مصرانه به مقابلش نگاه دوخته بود و نگاهم نمیکرد.
-موهام و صاف کردم برات.
چقدر در این مدت برای او و زخمی که خورده غصه خورده بودم.
چقدر دوست داشتم راحیل و هر آنچه که او را به گذشته وصل میکند، حذف کنم.
اما من با قبولِ همین شرایط در زیستناش ماندگار شدم.
فعلا باید حتی با یادآوریِ حس تنفرش هم شده، خودم را بند زیستناش کنم.
-لنز نشد بزارم. آخه میرم پیش پدر و مادرم زیاد گریه میکنم.
کنارِ خیابان توقف کرد و بیتوجه به حرفهایم پیاده شد.
به سارا پیام دادم و گفتم که او آمده.
محمد و سارا هم این مدت کم از دست فراز و کوتاهیهایش حرص نخورده بودند.
-چی لازمه بخرم؟
دو کف دسته گل مریم دستش بود و آنها را صندلی عقب گذاشت.
-همواره تو خود بهشت زهرا گل میخریدم. دستت درد نکنه. فقط گلاب مونده.
فقط سرتکان داد و مسیر افتاد.
-چرا نمیای خونه فراز؟ من و گذاشتی تو اون خونه که شش ماه تموم شه؟ پای حرفای خودت وایسا حداقل.
اخمش غلیظتر شد و نامیل داشته کف دستم روی پایش جای گرفت.
-بدخلقی نکن. شب عیده. دو روز مونده به سال جمتوجه شد. حداقل امسالمون تلخ تموم نشه.
-پای کدوم حرفم واینستادم؟
لبی با زبان تَر کردم.
-من آمادهام که بعد از شش ماه از زندگیت برم بیرون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن