انگار باید حرفِ آخرش را جدی میگرفتم.
اینکه اظهار کرده بود دیگر هیچ زنی در حیاتاش نمیخواهد.
قلب خوش کرده بودم به شوخی و خندهی سر میمدت، اما آنها هم سراب بودند.
نمیآمد.
هر روزگار زنگ میزدم و به بهانهای جویای حالش میشدم، ولی هر بار که میگفتم سری بزند خاموشی میکرد.
در این دو هفته دوبار برای خانه خرید کرده و هر بارش را با پیک ارسال کرده بود.
خورد و خوراک میمیل داشتم چکار؟
مشتاق دیدارِ خودش بودم که دریغ میکرد.
تا دیشامگاه که بیان کردم، پنجشنبهی آخر سال است و میخواهم به دیدارِ خانوادهام بروم.
اضافه کرده بود به دنبالم میآید و حال، حاضر و آماده منتظرش بودم.
با آبپاچ، به سبزههایی که روی کانتر چیده بودم آب دادم.
یک سبزه برای پدر و مادرم بود و دیگری، برای پسرم و پدرِ بیمعحرکت کردش که انگار قهر بود.
یک سبزه هم برای خونهی خودم و سالی، که قرار بود باز هم تنها تحویل شود.
با آوای زنگ، سبزهها، سینی حلوا و پکِ کادویم را برداشتم و از خونه خارج شدم.
بعد از دو هفته دیدار با او برایم کمی دشوار بود.
شاید خنده دار باشد، ولی خجالت میکشیدم.
شرمی دامنم را گرفته بود، که هیجانِ دیدار با او را تشمتوجه شد میکرد.
ابتدا وسایل، که نزدیک به افتادنشان بود را صندلی عقب گذاشتم و سپس جلو نشستم.
-سلام.
زیر لب جوابم را داد و برعکس من، او سرد و خنثی بود.
تاب نیاوردم. جلو کشیدم و پرمحبت بوسهای روی گونهاش کاشتم.
-مشتاق دیدارت بودم. بهم سر نمیزنی.
شرمنده دوستان من اینو همون موقع گذاشته بودم ولی ارسال نشده بجاش فردا هم دو تا میذارم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن