رمان عبور از غبار پارت ۲۳

-افرین …راستش اگه افاق جای تو بود تا حالا منو هزار باره از خونه انداخته بود بیرون …از صبر و
حوصله ات خوشم اومد
با تعجب تبسمی زدم و بیان کردم :
ممنون شما به من لطف داری –
خندید :
-بله که دارم ….البته لطفم شامل حال هر کسی نمیشه ..پس خوب حواستو جمع کن
و مثل بچه ها بهم نگاهک زد که ازش پرسیدم :
-بقیه نمی دونن که شما فارسی حرف می زنید ؟
فنجون چایشو برداشت ولبه اشو به لبهاش نزدیک کرد و اظهار کرد :
-اونا اینطوری دوست دارن فکر کنن …برای منم اینطوری بهتره …فردا می رید ویلا؟
شونه ای بالا دادم :
-هنوز معلوم نیست
با لبخند سرشو تکون داد :
-بهتره فردا برید ..دوتایی با هم …دور از هر مزاحمی …ولی بعدش باید قول بدی که میایید خونه من
-حتما
با تبسم و نگاه خریدارانه ای همونطور که قلپ دیگه ای از چایشو می خورد بهم خیره شد… سرمو
پایین انداختم که یهو جدی شد و اضافه کرد :
-چایت هنوز خوب دم نکشیده …بیچاره امیر حسین …
..با تعجب بهش خیره شدم ..نگاهش به یه طرف دیگه بود و چایشو می خورد..خنده ام گراهی شد و
فنجونمو برداشتم و منم همجادهش قلپی از چایی که به قول روجا دم نکشیده بود رو خوردم
نیم ساعت بعد در حالی که قصد حرکت کردن داشت تا دم در همراهیش کردم
اول فکر می کردم بنده خدا باید این موقع شامگاه چطوری برگرده که خودش گفت راننده اش
منتظرشه که برسونتش خونه ….. هر چی اصرار کردم که شب رو اینجا بمونه قبول نکرد …لحظه
خداحافظی ..نزدیک در …کف دست برد زیر روسری خوش طرح و رنگش و مشغول باز کردن چیزی شدو
بعد از مدتی یه گردنبند شمایل قدیمی رو بیرون اورد و اظهار کرد :
-من بچه ای ندارم ..همون موقع که امیر حسین به دنیا اومده بود..بچه من به خاطر مریضی مرد …با
امدن امیر حسین ..انگار خدا بهم لطف کرده بود و بار دیگر بهم جون داد …امیر حسین مثل پسرمه
…خیلی برام عزیزه …توام که عزیز امیر حسینی برای من عزیز ی…و مثل دخترمی …برای حرفایی که
زدم ناراحت نشو
و گردنبند شمایلشو دور گردنم انداخت و مشغول بستنش شد با بستن شمایل پیشونیمو ب*و*سید و
عقب کشید و اضافه کرد :
-قبل از راهی شدن حتما بهم سر بزنید
غرق در مهربونیش لبخندی زدم و با تشکری ازش اظهار کردم :
..-دیده
دوباره تمام قد براندازم کردو در حالی که بهش نمی اومد سن زیاد تاثیری روی روحیه مسرورش گذاشته
باشه با دیدهک با نمکش اظهار کرد :
-مراقب پسرم باش ..اذیتشم نکن
لبخند شیرینی زدم و به راهی شدنش نگاه دوختم
..با راهی شدن روجا به سمت سالن برگشتم …. شمایل نقره ای روی گردنم سنگینی می کرد …کف دست
قد بلند کردم …و شمایلو توی کف دستم گراهی شدم و بهش خیره شدم و همزمان رو به روی شومینه روی
مبل نشستم و با تبسم با یاد اوری چهره و شیطنتای روجا به خنده افتادم
…به ساعت نگاهی انداختم …امیر حسین حتما خواب بود…دلم نیومد با راهی شدن این موقع شامگاه به اتاق
بد خوابش کنم …برای همین خودمو عقب کشیدم و به عقب تکیه دادم …. پاهامو بالا اوردم …و به
شعله های اتیش با همون تبسم خیره شدم ….برای یه شب خوابیدن زیاد بد هم نبود
***
..صبح زود با اماده کردن میز صبحونه ….قبل از حرکت کردن و بیدار کردن امیر حسین مقابل اینه قدی توی
سالن کف دستی به موهام کشیدم …و میل داشتم جمعشون کنم و بالای سرم ببیندمشون که با صدای
امیر حسین سرمو به سمت پله ها چرخوندم :
-بزار باز باشن …
دستام از دور موهام جدا شدن و گفتم :
-می تمایل داشتم بیام بیدارت کنم …
-یه نیم ساعتی هست که بیدارم
-میز صبحونه اماده است
نگاهش به میز کشیده شد و اضافه کرد :
-پس روجا کجاست ؟
به سمت میز حرکت کردم و با تبسمی :
-همون دیشب راهی شد
نگاهش به شمایل دور گردنم افتاد و با تعجب بهش خیره شد و ازم پرسید:
-این پیش تو چیکار می کنه ؟
دستمو بلند کردم و شمایل تو ی کف دستم گحرکت کردم :
-روجا بهم دادش
-روجا؟
سرمو تکون دادم
متعجب پرسید:
واقعا ؟-
خنده ای کردم و گفتم :
-واقعا…چای یا قهوه ؟
خنده اش گحرکت کرد :
چای …-
در حالی که ایستاده کنارش چای می ریختم با نگاهی به شمایل بیان کرد :
-چیزیم از زبونش فهمیدی؟
با چشمکی مثل روجا با خنده بیان کردم :
-کم و بیش
هر دو خندیدیم که ازش پرسیدم :
-خوب کی بریم ؟
با تعجب نگاهم کرد:
-ویلاتون ؟
-امروز بریم ؟
سرمو مطمئن تکون دادم
-پس بعد از صبحونه بریم
کنار دستش صنقلبی رو بیرون کشیدم و روش نشستم
به روم تبسمی زد که بهش اضافه کردم :
-نگقته بودی دایه داری ؟
با خنده گفت :
-حالا که فهمیدی …
شونه ای بالا دادم و لقمه ای کره و مربا رو توی دهنم گذاشتم
***
با اینکه خانواده عموش اصرار داشتن بیشتر بمونیم اما امیر حسین قبول نکرد و یک ساعت بعد از
صبحونه به سمت ویلاشون به مسیر افتادیم …
فضای سرسبز بیرون و درختا..ادما با لباسای رنگی… کلی اول صبحی روحیه امو مسرور کرده بودن
…نیمه های جاده بودیم که بهم گفت :
-فقط خدا کنه زیاد نامرتب نباشه
دستی از موهای جلومو به زیر شالم بردم و اظهار کردم :
-نامرتبم بود مرتبش می کنیم
با تبسم آوای پخشو قد بلند کرد نزدیکای ظهر بود اما هوا طوری بود که به نظر می اومد هنوز کلی به
ظهر مونده
همونطور که از مناظر بیرون لذت می بردم یهو ماشین با تکون بدی متوقف شد چون کمربند نبسته
بودم به طرف جلو پرت شدم که زود امیر حسین شونه امو چسبید و منو به عقب کشید… با نگرنی
بعد از توقف کامل ماشین ازش پرسیدم :
-چی شد ؟
-نمی دونم … صبر کن ببینم چی شده
با پیاده شدنش منم پیاده شدم که دیدیم ماشین توی جادی خاکی به خاطر بارون شدیدی که اومده
بودلاستیکش تا نصفه رفته توی گل
امیر حسین نفسشو بیرون دادو اضافه کرد :
حالا چطوری درش بیاریم ؟-
-خیلی مونده تا ویلا؟
– با ماشین نه ولی پیاده اره ..در اوردن این ماشینم به تنهایی کار مانیست … خیلی تو حرکت کرده
پس چیکار کنیم …؟-
نگاهی به اطرافش انداخت و بلاخره تصمیموشو گرفت ..
-وایستادن اینجا فایده ای نداره ..ماشین از اینجا کم رد میشه ..تا جاده اصلی پیاده بریم شاید ماشین
گیر بیاریم ..وقتی رسیدیم ویلا بچه ها رو می فرستم پی ماشین
-وسایلمون ؟
فقط کیف دستیتو بردار …
***
وقتی به پشت سرم نگاه کردم ..از ماشین خیلی دور شده بودیم ….
بالای یه تپه خاکی بودیم و باید به سمت پایین می حرکت کردیم …. برگشتم و به جاده پایین تپه نگاهی
انداختم و بیان کردم :
باید به اون جاده برسیم ؟-
سرشو تکون داد…تیپ دوتامون اصلا به اونجاها نمی خورد ..چند نفر از روستایی ها که سر
زمیناشون بودن با تعجب نگاهمون می کردن
کمی که رفتیم و از دید اون روستایی ها محو شدیم ..یهو ایستاد و نگاهی به جاده پایین انداخت و
اضافه کرد :
داره مینی ب*و*س میاد …اگه اینطوری بریم … بهش نمی رسیم –
تا اومدن مینی ب*و*س خیلی مونده بود اما اگه قرار بود از همین مسیر خاکی بریم و تپه رو دور بزنیم
….بهش نمی رسیدیم …با نگاهی به جاده و مینی ب*و*س ..یهو با خنده ای شیطون
خم شدم و کیفمو روی زمین انداختم و رو به پایین و کنار جاده جای گرفتم و با عجله کفشامو در اوردم
…کپ کرده از حرکت کردارم ..بالای سرم اومد و گفت :
-داری چیکار می کنی ؟
می خوام جاده میون بر بزنم –
-اینطوری ؟
نیشم تا بنا گوش در رفت و اظهار کردم :
-بخوایم قدم زنان بریم ….مینی ب*و*س اومده و رفته ….ولی از اینجا خیلی زود می رسیدم
نه حرفشو نزن اوا …یکی ما رو اینجا می بینه –
خندیدم و گفتم :
-خوب بینه ..ولی نه کسی نمی بینه ..
سریع کیف و کفشامو با یه کف دست برداشتم و قد بلند شدم و کف دستمو بلند کردم و کف دستشو گراهی شدم و به
سمت پایین تپه کشیدمش و بیان کردم :
-زود می رسیم …خیلیم کیف می ده ..کفشاتو در بیار …
دو قلب به دو طرف جاده خاکی چشم دوخت
-زود باش دکتر ..خاکی باش
به کفشای توی دستم و لبای خندونم نگاهی انداخت و بالاخره با دادن نفسش به بیرون خم شد و
کفشاشو از پاش در اورد و توی کف دستش گرفت ..کف دستشو کشیدم و با خنده گفتم :
-بدو…مینی ب*و*س داره میاد …
برای اخرین بار کف دستشو کشیدم و شروع به دویدن کردم …به ناچار دستش که توی دستم بود به
سمت پایین با پاهای برهنه شروع به دویدن کرد …
از این مسیر تا اومدن مینی ب*و*س کلی مونده بود..پاهای برهنه ام سبزه های نرم رو لمس می کرد و
حس خوشایندی وجودم رو پر می کرد ….امیر حسین پشت سرم می اومد و من بیشتر می
کشیدمش …و می خندیدم
هنوز دلواپس بود کسی اونو توی اون وضعیت ببینه ….ولی من فقط دلم می تمایل داشت لذت ببرم …از این
حس خوشایند.. از این فضای زیبا …غرق خنده نگاهی بهش انداختم …خنده اش گراهی شده بود و همچنان
مضطرب دیده شدن بود ….
بچگی های منم داشت تحمل می کرد ..اما لذت این چیزا ..همیشه به وجود نمیاد …باید هممسیر خودم
می کردمش ..و به اونم لذت می دادم
مینی ب*و*س ابی رنگ داشت نزدیک می شد ..که همونطور که می دویدم کف دست بلند کردم تا نگه داره
…صحنه جالبی بود با همون کف دستی که کفشامو نگه داشته بودم مدام کف دستمو و کفشا رو تکون می
دادم که امیر حسین با خنده اظهار کرد :
-توروخدا… بی ابروم کردی ..اینجا منو می شناسن
از خنده صورتم سرخ شده بود که با خنده سرمو به سمتش چرخوندم :
-خرسند بودن و شادی کردن مگه چه ایرادی داره ؟..تازه مطمئن باش اینا به این چیزا توجه ای نمی
کنن
-اره توجهی نمی کنن ولی نه به دکتری که همیشه استه می رفته و استه می اومده …
با خنده باز کشیدمش …مینی ب*و*س ایستاد و هر دو سریع کفشامونو پا کردیم ..
همه از توی مینی ب*و*س نگاهمون می کردن …بیچاره امیر حسین فکر کنم فقط دعا دعا می کرد
اشنایی نبینتش ..در مینی ب*و*سو که باز کردم با لبخند سلامی کردم و راهی شدم بالا پشت سرم امیر
حسین اومد…
همه خیره به ما نگاهمون می کردن … جایی برای جای گرفتن نبود …وسط مینی ب*و*س ایستاده بودم
..امیر حسین مجبور بود کمی خم بایسته که با همون خنده ای که به زور جمعش کرده بودم در حالی
که امیر حسین از پشت سر بهم نزدیک شده بود پرسیدم :
-اینا چرا دارن اینطوری نگاهمون می کنن ؟
خنده اش گحرکت کرد :
-از خودت بپرس …کم منظره ای رو براشون یاد نکردی
لب پایینمو با خنده گاز گراهی شدم که زن ب*غ*ل کف دستم نگاه و ابرویی اومد و به کردی به ب*غ*ل کف دستیش چیزی
بیان کرد که اون یکی به زور به فارسی برای اینکه به در بگه تا دیوار بشنوه اضافه کرد :
-شهریا اینطورین دیگه ؟
اروم به طرف امیر حسین برگشتم :
-به گمونم ابروتو بردم
با خنده اضافه کردم :
-تازه فهمیدی ؟
از گوشه دیده به زنا و مردا که نگاه از ما نمی گرفتن نگاهی انداختم و اظهار کردم :
-از من بدشون میاد یا از تو ؟
خنده اشو جمع و جور کرد :
-هیچ کدوم ….اینا بیشتر داره قلبشون برای من می سوزه
وار راهی شدم …خنده اش گراهی شد که به مرد ی که با روی ترش کرده بهش خیره بود به کردی سلام کرد و
چیزی اظهار کرد ..اونم جوابی داد که یهو لبخند به لبای مرد اومد
سعی کردم معنی حرفاشونو بفهم که زن پشت سری مرد به کردی از امیر حسین چیزی پرسید
امیر حسینم لبخندی زد و جوابشونو داد
احساس می کردم جو داره بهتر میشه ..تا جایی که یکی از اقایون کشیده شد تا جاشو به من بده حتی
ب*غ*ل دستیشم می میل داشت کشیده شه تا جاشو به امیر حسین بده ..ولی امیر حسین با تبسم و حرفی
که به کردی زد ازش تشکر کرد و نذاشت که بلند شه …
****
وقتی از مینی ب*و*س پیاده شدیم همه دیگه امیر حسینو می شناختن و ازمون خداحافظی کرده
بودن …هرچند اگه همسر امیر حسین نبودم هنوز چشم غره حرکت کردناشونو ادامه داشت
تا خود ویلا یکم دیگه پیاده روی باید می کردیم که چیزی نزدیک به یه ربعی طول کشید مقابل درکه
ایستادیم …دسته ای از کلیدا رو از توی جیب کتش در اورد و مشغول باز کردن در شد
نگاهی به اطراف انداختم و با سوزی که بدنمو به لرز انداخته بود گفتم :
-اینجا همیشه انقدر سرده ؟
نگاهی بهم انداخت و بار دیگر با در ور حرکت کرد و اضافه کرد :
-اره ..حالا حالاها سرده …باید مدام لباس گرم تنت باشه …
با توجه به اینکه خودش داشت درو باز می کرد فهمیده بود کسی داخل خونه دیده انتظار مون
نیست :
-فکر کنم داخل خونه هم باید سرد باشه
سری تکون داد و گفت :
-تو دعا کن همه جا رو تار عنکبوت نبسته باشه …سرما رو میشه یه کاریش کرد
وقتی این حرفو زد ته دلم خالی شد که قراره کجا بریم
هممدت که درو باز کرد گوشیشم در اورد و با کسی تماس گرفت و باز از اون لهجه ناشناخته استفاده
کرد
از در که عبور کردم به فضای بزرگ داخل خیره شدم ..درختای بزرگ دو طرف حیاط تا خود خونه ادامه
داشتن .
.البته اینجا به بزرگی خونه اشون توی تهران یا خونه عموش نبود …اما بازم بزرگ بود…خود ساختمون
اونقدر نمای تجملاتی نداشت ..یه ساختمون دو طبقه که فقط دعا می کردم داخلش مثل بیرون سرد
نباشه …چراکه کم کم سرما داشت اذیتم می کرد
باتموم کردن مکالمه اش هر دو به ساختمون رسیده بودیم …درو که باز کرد از زور سرما زودتر ازش
رفتم تو ..خنده اش گحرکت کرد و پشت سرم وارد شد و درو اروم بست
داخل خونه تمیز و مرتب و مبله بود اما از اونچه که می ترسیدم سرم اومده بود..داخل خونه سرد بود و
شومینه هم خاموش بود
با نا امیدی به طرفش چرخیدم که دیدم روی یکی از وسایل خونه با انگشت اشاره اش دست کشید
و بعد به نوک انگشتش خیره شد
مثل اینکه تمیزی از سرما براش مهم تر بود :
-همه جا رو گرد و خاک گراهی شده ….. کسی رو هم که خونه رو بهش سپردیم ماهی یه بار به اینجا سر
می زنه ……فکر کنم وضعیت اتاقای بالا هم همینطوری باشه
اون از تمیزی حرف می زد و من مضطرب سرما بودم :
-حالا تو رو چطوری گرم کنیم ؟
یه لحظه بهم خیره شد..و همچنین به لباس گرمی که دور خودم پیزیراده بودم :
-معلومه …با شومینه ..الان روشنش می کنم
چقدر قلبمو با شنیدن این حرف خوش کرده بودم ..اما بعد از گذشت دقیقه … هر کاری کردیم
شومینه روشن نشد…می دونستم به زودی قراره یه سرمای وحشتناک بخورم …با اون بدن باریک‌اندام و
ضعیفی که من داشتم هر وقت توی همچین وضعیت هایی قرار می گراهی شدم ..بی برو برگرد سرمای
بدی می خوردم …همونطور که مشغول بود وارد اشپزخونه شدم
همه چی یه زندگی ولیده و مهیا بود..یه اشپزخونه جمع و جور و ناز که اگه داخلش گرم می بود
..اشپزی هم توش حسابی مزه می داد …کمی به عقب برگشتم و سرمو از لایه چهار چوب در رد
کردم و به امیر حسین نگاه کردم …شومینه هنوز روشن نشده بود
دستامو توی هم فشردم و سعی کردم با بخار دهنم گرمشون کنم و با یه تصمیم انی فکری به حال
این خونه کنم
از اشپزخونه در اومدم و گفتم :
-روشن نشد ؟
کمی سرشو عقب کشید و گفت :
-فکر کنم مشکل داره که روشن نمیشه ..بالا تو یکی از اتاق یه بخاری کوچولو هست …اونو الان میارم
روشن می کنم تا ببینم مشکل این چیه …به یکی هم زنگ زدم بره سراغ ماشین ..الان میادکه
سوئیچ ماشینو ازم بگیره
وقتی رفت دنبال بخاری …و کمی طول کشید که بیاد …پشت سرش از پله ها بالا حرکت کردم …دوتا اتاق
بیشتر نبود ..دو تا اتاق بزرگ رو در رو ….همین که وارد اتاقی شدم که توش امیر حسین بود ..صوتی
زنگ خونه کشیده شد و امیر حسین سریع بیرون اومد و در حالی که از پله ها پایین می حرکت کرد اظهار کرد :
-اومده دنبال سوئیج …. الان بر می گردم
با خروجش از اتاق به تخت بزرگ دو نفره داخل اتاق خیره شدم …و بعد به پنجره بزرگی که یه راست
داخل حیاطو نشون می داد..مردی وارد حیاط شده بودو با امیر حسین حرف می زد
مردی پا به سن گذاشته که لباس کردی به تن داشت …همونطور که نگاهشون می کردم از پنجره
فاصله گرفتم …و وارد اتاق رو به رویی شدم …اونجا هم دوتا تخت جدا قرار داشت تمام وسایل داخل
اتاقا شیک و دلنشین بودن ..حموم کوچیکی هم داخل همین اتاق رو به رویی بود …و خوشامگاهختانه
بخاری توی همون اتاق اولی قرار داشت …که رفتم و مشغول روشن کردنش شدم ..گرم کردن یه اتاق
زودتر انجام می شد تا یه سالن به اون بزرگی
با روشن کردن بخاری که اونم با کلی کلنجار راهی شدن بود ..غافل از نبود امیر حسین مقابلش جای گرفتم تا
کمی گرم بشم …گرم شدنی که نیم ساعتی طول کشید …
وقتی این همه مدت گذشت و دیدم از امیر حسین خبری نیست … قد بلند شدم و از پله ها پایین رفتم
با رسیدن به سالن احساس کردم سالن هم کمی گرم شده که چشمم به شومینه روشن افتاد..نا
میل داشته تبسمی به لبهام اومد
می میل داشتم برم سمت شومینه که با شنیدن صداهایی از داخل اشپزخونه با شادی از اینکه
شومینه روشنه به سمت اشپزخونه حرکت کردم
امیر حسین در حال جا به جا کردن مواد غذایی توی بسته های روی کابینت بود
-اینا رو از کجا اوردی ؟
نگاهی بهم انداخت :
-قبل از اومدن زنگ زده بودم که اینا رو برامون بخرن و بیارن …
با حس گرمای داخل خونه کم کم نسبت به یک ساعت پیش که زیاد تمایل به موندن در اینجا رو
نداشتم ….با ذوق به طرفش راهی شدم و کمکش کردم که همه بسته ها رو زودتر جا به جا کنیم
-شومینه چطوری روشن شد ؟
یه لحظه دست از کار کشید و با چشم غره ای که توش ته مایه هایی از خنده بود بهم خیره شد و
بیان کرد :
-خیلی منو کف دست کم می گیریا
سعی کردم نخندم و خودمو با بسته ها مشغول کنم
-بهتره به وضع خونه ام یکم برسیم …
شونه ای بالا داد و گفت :
-همون اتاق خوابو مرتب کنیم ..می سپرم فردا یکی بیاد اینجا ها رو تمیز کنه
از گوشه چشم نگاهش کردم ..داشت اخرین بسته رو توی کابینت بالایی می ذاشت :
-فکر کنم دوتایی از پسش بر بیایم ..نیازی نیست به کسی بگی بیاد
کف دست از کار کشید و. به سمتم برگشت و خیره تو دیدهام اظهار کرد :
-تو کمر درد نداری ؟..کتفت درد نمی کنه ؟
خیره بهش سرمو تکون دادم
-خوب دردم نکنه باید مراعات کنی که …فکر کنم خوبم که باشی … خودت قصدی قصدی دوست
داری خودتو نابود کنی و به خودت اسیب برسونی
کف دستی از زیر شال به روی گردنم کشیدم و اظهار کردم :
-یه تمیز کردن ساده است …حوصله اینکه تا فردا کسی بیاد و اینجاها رو تمیز کنه رو ندارم
و بعد با یه نیش باز از خنده دیده وابرویی براش اومدم وگفتم :
-تازه توام هستی ..من که تنها نیستم ..هر جا که کم اوردم تو زحمتشو می کشی
یه جوری با حرفم بهم خیره شد که فکر کردم هر لحظه ولیده است که تا می خورم منو بزنه …البته
حقم داشت ..یه وقتی دانشجوش بودم و انقدر براش بلبل زبونی نمی کردم ..ولی حالا بهش کف دستورم
می دادم که زیر کف دستم کار کنه ..این واقعا دیگه زور داشت
هرچند می دونستم امیر حسین چنین ادمی نیست …و به این چیزا اصلا اهمیت نمی ده ..
درست مثل وقتی که همه تو مینی ب*و*س فهمیده بودن کیه و منو به خاطر مجبور کردنش برای دویدن
مواخذه نکرده بود
لپمو از داخل گاز گحرکت کردم که نخندم
-بعضی وقتا همچین ساکت میشی و هیچی نمی گی که ادم با خودش میگه پس این زبونش کجا
رفته …یه وقتاییم یعنی اوا اونقدر دلم می خواد که …
به اینجای حرفش که رسید مرموز ساکت شد و با خنده بهم خیره شد
منم همونطور بهش خیره شده بودم که زود پاکت ابمیوه رو برداشتم و گفتم :
-تقصیر تو نیست که اینطوری فکر می کنی …خانوما اصولا موجودات ناشناخته ای هستن
در حالی که خنده اش گراهی شده بود کف دستشو به لبه کابینت تکیه داد و سرشو کمی کج کرد و زبونشو توی
دهنش چرخی داد و اظهار کرد :
-اصولا هم عادت به ازار دادن جماعت مرد رو دارن
وقتی اینطوری دیده تو دیده هم می شدیم و برای هم خط و نشون می کشیدیم ..نمی تونستم
جلوی خنده امو بگیرم
-خوب اینم بخشی از زندگیه دیگه …شما اقایونم که کم اذیت نمی کنید
با خنده سری تکون داد و کف دستشو از روی کابینت برداشت و پاکت ابمیوه رو از کف دستم بیرون کشید و به
سمت یخچال راهی شد که زود ازش پرسیدم :
-تا کی اینجا می مونیم ؟
داخل یخچالو کمی وارسی کرد و همونطور که از توش چیزی برمی داشت بیان کرد :
-بستگی داره چقدر بهمون خوش بگذره ..
شونه ای بالا دادم و از پشت سر بهش نزدیک شدم و بسته ای که برای غذا در اورده بودو از توی
کف دستش بیرون کشیدم و بیان کردم :
-تا تو مشغول تمیز کردن بشی ..منم ناهارو ولیده کردم و اومدم کمکت
مظلوم توی چشمام خیره شد:
-بیا فقط بالا رو تمیز کنیم
ابروهامو بالا انداختم و با خنده بهش خیره شدم
نا امید از من دستی به موهاش کشید و به سالن خیره شد..
***
انقدرخسته بودم که دیگه نای مسیر راهی شدن و حرف زدن نداشتم …خسته از یه تمیز کردن حسابی روی
مبل رو به روی شومینه افتادم و سرمو به عقب تکیه دادم و پلکهام رو بستم
خونه حسابی تمیز شده بود و البته حسابی هم گرم ..بین تمام کارا وقتی رو هم برای ناهار در نظر
گراهی شده بودیم و حالا بعد از تموم شدن کارا…. امیر حسین برای انجام کاری بیرون حرکت کرده بود..پلکهامو باز
کردم …
دلم یه دوش اب گرم می خواست ..اما چمدونم توی ماشین بود و هنوز ماشینو نیورده بودن ..به
سختی تکیه امو از مبل جدا کردم …سر و ضعم اونقدرم اشفته نبود ولی برای رفع کوفتگی و خستگی
یه دوش اب گرم خوب بود
از روی مبل بلند شدم …و به اطرافم نگاهی کردم …. چشمم به مانتو و شالم که قبل از کار در اورده
بودم افتادم …به سمتشون حرکت کردم و میل داشتم از روی کف دسته مبل برشون دارم که دیدم در کنسول نزدیک
به مبل کمی بازه …راهی شدم تا ببندمش ولی با دیدن چندتا البوم عکس از بستنش منصرف شدم و درو
بیشتر باز کردم ..اولین البومو برداشتم و همونطور خیره به جلدش روی مبل نشستم و بازش کردم
عکسهای خانوادگی بود ..از هر جا و هر مکانی توش عکس بود …امیر حسین خیلی کم تو عکسا بود
…برگشتم و البوم بعدی رو باز کردم که با دیدن اولین عکس یه جوری شدم …امیر حسین و افاق توی
همین خونه بودن ..امیر حسین روی مبل نشسته بود و افاق از پشت سرش ایستاده بود و دستاشو
دور گردن امیر حسن حلقه کرده بود ..به تبسم امیر حسین خیره شدم …قشنگ می خندید و شاید
هم از ته قلب ..عکس بعدی هم از همونا بود
وقتی توی عکسا اون همه صمیمت رو می دیدم ناتمایل داشته رگهایی از حسادت توم پدیدار می شدن
..حتی بعضی جاها با حرص گوشه لب پایینمو گاز می گرفتم
حرص خوردنم چه معنایی داشت ؟… واقعا بی مورد بود …اما نمی تونستم با دیدن این عکسا هیچ
واکنشی از خودم نشون ندم
مخصوصا که خنده های از ته قلب امیر حسین انقدر تابلو بود که از خودم و زندگی که داشتم بد می
اومد..امیر حسین هیچ وقت انقدر از ته قلب پیش من نخندیده بود …
حرکت کردم صفحه بعدی ….هر عکسی رو که می دیدم بیشتر عصبی می شدم …دیگه طاقت نیوردم و
البومو بستم و نفسمو با حرص بیرون دادم
بلند شدم که البوما رو بزارم سرجاش که دیدم البوم سومی رو ندیدم …نمی میل داشتم اعصابمو بیشتر
از این خرد کنم ولی نیرویی مجبورم کرد علارغم میل باطنیم برش دارم و نگاهش کنم
نفسی بیرون دادم و باز ش کردم …نه از عکسای خانوادگی خبری بود نه از افاق ..این عکسا… خیلی
قدیمی بودن ..عکسایی که مال اینجا ها نبود …
تمام عکسا..مال دوره دانشجویی امیر حسین بود..خیلی جون بود ..تبسم به لبام اومد …تیپ زدناش
با الان کلی فرق داشت ..شر و شوری از چهره اش می بارید …چند عکسو رد کردم که دیدم توی
یکی از عکسا امیر حسین و دوستاش با دوتا دختر توی یه کافه دور یه میز گرد جای گرفتن و به دوربین
می خندن
یکی از دخترا چندان چهره زیبایی نداشت ..صورتی سفید با موهایی بور..ولی اون یکی خیلی بلوند و
ناز بود و دقیقا کنار امیر حسین نشسته بود ..به چهره دختر خیره شدم ..نگاهش به طرف دوربین نبود
..بلکه به نیم رخ امیر حسین بود
توی چندتا عکس دیگه حضور این دو دختر پر رنگ بود و گاهی هم تنها بود ..ولی توی هیچ کدوم از
عکسا امیر حسین و این دختر تنها نبودن
حسادت های زنانه ام امروزگار داشت کار دستم می داد..راهی شدم صفحه بعدی توی محیط بیمارستان بود و
باز اون دختر …همونطور که خیره به عکس بودم ..کف دستی از پشت سر از روی شونه ام رد شد و با
انگشت اشاره به عکس اظهار کرد :
-اینجا دیگه اخرای دوره ام بود
رنگ پریده از حضور بی سر و صوتش بهش خیره شدم ..تبسمی زد و از همون پشت مبل به عکس
دوباره خیره شد…
انگشتشو گذاشت روی عکس دختر و اظهار کرد :
-این ساراست ..یه دختر زرنگ و باهوش …اگه بگم تو درس خوندن و رقابت کردن با من پدرمو در اورد
..بهت دروغ نبیان کردم
سرمو به سمت عکس برگردوندم …
-روزگارای خوبی بود..خیلی خوب
سرمو تکونی دادم و خیره به لبخندای توی عکس امیر حسین با کنایه گفتم :
-همه جا هم تبسم به لب داری
از گوشه نگاه نگاهی به من انداخت و مبلو دور زد و اومد کنارم روی مبل قرار گرفت … البومو از توی
دستم بیرون کشید و گفت :
-والا خانوم شیطونی های خودت و همدوریات بیشتر از من بوده ..همه جا اتیش سوزوندید..نمونه اش
ماشین بدبخت من ….حالا خنده های من برات سوال شده ؟
انقدر تیز بود که منظور حرفمو به خوبی گحرکت کرده بود لبخندی زد و با نگاه مجدد ی به عکس …اضافه کرد :
-من و سارا از روزگار اولی که همدیگرو شناختیم از هم بدمون می اومد..من ازش …چون شاگرد زرنگی
بود و نمی ذاشت من به نگاه بیام …. اونم …از اینکه من ایرانی بودم و درس خون ..
همش با هم رقابت می کردیم …توی جمع بچه ها …دوستانه بر می خورد می کردیم و وقتی
همدیگرو تنها گیر می اوردیم می خواستم مثل موش و گربه به جون هم بیفتیم …
اون فکر می کرد تمام ایرانیا تروریست هستن و حق درس خوندن اونم توی کشورشو ندارن …منم فکر
می کردم اونم یه دختر پولدار ..خوش گذرونه که فقط بلده درس بخونه …و هیچ عرضه دیگه ای نداره
از هم بدمون می اومد ولی وقتی از هم سوالی داشتم درباه درس …جواب همدیگرو می دادیم ..اینطور
نبود که به خاطر بد اومدن از هم حتی یه حرف کوچیک هم نزنیم
تا اینکه توی یکی از امتحانا باعث شد من دیر به سر جلسه امتحان برسم ..و همین شد که دو نمره
کم بگیریم ..البته بعد از اون بالاترین نمره کلاس من بودم …ولی همونم شد که انتقام بدی ازش بگیرم
موضوع برام جالب شد :
-چیکار کرد که دیر اومدی ؟
رفت صفحه بعدی البوم :
با یه تماس ساختگی به خوابگاه از طرف دانشگاه …بیان کرده بود که امتحان برگزار نمیشه …وقتی اون
لحظه این خبرو شنیده بودم از مسروری نمی دونستم چیکار کنم …تصمیم گراهی شده بودم تمام روزو
بخوابم و حتی سرکارم نرم
ولی یک ربع بعد وقتی دوستام دیده بودن نیومدم سریع باهام تماس گرفتن و اظهار کردن که کجام …امتحان
تا ده دقیقه دیگه برگزار میشه …تا خودمو به سرجلسه امتحان برسونم نیم ساعت از وقتمو از کف دست
داده بودم …با اصرار اونم چون شاگرد زرنگی بودم اجازه دادن برم سر جلسه امتحان …. امتحان خیلی
مهمی بود …بعدها از یه منبع موثق فهمیده بودم اون تماس کار سارا بوده …
برای همین یه شامگاه من ودوستام هر چی موش توی ازمایشگاه بودو برداشتیم و با اسپری
سیاهشون کردیم …سارا از موش تا حد مرگ می ترسید ..هیچ وقت توی ازمایشگاه بهشون نزدیک
نمی شد
خوابگاه دخترا توی یه محوطه پر دار و درخت و جای خوب شهر بود …تمام موشا رو توی یه جعبه بزرگ
ریخته بودم
از اونجایی که هیچ مردی حق نداشت اونجا بره با کمک نردبونی که دوستام نگهش داشته بودن تا
لبه پنجره اتاقش قایمکی بالا حرکت کردم …
برای امتحان فرداش داشت ولیده میشد به شدت مشغول درس خوندن بود ..اصلا حواسش به من
نبود
خنده به لبهای امیر حسین اومد …:
-پنجره به خاطر گرمی هوا باز بود که جعبه رو بلند کردم و تمام موشا که چیزی نزدیک به تا میشد
رو از پنجره ریختم داخل اتاقش
وای اوا با دیدن موشا چنان جیغی کشید که پرده گوشام پاره شد …بالا و پایین می پرید و جیغ می
کشید و کمک می خواست ..تمام اتاقش پر موش شده بود
کاری کرده بودم که تا خود صبح از بالای میزش پایین نیومد ..کل یه خوابگاهو بهم ریخته بودم و همه تا
صبح داشتن موشا رو می گراهی شدن …
روز بعدش که امتحان داشتیم …با نگاهایی باد کرده امده بود سر جلسه امتحان ..نمره اش افتضاح
شد
با ناباروی اظهار کردم :
-چقدر تو بی رحمی
شونه ای بالا داد و با خنده بیان کرد :
-اون اول شروع کرد نه من …بعدش توی یه اتش بس با هم دوست شدیم …دختر خوبی بود …مودب
..شیطون ..درس خون و زرنگ …یکی از بهترین هم دوریهام بود
ناخوداگاه ازش پرسیدم :
ازش خوشت می اومد ؟
مطمئن سرشو تکون داد:
-اره …لوس نبود …از اون ادمای اویزونم نبود ..پدرش پولدار بود..وضعشون خوب بود ..اما دلبسته شد
خودش روی پاهای خودش بایسته …الانم یکی از بهترین پزشکاست و کلی هم موفقه ..اتفاقا سال
پیش توی یکی از کنفرانسا دیدمش …خیلی عوض شده بود البته از نظر ظاهری …مقاله فوق العاده
ای رو هم ارائه داده بود
به نیم رخش خیره شده بودم که بدون اینکه نگاهم کنه بیان کرد :
-یه پسر بانمکم داره
با تعجب پرسیدم :
-ازدواج کرده ؟
صفحه بعدی رو اورد :
-اوهوم …با خودش و پسرش بعد از کنفرانس رفتیم رستوران …همسرش به یه سفر کاری حرکت کرده بود و
نبود
یه دفعه سرشو کشیده کردو بهم خیره شد
سریع نگاهمو ازش گراهی شدم که از نگاهم نخونه که چی درباره اش فکر می کردم
خنده اش گراهی شده بود که البومو بست و گفت :
-حالا این البوما کجا بودن ؟
سرشو برگردوند و به کنسول و دو البوم دیگه خیره شد و ازم پرسید:
-اونا رم خیره شدی ؟
از جام کشیده شدم و گفتم :
-همینطور سر سری اره …ماشینو کی میارن ؟
مشکوک به چهره منقلبم نگاهی کرد و اظهار کرد :
-تا یکی دو ساعت دیگه میارن …برو یه دوش بگیر …توی کمد بالا یه چند کف دست لباس هست
هممدت به سمت البوما راهی شد و دقیقا همونی رو برداشت که من دوست نداشتم
وقتی صفحه ها شو باز کرد ..به سمت پله ها حرکت کردم که خیره به عکسا گفت :
-این البوما قدیمی هستن …اینجا موندن …خیلی وقته …
سرشو به سمتم برگردوند
نمی خواستم فکر کنه زن حسودی هستم :
-شام چی دوست داری درست کنم ؟
خیره به دیدهام ..چینی به پیشونیش داد و اضافه کرد :
-یه چیزی درست می کنیم ….زیاد بهش فکر نکن ..بیا بریم بیرون یکم بگردیم ..حسابی مزه می ده
…
با اینکه حالم کمی گحرکت کرده بود سری تکون دادم و بیان کردم :
-پس صبر کن برم لباس گرممو بردارم بیام
و با عجله از پله ها بالا رفتم
***
گشت و گذارمون عالی بود از هر دری حرف زدیم …تنها چیزی که درباره اش حرف نمی زدیم
بیمارستان و مریضا بودن …وقتی به خونه رسیدیم هنوز ماشینو نیورده بودن ..
اینم از شانس من بود که دلم ه*و*س حموم کرده بود و با دیدن دو کف دست لباس که یکیش کردی بود …
همون پیرهن سفید که نمی دونستم مال کیه و امیر حسینم چیزی درباره اش ناضافه کرده بود.. راهی شدم که
دوش بگیریم ..وقتی از حموم در اومدم …دیدم در حال ولیده کردن بساط شامه …و داره جوجه ها رو به
سیخ می کشه
پیرهن یکم تو تنم گخوشحال بود …ولی بهم می اومد…مجبور شده بودم همون شلوار خودمو بپوشم
..حداقل دیگه خستگی از تنم در راهی شده بود
وقتی از پشت کانتر بهش اظهار کردم خسته نباشی …یهو برگشت و نگاهم کرد ..به خاطر سرما موهامو
همون بالا با سشوار زود خشک کرده بودم و گذاشته بود همونطور باز روی شونه ام باشن
خیره به من و لباس ..چند لحظه ای سکوت کرد طوری که خودم شک کردم و به لباسم خیره شده و
اظهار کردم :
-می دونم … اصلا بهم نمیاد ..ولی پیرهن دلبره …فقط یکم برام گشاده …
وقتی سرمو بالا اوردم لبخندی زد و اضافه کرد :
-نه اتفاقا …خیلیم بهت میاد ..
دستامو کشیده کردم و به سر استینای اویزون لباس با ذوق نگاه کردم …
-عاشق سر استیناش شدم …..
خنده ای برای حرکت بچگانه ام کرد و برگشت تا بقیه جوجه ها رو به سیخ بکشه
وارد اشپرخونه شدم و ازش پرسیدم :
-کمک نمی خوای ؟
-نه دیگه تمومه
حرکت کردم و بهش نزدیک شدم و کنارش ایستادم و به کار کردنش با شیطنت خیره شدم
خنده اش گراهی شد و اظهار کرد :
-چیه ؟بهم نمیاد ؟
-چرا اتفاقا…. خوبم میاد …راستش دارم به این فکر می کنم که از این به بعد غذا درست کردنا باشه
پای تو
هممسیرم شروع کرد به خندیدن
تکه ای از گوجه رو برداشتم و توی دهنم گذاشتم …همونطور که می خندیدیم ..نیم نگاهی بهم
انداخت ..و یه دفعه پرسید:
-دیدن اون عکسا دلخورت کرد ؟
بهش خیره مونده بودم که بیان کردم :
-نه
مکثی کرد و اضافه کرد :
-توی هر زندگی مشترکی از این عکسا هست …این البومم خیلی وقت بود که کسی بهش نگاه
نمی کرد …بی ارزش بوده که اینجا مونده …سارا هم فقط یه هم دوره ای بود
-ناراحت نیستم امیر حسین
کم پیش می اومد اسمشو صوت بزنم برای همین خودمم کمی از حرفم جا خوردم و خاموشی کردم
با سکوتم کف دست از کار کشید و کامل به سمتم چرخید ..کمی رنگ به نگ شدم
…همونطور که بهم خیره شده بود تمایل داشت چیز ی بگه که گوشیش زنگ خورد …نگاهشو ازم گرفت و
گوشیشو در اورد و جواب داد …
به کردی حرف می زد اما متوجه شده بود م که ماشینو اوردن ….. ساعت شب بود…از مقابلم
گذشت و به سمت سینک حرکت کرد و کف دستشو زود شست و گفت :
-بلاخره ماشینو اوردن
و رفت تا درو باز کنه
با راهی شدنش همین که ازآشپزخونه در اومدم یهو صدای رعد و برق تمام فضا رو پر کرد ….از ترس دستامو
روی گوشام گذاشتم ….تا دیدهامو باز کردم برقا رفت …ترسیده از وضعیت موجود به پنجره نزدیک
شدم …همون مرد صبحی دم در بود
ویلا جایی قرار داشت که از خونه های دیگه کمی دور بود ..خونه های دورتر هم برقشون راهی شده بود
…مجدداً اسمون غرید ..ترسیدم …امیر حسینم قصد اومدن نداشت ..به در خروجی نزدیک شدم
شالمو برداشتم و روی سرم انداختم و در اصلی سالنو باز کردم و به انتهای باغ خیره شدم …با دیدن
امیر حسین درو نیمه باز رها کردم و با قدمهای سریع مسیرساختمون تا درو طی کردم …به نزدیکیشون
که رسیدم امیر حسین سرشو چرخوند و اظهار کرد :
-چی شده ؟
جلو مرد که با تعجب نگاهم می کرد ..روم نشد بگم ترسیدم که خود امیر حسین با دیدن چهره
م*س*تاصلم تبسمی به گوشه لبش اومد و رو کرد به سمت مر د و به کردی چیزی بهش گفت که اونم
جوابش داد و به نشونه خداحافظی از من سری تکون داد و به سمت در رفت …
امیر حسین به سمتم اومد و اظهار کرد :
-رعد و برقای اینجا قلب ادمو میاره تو دهنش
هم خنده ام گرفته بود هم می تمایل داشتم از اینکه داره منو مسخره می کنه چیزی بهش بگم که گفت :
-سرده بریم تو ..الانه که بارون بگیره ..منم برم ماشینو بیارم تو
هنوز قدم اولو برنداشته بودیم که یهو بارون شدیدی شروع به باریدن کرد …و توی دیده بر هم زدنی
کل هیکل دوتامون خیس اب شد… طوری که امیر حسین از اوردن ماشین به داخل منصرف شد و
مثل من با سرعت به سمت خونه دوید
وقتی وارد خونه شدیم اب از همه جامون می چکید
هر دو داشتیم به سر و وضعمون نگاه می کردیم که به خنده افتادم و گفتم :
-کاش حموم نمی رفتم
سرشو کشیده کرد و گفت :
-برم چمدونامونو بیارم
-نه شدت بارون زیاده ..بذار کم بشه بعد برو
-اخه من بالا حداقل دو کف دست لباس دارم ولی تو اونم نداری ..اینطوری سرما می خوری
به لباسی که به خاطر خیسی به بدنم چسبیده بود نگاهی انداختم و اضافه کردم :
-یه فکری براش می کنم
و زود از پله ها توی اون تاریکی بالا راهی شدم
به دنبال حوله بودم که از پشت سرم با یه شمع روشن وارد اتاق شد…اگه ماشین داخل خونه بود
خوب بود ولی بیرون بود و تا اوردن چمدون مجدداً خیس خیس میشد
-لباساتو در بیار ..سرما می خوری
…خوب بود که اتاق گرم بود ..از پنجره به بیرون خیره شدم ..شدت بارون انقدر زیاد بود که نمیشد به
خوبی بیرونو دید…
شمع رو روی میز کنار تخت گذاشت و از توی کمد لباساش پیرهنی در اورد و به طرفم اومد و به
سمتم گرفت و اظهار کرد :
-فعلا اینو بپوش تا بعد برم چمدونتو بیارم
کف دستمو کشیده کردم …. پیرهنو ازش گرفتم و پشتمو بهش کردم و شروع به باز کردن دگمه های پیرهنم
کردم ..
موهای خیس جلوم روی پیشونیم چسبیده بودن … روم نمیشد به سمتش برگردم …
توی خودم فرو راهی شده بودم که آواشو شنیدم ..زود جلوی پیرهنمو با یه کف دست گحرکت کردم و به سمتش
چرخیدم که دیدم پیرهنشو عوض کرده و در حال بستن دگمه های پیرهن جدیدشه ..که با دیدن سر و
ضعم کف دستاش از حرکت ایستاد
-بیان کردم برم چمدونتو بیارم ….خودت نزاشتی …برم بیارم ..؟
به پیرهنش که بهم داده بود نگاهی انداختم و اضافه کردم :
-نه … بری و بیای سرتا پات خیس میشه –
نگاهش اول به چشمام بود و بعد به کف دستم که محکم جلوی پیرهنمو گراهی شده بود تا بدن برهنه امو
نشون نده
نمی تونستم م*س*تقیم بهش خیره بشم …سعی کردم خودمو بزنم به اون راه :
-برق دیر میاد؟
با خنده شیطونی سرشو تکون داد
گرمم شد ….پیرهنشو توی کف دستم فشار دادم و بیان کردم :
-من برم لباسمو عوض کنم بیام
به سمت در حرکت کردم که از پشت سر با چند گام بلند خودشو بهم رسوند و مچ کف دستمو گرفت و اضافه کرد :
-صبر کن
..ضربان قلبم بالا حرکت کرد . با دلواپسی بهش خیره شدم …و اب دهنمو قورت دادم
همون تبسم مرموز رو لباش بود که بهم گفت :
-همینجا عوض کن
بدنم سرد شد ..به مچ کف دستم که توی دستش بود نگاهی کردم و دوباره به نگاهاش خیره شدم
می دونستم دیر یا زود به این مرحله می رسیم ….با اینکه خودمم می خواستم ..و چند بار هم هر دو
تمایل داشته بودیم و بنا بر قلبایلی نشده بود ولی با این وجود احساس می کردم الان ولیدگیشو ندارم
قدمی به سمتم نزدیک شد …دیدهاموبستم و باز کردم ..دست کشیده کرد و موهای چسبیده شده به
پیشونیم ..رو لبخند به لب با سر انگشتاش کنار زد
از شرم نگاهمو پایین گحرکت کردم …
سر انگشتاش …از پیشونیم سر خورد و به سمت لمس گونه و لبام پایین اومد ..کف دستاش گرم بودن و
وجودمو به اتیش می کشوندن …
دیدهامو با خالی شدن ته قلبم بستم …که با صوتی تغییر کرده تن صداش اروم و در فاصله یک وجبی
از صورتم اضافه کرد :
-فکر کنم دیگه کافی باشه …
راست می اضافه کرد …. دیگه بس بود …خودمم از این شرایط خسته شده بودم …از این شرایطی که
همش احساس می کردم موقتیه …اون یه مرد بود ..درست مثل من که یه زن بودم ..
هر دو هم ادمای خاصی نبودیم که بتونیم بهم بی توجه و بی میل باشیم …خود من خیلی وقت بود
که دوسش داشتم ..و قلبم می میل داشت بیشتر از این نزدیکش باشم ..همدمش باشم …و فقط
زندگیمون خلاصه نشه به تبسم و شوخی های که برای شاد کردن هم بود …اونم زخم خورده بود
درست مثل من …فکر کنم داشتن یه زندگی بی دردسر و خوب حق جفتمون بود …حقی که داشتیم
از هم دیگه سلبش می کردیم …
دست برد زیر چراکهه ام و سرمو کشیده کرد تا مجبورم کنه بهش نگاه کنم .. هنوز نگاهام بسته بود
– اجازه می دی ؟
نگاهامو با ترس باز کردم …همونطو که مچ دستم توی دستش بود منو اروم به سمت تخت هدایت
کرد…پاهام داشتن شل می شدن ..به لبه تخت که رسیدیم پیرهن توی کف دستمو از کف دستم بیرون کشید
و طرف دیگه تخت گذاشت ….
شاید این اتفاق نیاید الان می افتاد..اصلا چه فرقی می کرد ؟…چه الان چه بعد ..امیر حسینم یه مرد
بود …غر بیه نبود که فکر کنم تا اخر قیامت با اینکه زنشم نگاهمم نکنه …اروم دستمو کشید هممسیر
خودش منو لبه تخت نشوند…یه لحظه هم نگاهش نمی کردم …ولی نگاه م*س*تقیم اون ..تمام وجودمو
می سوزند…
دستشو قد بلند کرد و موهای افتاده روی شونه امو کنار زد و به پشت سرم ریخت …باید همراهیش می
کردم ..نباید این حسو بهش می دادم که با این کار موافق نیستم …حالا که قلبش می خواست ..حالا
که دلبسته شد با همسرش باشه ..من نباید سفت و سخت می شدم ..حتی اگه مدیونشم نمی
بودم این حق طبیعی و تمایل داشته ای بود که می تونست داشته باشه ..میل داشته ای که حالا من هم
داشتم
کف دستم اروم اروم از جلوی پیرهنم که دو لبه بازش رو محکم چسبیده بود شل شد و به سمت پایین
رفت امیر حسین با پشت کف دست اروم گونه امو نوازش کرد و من نگاهامو بستم ..هرم نفس های
گرمش رو به خوبی حس می کردم
فاصله ای که به اهستگی کمو کمتر شد …و لحظه ای که بلاخره لباهاشو روی لبهای من
گذاشت …ته قلبم خالی شد ..ب*و*سه ای طولانی که راهی شده حرکت کرده منو به سمت خودش می کشوند ..
وقتی که کف دست بلند کرد و کف دستش رو دور کمر حلقه کرد که کاملا در انحصار خودش و دستاش
باشم ..درست مثل پر گاهی بودم که به اسونی جا به جا می شد …سعی کردم در میان ب*و*سهای
غرق در محبتش من هم بب*و*سمش
تا رضایتم رو با ب*و*سیدنم اعلام کنم …. با اولین ب*و*سه که برای اون حکم اجازه من محسوب میشد
..کف دستهاش رفته راهی شده به زیر پیرهنم خزید و وجودم رو به کوره اتیش تبدیل کرد ..لبه پیرهنم با دکمه
های باز از روی سرشونه ام لیز خورد و شونه برهنه ام رو نمایان کرد …
دیگه راه بازگشتی وجود نداشت …با دیدن شونه برهنه ام خودش دست قد بلند کرد و لبه پیرهنو بیشتر
پایین کشید و محکمتر از قبل منو ب*و*سید
اون شب در زیر بی امون ریزش بارون ..در تاریکی خونه و روشنی محدود شمع ..باهاش همجاده
شدم ..همجادهی که به همجادهش هم دنیای جدید داشت ..هم یه امیر حسینی جدید رو بهم نشون
می داد..امیر حسینی که از گفتن کوچکترین حرفهای عاشقانه ابایی نمی کرد و با راحت ترین حال
ممکن تقدیم من می کرد …
هرچند درد رو در زبر ب*و*سه های عاشقانه اش با مشت کردن گوشه ای از ملافه توی دستم سعی
می کردم به روی خودم نیارم ..ولی اون باز فهمید و تلاش کرد مهربونتر باشه …
اون شامگاه به سان یک تولد جدید دیگه بود..تولدی که من رو به امیر حسین نزدیکتر و نزدیکتر کرد اونقدر
که احساس می کردم که شاید خود اون هستم …و می تونم اونو بیشتر بشناسم
صبح با احساس درد خفیفی به ارومی نگاهامو باز کردم ….کمی سرم درد می کرد ..افتاب توی
هوای نم زده و سرد صبحگاهی خواستنی شده بود
گرمای وجودش هنوز در کنارم بود …هنوز خواب بود و من رو کامل از پشت سر در آ*غ*و*ش کشیده بود و
به خواب راهی شده بود
کمی پام رو جا به جا کردم که آ*غ*و*شش تنگ تر شد و منو بیشتر به خودش چسبوند …….خنده دار بود
…ولی بعد از اتفاق دیشامگاه روی دیدن صورتشو نداشتم …بازوهای برهنه اش کامل روم بود و نمی
ذاشت از جام جو بخورم …انگشتهای کشیده و تمیزش دست چپو رو توی مشت خودش گحرکت کرده بود و
لحظه ای رهام نمی کرد ..جرات چرخیدن و خیره شدن توی دیدهاش رو نداشتم
هرچند از آوای دم و بازدم های منظمش میشد حدس زد که هنوز خوابه
توی همون حالت ده دقیقه رو بی حرکت موندم که با شنیدن صدای زنگ گوشیش نا خوداگاه حرکتی
به خودم دادم و اون هم آ*غ*و*شش رو بازتر گذاشت …حالا که بیدار شده بود دیگه نمی تونستم قد بلند
شم
کمی توی جاش تکون خورد و گوشی رو از لبه میز کنار تخت برداشت ..هنوز پشتم بهش بود …دست
راستش از زیر سرم رد شده بود و سرم روی دستش بود که جواب تلفن رو داد:
-سلام
….
با شنیدن صدای اون طرف خط …لبهاش به تبسمی باز شد و اظهار کرد :
-جای شما خالی ..عالیه …
…
آوا هم خوبه …
…
-نه هنوز خوابه
…
…
خسته از وضعیت موجود کمی تکون خوردم که کف دستی که روش سرمو گذاشته بودم رو حرکت داد و به
یه کشیده کردن ساده همراه تبسم شیرینی منو به سمت خودش چرخوند و به دیدهام خیره شد و با
خنده اظهار کرد :
-شایدم خوشمون اومد و بیشتر موندیم
با خجالت نگاهمو ازش گرفتم که همونطور که جواب تلفن رو می داد به سمتم خم شد و محکم منو تو
ی آ*غ*و*شش گحرکت کرد
از خجالت دیگه نمی تونستم سرمو بالا بیارم
..می خندید و با اون طرف خط که صد در صد مادرش بود حرف می زد ..سرم به سینه اش چسبیده
بود و با کف دست ازادش موهامو نوازش می کرد
..چشم سلام می رسونم …
…..
مراقب خودتون باشید …خداحافظ
وقتی که تماس رو قطع کرد و گوشی رو سر جاش گذاشت ..با خنده و شیطنت من رو کامل در
آ*غ*و*ش کشید و با خنده اضافه کرد :
از کی بیداری ؟-
صوتم لرز داشت :
-با زنگ تلفنت بیدار شدم
سرشو کمی پایین تر اورد و در حالی که دو کف دستشو دور کمرم قلاب کرده بود منو بیشتر بالا کشید و
صورتشو با خنده به صورتم نزدیک کرد پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند و بیان کرد :
-حالا چرا چشاتو بستی ؟
با خجالت پلکهامو باز کردم
چقدر پر انرژی و خوش خنده شده بود ..صورتم گر گرفت و به سمت قرمزی راهی شد ..که با خنده
همونطور که هنوز پیشونیش روی پیشونیم بود …دوباره لبهاشو روی لبهام گذاشت …
نمی دونم چرا طاقت این کارارو نداشتم …حتی قلبم نمی تمایل داشت همراهیش کنم …یه حس مزخرف
الکی وجودمو گرفته بود …ب*و*سه هاش … گرم و قلبچسب بودن … برای اخرین ب*و*سه …با کف دستاش به
کمرم بیشتر فشار اورد تا کاملا بهش بچسبم و محکمتر از قبل با یه ب*و*سه طولانی سرشو کمی از
من فاصله داد و اضافه کرد :
-به کاک بهرام اضافه کردم ..امروز برامون دوتا اسب جور کنه …بعد از صبحونه ..اسب سواری کلی مزه می
ده
و اروم نوک بینیمو ب*و*سید
سعی کردم به روش تبسم بزنم که یهو چیزی یادش اومد و پرسید:
-خوبی ؟ درد که نداری؟…سرگیجه چی ؟
با خجالت سری تکون دادم که موهای روی پیشونیم رو کنار زد و اضافه کرد :
-تا یه دوش بگیری …منم می رم چمدونا رو میارم ….بعدم یه صبحونه مفصل …ولی فکر کنم اسب
سواری رو بذاریم برای یه روزگار دیگه بهتر باشه ..
بازم سرخ شدم و هیچی بهش ناضافه کردم …نگاهش خندون و سرخوش بود ..بی شک از اینکه با همه اتفاقای
گذشته ….می دونست که خودش همسر منه …و اگه تا حالا فکرای دیگه ای می کرده ..همه اشتباه
بودن ..شاد بود ..
مسرور بود که من دختری بودم که با اون گذشته بد …حالا زنش شده بودم ..و با اتفاق دیشامگاه
دیگه .نیازی به اثبات حرفایی نبودم که درباره ام زده شده بود ….
***
از حموم که در اومدم …چمدونم رو پایین تخت دیدم …چمدون خودشم اورده بود …درش باز بود و
معلوم بود که برای دوش گرفتن از حموم پایین استفاده کرده
از همون دم در حموم ….به تخت و پتوی نامرتب روش خیره شدم …نوای موزیک ملایمی از طبقه پایین
به گوش می رسید..
با یادآوری اتفاق دیشب …بدنم سرد شد و کف دستم رو به روی گردن خیسم کشیدم .. دیدهامو بستم
…و ب*و*سه هاش رو… روی گردن و گونه ام به یاد اوردم ..گردنم رو همونطور چشم بسته کج کردم ..
موزیکی که پخش میشد رو دلبسته شدم . بهم ارامش می داد…چشمامو باز کردم و به سمت
چمدون لباسام حرکت کردم ..
قد بلندش کردم و روی تخت گذاشتم و درشو باز کردم ..جلوی تخت زانو زدم ..خواستم لباسامو بردارم
که دستام یه لحظه از حرکت ایستادن …
اصلا نمی دونستم دقیقا توی اون لحظه چه حسی داشتم ….حسی که به خودم بر می گشت ..نه
خرسند بودم … نه آزرده ..سردرگم و نا آروم بودم …
عوض من امیر حسین شاد بود و می خندید..با یاداوری صورت خندونش ..تبسمی زدمو به خودم تشر
زدم :
-چه مرگته ؟…چرا نمی فهمی چته ؟…این مسخره بازیات دیگه برای چیه ؟…اون شوهرته …اونقدر
که توی احمق بهش حس نداری اون بهت داره …اونقدر که تو قدرشو نمی دونی اون می دونه …دیگه
چی می خوای ؟چیکار باید می کرد که نکرده ….؟پس این حس مزخحرکت کرد برای چیه ؟برای کیه ؟
هومنی که اونقدر ادعای عاشق شدن رو داشت اخرش با چه رسوایی که ولت نکرد..یوسف چیکار
کرد ؟فقط داغ به دلت گذاشت …
اما امیر حسین ..مثل هیچ کدومشون نبود …نه ولت کرد …نه عذابت داد..هر جایی که پشتتو خالی
کردن … امیر حسین اومد و هواتو داشت …پس ادم باش و برای یه بارم که شده توی زندگیت عاقل
باش و این افکار مزخرف رو از سرت دور بریز..و بشین زندگیتو بکن ….
دیگه منتظر چی هستی که داری انقدر ادا و اطوار میای ؟…ابروتو خرید…ادمت کرد …هر کی که بهت
حرف بی ربط زد و درستش کرد ..کاری کرد که هیچ کس جرات نداره بهت نگاه چپ بندازه …اون وقت
داری برای خودت مزه مزه می کنی که خوبه یا بده …دختره ابله ؟
به خودم پوزخند زدم و در برابر چمدون در بازم ایستادم …به در کمد نگاه کردم … به سمتش رفتم و
درش رو باز کردم …
لباس کردی که معلوم نبود مال کیه رو استینش رو لمس کردم …و به وجدان درونم گفتم :
-باشه ..تسلیم …از این به بعد هر چی تو بگی..انصاف نیست این زندگی رو با این احساسات ضد و
نقیضم بهم بریزم …انصاف نیست به امیر حسین انقدر ظلم کنم و نادیده اش بگیرم …
***
وقتی از پله ها پایین راهی شدم همچنان آوای اروم موزیک کل فضای سالن رو پر کرده بود …اخه کی
باورش می شد دکتر امیر حسین موحد انقدر پر احساس و مهربون باشه ..حتی خودمم نمی تونستم
باور کنم
آفاق چطور دلش اومده بود به این راحتی از زندگی امیر حسین بیرون بره …و تازه بعد از طلاقش یاد
امیر حسین بیفته
کمی جلوتر حرکت کردم …توی اشپرخونه بود..دوش گراهی شده و لباس راحتی به تن کرده بود …مرتب مثل
همیشه داشت فنجونای چایی رو پر می کرد …
کشیدهی لباس تا به نوک پاهام می رسید ..خوشبختانه این یکی اندازه تنم بود ..موهامم طبق معمول باز
روی شونه هام … رها کرده بودم …
به سمت سیستم پخش رفتم و با حالتی که نمی دونستم چطور باید به صورتم بدم گفتم :
-اهنگش خیلی دلنشینه
سرشو کشیده کرد و به طرفم چرخید ..
منم با تبسم تمام رخ در حالی که کف دستامو از پشت توی هم گره کرده بودم به سمتش چرخیدم ..اون
توی اشپزخونه بود و من توی سالن
هر دو چند ثانیه ای بهم خیره موندیم که اون خاموشی رو شکست :
-چقدر بهت میاد
-اشکالی که نداشت بپوشمش ؟
سرشو تکون داد:
-اصلا
از اشپزخونه در اومد و به سمتم اومد
سعی کردم اروم باشم ..ولی وجودم پر تلاطم بود و به روی خودم نمی اوردم ..با دیدن بار دیگر اش تازه
فهمیده بودم اون حس … واقعا یه حس مزخرف بوده ..زیرا توی همین مدت کوتاه هم قلبم براش خیلی
تنگ شده بود :
-اینو تا حالا کسی نپوشیده
شوخیم گحرکت کرد :
-پس از اولم می دونسته که باید رو تن خودم بشینه
به شیطنتم تبسم زدم :
-ولی واقعا بهت میاد
گونه هام گل انداخت ..ریتم اهنگ اروم و یکنواخت بود ..بیشتر بهم نزدیک شد …
-یادته یه بار ازت پرسیدم می دونی اولین بار خنده اتو کجا دیدم ؟
نگاهکی بهش زدم :
-اره ..اما اذیتم کردی و بهم ناضافه کردی
کاملا رو به روم ایستاد:
-چند سال پیش ..وقتی که سر کلاس تشریح بودید …و استاد میرزایی داشت مرحله به مرحله کارو
بهتون توضیح می داد و شما تو عمق حرفاش فرو راهی شده بودید…رو یادته ؟
یادم نمی اومد کدوم جلسه رو میگه :
-اون روزگاری که من اشتباهی وارد کلاستون شدم ؟
کم کم خاطره ای دور توی ذهنم جون گراهی شد :
-اون روز خوب یادمه …شما بچه ها داشتید از کسلی کلاس خوابتون می گرفت و در به در دنبال در
راهی شدن از کلاس بودید که با دیدنم …حسابی شوکه شدید…حالت خواب الودگیتون پرید و ذوق زده
یکی از پسراتون که خودشو بین بچه ها قایم کرده بود که دیده نشه ..برای خندوندن جمع یهویی به
استاد میرزایی اظهار کرد :
-استاد …وقت تمومه ..ما با استاد موحد کلاس تشریح فوق برنامه داریم ..قسمت بعدی پیخ پیخ
کردن باشه برای هفته بعد
همتون زدید زیر خنده …نمی دونم چرا اون روز فقط خنده تو توی نگاهم بود ..اونقدر خندیده بودی که
تمام صورتت قرمز قرمز شده بود ..خودمم خنده ام گحرکت کرده بود …چراکه میرزایی هم باورش شده بود که
باید کلاسی که تازه یه نیم ساعته هست که شروعش کرده ر و تموم کنه …خیلی بانمک شده
بودی .
.درست مثل اون شامگاهی که اومدم بیمارستان و تو توی اورژانس بودی و بعد از احیای مریض توی
اسانسور از بی خوابی به دیوارک تکیه داده بودی و موهات بی هوا از زیر مقنعه ات زده بود بیرون …یا
اون روزگاری که روی تخت مریض با اون روپوش سسی داشتی احیاش می کردی …
نا خواسته همش تو چشمم بودی آوا
توی عمق نگاهاش با ناباوری فرو راهی شدم :
-ولی من تا قبل از ازدواج با تو…. هیچ وقت تبسمتو ندیده بودم ..همیشه فکر می کردم بدعنق ترین مرد
هستی که روی زمینه …مردی که توی زندگیش یه بارم نخندیده
به خنده افتاد …. فاصله بینمون رو از بین برد و دست انداخت دور کمرم و منو به خودش چسبوند و با
اون یکی کف دستش کف دستمو رو گحرکت کرد و با ریتم زیبا اهنگ شروع به حرکت کرد…با لبخند به خنده اش
خیره شدم :
-شب عروسی که زجر کشم کردی ..پس اینجا جبران کن
شدت خنده ام بیشتر شد و از خجالت سرمو به سینه اش چسبوندم
چرخید …سرم رو قد بلند کردم ..شده بود یکی دیگه ..یکی که واقعا نمیشد بی خیالش شد …
خنده هاش …نگاه هاش …حرف زدنهاش ..رنگ عوض کرده بودن …جادوی نگاهش شده بودم ..و اون
حس بی معنی صبح دیگه وجود نداشت …وقتی توی ب*غ*لش بودم ..چهره و یادگار کس دیگه ای نبود
که توی ذهنم بیاد و این لحظه های فراموش نشدنی رو از م بدزده …
وقتی اهنگ تموم شد و اون ایستاد … نگاهش کردم و ازش پرسیدم :
-برای اولین باری که ازم خواستگاری کردی و من بهت جواب رد دادم ..هنوز از دستم قلبخوری ؟
مهربون همونطور که کف دستش دور کمرم بود نگاهم کرد و اضافه کرد :
-زندگی حکمت اوست …زندگی دفتری از یاد هاست …چند برگی را تو ورق خواهی زد…
ما بقی را قسمت ..
بیا از گذشته ها حرف نزنیم ..حالا که تو پیش منی ….بذار گذشته ها برای خودشون خوش بگذرونن
..من و توام برای خودمون ….اصل …الانه که پیش همیم ..مگه نه ؟
خیره نگاه مهربونش شدم …کاش هیچ وقت برای اولین بار بهش جواب رد نمی دادم …که انقدر مجازات
نشم و عذاب نکشم که با همون تبسمش ته قلبم رو قلقلک داد و منو نسبت به خودش حریص تر کرد:
-گهگاهی سفری کن به حوالی قلبم ….شاید از جانب ما یاد ای منتظر لمس نگاهت باشد
وقتی اینطوری …انقدر مهربون میشد که دیگه حرفی برای اضافه کردن پیدا نمی کردم …دیگه نمی تونستم
خودار باشم و حفظ ظاهر کنم و دربرابرش واکنشی از خودم نشون ندم …
دستامو کشیده کردم و دور گردنش انداختم … روی پنجه پا قد بلند شدم …و هنوز کامل به صورتش نرسیده
..لبهامو به لبهاش رسوندم و با تمام احساسم ب*و*سیدمش …
با دیدههایی بسته … با احساسی مملو از دوست داشتن زیاد…به محض ب*و*سیدنش ..سرم رو توی
گودی گردنش پنهون کردم و حلقه کف دست هام رو دور گردنش تنگ تر کردم و با آوایی لبریز از محبت و
با لرزی که ناشی از نریختن اشک دیدههام بود اظهار کردم :
-خیلی دوست دارم امیر حسین …
فشار دستاش دور کمرم بیشتر شده بود و این رو عاشق شدم …این آ*غ*و*ش گرم بهترین جای دنیا
بود..بهترین جایی که مشابه دیگه ای نداشت …بهترین جایی که می تونستم توش به یه ارامش لذت
بخش برسم ..
هنوز دستام دور گردنش و سرمو چشم هام پنهون از دیده های خندونش بود …دستای قدرتمند
حلقه شده اش دور کمرم …به وجدم می اورد که با زمزمه زیر گوشم بیان کرد :
-درباره قانون نسبیت چیزی می دونی ؟
توی این لحظه ها حتی اگه ازم می پرسیدن دو دوتا چندتا میشه ..هم …نمی تونستم جوابی براش
پیدا کنم …زیرا غرق در رویا و افکار های خوش دیگه ای بودم ..که تمومی نداشتن …
با سکوت سرمو به طور نامحسوسی به نشونه ندونستن تکون دادم …
فشار کف دستاش بیشتر شد ..سرشو به روی موهام خم کرد …و موهامو بوئید و ب*و*سید ..بوی
اودکلنش بی قرارم کرد ه بود
-اینه که وقتی کف دستتو برای یه لحظه روی اجاق گاز بگیری…دردش اونقدر وحشتناکه …که همون یه
لحظه برات میشه یه ساعت کشنده و زجرآور
ولی وقتی بخوای یه ساعت تموم کنار یه دختر دوستی داشتنی و زیبا بمونی و از دیدن روی ماهش
لذت ببری ..تو نظرت فقط بشه یه دقیقه زودگذر و سرخوشی اور …یه دقیقه ای که خیلی زود می گذره
..خیلی زود
این یعنی نسبیت …
نسبیتی که بهم میگه یه لحظه هم نمی تونم که نبینمت
اشکم در اومد:
-کاش قسمت من و تو انقدر عذاب نبود…کاش مسیر زندگیمون از همون اولم یکی بود و ..انقدر
مسیرای مختلف و دردناک وجود نداشتن ..
کاش از اول ….تو …توی زندگیم بودی …کاش هیچ کدوم از اون اتفاقا نمی افتاد…کاش اونقدر از
اخلاقت نمی ترسیدم که بخوام ازت دور ی کنم …
کاش زودتر از اینا می شناختمت …کاش ….
خنده اش گراهی شد …توی گریه های پر دردم به خنده هاش خندیدم که برای اذیت کردنم اضافه کرد :
-کاش این اعترافاتو بذاری برای بعد از صبحونه …البته کاش …که راحت تر بتونم هضمشون کنم
با دیدههایی خیس …خنده ام شدت گرفت …هنوز همدیگرو نگاه نمی کردیم :
-دارم از گشنگی پس می افتم …شامم که نخوردیم ..اینطوریم که تو داری اعترافای دلنشین زیبا
می کنی …می ترسم ..از صبحونه هم خبری نباشه …
قلبم می تمایل داشت مثل خودش اذیتش کنم …اذیت کنم کسی رو که دوسش دارم ……تا اخم شیرینی
بهم کنه و باگله نگاه ازم برنداره …دیگه هیچ فاصله رو بینمون احساس نمی کردم ….:
-حالا نمیشه وسط بروز احساسات نابم …به شکمت فکر نکنی دکتر …خیر سرم این همه روشون
تمرکز کرده بودم که روت اثر مثبت بذاره
از ته دل خندید…من هم خندیدم و محکمتر بهش چسبیدم و از ب*غ*لش جم نخوردم
آخه بهترین حس دنیا رو داشتم تجربه می کردم …حسی به اسم دوست داشتن …حسی که تموم
نشدنی بود …حسی که هیچی روش نمی تونست اثر بذاره …و من دوست داشتم با تمام وجود
توی این حس غرق بشم و همین طور ازش لذت ببرم
***
روزگارهای مونده تا پایان تعطیلات …. .خیلی خوب بود …همش گشت و گذار و خوش گذروندن بود..دیگه
قلبم نمی خواست برگردم …هوای عالی …خونه ای دنج و گرم …حرکت کردارهای عاشقانه امیر حسین
…مهربونی های بی پایانش
همه و همه باعث شده بود ..نتونم قلب از اینجا بکنم ..دیگه صوتی همه در اومده بود که چرا بر نمی
گردیم ….
…چون به روجا قول داده بودیم قبل از رفتن بهش سر بزنیم …دو روز مونده به پایان تعطیلات پیشش
رفتیم …روزگارای خوبی بود…با امیر حسین خیلی راحت تر شده بودم ..اونم همین طور ..فاصله ای که
هر دو مدام حفظش می کردیم دیگه کامل از بین حرکت کرده بود
کبودی صورتم هم رو به بهبود بود و کمتر به چشم می اومد ..با این که نتونسته بودیم توی عید به
خونه پدریم سری بزنیم و قرار شده بود یه روزی بین روزگارای کاری بریم پیششون ولی عالی بود …همه
چیز خیلی خوب پیش راهی شده بود …..بدون استرس و دلواپسی با کلی از حسای خوب
***
با پایان تعطیلات …دیگه خوش گذرونی های ما هم تموم شده بود و باید برای شروع کار و فعالیت
اماده می شدیم …
اولین روزگار کاری ..با انرژی بیش از گذشته ولیده حرکت کردن شده بودم …و در مقابل اذیت کردنای امیر حسین
که می بیان کرد با ماشین خودت بیا ….هممسیرش شدم
با ورود هر دو مون به محوطه بیمارستان اه ارومی سر داد و بیان کرد :
– دوباره شروع شد
از گوشه دیده نگاهی بهش انداختم …با دیدن نیم رخ و صورت اصلاح شده اش ..نفسی از سر
اسودگی بیرون دادم و نگاهمو ازش گحرکت کردم …دیگه مطمئن بودم خیلی دوسش دارم .. اونقدر ی که
حاضر بودم هر کاری براش بکنم …
امیرحسین از اونجایی که برای انجام کاری باید یه سر می رفت بخش اورژانس …قبل از اینکه
هموقت بخوایم وارد بخش بشیم ازم جدا شد و من به تنهایی به سمت بخش راهی شدم
با جدا شدن از امیر حسین و وارد شدن به بخش … هنگامه با دیدنم چنان با هیجان به سمتم اومد
که خودمم احساس کردم چقدر دلم براش تنگ شده
چهره های اشنای زیاد دیگه ای هم بودن …ولی هنگامه یه چیز دیگه بود یه دوست بی غل و غش که
مطمئن بودم هیچ کینه ای نسبت به من نداره
با بقیه هم سلام و علیک ساده ای داشتم …خیلیاشون از اینکه حالا همسر دکتر موحدبودم …حس
خوبی بهم نداشتن و یا اینکه رفتارشونو با من عوض کرده بودن ..تنها هنگامه بود که مثل روزگار اولش
رفتار می کرد و تغییری توی حرکت کردارش ایجاد نکرده بود.
بعد از عوض کردن لباسام از رست خارج شدیم ..هنوز اثار کبودی رو صورتم بود و گاها بچه هایی که
می شناختنم ..طور خاصی نگاهم می کردن
البته پچ پچ هایی هم پشت سرم می شنیدم که بهشون بی توجه ای می کردم …ولی انگار زیادی بی
تفاوت بودم …. چرا که بلاخره هنگامه ای که هیچ وقت توی هیچ کاری فضولی نمی کرد با کلی
شرمندگی ازم پرسید:
-اوا صورتت چرا اینجوری شده ؟
بالا سر یکی از مریضا بودم و وضعیتشو چک می کردم ..چند ماه دیگه دوره ام به پایان می رسید و من
بیشتر از حرف هنگامه به دوره فوق تخصص فکر می کردم
وقتی دید سرگرم معاینه بیمارم بیشتر بهم نزدیک شد و لبهاشو به گوشم نزدیک کرد و بیان کرد :
-پشت سرت حرفه که دکتر موحد این بلا رو سرت اورده
دستام از حرکت ایستادن و همونطور خم شده سرمو به سمتش چرخوندم ..شونه ای بالا داد و با
کلی خجالت بهم خیره شد:
-من که نمی گم …امروزگار هیچ کس شما دو تا رو باهم ندیده …صورتتم که اینطوریه …اونطوری نگام
نکن دیوونه …. من که می دونم این چیزا نیست …اصلا هر چی که هست ..ولی یکی داره پشت
سرتون حرف درست می کنه
سر جام صاف ایستادم …چرا فکر می کردم با خوب تر شدن روابط من وامیر حسین ….شرایط
بیمارستان هم بهتر میشه ؟
با دلواپسی خیره نگاهم می کرد که بهش گفتم :
-برای چی باید منو بزنه ؟
-بخدا من که ناضافه کردم ..امروز دیدم چند نفری از بچه ها پشت سرت دارن پچ پچ می کنن …پیگیر که
شدم دیدم دارن درباره این چیزای مزخرف حرف می زنن
با دلخوری پرونده مریض رو لبه میز انتهای تخت گذاشتم و دستامو توی جیب روپوشم فرو بردم و
گوشه لب پایینمو زیر دندونام فشار دادم …این وضعیت دیگه غیر قابل تحمل بود
بعد از چند لحظه ای که توی فکر فرو حرکت کرده بودم از اتاق خارج شدم …. ساعت وسط سالن نشون می
داد که امیر حسین هنوز توی اتاق عمله …
توی فکر و خیره به ساعت بودم که از انتهای سالن هومن وارد بخش شد …از همون انتها با دیدنم
….خیره بهم قدمهاش اروم و اروم تر شد …نرسیده به استیشن ایستاد و چشم ازم برنداشت …
هنگامه از پشت سرم پرونده به دست از اتاق خارج شد و متوجه نگاههای هومن شد واضافه کرد :
-عاشق خل بازیای این دکتر کلهرم ..کم کم داره رو کف دست سهند کشیده میشه …میگی نه ؟…ببین کی
اضافه کردم و کی گندش در میاد که مثل سهند خرابکاری کرده …
اشفته چرخیدم و به هومن پشت کردم و به طرف بخش جراحی به جاده افتادم ..از حالا باید جلوی هر
حرف و حدیثی رو می گرفتم
از خود صبح که ازش جدا شده بودم تا الان که ساعت و نیم بود ندیده بودمش …روزگار اول بود و کلی
کار بود که سرش هوار شده بود…
بچه های جراحی با دیدنم با روی باز ..باهام سلام و احوال پرسی کردن و سال جدیدو تبریک گفتن
…
لباسامو عوض کردم …باید می دیدمش …نزدیک اتاق عمل که شدم …در حال بستن ماسک از پشت
پنجره شیشه ای دیدمش …بالای سر بیمار و بچه ها اروم و بی حرکت خیره به کف دستاش ایستاده
بودن ..
بی سرو آوا وارد شدم از بچه ها چند نفری رو از جمله سهند رو می شناختم …امیر حسین
….نرسیده به بچه ها سرشو بلند کرد و نگاهم کرد
نه اخمی کرد و نه لبخندی که بفهم از حضورم راضیه یا نه
با همون جدیت مراحلو کامل توضیح می داد…قبل از اومدن …. تمام کارامو از صبح انجام داده بودم و
یک ساعت بعد با دکتر کازرونی عمل داشتم …
هرچند که می خواستم باهاش حرف بزنم و درجریانش بذارم ولی واقعیت این بود که عجیب قلبم براش
تنگ شده بود ..
و شاید این اومدنم هم یه بهانه الکی بود ….خیره به کف دستای دوست داشتنیش متوجه سنگینی
نگاهی روی خودم شدم ..اروم سرمو چرخوندم ..سهند به محض چرخوندم سرم ..سرشو پایین انداخت
و بیشتر به تخت بیمار نزدیک شد….
چیزی به پایان عمل نمونده بود …که امیر حسین از یکی از بچه ها سوالی پرسید و اون بیچاره ناتوان
از پاسخ دادن به سوال امیر حسین سرشو پایین انداخت
اخم نشسته بر روی پیشونی امیر حسین غلیظ شد و رو به همشون اضافه کرد :
-هر روزگار ادمو امیدوارتر از روزگار قبل می کنید که ادم داره وقتشو برای شماها حروم می کنه
یکی از بچه هایی که اونم مثل من نزدیک به پایان دوره اش بود با دلخوری نگاهی به من انداخت و
نفسی بیرون داد
این اخلاقای امیر حسینو یادم رفته بود اگه بچه ها می دونستن توی خونه یه ادم دیگه است ..از
تعجب چندتا شاخ بزرگ بالا سرشون در می اوردن …
از اینکه امیر حسین جواب درستی از بچه ها نگراهی شد …. افسوسی براشون خورد و خودش جواب
سوالشو داد و بعد با تمسخر رو به همشون گفت :
-دفعه بعد وادارتون می کنم که از تمام توضیحاتم توی اتاق عمل صد دور بنویسید و بیارید ..تا یاد
بگیرید چیزی رو که بهتون یاد می دمو انقدر راحت فراموش نکنید
با پایان عمل ..بچه ها با سرهایی سرافکنده از کنارم می گذشتن و از اتاق خارج می شدن …بعد از
حرکت کردن همشون تنها خودم موندم و خودش ..
عصبی از کف دست بچه ها از تخت فاصله گراهی شد و دستکشاشو در اورد ..به روش لبخندی زدم
…
با اینکه عصبانی بود به روم خندید و بهش اظهار کردم :
-این اخلاقای میل داشتنیتو ..پاک یادم راهی شده بود
با تاسف برای بچه ها سری تکون داد :
-گیجن ..گیج …صدبارم بهشون بگم بازم روزگار از نو روزی از نو …
بهم که رسید با شوخی نوک بینیمو فشار داد و اظهار کرد :
-بی خیال این حرفا …چی شده که خانوم خانوما افتخار دادن و ما رو م*س*تفیض کردن
-ببخش می دونم خوشت نمیاد کسی وسط عملت بی مقدمه وارد بشه ..اما کارت داشتم
خسته از سرپا موندن زیاد ..گردنشو کمی حرکت داد و با تغییر حالت صورتش ازم پرسید:
-چی شده ؟
نگاهی به قد بلندش کردم ..به قدی که یه سرو گردن از من کشیده تر بود :
-راستش نمی خوام حساس بشم اما…. یه حرفایی هست که همین الان جلوش گراهی شده بشه بهتره
با نگرانی بهم خیره شد:
پشت سرمون حرفه که کبودی صورتم کار توه …کل بخش پر شده –
کف دستی به صورتم کشیدم :
-دوست ندارم این حرفا پشت سرت باشه
متفکر دست به سینه شد و پرسید:
-کی این حرفو رده ؟
شونه هام پایین افتادن .. به لپهام بادی انداختم و گفتم :
-به نظرم همونی که هنوز فراموش نکرده که می خواد عذابم بده
لبهاشو با زبون تر کرد و نگاهشو به روی وسایل داخل اتاق عمل چرخی داد و اظهار کرد :
-فعلا ….بیا بریم بیرون …
باهاش از اتاق عمل خارج شدم ..دو نفر از بچه ها در حال شدن دستاشون بودن
امیر حسینم برای شستن دستاش حرکت کرد به سمتشون و کمی با فاصله ازشون شروع به شستن
دستاش کرد …بچه ها زیر زیریکی نگاهمون می کردن
که یهو امیر حسین سرشو بیشتر خم کرد و ازشون پرسید:
-خانوما ها مشکلی پیش اومده ؟
هر دو رنگ پریده ..سریع سرشونو تکون داد و با گفتن خسته نباشیدی به امیر حسین … سریع جادهشونو
گحرکت کردن و راهی شدن
امیر حسین نگاهی به صورت خودش توی اینه انداخت و بعدم به کبودی روی صورتم که به زور وسایل
ارایش هنوزم اثارش باقی مونده بود
خنده اش گراهی شد و صاف ایستاد و بهم نزدیک شد ..چرخیدم و مقابلش ایستادم و کف دستامو از پشت به
لبه روشویی تیکه دادم …و خودمو کمی عقب کشیدم ..طوری که امیر حسین کمی روم خم شد و
گفت :
-می گم پشت سرمون که حرف هست ..می خوای اینور صورتتم ناز شست نشون بدم ؟
با شوخیش خنده کل صورتمو پر کرد که یکی از همون دخترا برای برداشتن وسیله ای که جا گذاشته
بود با کلی قلبهره برگشت …
و یهو نگاهش به لبای خندون ما و وضعیت ایستادنمون ..خیره موند
هر دو با همون لبای خندون بهش خیره شده بودیم که با قلبهره بیشتر از قبل رو به امیر حسین
گفت :
-ببخشید یه چیزی جا گذاشتم دکتر
از بچه هایی بود که تازه دوره اشو شروع کرده بود و با دیدن هر لحظه موحد… روح از تنش خارج می
شد
من که از این همه استرس و ترسش می میل داشتم از خنده منفجر بشم …بیشتر لبام از خنده کش
اومد
وسیله اشو که برداشت با یه ببخشید دیگه چرخید که بره ولی از هول ..بسته از کف دستش روی زمین
افتاد
سریع خم شد و بر داشتش … دو قدم نرفته باز از دستش افتاد …ریز ریز بهش می خندیدم
بیچاره …رنگ پریده … با سرعت خم شد و مجدداً برداشتش و اینبار پا به فرار گذاشت ..خنده دوتامون
اوج گرفت که امیر حسین همونطور خم شده روی من ب*و*سه نرمی به لبهام زد و سرشو عقب کشید
و اظهار کرد :
-انقدر بهش نخند خودت بدتر از این بودی
-خدایش خیلی جذبه داری…بازم عمل داری؟
سری تکون داد و اظهار کرد :
-دو ساعت دیگه …عمل خودتم که یه ساعت دیگه است
-اوهوم با دکتر کازرونیه
از اون وضعیت خارج شدم و هر دو به سمت بخش به مسیر افتادیم …صنم با رویی اخم کرده پشت
استیشن ایستاده بود ..الهه و اتنا از یکی از اتاقا بیرون اومدن ..
امیر حسین با دیدن هر سه نفرشون گفت :
-شرط می بندم کار یکی از این سه تاست
با نگاهی به بچه ها گفتم :
-الهه ادم این حرفا نیست …اتنا هم ..ادم حسود و هم دیدهی هست ولی فکر نمی کنم که
-ولی دولت خواه از من بدش میاد ..از همون روزی که جلوی بقیه حالشو گحرکت کردم
نفسموبیرون دادم که یهو پرسید:
-راستی …این سهند چرا اینطوری نگات می کنه ؟
متعجب ایستادم و بهش خیره شدم
خنده اش گرفت :
-تو اتاق عمل می تمایل داشتم پنسو پرت کنم طرفش …پسره دیوونه …این یه مرگش هست …
-نمی دونم …متوجه نگاهش شدم ولی …
-سلام دکتر خسته نباشید
حرفم نصفه موند ..دکتر کاظمی بود که می تمایل داشت درباره یکی از مریضا و عملش با امیر حسین
حرف بزنه
حرفشون که کمی طول کشید ازشون فاصله گراهی شدم ..الهه چشمکی برام اومد و به نزدیکیش که
رسیدم به شوخی اظهار کرد :
-بابا این مجردارو هم یکم تحویل بگیر …
اتنا دیده و ابرویی اومد و روشو ازم گحرکت کرد و به سمت دیگه ای راهی شد
الهه به حال اتنا خاک بر سری گفت و ادامه داد:
-اینم انگار نامزدشو از تو چنگش در اوردی که هر بار یه اخم و تخمی می کنه –
از زیر مقنعه کف دستی به گردنم کشیدم و گفتم :
-ولش کن بابا..فقط مونده به اینم فکر کنم که چرا اخم و تخم می کنه
تا اومد حرفشو بزنه هنگامه که از زور خنده ..صورتش سرخ سرخ شده بود ..بدو از رست خارج شد و با
دیدنم به سمتم اومد و بیان کرد :
-بمیری اوا
در حالی که از خنده و لپای گر گحرکت کرده اش خنده ام گحرکت کرده بود پرسیدم :
-چرا ؟
-این دختره تازه وارده هست ؟-
الهه پرسید:
-کدوم ؟
ای بابا همین ریزه میزه ..که من بهش می گم ..فنچ کوچولو

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان در آغوش آتش | عاشقانه و هیجان‌انگیز

مشاهده و دانلود ←