مردد از او فاصله گرفتم و هشدار داد:
-بار آخری بود که اسمش اومد به دهنت.
شاید حضورِ محد و سارا چنین شهامتی به جانم تزریق کرده بود.
-چرا؟ اگه فقط بیان کردنِ اسمش به توسط من ناراحتت میکنه. پس ببین من چه حالی دارم که هر روزگار و هر شامگاه مجبورم شامگاهیه به یه آدم مرده بشم. سارا اظهار کرده راحیل دیدهاش سیاه بود. که راحیل موهای لخت داشت.
سر به سمت دیگر چرخاند و دوباره نگاهم کرد.
انگار میتمایل داشت خودش را آرام کند.
-محمد میگه اگه کارِن نبود توام با راحیلت میمردی!
اشکی از دیدهم چکید و یقهی لباسم را پایین کشیدم.
-ولی من میگم ازش متنفری که آسیب میزنی. اگر دوستش داشتی چرا تنِ من پر از سیاهیه؟ راحیل…
کف دستش، آرام روی لبهایم نشست.
-تمومش کن. اصلا میدونی چیه؟ نه تو رو میخوام. نه راحیلو. هیچ زنی نمیخوام.
اشکی دیگر از دیدهم چکید و سر تکان دادم.
-حالا برو صبحانهت و آماده کن.
با پشت کف دست خیسی دیدهانم را گرفتم و از کنارش گذشتم.
-اما من تورو میخوام فراز. اگر زخمی هست مرحمش میشم. اگر بخوای درستش میکنیم. به خاطرِ پسرت درست زیستن کن. کارِن به خانواده نیاز داره، نه پرستار. من نه، یه زنِ دیگه. اما حیاتت و از آشفتگی نجات بده.
از اتاق خارج شدم و او را تنها گذاشتم تا شاید با اندیشیدن به حرفهایم درونش کمی معجزه رخ دهد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن