رشد میکرد.
غیرِممکن بود همچنین نعمتی را از او دریغ کنم.
-اسباب بازیاش و ضد عفونی کردی؟!
مضطربیاشان برای کارِنم لبخند به لبم آورد.
-بله خانوم! خوبه بعد از آخرین سرماخوردگیش، ضد عفونی ایدهی خودم بود. حالا هر بار یادآوری کن.
مشغولِ خورد کردنِ میوه، روی تختهی آشپزخونه بودم و با اینحال آوای کلکلهایشان به گوش میرسید.
-زنگ بزن ببین کجا موندن؟ پس چرا دیر کردن؟!
ساعت دوازدهِ ظهر بود و من از دیشب بیتابِ دیدار با جوجهام درست نخوابیده بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن