-سرپرستت حالا کجاست؟ خونه نذاشتن برات!؟
آهی کشیدم.
او چه میخبر داشت تا هفت پشت بیپناهی یعنی چه.
-پدر و مادرم برای پرورشگاه بودن. از طرف پرورشگاه یه زمین اوقافی بهشون داده بودن که پدرم توش خونه ساخت. اما هیچوقت مالک نمیشد چون اون زمین برای اوقاف بود. بعد از فوتشون من و که سپردن به کسی، اون خونه و دادن به مستحق بعدی. از قبل تو قراردادشون طی شده بود که ساخت و سازی هم اگر صورت بگیره متعلق به بهزیستی میشه.
مجدداً و اینبار جدی جویا شد:
-سرپرستت کجاست؟ فرار کردی؟
نچی گفتم.
سوالهایش ریز میشدند و عاقبت خوشی برای این بحث نمیدیدم.
– به سن قانونی که رسیدم، حیاتم و جدا کردم. یه وقتایی از بهزیستی جویای حالم میشن ولی انقدر بدتر از من هست که پیگیری نکنن.
برای اینکه مسیر هر گونه سوالی را ببندم ادامه دادم:
-یه وام حمایتی میدادن، اما انقدر کاغذ بازی داشت که وسط جاده پشیمون شدم. چند وقتی و تو مسافرخونه موندم تا اینکه اون شامگاه با شما تصادف کردم.
قابلمهای آب روی اجاق گاز گذاشتم و از مواد کیکم درونِ چند لیوان یک بار مصرف ریختم.
-ترمیمت کجای این قصه بود!؟
آب که جوش آمد، شعلهی گاز را کم کردم.
-من که هر چی بگم باور نمیکنی. اجازه بده سر یه فرصت مناسب کامل میگم.
فرصتی مناسب یعنی وقتی که نترسم مرا از زندگیاش بیرون بیاندازد.
همان روزگاری که پسرم را از او طلب میکنم.
کاکائوها را رنده کردم و درون شیر سرد ریختم و روی شعلهی گاز نهادم.
-بعد از منم ترمیم میکنی؟!
نزدیک شده بود.
سایهاش را روی گاز شیشهای میمتوجه شدم.
– روی نقطه به نقطهی تنم یه ردی از حضورت هست.
از پشت وصل تنم شد و کف دست مردانهاش لبهی تیشرتم را بالا کشید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن