عمارتِ سوت و کوری که در این مدت در آن زیستن میکردم حال، رنگ و روی دگر گرفته بود.
زیرا که امروزگار همسر و فرزندم به اینجا میرسیدند.
آنها برای یگانه نوهشان که امروزگار مهمانِ عمارت بود جان میدادند.
آری… پسرکم قرار بود تا چند ساعتِ دیگر در نزدیکترین فاصله از من نفس بکشد.
با اینکه فاصلهی لعنتی هنوز هم بینمان فرمانروایی میکرد، ولی امروز نور به چشمانم باز میگشت و قرار بود ببینمش.
هفتهی پیش آرزو زیر قولش زد و بدونِ من به خونهی فراز حرکت کرد.
اما با این که یک هفته از مشاهده کردارشان با پسرم گذشته، زن و شوهر چنان بیتاب بودند، که انگار سالها دوری را متحمل شدهاند.
قلبم میآمد جدایشان کنم؟
ابداً.
مجدداً از تصمیمم پشیمان شده بودم.
پسرکم خانواده داشت و میانِ حجمِ عظیمی از عاشقی و محبت رشد میکرد.
غیرِممکن بود همچنین نعمتی را از او دریغ کنم.
-اسباب بازیاش و ضد عفونی کردی؟!
مضطربیاشان برای کارِنم تبسم به لبم آورد.
-بله خانوم! خوبه بعد از آخرین سرماخوردگیش، ضد عفونی ایدهی خودم بود. حالا هر بار یادآوری کن.
مشغولِ خورد کردنِ میوه، روی تختهی آشپزخانه بودم و با اینحال آوای کلکلهایشان به گوش میرسید.
-زنگ بزن ببین کجا موندن؟ پس چرا دیر کردن؟!
ساعت دوازدهِ ظهر بود و من از دیشب بیتابِ متوجه شدار با جوجهام درست نخوابیده بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن