نگاهش به تیزیِ یک چاقو بود و از چیزی کلافه!
-به کارت برس! بچهم منتظره!
با این حرفش فازِ خجالتم پرید و مجدداً به تکاپو افتادم.
-شکلات آب میکنم میریزم روی کیک. فکر کنم خوشش بیاد.
تبسمی زدم.
-تو یه خونه کار میکردم. دخترشون عاشق این کیکا بود. بسیار سادهست. اما قیافه و مزهش خوب میشه. حداقل مطمئنم بچهها دوست دارن.
-تو یه خونه چکار میکردی؟!
داشتم با چنگال تخممرغها را هم میزدم که با سوالش بند دلم پاره شد.
باز وراجیهایم کار دستم داده بود.
– تو کارای نظافت کمکشون میکردم.
روغن و شیر را اضافه کردم.
دوست نداشتم بداند که در گذشته و برای رسیدن به یک استقلالِ نسبی تا کجاها پیش راهی شدم.
میهراسیدم باز افکار منفی به سرش بزند.
-یه خانوم بود و دخترش. از همسرش جدا شده بود. یه وقتایی هم میرفتم خونهی مادرشون.
فقط یک مدت کوتاه هر منزلای که مادام معرفی میکرد میرفتم.
مدرک مربیگیریام که وارد شد فوری در مجموعه ورزشی قرار داد بسته بودم.
-پدر و مادرت هیچی برات نذاشتن؟!
یک روز باید از سر تا پیاز زندگیام برایش میگفتم.
-چرا! بابا حتی پول جهازمم کنار گذاشته بود. طلا و سکه میخرید همیشگی.
تلخ تبسم زدم.
-میشه بیزحمت این آرد و بریزی توی ظرف.
پنجره را بست و نزدیک شد.
-با لیوان بریز تو این اَلَک. هین فراز! یهو نریز. کم کم.
قِلِق کار که کف دستش رسید توضیح دادم:
-من سنم کم بود. نیاز به سرپرست داشتم. اون که همسایه بود و از جاسازای مادرم خبر داشت، همهشو کشید بالا.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن