سکوتش دستپاچهترم کرد.
-می…میگم الان برای ناهار زود نیست؟ صبحانه آماده کنم؟
-اینهمه جا حرکت کردی جای گرفتی کنارِ محمد؟!
کاش حقیقت را نمیفهمیدم.
حال قرار بود خود را گم کنم و وضعرا آشفتهتر.
-جا نبود. رو مبلایِتک نفره مینشستم، نمیتونستم تورو خوب ببینم!
نزدیک شد و ناخواسته از کشو فاصله گرفتم و عقب رفتم.
-بگو کِرم دارم.
از دیشامگاه چقدر برایش غصه خورده بودم.
از وقتی حقیقت را متوجه شدم چه برنامهها برای بهبودش داشتم.
حتی موضوعِ نرمین و قهرم با او هم فراموشم شده بود.
اما نمیشد که او دائم مرا زیر سوال ببرد.
-شما دو ساعت سارا خانوم و بغل کردی، من غصهم شد حرفی زدم؟! نشستم رو مبل نقرار گرفتم تو بغلش که…
چنان فک فشرد که قبضِ روح شدم.
حرکت کف دستش را که متوجه شدم، از خودش به خودش پناه بردم.
فوری نزدیک شدم و تا به خود بجنبد صورتم را در سینهاش مخفی کردم.
-توروخدا نزن. صورتم دردش میاد.
کف دستش چنگ موهایم شد و صورتم را از سینهاش فاصله داد.
-درد دوست نداری؟
سری به طرفین تکان دادم و کمی روی پنجه توقف کردم تا کشش ریشهی موهایم کم شود.
-ولی درد بهت میاد…
عاشق شد اشکهایم را ببیند.
اصلا تمام کارهایش برای متوجه شدنِ ضعفم بود.
-به راحیلتم همینجوری میگفتی؟
رنگ نگاهش عوض شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن