رمان عبور از غبار پارت ۱۰

نه به اون همه تیپ زدنم و نه به اون کف دستای پر از خریدم …از گل فروشی چند شاخه گل لیلیوم
سفید که مورد علاقه ام بودو گرفتم …چند قدم بالاتر هم یه شیرینی فروش بود ..ولخرجیمو بیشتر
کردم و با بالا و پایین کردن قفسه های کیک ..کیک مورد نظرم رو سفارش دادم
به اپارتمانش که رسیدم …اول میل داشتم زنگ واحدشو فشار بدم ولی با دیدن خانومی که با
ماشینش قصد داخل شدن تو پارکینگ رو داشت
نظرم به کل عوض شد .
***
با لبخندی پیروزگارمندانه ای پشت در واحدش ..کف دستم رو روی زنگ در گذاشتم و بدون اینکه انگشتم
رو از روی زنگ بردارم منتظر شدم تا دروباز کنه
چند ثانیه بعد در حالی که هنوز کف دستم روی زنگ بود صدای غرغراشو شنیدم که می بیان کرد :
-بله بله ..ای بابا اومدم ..چه خبرتونه ؟ ..
حتی کف دستم رو …روی چشمی در گذاشتم و شروع به خندیدن کردم …که یهو بی هوا در باز شد و
یوسف با نگاهای به خون قرار گرفته در حالی که اماده حمله به طرف مقابل بود با دیدنم کپ کرد و
سرجاش وایستاد
همچنان دستم روی زنگ بود و با خنده به سر وضع نامرتبش خیره شده بودم که اظهار کرد :
-اون زنگ سوخت به جهنم ..گوشای منم کر شدن به جهنم ..اون نیش در راهی شده ام به جهنم …آبرومو
بردی …بیا تو تا کسی ندیده ات دختره زغنبوت
از ته دل خندیدم و با مسروری دستمو از روی زنگ برداشتم و با شاخه گلی که توی کف دستم
بود..قدمی به داخل خونه اش گذاشتم و بی معطلی دستامو دور گردنش انداختم و گونه اش رو
ب*و*سیدم و اضافه کردم :
-خیلی دلم برات تنگ شده بود
یوسف که از کارم جا خورده بود به خنده افتاد و گفت :
-تو اگه منو از اینجا با رسوایی بیرون نکردی ..اسممو عوض می کنم
یه بار دیگه گونه اشو محکم ب*و*سیدم و گفتم :
-اول اون همه خریدی که برات کرده امو بیار تو..بعدا در مورد بیرون انداختنت حرف می زنیم
همونطور که کف دستام دور گردنش بود ..کف دستاشو دور کمر انداخت و با خنده پرسید :
-مگه بیمارستان نبودی ؟
اینبار لپشو ب*و*س کردم و اظهار کردم :
-اره ..حالا اینجام ..اگه دوست نداری برگردم ؟
با اینکه دلخور بود ولی از حضورم میشد فهمید که مسروره ..کف دستشو از دور کمرم باز کرد و به سمت
خریدای روی زمین رفت ..اول نگاهی به دو طرف راهرو انداخت و بعد با برداشتن خریدا با خنده وارد
خونه شد و درو با پا بست …
گل به کف دست به سمت میز پایه قد بلندش رفتم و گلهای پلاسیده ای توی گلدون رو که توش مونده بودنو
برداشتم و شاخه گلو توش جا دادم و بلند اضافه کردم :
-خوب که گفتی ..کارای عقب مونده اتو داشتی انجام می دادی ..اره ؟حالا این کارای عقب مونده ات
چی بودن دکتر جان ؟
با خنده خریدا رو توی اشپزخونه برد و گفت :
-کلی خواب به خودم بدهکار بودم ..داشتم از خجالت اونا در می اومدم
خندیدم و قدمی به عقب حرکت کردم و به گلای توی گلدون خیره شدم …
و بعد در حالی که شالم رو از روی سرم بر می داشتم به سمت اشپز خونه راهی شدم ..داشت زیر کتری رو
روشن می کرد
-لابد صبحونه ام نخوردی ؟
خندید و اظهار کرد :
-می دونستم تو میای ..برای همین چیزی نخوردم
چهره امو تخس کردم :
-اره جون عمه ات ..بگو می دونستی نوکرت داره میاد
بلند خندید و به سمتم اومد و دستاشو باز دور کمر انداخت و منو به سمت خودش کشید… کف دستامو
اروم کشیده کردم و روی بازوهاش گذاشتم و اظهار کردم :
-جهنمو ضرر امروزگارو برات کنیز بازی در میارم ..البته همین امروزگارا..به قول خودت برای خر کردنت …
حالا ناهار چی دوست داری برات بپزم ..؟
با چهره ای خندون کف دستی به موهام کشید و بیان کرد :
-موحد بهت مرخصی داد؟
سرمو کج کردم و بیان کردم :
– یوسف جان ..تو بهم بگو..مگه آخه توی اون بیمارستان میشه از کس دیگه ای هم مرخصی گحرکت کرد ؟
خندید و پرسید:
-تا کی ؟
ذوق کردم :
-حدس بزن
زبونشو توی دهنش چرخوند و با چشمکی گفت :
-یه هفته ؟
خندیدم و اضافه کردم :
-نه دیگه خیلی خوش خوراکی
-پس چند روزگار ؟
خنده ام به لبخندی فرو کش کرد و با عشق به نگاهای طوسی رنگش خیره شدم و اظهار کردم :
-امروز و فردا
نگاهش پر از عشق شد …و در خاموشی بهم خیره شدیم …قلبم برای خودش و آ*غ*و*ش گرمش حسابی
تنگ شده بود:
-یوسف …قلبم خیلی برات تنگ شده بود….
در حالی که آوام بغض داشت برای اینکه به گریه نیفتم با خنده ادامه دادم :
-البته تو که آدم نیستی که این چیزا حالیت بشه …می دونی چند روزه درست و حسابی ندیدمت ؟
هنوز در سکوت داشت نگاهم می کرد …نگاهش داشت اتیشم می زد که بازوشهاشو بیشتر فشار
دادم و گفتم :
-این دو روزگار فقط بخند …اصلا بیا یه کاری کنیم …هر دوتا مون از دنیا پزشکی برای همیشه خداحافظی
می کنیم …بعد می زنیم به کار ازاد…تو برو سر خیاباون بلال بفرش ..منم رختشویی توی خونه های
مردم انجام می دم ..به جون تو زندگیمون می چرخه …
یه دو جین بچه ام میاریم …که زندگیمون به کل کن فیکون شه و تا خر خره خودمونو بدبخت کنیم
به خنده افتاد …اونم کشیده ..با خنده و تبسم بهش خیره شدم …که کف دستاشو از روی کمرم کمی بالاتر
کشید و منو محکم به خودش چسبوند … طوری که چراکهه اش روی شونه ام بود ….ولی چراکه اون یه
سرو و گردن از من قد بلند تر بود صورتم کاملا روی سینه اش جا گرفت …نزدیک بود به گریه بیفتم ..ولی
خودمو نگه داشتم و خاموشی کردم بعد از چند دقیقه منو از سنیه اش جدا کرد و اضافه کرد :
-کاش زودتر مرخصی می گراهی شدی ..داشتم از دوریت دق می کردم
نفسی تازه کردم وبیان کردم :
-بیمارستانه دیگه … خودت که بهتر می دونی چطوریه ؟
نفسش رو پر حسرت بیرون داد و اظهار کرد :
-خوب ناهار می خوای چی برام درست کنی ؟
از حال و هوای بیمارستان در اومدم و گفتم :
-برای امروزگار و فردا کلی برنامه چیدم ..اول ناهار درست می کنیم و دوتایی می زنیم تو رگ …بعد این
وسط یکم می خوابیم ..چون واقعا خسته ام و به شدت خوابم میاد..البته شیطونی نمی کنی ها
خندید
-بعدش شامگاه می ریم بیرون ..اول پارک ..بعد باغ وحش ..بعد سینما..بعد موزه ..اصلا همه اونجاهایی که
این چند ساله وقت نکردیم بریم … …بعد می ریم و تو یکم برام خرید می کنی ..
اونوقت من هی برات ناز می کنم و تو هم هی نازمو می خری تا اینکه من یه چند میلیونی …رو
دستت خرج بذارم ..بعد با این همه دک و پوزمون می ریم اون کبابی قدیمی دوره دانشجویمون
بود..یادته که ..؟ چند سیخ کبابو با دو پر ریحون می گیریم و تا جون داریم می خوریم ..مجدداً شب بر
می گردیم همینجا ..
شبو کنار هم یه فیلم ترسناک می بینیم ..هممسیر کیکی که من گرفتم …
با خنده دیدهکی زد و گفت :
-یعنی شب اینجا می مونی ؟
با نگاهی خمار بهش خیره شدم ..داشت خنده اش می گحرکت کرد که اظهار کردم :
-معلومه خره ..چرا نمونم ؟…مگه میشه ازت قلب کند؟
لپشو از تو گاز گراهی شد و من برای ضد حال زدن بیان کردم :
-البته من توی اتاق خواب ..و پشت در قفل شده ..جنابعالیم توی هال و روی مبل عزیزت
در حالی که می خندید بیان کرد :
-خیلی نامردی
براش ناز و غمزه ای اومدم و گفتم :
-پرو نشو دیگه …همینم که اینجام باید خداتو شکر کنی …ولی ای کاش یه هفته مرخصی
داشتیم ..انوقت می حرکت کردیم شمال ..عین این دوست دختر دوست پسرا..قایمکی ..چه حالی می
کردیم …بعد گشت ارشاد حالمونو می گحرکت کرد …تمام خوشیمونو هم از دماغمون د رمی اورد …اکهی
بخشکی شانس ..این موحدم خیلی سخت گیرها
با خنده نوک بینیمو گرفت و فشارش داد و اظهار کرد :
-ماه عسل می ریم شمال ..خوبه ؟
خودمو مثل کسایی که از خوشی ذوق مرگ میشن نشون دادم و با هیجان گفتم :
-مرگ من ؟
حلقه دستاشو تنگ تر کرد و اظهار کرد :
– مرگ دشمنانت
کشیده خندیدم و اون بیان کرد :
-اگه باز مسخره ام کنی برای ماه عسل می گم موحدم بیاد که حسابی کوفتت شه
دوتایی کشیده زدیم زیر خنده و من بیان کردم :
-فعلا برو دعا به جونش کن که اون بهم مرخصی داد و گرنه هنوز باید لالا تشریف می داشتی ..و در
ارزوم هی اه و ناله پس می دادی
رو به روی هم ..نشسته رو صندلی ..توی همون کبابی ساده دوره دانشجویمون منتظر سفارش
کبابامون بودیم …من با لب خندون …یوسفم با لبای خندون و البته با نگاهای غمگین …
بعد از ناهار ساده ای که دوتایی باهم درست کرده بودیم و یه استراحت مختصر از خونه زده بودیم
بیرون و حالا به اینجا رسیده بودیم …
-یادته تو و فاطمه رو به زور اورده بودم اینجا…؟
لبخندش کش اومد
-وقتی به در و دیوار اینجا نگاه می کردید عارتون می شد رو صندلیاش بشینید
یوسف خندیدو با نمکدون مقابلش بازی کرد و گفت :
-همون دو لقمه رم به زور خورد
به یوسف دیدهک زدم و گفتم :
-اما تو تا تهش خوردی
به نگاهام با خنده خیره شد و بیان کرد :
-اخه فکر نمی کردم اونقدر خوشمزه باشن …
لبامو با زبون تر کردم و اظهار کردم :
-از پس فردا میای بیمارستان دیگه ؟
خنده اشو جمع و جور کرد و خیره به نمکدون توی دستش اضافه کرد :
-اره …
کف دستمو کشیده کردم و روی دستش گذاشتم و گفتم :
-همه چیز که عمل و بخش جراحی نیست …تو بخش که باشی ..من هی با دیدنت قنداب تو قلبم
اب می کنم و کلی ذوق مرگ میشم …ولی بخش جراحی کم می بینمت
لبخند تلخی زد :
-من دلخور عمل کردن نیستم …
رفتم تو فاز شوخی :
-اهان تو دلخور اون خریدایی هستی که برام کردی آره ؟..بابا… بدبخت … ادم باید از خدا ش باشه
که برای زنش خرج کنه ….تازه منم برات خرید کردم
به خنده افتاد:
-اهان همون پیرهنی که کلی منت سرم گذاشتی و برام گراهی شدی ؟
کف دستمو گذاشتم جلوی دهنم تا خنده ام بیشتر از اینی که هست نشه :
– پیرهنت خیلی گرون شد.. ولی خب اشکال نداره ..موقع تولدم حسابی از خجالتم در میای
-نتمایل داشتم برای خودت
از خنده زیاد دندونام نمایان شد و صاحب کبابی سینی کباب و بقیه سفارشامونو اورد
با هیجان کف دستامو بهم مالیدم و بیان کردم :
-بزن دکتر…. بزن که روشن شی…خونه بابات از این چیزا گیرت نمیاد…بزن که سالی یه بار گمراه
میشم و دست به جیب
و نونو کنار زدم تا کبابای روغن افتاده داغ … نمایان بشن
چنگالو برداشتم و بی معطلی یه لقمه گنده درست کردم و به سمتش گرفتم و اظهار کردم :
-بخور ..می دونم که از دست حبیب خوردن حسابی بهت مزه می ده
کف دست کشیده کرد و حین گراهی شدن لقمه اضافه کرد :
-تو روجدت یه ده تا نوشابه برای خودت باز کن ..حیفی به خدا با این همه تعریف و تمجید
لقمه دیگه ای برای خودم درست کردم و قبل از چپوندنش توی دهنم بیان کردم :
-بعد از اینجا کجا بریم ؟
لقمه اشو اروم و با طمائنینه ..خورد و اظهار کرد :
-از صبح تو برام برنامه ریختی ..از اینجا به بعدشو دیگه بذار به عهده من
دیدهامو گمسرور کردم و لقمه دومو سریع گذاشتم توی دهنم و اضافه کردم :
-کجا می خوای منو ببری؟
نگاهش شوخ و شیطون شد…انگار داشت کم کم از اون حالت غمبرک زده خارج میشد
-یه جای خیلی خیلی خیلی خوب
نگاهامو کمی تنگ کردم و به عقب تکیه دادم و به خوردن با شیطنتش خیره شدم
-چرا داری اینطوری نگام می کنی؟
ابروهامو دادم بالا و سری تکون دادم و اظهار کردم :
-چی بگم والا…
خندید و یه لقمه برام درست کرد و به سمتم گحرکت کرد و بیان کرد :
-نترس ..جای بدی نمی برمت
لقمه رو از کف دستش گراهی شدم و بهش تبسمی زدم و بیان کردم :
-تو هرجا که بری منم باهات میام ..هیچ وقتم نمی ترسم …
با لبخند بهم خیره شد
با اینکه همه وجودم یوسف شده بودم ..ولی بازم یه احساس عجیبی داشتم …احساسی که اصلا
دوسش نداشتم …
به تک تک اجزای صورتش خیره شدم …تبسما و خنده هاش ..فرم صورت و لبش
نگاهش برام ارامش بود..ولی تهش یه دلواپسی تموم نشدنی که لحظه به لحظه اضطرابمو بیشتر می
کرد .
***
ساعتی بعد …توی خیابانوی خلوت تهران وقتی با خنده پاشو روی گاز گذاشته بود…با وحشت
کف دستامو روی صورتم گذاشته بودم و جیغ می زدم که سرعتشو کمتر کنه ..
اما اون بین صدای پخش اهنگی که صوتشو تا ته بلند کرده بود ..همراه خواننده بلند قد بلند می خوند
و هی ادا در می اورد ….به خنده افتاده بودم و همراه ترس می خندیدم …
توی اون وضعیت بودم که با کف دست ازادش ….کف دست چپو از مچ گراهی شد و پایین کشید و اضافه کرد :
-خیابونا خلوته ..حالشو ببر…نترس زغنبوت
نگاهامو محکم بستم و داد زدم :
-ارومتر
کمی که گذشت یهو احساس کردم سرعت ماشین کم شد …هنوز چشمام بسته بود که با خنده
بیان کرد :
-گاومون فکر کنم داره دو قلو می زاد
با تعجب نگاهامو باز کردم که دستمو رها کرد و به جلو خیره شد و سرعتشو با خنده باز کمتر کرد
سرم رو چرخوندم و به جلو خیره شدم
مامور پلیس …تابلوی ایستو داشت از دور برامون تکون می داد
یوسف بهم دیدهک زد و اضافه کرد :
-صیغه نامه همراته ؟
رنگم پرید و با نا امیدی بیان کردم :
-نه
به عقب با خیال راحت تکیه داد و خندید و اضافه کرد :
-پس امشب رو پیش برادران نیروی انتظامی تشریف داریم …
با ترس همونطور که به جلو خیره شده بودم اضافه کردم :
-حالا چی بهشون بگیم ؟
باز مثل دیوونه ها خندید و بیان کرد :
-دختر خاله پسر خاله خوبه ؟
-جدی باش ..محض رضای خدا
خودشو مثلا جدی نشون داد :
-باشه باشه ..تو اصلا دلواپس نباش ….پسر عمه دختر همسایه چطوره ؟
و کشیده زد زیر خنده
با حرص بهش خیره شدم که دیگه کار از کار گذشته بود و ما به مامور رسیده بودیم ..شیشه رو
یوسف پایین داد و با تبسم به مامور گفت :
-سلام خسته نباشید
مامور سری تکون داد و بیشتر خم شد تا منم ببینه ..با استرس کمی شالم رو کشیدم جلوتر که
مامور با بدبینی و خلقی تنگ رو به یوسف بیان کرد :
-کارت شناسایی..گواهینامه ..کارت ماشین
یوسف خندید و حین باز کردن داشبود اظهار کرد :
-جمله سازیم زیاد خوب نیستا
مامور عصبانی شد و اظهار کرد :
-بله ؟
یوسف باز به خنده افتاد و مامور ازش پرسید:
-خانوم چه نسبتی با شما دارن ؟
یوسف خنده اشو جمع و جور کرد و با چهره نسبتا جدی که ته مایعش خنده بود کف دست رو دنده
گذاشت و خیره به مامو بیان کرد :
-اگه خدا قسمت کنه …و پدرشون گیر نده و مولینشونم بهانه جهیزیه نکنه و بابای منم عاقم نکنه از
انتخابم …قرار همسرم بشن
مامور که می میل داشت یه جوری از حاضر جوابیای یوسف ..حال بگیره گفت :
-پس الان ..هیچ نسبتی باهام ندارید ؟
یوسف نگاهی به من انداخت و گفت :
-نداریم نه ؟
نزدیک بود به خنده بیفتم ..هم داشتم از ترس سکته می کردم ..هم می تمایل داشتم بخندم
یوسف که جوابی از من نشنید روشو برگردوند و اظهار کرد :
-وقتی ایشونم جواب نمی دن ..لابد نداریم دیگه
می خواستم زبون یوسفو از حلقومش درسته بکشم بیرون …مامور پورخندی به یوسف زد و گفت :
-پس لطف کنید و پیاده شید
یوسف به ظاهر جدی شد و اضافه کرد :
-بسلامتی کجا؟
مامور اخماشو توهم کرد و از یوسف پرسید:
-چیزی زدی ؟
یوسف از گوشه دیده با لبای خندون بهم خیره شد و بیان کرد :
-نمی دونم … شاید …
مامور عصبانی در سمت یوسفو باز کرد و بیان کرد :
-زود بیا پایین
-حالا نمیشه الان بریم ..فردا بیایم ..شبه ..شما هم می خوای بخوابی …دیر وقته ..بده
عصبی به خنده افتادم و کف دستمو روی صورتم گذاشتم
-خانوم شما هم پیاده شید
یوسف با خنده پیاده شد و مامور خم شد و سوئیچو چرخوند و در اورد …با دلواپسی به یوسف خیره
شدم که خم شد و بیان کرد :
-عزیزم نشنیدی..فرمودن ..پیاده شو…چرا قرار گرفتی؟
پیاده شدم و مامور ما رو به سمت ماشین پلیس مسیرنمایی کرد …وقتی سوار شدیم سرمو با
ناراحتی تکون دادم و گفتم :
-حالا چی میشه ؟
همزمان مامور دیگه ای سوار شد وبه راننده اضافه کرد که حرکت کنه … یوسف خندید و بیان کرد :
-چی می خوای بشه عزیزم ؟…فقط از فردا میشیم پزشکای نمونه بیمارستان …
مامو جلویی چرخید و به یوسف پرسشی خیره شد و پرسید:
-دکتری ؟
یوسف شونه هاشو بالا انداخت و گفت :
-اینطور که میگن
مامور که از لحن یوسف خوشش نیومده بود گفت :
-بذار بریم اداره ببینم بازم اینطور خوشمزگی می کنی یا نه ؟
یوسف خندید و دیگه چیزی ناظهار کرد
وقتی رسیدیم هر کدوممونو جدا بردن یه اتاق و هی ازمون سوال کردن ..اخرم …ازمون شماره
تلفن خواستن ..حالا مونده بودم که به کی زنگ بزنم ..از اتاق که خارج شدیم …
من هیچ شماره تلفنی رو ننوشته بودم ..یوسفو دیدم که هنوز می خندید … با دیدن چهره دلخورم
بهم نگاهک زد …و لباشو حرکت داد و چیزی بهم اضافه کرد که معنیشو نفهمیدم ..سرمو تکون دادم که
چی می گی ؟
با خنده به شالم اشاره کرد که کامل روی پیشونیم کشیده بودم تا موهام دیده نشه …
وبعدش گفت :
-بانمک شدی
دلواپس بودم و با این خونسردیش داشتم بیشتر نگران می شدم ..که مامور زن به سمتم اومد و
اظهار کرد :
-اگه شماره ندی باید اینجا بمونی
به یوسف خیره شدم که چشماشو با اطمینان بست و باز کرد و ازم میل داشت اروم باشم
در برابر مامور سکوت کردم ..اونم که دید حرفی برای اضافه کردن ندارم برام تاسفی خورد و ازم دور شد و
من روی صندلی مسیررو نشستم ..یوسفم اوردن و با یه صنقلبی فاصله از من نشوندنش
حتی نمی ذاشتن باهم حرف بزنیم ..بعد از نیم ساعت که داشتم از قلبشوره پر پر می زدم ..نگاهم
به ته سالن و هیکل موحد افتاد ..اخماش درهم بود…نگاهم به یوسف افتاد که با تبسم بیان کرد :
-انتظار نداشتی که به بابام میبیان کردم ؟
اره انتظار نداشتم ..ولی انتظارم نداشتم که موحدم مارو اینجا ببینه ..بخصوص که قیافه اش داد می زد
داره از بچگی دوتامون حرص می خوره ..تازه حرصم نمی خورد…
منم جاش بودم و ساعت شب کسی بهم زنگ می زد و می گفت بیا خلاصم کن ..بعد از یه روز
کاری سخت …. کفری می شدم ..و با چهره ای درهم می رفتم سراغش
بهمون که نزدیک شد..سریع از جام بلند شدم و سر به زیر… یه سلام اروم بهش دادم ..نفسش رو
بیرون داد و جوابم رو داد و رو به یوسفی که اونم ایستاده بود گفت :
-یوسف مگه بچه شدی ؟
با اومدن موحد یوسف نه دیگه می خندید و نه شوخی می کرد ..جدی شده بود اما عصبانی هم نبود
-شرمنده تو رم زابراه کردیم
تعارفو گذاشت کنار و پرسید:
-قضیه از چه قراره ؟چرا گرفتنتون ؟
یوسف نگاهی به من که با خجالت و آزردهی سرمو پایین انداخته بودم کرد و رو به موحد اضافه کرد :
-باور کن هیچی …یکم سرعت ماشین زیاد بود ..بعدم که دستور توقف دادن ..وایستادیم و مامو چندتا
سوال کرد و منم
موحد حرفای یوسفو خودش ادامه داد و گفت :
-توام از سر خوشی.. هرچی که دلت خواسته بهشون بیان کردی؟
و در حالی که صوتشو پایین تر می اورد اضافه کرد :
-یوسف جان اینجا اونور نیست ..که هرکی تو ماشین ب*غ*ل دستت جای گرفت کاری به کارت نداشته
باشه ..اینجا زنتم کنارت بشینه گاهی به ادم گیر می دن
یوسف عصبی شد و سعی کرد موحدو ساکت کنه :
-دکتر… خواهش می کنم
موحد نگاهاشو باز و بسته کرد و قدمی به سمتم اومد و ازم پرسید:
-با کسی هم تماس گحرکت کردی ؟
انگار بهتر از یوسف دردمو فهمیده بود…این چند وقته چقدر باید جلوی موحد خجالت می کشیدم و به
روی خودم نمی اوردم :
-نه ..کسی نبود که بخوام بهش زنگ بزنم
دیده غره ای که موحد به یوسف رفت ..زبونم رو قفل کرد ..یوسفم حسابی عصبی کرد
-خیل خب بشینید برم ببینم ..اصلا چی شده
چقدر همه چیز بد پیش رفته بود…به یوسف نگاهی انداختم که عصبی شده بود…
چیزی بهش نگفتم که بیش تر از این داغ نکنه …صحبتهای موحد داخل اتاق دقیقه ای طول کشید
…کلافه و خسته به نقطه مقابلم خیره شده بودم که بلاخره از اتاق اومد بیرون رو به من اضافه کرد :
-بیاید تو ..یه چندتا برگه است که باید امضا کنید
اگه بگم حس دختر ساله ای داشتم که با دوست پسرش گرفته بودنش ..دروغ نبود..یه حس بد
که حتی لفظ شغل پزشکیمم .. نمی تونست چیزی از این خجالت و غمگینی رو کم کنه
اول از من امضا گراهی شدن ..برای همین زودتر از یوسف از اتاق بیرون اومدم ..از دستش به شدت عصبانی
بودم …موحدم پشت سر من بیرون اومد و اظهار کرد :
-کیف و گوشیتو ازت گرفتن ؟
خجالت زده به سمتش چرخیدم …نگاهی به سرتا پام و چهره گراهی شده ام انداخت و اظهار کرد :
-اضافه کردن بریم از اون اتاق بگیریم ..
و جلوتر از من راه افتاد..پشت سرش با قدمهای اروم حرکت کردم …
وفتی وارد اتاق شدم و کنارش ایستادم تا زن وسایلم رو بیاره ..خیره به کمد مقابلش خطاب به من
اظهار کرد :
-ایناشم باید تحمل کنی دیگه …یوسف رسما قاطی کرده
روی م*س*تقیم خیره شدن بهشو نداشتم ..ولی اظهار کردم :
-عمل کردن انگاری براش خیلی مهمه که …
حرفم رو قطع کرد:
-توام جای اون باشی همین طوری میشی…ادم به کار خودش شک نداشته باشه ..ولی بهش بگن
کارت درست نیست …اشتباه کردی..اونوقت چه حسی بهت کف دست می ده ؟
خیلی ناراحت بودم :
-یوسف اینطوری نبود…توی اینجور چیزا انقدر زود خودشو نمی باخت
از گوشه نگاه نگاهی بهم انداخت و بعد از مکثی طولانی گفت :
-اگه انتظار داری یوسف دوره دانشجویتو ببینی ..یا در ذهنش گذراندی که با همونی که می شناختی ازدواج
کردی ..باید بهت بگم فروزش ….که سخت در اشتباهی
نگاه خیره و ناراحت کننده اش اینبار وادارم کرد بهش م*س*تقیم خیره بشم
نگاه ازم نمی گرفت …حرفاش کلی معنی داشت ..لبهام لرزید
-منظورتون چیه ؟
روشو از من گرفت و بیان کرد :
-منظورم هرچی که هست …ولی با خیال یوسف قدیم ..زندگی نکن ..شاید تو براش همونی باشی که
بودی ..ولی اون دیگه اون یوسفی نیست که می شناختیش
..
خیره به نیم رخش ..مجدداً به من خیره شد و بیان کرد :
-باور کن ..پس بهتره که از خیال در بیای
زن کیف و گوشیم رو مقابلم گذاشت ولی من هنوز به موحد خیره بودم …ناراحت بود ..نگاهش یه جوری
بود…یه چیزی انگار سر زبونش بود که می تمایل داشت بهم بگه ..ولی نمی اظهار کرد ..یه جور نا امیدی تو
نگاهش موج می زد …
همش فکر می کردم که می خواد بهم بگه …قلبتو برای زندگی با یوسف خوش نکن ..بهتره ازش جدا
شی…این زندگی دوم نداره …
اما نمی اضافه کرد …خاموشی کرده بود..شاید به خاطر یوسف …ولی پس من چی میشدم ؟..اگه یه سر قضیه
من بودم ..حقم بود همه چیزو بدونم …ولی انگار کسی دوست نداشت من چیزی بدونم …
حتی موحد….
کیف و گوشیمو از روی میز برداشتم …از اینکه منو خیال پزداز فرض کرده بود …از خودم بیزار
شدم …بیزار از اینکه با این حرفش تصممیم رو زیر سوال برده بود…
انتخابم رو اشتباه می دونست …و اینا کلی تحقیر برام محسوب می شدن
سعی کردم آروم باشم …و حرفاشو تو ذهنم جا ندم
حالا که با یوسف بودم …نباید خودمو ناتوان و یوسف بدبخت نشون می دادم :
-دکتر من تو رویا و خیال زندگی نمی کنم …یعنی خیلی وقته که از این جادهِ به ظاهر زیبا زدم
بیرون
ایستاد و دست ازادشو توی جیب شلوراش فرو برد و بهم با دقت خیره موند:
-یوسف هر بدی هم که داشته باشه ..برای من باز یوسفه …منم تغییر کردم …درست مثل یوسف …حالا
شاید اون بیشتر من کمتر …ولی مطمئنم هر دومون باهم تغییر کردیم ..
لحظه ای بهش خیره چشم دوختم و ادامه دادم :
-زندگی همینه دیگه دکتر … باید با همه چیش ساخت …با خوب و بدش …با غم و مسروریش ..با داری و
نداریش ..اصلم فقط اینکه باید بسازی ..البته وقتی طراهی شدو خوب می شناسی
نگاهاشو کمی تنگ تر کرد :
-اگه خودش تشخیص می داد و می خواست حتما بهم همه چی رو می گفت …
با همه تغییراتش …تغییراتی که شاید من ازشون بی خبر باشم …اما با همه این حرفا …من با تمام
اطمینان می تونم بهتون بگم که آدم دو رویی نیست که بخواد بازیم بده و نخواد حقیقتو بهم بگه ..
اگه چیزیم بهم ناظهار کرده ..حتما گذاشته به وقتش ……خداروشکر منم تحملم زیاده ..خیلی زیاد
پس برای همه نگرانیایی که تا حالا برامون داشتید …خیلی خیلی ازتون ممنون ..اما…
خاموشی کردم ..سکوتی بدی بینمون حاکم شد…ولی از اینکه مدام کسی می خواست برام یادآور بشه
کف دست به چه کاری زدم ..بیزار بودم …بخصوص برای کاری که دیگه تموم شده بود ..حالا درست یا
غلط …
بیشتر از این عذاب می کشیدم که حرفی که باید می زد رو نمی زد…پس باید خلاصش می کردم که
دست از نگرانیاش برداره …و هر بار منو دچار شک و تردید نکنه
-اما دیگه ازتون می خوام دلواپسمون نباشید…..بازم ممنون …برای همه چیز
وقتی بهش لبخند زدم ..نگاهش سرد تر و بی روحتر از هر بار دیگه ای شد که میشناختمش
چرخیدم و به سمت در راهی شدم …در دو سه قدمی در ..از پشت سر بهم نزدیک شد و زودتر از من به
سمت در حرکت کرد ….سرم پایین بود که ایستاد و به طرفم چرخید و با یه لبخند که در جواب تبسم معنی
دارم بود اضافه کرد :
-اره حق با توه …من نباید زیاده روی می کردم ….
و با یه مکث نسبتا طولانی خیره توی چشمای غمگینم اروم ولی کوتاه بیان کرد :
-خداحافظ
طوری بیان کرد خداحافظ که احساس کردم اخرین حرفی بود که می تمایل داشت برای همیشه بهم بزنه …
از اتاق که بیرون راهی شد ..بی رمق سرجام ایستادم
همین دو جمله پایانیش با اون نگاه و تبسم کافی بود که باز از خودم خجالت بکشم ..چرا که با زبون
بی زبونی بهش بیان کرده بودم ..دیگه به زندگیم کار ی نداشته باشه و اونم با همون زبون بهم اضافه کرده
بود..”باشه ”
به سختی کف دستمو روی چارچوب در گذاشتم و قدمی به بیرون گذاشتم ..یکراست به سمت یوسف
حرکت کرده بود ..و داشت باهاش حرف می زد …یوسف با تبسم بهم خیره موند..ولی دیگه موحد برنگشت
…حتی نگاهمم نکرد …طوری برخورد کرد که قدمهام بی اراده از حرکت ایستادن …
وقتی به هم کف دست دادن و میل داشت بره ..تنها یه چرخش کوتاه به خودش داد و با دیدنم ..فقط لحظه
ای که شاید به ثانیه ای هم نمی کشید بهم خیره شد و بعد توی یه چرخش سریع حرکت کرد ..طوری که
انگار من اصلا اونجا حضور نداشتم
و این دومین باری بود که می تونستم با اطمینان به خودم بگم که باز ناراحتش کرده بودم …
با رفتنش …یوسف به سمتم اومد…کیفم رو توی دستم جا به جا کردم و به در بسته ای که موحد چند
ثانیه قبل ازش خارج شده بود خیره شدم
-بریم ؟
نگاهم رو از در گرفتم و به یوسف که با ناراحتی بهم تبسم می زد خیره شدم …حمایت از یوسف از
گذشته ها هم باعث دردسر م میشد …هرچند اون این وسط مقصر نبود..مقصر دلی بود که گاهی
خودش هم نمی دونست که از دنیا چی می خواد …دلی که فقط بودن با یوسف رو می طلبید …ولی
حالا این قلب ..پر از تردیدها و سوءظن ها شده بود…و حالا علاوه بر دوست داشتن …شک و بدبینی
هم بهش اضافه شده بود…طوری که گاهی نمی فهمیدم که چرا به درتمایل داشتش جواب مثبت داده
بودم و حاضر شده بودم صیغه اش بشم
سوار ماشین که شدیم …کف دستی به گردن و موهاش کشید و ماشین رو روشن کرد …
هر دوتامون دیگه دل و دماغی برای خوش گذروندن نداشتیم ..اتیش مسروری و شیطنتمون فروکش
کرده بود…
وقتی میدونو دور زد و مسیر خونه امو در پیش گرفت ..نگاهمو از خیابون گرفتم و بهش خیره شدم :
-کجا داری می ری؟
نفسش رو بیرون داد :
-خونه ات ؟
ابروهامو دادم بالا:
-خونه ام ؟
نگاهی به من انداخت و اظهار کرد :
-اره
کف دستی به شالم که حسابی روی پیشونیم پوشنده بود.. کشیدم و کمی عقبش دادم و گفتم :
-مثلا قرار بود منو ببری یه جایی ها
تعجب کرد و کمی بعد سرعت ماشینو کم کرد تا راحت تر بتونه به من خیره بهش :
-جدی می خوای ببرمت ؟
مصمم جواب دادم :
-قرارمون از اولم همین بود
کف دستی به چونه و لبش کشید و گفت :
-یعنی تو الان نمی خوای کله امو بکنی ؟
نفسم رو با دلخوری بیرون دادم :
-چرا..ولی اولش منو می بری همونجایی که می میل داشتی ببری..بعد از اون به حساب ابروریزی
امشامگاهت می رسم
لبخند به لبش اومد :
-منو باش اظهار کردم کی قراره این دختر ه از عصبانیت بترکه ..داشتم خودمو برای هر لحظه اش اماده می
کردم
به خنده افتادم :
-از دستت خیلی عصبانیم
ماشینو اروم گوشه خیابون متوقف کرد و کامل به سمتم چرخید:
-واقعا متاسفم …می دونم یکم شورشو در اوردم ..
انگشت اشاره و شستم رو بالا بردم و حدی بینشون مشخص کردم و به تمسخر گفتم :
-یکم ؟
با خنده و خجالت پس کله اشو خاروند و بیان کرد :
-هرچی بگی حق داری…اصلا نفهمیدم چرا اون حرفا رو زدم …
-خوبه که خودت می دونی
با لبخند بهم خیره شد
بهش تبسم زدم و گفتم :
-با این لبخندا …سرم کلاه نذار
تبسمش به خنده تبدیل شد و سرشو به سمتم اورد و اروم گونه ام رو ب*و*سید و گفت :
-معذرت می خوام ..لطفا منو ببخش
خیره نگاهش کردم …و به این اندیشیدم که شاید الان وقتش باشه ..یه چیزایی رو ازش بپرسم :
-یوسف
کمی خودش رو عقب کشید :
-جانم ؟
خواستم ازش بپرسم ..اما دپرسی و بی حالیش که جلوی دیدهام بود منصرفم کرد..منصرف از اینکه
شاید بیشتر از این ناراحتش کنم :
-نمی ری؟
تمام اجزای صورتم رو با دقت از نظر گذروند و با محبت گفت :
-چرا عزیزم …همین الان می ریم
***
یک ساعت بعد با توقف ماشین به اطراف خیره شدم ..یوسف از ماشین پیاده شد..
اروم درو باز کردم و من هم پیاده شدم ..تمام شهر زیر پامون بود …کنارش که ایستادم …
دیدهاشو بست … دستاشو از دو طرف باز کرد و سرشو عقب داد و با لذت اظهار کرد :
-اینجا بهترین جای دنیاست ..البته این موقع شب
هوا سرد بود اما منظره بی نظیر رو به رو و بودن در کنار یوسف ..سردی هوا رو کمرنگ می کرد
بهش خیره شدم …چشماش رو باز کرد
به تبسمم با لبخند پاسخ داد و کف دستشو دور شونه ام انداخت بیان کرد :
– و البته در کنار تو که یه چیز دیگه است …عاشق اینجام ..عاشق این هوام …اینجا که باشم …دیگه
به چیزی فکر نمی کنم …تمام ذهنم پر میشه از چیزای خوب …ادمای خوب …روزگارای خوب ..لحظه های
خوب
با لبخند سرم رو کج کردم و به شونه اش تکیه دادم
فشار کف دستش رو روی شونه ام بیشتر کرد و باز نگاهاشو بست …نگاهم ..به روشنی شهر و خیابونا
کشیده شد و اروم گفتم :
-کاش هیچ وقت بزرگ نمی شدیم
همونطور که دیدهاش بسته بود به تلخی بیان کرد :
-همه چی عوض شده ..ادما..خونه ها…دوستیا..مرولی…حتی نجابتم یه معنی دیگه پیدا کرده …شدیم
یه نسل سوخته که فقط داره با خاطراتش زندگی می کنه ..انگار از گذشته یه عالمه چیز داریم وانگاری
نداریم …
با خنده بهش خیره شدم ..نگاه محبت امیزش با باز کردن نگاهاش به سمتم چرخید:
-خنده های توام عوض شده آوا
حرفش یه جور شوک خفیف بود که باعث شد در عین داشتن لبخندم با تعجب بهش خیره بشم :
– اون موقع ها وقتی می خندیدی از ته دل بود…وقتی صدام می زدی ..انگار فقط تو دنیا یه یوسف بود
…وقتی برات کادوی تولدت می گراهی شدم …اونقدر ذوق می کردی که انگاری تا اون زمون کسی برات
چیزی نگحرکت کرده بودد …هربار که بهت جزوه می دادم …مدتی نبود که توش برام چرت و پرت و شعر
ننویسی…تازه بعضی وقتا محبتت گل می کرد …و برام کادو در حد وسعت می گراهی شدی ..شوخیات و
شیطنتات انقدر شیرین و به قلب نشستنی بود که ازشون سیر نمی شدم …
حالا نه لبخند رو لبام بود و نه خنده گونه هام رو برجسته کرده بود..متحیر یوسف بودم ..لبهام لرزیدن
که با ارامش اضافه کرد :
-امشامگاه بذار فقط من حرف بزنم ..تو فقط گوش بده
در حالی که روشو ازم می گرفت نفسش رو لرزون بیرون داد…طوری که بغض توی گلوشم رو حس
کردم و سردی بدی وجودم رو گرفت
-این روزگارا که می خندی ..همش به زوره …نگاه قدیمت …مثل بچه هابود..ولی الان توش پر از رمز و
رازه …
قدیم از شلوغی و بین بچه ها بودن کلی حال می کردی ..اما الان بعضی وقتا منم به زور تحمل می
کنی …
تمام این مدت فکر می کردم که فقط منم که عوض شدم ..منم که دیگه نه اعصاب دارم نه روان ..
بزرگترین ضربه زندگیت شاید این بود که هومن رهات کرده بود..و این همه تغییر کرده بودی …اما
بزرگترین ضربه زندگی من …دیدن همخوابی زنم با مردی بود که تمام هیکلشو با پولای زنم پوشنده
بود
بهت دروغ گفتم که بهشون شک داشتم و اونا تظاهر به باهم بودم می کردن …من دیدمشون …وقتی
روی تخت دو نفرمون توی هم مچاله شده بودن دیدمشون …بوی متعفن عرقشون هنوزم که هنوزه
توی بینیمه …
از حرفا و زجرای یوسف صورتم پر از اشک شد ..دیدهاشو بست و باز کرد و گفت :
-به زور و التماس صیغه ات کردم …می دونی چرا ؟..می دونی چرا مجبور به تصمیم گیری فوریت
کردم …زیرا ..چون …
نفسش رو به زور بیرون داد و اظهار کرد :
-چراکه می دونستم تمایل داشتگاری که ازش حرف می زنی کیه ؟
در سکوت به گریه هام اجازه دادم که راحت تر از روی گونه ام سرازیر بشن ..سرم رو پایین گحرکت کردم
-چون ترسیدم ..ترسیدم که باز شکست بخورم …ترسیدم قبل از به کف دست اوردنت ..باز شاهد تخریب
شدن تمام غرور و شخصیتم باشم
به خنده افتاد:
-ولی یه ادم بدبختیم ..یه موجود ترحم انگیز..که توام بهم ترحم کردی …امیر حسینم بهم ترحم کرد …
کف دستش رو سریع مشت کرد …و زود قبل از سرازیر شدن اشکش ..اشک زیر نگاهش رو پاک کرد و
خیره به رو به روش با زهرخند گفت :
-فهمیده بودم دوست داره …فهمیده بودم ..داره برنامه هاشو یه جوری اماده می کنه که زود ازت
میل داشتگاری کنه …فهمیده بودم تو نگاهشو گحرکت کردی ..ولی برای اینکه ازت دورش کنم ..ازت خواستم
صیغه ام بشی…که خیالم راحت شه …چراکه می دونستم دیگه جذابیت گذشته رو برات ندارم …
تمام اون شامگاهی که توی رستوارن بودی از توی ماشینم …نگاهتون کردم …یا اونشب بارونی وقتی تو
رو رسوند دم خونه ات …
روز بعدشو… یادته باهات سر سنگین بودم ؟…..واقعا باهات سر سنگین بودم ..اخه قلبم ازت پر بود
مخصوصا امیر حسینو اوردم محضر که شاهد صیغه امون باشه ..که دیگه باهات کاری نداشته باشه …
اونم مردونگی کرد و عین یه مرد کشید کنار …حتی بعد از اون دیگه نگاهتم نکرد …
به زور خندید:
-حالم داره از خودم بهم می خوره
نگاهای پر اشکشو بست و با صوتی خاص و قشنگش که مختص خودش بود شروع کرد به زمزمه
کردن :
-کاشکی میشد این دلمو از تو سینه در بیارم
پاره کنم دور بریزم …. یه قلب بهتر بیارم
یه قلب که توش غم نباشه
غصه و ماتم نباشه
یه قلب که عین سنگ باشه
زشتی ها توش زیبا باشه
به هق هق افتادم ..کف دستشو پایین تر اوردم و روی بازوم گذاشت و کمی فشارش داد..تن صداشو بالاتر
برد و چشماشو محکم تر بست :
-قلبی که توش راز نباشه
یه قلببر ناز نباشه
به غصه و غم هیچ دریش
توی قلبم باز نباشه
دلی که توش راز نباشه
یه دلبر ناز نباشه
به غصه و غم هیچ دریش
توی دلم باز نباشه
نگاهاشو باز کرد و با چشمای خیس بهم خیره شد :
– قلبی که توش راز نباشه
یه قلببر ناز نباشه
به غصه و غم هیچ دریش
توی دلم باز نباشه
دلی که مثل قصه لیلی و مجنون نباشه
کاشکی میشد ….کاشکی میشد
ولی می دونم نمیشه
ولی می دونم نمیشه
***
تمام طول مسیر تا خونه توی خودم بودم …یوسف گراهی شده و بی حال …فقط سعی می کرد که خوب
باشه …گاهی نگاهی به من می نداخت و مجدداً به رو به روش خیره میشد..شب هرچه تاریکتر ..قلب
های ما هم بی روح تر و دور تر از هم می شد
یه شکاف عمیق ..که هیچ چیزی نمی تونست ترمیمش کنه …شاید دلدادگی فقط می تونست یه مرهم
کوچیک باشه …مرهمی که هیچ تضمینی براش نبود
به جلوی خونه که رسید …ماشین رو خاموش کرد و بهم خیره شد…
سرم رو بالا بردم و توی صورتش دقیق شدم ..
لبخند زد
دیگه تبسمی نداشتم که باش بزنم …تظاهر به چیزی که از ته قلب نبود ..خیلی برام سخت بود …
-بالا نمیای ؟
سری تکون داد و با تبسم بیان کرد :
-نه
و با همون تبسم ادامه داد:
-باید برم یه جایی
-مگه خونه ات نمی ری؟
نگاهشو ازم گراهی شد و به دستش که روی دنده قرار داده بود خیره شد …:
-کتی نمی خواد مدارکو بفرسته …دیگه نمیشه منتظر اون شد
لبهای خشکم رو با زبون تر کردم
-توام فردا برو بیمارستان …بی خودی مرخصی نگیر ….می خوام تا فردا همه چی رو تموم کنم
دلواپس به نیم رخش چشم دوختم :
-می خوای چیکار کنی یوسف ؟
صورتش رو به سمتم برگروندن لبخند زد …:
-زندگی
مضطرب شدم :
-یعنی چی؟
لبخند از لباش نمی حرکت کرد :
-یعنی کاری که باید از خیلی وقت پیش می کردم …و نکردم
پرسشی در مقابلش خاموشی کردم :
-می رم پیش پدرم …می رم و بهشون می گم که می خوام از کتی جدا شم …می گم بهشون که از
اون زندگی سگی برای همیشه سیر شدم …می خوام خودمو راحت کنم
تبسم عجیبش قلبشوره امو بیشتر می کرد
-مجبورن که موافقت کنن …
ترسیده از تصمیم یک‌بارهی یوسف ..التماس رو توی چشمام ریختم و بیان کردم :
-نه یوسف ..بذار خود کتی پیش قدم بشه …تو
هنوز لبخند داشت و نگاهش داشت دیوونه ام می کرد …:
-نه ..این زندگیو رو باید خودم تمومش کنم …منتظر کتی شدن …فقط وقت تلف کردنه …
-ولی یوسف
خودشو جلو کشید و اروم و نرم ب*و*س کوتاهی به لبهام زد و بیان کرد :
-فردا بعد از بیمارستان می ریم و به بقیه تفریحامون می رسیم …کلی خرید دارم که می خوام برات
بکنم
نگاهامو با عذاب وجدان بستم و باز کردم :
-یوسف … موحد.
سرشو با همون تبسم سریع تکون داد و اضافه کرد :
-می دونم …بهش جواب رد دادی..وگرنه امیر حسین ادمی نبود که بخواد بکشه کنار ..اونم با حرف
من …
سرمو پایین گحرکت کردم …:
-اگه بهت ناضافه کردم ..به خاطر این بود که
-می فهمم ..انقدر برای خودت پیچیده اش نکن … اگه دوتاتون بهم ناظهار کردید زیرا چیزی بینتون نبوده …و
هر دوتون بهترین تصمیمو گراهی شدید..من آزرده نیستم
سرمو کشیده کردم …حرفاش اشفته ام کرده بود :
-من دوست دارم یوسف ..
خندید :
-می دونم
نگرانش شدم :
-از روی ترحم نیست دیوونه
-بازم می دونم دیوونه
عصبی شدم :
-میشه حرفامو جدی بگیری و انقدر نخندی ؟
خندید و راحت به عقب تکیه داد و در حالی که به نگاه مضطربم دیده دوخته بود با لحن بانمکی اظهار کرد :
-اصل منم که دوست دارم …تا زن رسمیم نشه ..بی خیالت نمیشم …حالا راحت شدی؟
با نگاهای خیس نگاهم رو ازش گحرکت کردم و به بیرون چشم دوختم :
-نه ..راحت نشدم …چراکه داغونی..زیرا حرفامو باور نمی کنی ..چون فکر می کنی هنوزم دارم بهت
ترحم می کنم
سرمو بگردوندم به سمتش :
-احمق تو یه درصد فکر کن که بخوام با اون ادم بد اخلاق مغرور زندگی کنم ..اصلا مگه امکان
داره ؟…من اصلا نمی تونم تحملش کنم …اونوقت تو فکر می کنی …من یا اون بهت ترحم کردیم …تو
منو اینطوری شناختی یوسف ؟
راحت و اسوده کف دستشو قد بلند کرد و اشک روی گونه امو پاک کرد و بهم تبسم زد:
-میدونی مترسک تنهای تو ی مزرعه … وقتی کلاغ بد آوا … اومد و روش جای گرفت … چی بهش
اضافه کرد ؟
اشکام بیشتر شد با پشت انگشت اشاره اش ..اشکای اونطرف صورتم رو هم گحرکت کرد و با حسرت بیان کرد :
– گفت هرچی میخوای نوکم بزن ، ولی تنهام نزار !
صوتی هق هقم بلند شد …به سمتش خم شدم و با مشت روی سینه اش یه ضربه محکم کوبیدم :
-دیوونه ای.. دیوونه …
مچ کف دست مشت شده ام رو گرفت ..زار زدم و نالیدم :
-حالا من کلاغم …؟یعنی دارم آزارت می دم ؟احمق ِدیوونه … من همیشه عاشق شدم …هنوزم
دارم …موحد فقط یه تمایل داشتگار ساده بود که حتی نذاشتم کار به یه هفته هم بکشه ..همون روزگار که
ازم تمایل داشتگاری کرد..شامگاهش بهش جواب رد دادم …
با اون یکی دست ازادم ..یه مشت دیگه زدم به سینه اش ..گریه ام شدت گرفت ..خندید..دیوونه شده
بود …فکر می کردم توی عالم دیگه است …حرفاش یه جوری بود…بوی دوری می دادن ..
-امروز صبح که دیدمت … خیلی دلنشین شده بودی …نمی دونم تویی که توی هر دفعه داری زیباتر
میشی یا این منم که دارم عاشق تر میشم ؟
خودمو تو آ*غ*و*شش رها کردم …دستامو رها کرد و کف دستاشو دورم حلقه کرد…هنوز باورم نداشت …بند
بند وجودم از درد صداش و نگاهش از هم گسسته می شد..
ولی اون باز نمی فهمید که دوسش دارم …فکر می کرد دلم یه جای دیگه است ..پیش کس دیگه
است ..احساس گ*ن*ا*ه می کرد …از اینکه منو از یه نفر دیگه دور کرده بود ..
.اما توی همین احساس گ*ن*ا*ه بازم نمی تمایل داشت ازش دور بشم ..سرم روی سینه اش بود دستشو
اروم بالا اورد و از ریر شالم روی موهام کشید ..اشکهام همین طور صورتم رو خیس می کردن که توی
نوازشای قلبگرم کننده اش با زمزمه و آوای گرفته ای گفتم :
-کلاس عشق ما دفتر ندارد …ش*ر*ا*ب عاشقی ساغر ندارد… بدو بیان کردم که مجنون تو هستم …هنوز آن
بی وفا باور ندارد..
و با هق هق اروم و بی قدرت به سینه اش باز ضربه زدم و با ناتوانی گفتم :
-باور ندارد..باور ندارد
محکم منو به خودش چسبوند ..حرف نمی زد فقط می تمایل داشت لمسم کنه …
.یوسف شکستنی شده بود…اونقدر هم ترک پیدا کرده بود که هر لحظه ولیده شکستن بود …
وقتی بینیش رو کشید بالا فهمیدم که اونم داره گریه میکنه ..چقدر راحت این روزگارا خودشو پیشم
برملا می کرد …چقدر راحت مرد بودنشو با گریه هاش زیر سوال می برد ..ولی فقط برای من ..
یوسف حتی توی بیمارستان نذاشته بود که احدی به این همه اشفتگیش پی ببره ..و همیشه
خودشو پشت نقابی از مسروری و خنده پنهون کرده بود..ولی اونم ظرفیتی داشت ..ظرفیتی که همیشه
پیش من لبریز میشد..می شکست …و به خودش اجازه می داد ..که خودشو به راحتی جلوم خالی
کنه …تا که راحت بشه ..جا برای نفس کشیدن پیدا کنه …
چقدر خوب بود که تا این حد به دردش می خوردم
آ*غ*و*ش تنگش …رو عاشق شدم …محبتی که توش ه*و*س نبود رو دوست داشتم …یوسف همه
وجودم بود …همه اون چیزی که توی این سالها به دنبالش بودم …ولی کاش باورم می کرد..کاش انقدر
احساس گ*ن*ا*ه نمی کرد …کاش می دونست ..دلم اینجاست ..پیش خودش …پیش محبتاش ..پیش
نگاهای عاشقانه اش
گرمای نفسش به گونه و گوشم که می خورد …قلبم رو هوایی تر می کرد…خاموشی شب …بارش نم
نم بارون ..توی ماشینی که شده بود همه خاطرتم با یوسف …بی طاقتم می کرد:
-آوا ..خیلی دوست دارم ..خیلی ..حتی بیشتر از تصورت
صداش می لرزید..سرم رو بیشتر به سینه اش فشردم …آوای ضربان قلبش اروم و یکنواخت بود
…ولی من قلبم می میل داشت سریع بزنه ..نا آروم باشه ..بی قرار باشه …ولی قلبشم داشت بهش نامردی
می کردی …یوسف یه جوری رفتار می کرد که انگار مال اون نیستم ..فقط وظیفه داره نگه داریم کنه
…ازم محافظت کنه …. تا اسیبی بهم نرسه
کف دستمو به بازوش کشیدم ..فقط محکم نگه ام داشته بود..مسخ مسخ بود..هیچ واکنشی از خودش
نشون نمی داد ….نگاهش دیگه پیشم نبود …حال و هوای بدی بود …کافی بود که فقط لب تر
کنه ..اونوقت بود که باهاش همراه می شدم …تا اخرش ..تا اخرین لحظه اش …تا هر وقتی که اون می
تمایل داشت حاضر بودم وجودمو بهش بدم
اما نمی گفت …چشمام چرخید به سمت صورتش …نگاه یخ زده اش به بیرون از ماشین و به نور تابیده
شده روی زمین …تیر چراغ برق بود..
بارون شدت گراهی شده بود..که صدای زنگ گوشیش ..توی فضای مملوء از حسرتهام پیچید…صوتی
قلبخراشی داشت ..گوشم رو ازار می داد…ولی قطع نمی شد…هنوز نگاهش به بیرون بود…نمی
دونستم توی قلبش چی می گذره …واقعا نمی دونستم …کاش موحد همه چی رو می گفت …
ندونستن توی دنیای عجیب و غریب یوسف ..عین خود مرگ بود …وقتی صدای زنگ گوشی قطع شد
..سرم رو از روی سینه اش برداشتم …نگاهم کرد …اما بر خلاف چند دقیقه پیش با محبت …نه یخ
زده … نه بی روح
-دیگه برو خونه …فردا تو بیمارستان می بینمت
خیره نگاهش کردم که شاید چیزی بگه …اما سکوتش …انتظارم رو به یاس تبدیل کرد..یاسی که
مجبور شدم مجدداً خواسته امو تکرار کنم :
-نمیای بالا؟
توی نگاهم خواهش ریختم …شاید بتونم روش تاثیری بذارم ..شاید بتونم با یک شامگاه بودن در کنارش
…این همه بی قراریش رو از بین ببرم …و بهش نشون بدم که حاضرم مال اون باشم ..تا باورم کنه
…بدونه که چقدر برام با ارزشه …حتی تا این مرحله هم می خواستم پیش برم …یوسف داشت نابود
میشد ..باید کاری می کردم
ولی اون در برابر نگاه و درمیل داشتم فقط کف دستش رو قد بلند کرد و کامل روی گونه و چراکهه ام
گذاشت …نگاهش به زور می خندید:
-یه قولی بهت دادم …که تا اخرشم باید پاش وایستم …ارزش تو خیلی خیلی بیشتر از این حرفاست
نگاهم رو از خجالت ازش دزدیم ..متوجه شد …کف دست دیگه اش رو بالا اورد و با دو کف دست کامل صورتم را
قاب گحرکت کرد و مجبور کرد به دیدهاش ذول بزنم
-تو انقدر قشنگی داری که حالا حالاها کار من و تو به اونجاها نکشه …
محو صورتش شدم …لبخند زد و سرش رو به‌آرامی جلوتر اورد و با چشمای بسته لبهاش رو روی لبهام
گذاشت و برای چند ثانیه لذت بخش ..لبهام رو ب*و*سید ….تمام وجودم به اتیش کشیده شد ..کف دست و
قلبم لرزید …
تو حال خودم نبود که هموقت با برداشتن لبهاش از روی لبهام دستهاشو هم از صورتم جدا کرد و
اضافه کرد :
-حالا برو بالا..فردا می بینمت …
با دیدهای خیس بهش خیره شدم ..نگاهشو ازم نمی گحرکت کرد …سرمو پایین گرفتم …و کف دستم به سمت
کف دستگیره راهی شد .
وقتی پیاده شدم بهم خندید و اضافه کرد :
-خوابای خوب ببین ..منم توش زیاد ببین
به زود خندیدم ..بارون تمام هیکلم رو خیس کرد ه بود …شیشه رو پایین داد و با قلبخوری گفت :
-خیس شدی برو تو
هیچ کلمه ای به زبونم نمی اومد که بهش بگم …برگشتم و به سمت در رفتم …منتظر بود که برم تو
ایستادم …به سمتش چرخیدم و باز نگاهش کردم … بهم خندید و یه دفعه داد زد و بلند اظهار کرد ::
-می دونم دوسم داری ..برو تو ..خیس اب شدی
در حالی که به گریه افتاده بودم ….خندیدم …خندیدم و اون ندید…چراکه از دیدن اشکام ناراحت شد …و
سرشو برگردوند…و من برای اینکه بیش تر از این عذاب نکشم …توی یه لحظه درو بستم ..
.و بدتر از توی ماشین زدم زیر گریه …قلبم گرفته بود…می تمایل داشتم خالی بشم ..از این همه سنگینی
قلبم خسته شده بودم …این همه بغض نفهمیدم یهو از کجا اومدن که هر چی گریه می کردم تموم
نمی شدن …فقط تو قلبم خدا خدا می کردم که امشامگاه زود بگذره ..خیلی زود …شاید برای فردا حالم
بهتر می شد
فصل سیزدهم :
کف دست کردم تو کیف و به دنبال گوشی به راننده اضافه کردم :
-لطفا تا جلوی بیمارستان برید
راننده نگاهی اظهار کرد و حرکتش رو کندتر کرد و گفت :
-مثل اینکه تصادف شده …اشکالی نداره دور بزنم و از یه مسیر دیگه برم
گوشیمو در اوردم و شماره یوسفو گرفتم ..و به راننده گفتم :
-نه
بعد از دو سه تا بوق رو پیغام گیر رفت و با خنده گفتم :
-سلام اقای تنبل …فقط زنگ زدم بگم …ساعت چند از بیمارستان بزنم بیرون ؟راستی برنامه ریختم
امروزگار بریم پاتوق دوره دانشجویمون … ….فقط قبلش باید یه سر برم خونه …برای زهرا قرار بود یه
چیزی بیارم که یادم حرکت کرد برش دارم …انقدر عجله داشتم که یادم حرکت کرد …از ترس دیر نرسیدن انداختم
برای بعد از بیمارستان
..پیغاممو گرفتی زود باهام تماس بگیر…بعد از یه روزگار تعطیلی نمی خوام دیر برسم بیمارستان که
موحد پوست کله امو می کنه ..بهانه دیشبم که کف دستشه …هرچقدر که از تو خوشش میاد ازمن
متنفره …باید خودمون براش استین بزنیم بالا و براش زن بگیریم ..تا یکم مهربونتر شه …خدا به دادم
برسه ..یه ربع دیر کردم ..بخدا امشامگاه بهم شیفت شب می ده ..می دونم ..تماس یادت نره ..منتظرم
سرمو بلند کردم ..راننده ماشینو جلوی بیمارستان متوقف کرد و گفت :
-بفرمایید خانوم ..رسیدیم …
با تبسم کف دست توی کیفم کردم … چندتا اسکانس در اوردم و بهش دادم و زود پیاده شدم ..
دیر کرده بودم …با عجله گوشیمو رو توی کیفم انداختم و بی توجه به اسانسور از پله ها بالا راهی شدم ..
بیمارستان حسابی شلوغ شده بود..فکر کنم به خاطر تصادفی که نزدیک بیمارستان اتفاق افتاده بود
…این همه حرکت کرد و امد بود
نفس زنان اخرین پله رو رد کردم و به سمت در ورودی بخش حرکت کردم …نفس عمیقی کشیدم و دروباز
کردم …با ندیدن کسی توی بخش ..نفس اسوده ای کشیدم و با لبی خندون به سمت رست رفتم …دو
نفر از بچه ها غمبرک زده ..رو به روی هم قرار گرفته بودن
با خنده بهشون سلام کردم …امروزگار می خواستم پر انرژی تر از دیروز باشم ..مثل دیروزگار…… جواب
سلاممو اروم دادن …لباسمو که عوض کردم … از رست خارج شدم و به سمت استیش حرکت کردم …اما
کسی رو پیدا نکردم …تک و توک پرستارا می اومدن و می رفتن …گاهی هم هممسیرای بیمار توی مسیررو
سرک می کشیدن و یا می راهی شدن بیرون ..گوشیمو دور گردنم انداختم ..امروز نباید هیچ بهانه ای کف دست
موحد می دادم
چرخیدم و به انتهای سالن نگاهی انداختم ..تعجب کردم …بخش هیچ وقت انقدر سوت و کور نبود ..
به سمت بخش جراحی به مسیر افتادم ..در این بین به اتاقا هم سرک می کشیدم …خرسند بودم که
موحدو نمی دیدم ..با شیطنت به خودم خندیدم …و قایمکی به گوشیم نگاهی انداختم ..
یه تماس از طرف یوسف داشتم …پس چرا من نشنیده بودم ؟…باز به مسیررو نگاهی انداختم ..کسی
نبود..گوشیمو زود در اوردم و شماره اشو گرفتم که در بخش جراحی باز شد..از ترس گوشی رو
انداختم توی جیب روپوشم
هومن مقابلم ظاهر شد …نه احساس تنفر بهش داشتم نه مشتاق دیداری … خواستم ازش رو بگیرم که با
دیدنم سر جاش ایستاد و چند ثانیه ای نگاهی به سرتا پام انداخت ..کف دستامو تو جیب روپوشم فرو
بردم و اماده توهیناش شدم ..اما کاملا اروم و بی حرف از کنارم گذشت ..
گیج برگشتم و به راهی شدنش خیره شدم …هومن توی هر فرصتی برای حرف زدن با من استفاده می کرد
..ولی امروز چش شده بود که بی حرف از کنارم گذشته بود ؟…
شونه هامو بالا انداختم و در بخش جراحی رو باز کردم …اینجا هم سوت و کور بود و گاهی چند نفری
از خدمه می اومدن و می رفتن
کم کم از وضعیت موجود به شک و تردید افتادم …نکنه امروزگار روز تعطیل بود …و من ازش بی خبر بودم
؟
مسیرمو تغییر دادم و به سمت بخش انژیو راهی شدم ..دکتر کاظمی روی صنقلبی با غمگینی نشسته بود و
دو نفر از بچه ها بالای سرش وایستاده بودن
لیلا که چشمش به من افتاد …با نگاهی غمگین بهم خیره شد..
دلواپس شدم و ..به سمتشون راهی شدم که دکتر کاظمی کشیده شد و از اتاق بیرون راهی شد
لیلا ..یهو زد زیر گریه
..فاطمه هم به گوشه ای راهی شد و بی صوت شروع کرد به گریه کردن …آوام در نمی اومد… تنم به لرز
افتاد… اروم به لیلا نزدیک شدم و گفتم :
-چی شده لیلا؟
از روی مقنعه دستی به گلوش کشید و همونطور که گریه می کرد روشو ازم گراهی شد و گفت :
-ببخش الان نمی تونم حرف بزنم …
و از اتاق خارج شد
با استرس از بخش انژیو خارج شدم و به سمت بخش برگشتم ..تک توک از بچه ها سرو کله اشون
پیدا شده بود..
بعضیا دیدهاشون قرمز بود و بعضیا هم هنوز گریه می کردن
رنگم پرید …اتنا ..شوک زده از اسانسور خارج شد و به من خیره شد..دو نفر دیگه از بچه ها پشت
سرش با نگاهای قرمز خارج شدن
هول کردم و به طرفشون رفتم و با دلواپسی پرسیدم :
-چی شده بچه ها؟چرا همتون دارید گریه می کنید ؟ اتفاقی افتاده ؟
توی یه لحظه با ترس برگشتم و به در اتاق موحد خیره شدم ..درش بسته بود..دری که همیشه باز بود
..رنگ صورتم مثل گچ شد …سریع برگشتم و به الهه نگاه کردم
دستشو گذاشت روی دهنش …و با هق هق قدمهاشو به سمت رست سریع کرد ..اتنا هنوز شوک زده
به دیوار تکیه داده و به رو به روش خیره شده بود
با ترس بهش نزدیک شدم و کف دستمو روی شونه اش گذاشتم و پرسیدم :
-تو رو خدا اتنا.. چی شده ..؟چی شده که اقایون هم دارن گریه می کنن ؟برای موحد اتفاقی افتاده ؟
سرشو بالا اورد و تو نگاهام خیره شد ..و یه قطره بزرگ اشک از گوشه چشمش فرو افتاد
قلبم هوری فرو ریخت که با صدایی که اصلا برای خودش نبود بیان کرد :
-آوا…دکتر
رنگ صورتم سفیدتر و کف دستام سردتر شدن … فشارم بین افتادن و نیفتن منتظر حرف اتنا…موند
-دکتر چی ؟
کف دستشو به زیر مقنعه اش برد و اظهار کرد :
-نیم ساعت پیش …نیم ساعت پیش ….
جونمو اورد بالا تا حرف بزنه :
-تموم کرد
شوک زده با چشمایی که توش از حلقه های اشک پر شده بود به اتنا خیره شدم …صوتم در نمی
اومد..به زور و بریده بریده ازش پرسیدم :
-یعنی چی که ….تموم کرد؟
اب دهنشو با بغض قورت داد :
– هیچ کس نتونست کاری براش بکنه ..اخه خیلی بد تصادف کرده بود..وای خدا..باورم نمیشه
کف دستم شل شد و از روی شونه اش پایین افتاد
-بیچاره …..وای اوا..باورم نمیشه
دیگه نتونست ادامه بده و یهو کشیده زد زیر گریه
شوک زده دو قدم ازش فاصله گراهی شدم و بهش خیره شدم ..دستاشو روی صورتش گذاشت و تکیه به
دیوار به سمت پایین سر خورد و بنای گریه کردن گرفت
قفسه سینه ام از هجوم بغض به شدت درد گراهی شد …در بخش جراحی باز شد..از صوتی حرکت درا..به
همون سمت با دهنی نیمه باز و لبای خشک چرخیدم
ولی همین که نگاهم به موحد افتاد…با ناباوری بهش خیره شدم ….موحد کمی دورتر …اما سرپا با
دیدهایی قرمز ایستاده بود ..وقتی منو دید..رنگ صورتش پرید..چهره اش یه جوری شده بود ..
نگاهام سر خورد به سر استینای روپوشش …چند لکه خون به طور زننده ای داشتن خودنمایی می
کردند…باز به نگاهاش خیره شدم …
لبهای نیمه باز موحد و حال اشفته ای که تا به حال تا اون روز … ازش ندیده بودم ..وحشت و ترس
رو به وجودم گره زد …
لبهام لرزید..پلکهام چندین بار بدون اینکه من بخوام باز و بسته شدن ..طوری که تمام اون حلقه های
اشک از حصار دیدهام ازاد شدن و بی معطلی بیرون افتادن
بی اراده خیره به موحد عقب عقب به سمت در خروجی انتهای جادهرو به مسیر افتادم …وقتی موحد اینجا
بود …پس بچه ها داشتن برای کدوم دکتر گریه می کردن …؟
این همه دکتر توی بیمارستان بود …ولی دلم چرا انقدر گواه بد می داد؟
ضربان دلم شدت گحرکت کرد ..انگار می خواست از جا کنده بشه و از وجودم جدا شه
موحد کف دستشو قد بلند کرد که صوتم بزنه ..ولی با دیدن صورت رنگ پریده ام …وحشت زده سرجاش
ایستاد..به انتهای جادهرو که رسیدم ..سریع چرخیدم و دروباز کردم و به سمت پله ها دویدم
گاهی از شدت ترس ..قدرتی پیدا می کنی باور نکردی ….طوری که حتی فراموش کردم چطور اون
همه پله رو یک نفس پایین دویدم …
وارد بخش اورژانس که شدم ..جلوی در ورودی ایستادم …سر همه شلوغ بود …ولی می شد از نگاه
پزشکا و پرستارا پی به همه چی برد..
همه بی حال بودن …بعضیا چشماشون پر اشک بود و بعضیا ماتم زد سعی می کردن به کاراشون
برسن
گیج و حیران بودم که صوتی ایمانی… پرستار بخش اورژانس توی گوشم پیچ خورد و خورد تا وادار به
حرکتم کرد …کمی جلوتر رفتم و پشت پرده سبز رنگ دور تخت ایستادم
با پرستار کناریش حرف می زد …صوتش کاملا واضح بود …شاید فهمیده بود که من اون پشت
..ایستادم و دارم به حرفاشون گوش می دم :
-خیلی بد مرد ..بنده خدا..بیچاره پدر و مادرش ..
پرستار مقابلش با نگاهای گریون اضافه کرد :
-به خانواده اش خبر دادن ؟
ایمانی سری تکون داد و با فین فین بیان کرد :
-بیچاره فکر شم نمی کرد امروز اول صبحی جاش توی سرد خونه باشه …
تمام بدنم سرد و سِر شد…ولی ایمانی همچنان ادامه داد..تا داغون ترم کنه …تا از ندگی ساقطم
کنه :
-تا دکتر یزدانی اضافه کرد تموم کرد…نبودی ببینی موحد… یزدانی رو چطور زد کنار و حرکت کرد بالا سرش
..همه شوک زده عقب وایستاده بودیم …موحد بیچاره خودش می دونست تموم کرده ..اما باورش
نمی شد…تا حالا اینطوری ندیده بودمش ..هر کاری می کرد که برش گردونه ..اخر سرم تقوی راهی شد
جلو …کشیدتش کنار…بخدا اگه ماها نبودیم همونجا می زد زیر گریه ..تمام صورتش قرمز قرمز شده
بود
پرستار با صوتی گرفته ای بیان کرد :
-اره دیدم یهو با عصبانیت از اینجا زد بیرون ..چه روزگار بدیه امروزگار …اخه چرا اینطوری شد ؟
در حالی که تلاش می کردم نفس بکشم … اشک از دیدهام سرازیر شد..موحد فقط برای یه نفر
اینطور کف دست و پا می زد ..فقط برای یه نفر
..نمی تونستم باور کنم ..سرم به دوران افتاد..اطرافم رو خوب نمی تونستم ببینم …کف دستم رو از زیر
مقنعه روی گلوم گذاشتم ..تنگی نفس چه درد بدیه …تازه می فهمیدم یعنی چه ..نفسم بالا نمی
اومد…
نزدیک بود بیفتم ..ولی کف دستمو سریع به دیوار پشتیم تکیه دادم …هیچ کس منو نمی دید …که آوای
ایمانی دوباره تو گوشم تکرار شد:
-” بیچاره فکر شم نمی کرد امروزگار اول صبحی جاش توی سرد خونه باشه …”
لرزم بیشتر شد …به زور خودمو از دیوار جدا کردم .. به پاهام حرکت دادم و با سرعت زیاد … بی
توجه به تنه محکمی که به یکی از همراهای مریض زده بودم ….بی معطلی به سمت سرد خونه بی
ولین دویدم .
با ترس …با قدرت …فقط دویدم …برای اثبات نبودنش و تموم کردن این کاب*و*س لعنتی …همه می اظهار کردن
مرده ..اما اسمی ازش نمی بردن ..پس شاید من اشتباه می کردم
تمام محوطه رو دور زدم و یکراست وارد سرد خونه شدم …دو نفر از خدمه اقا ..تختی خالی رو به
سمت در هل می دادن ..با پشت کف دست اشکای روی صورتمو پاک کردم ..با تعجب نگاهم کردن و از
کنارم گذشتن …
نمی دونستم کجا باید برم که مسئول سرد خونه اقای اجلالی رو دیدم با چشمای گریون بی خیال
رسوا شدن … خودمو بهش رسوندم و پرسیدم :
-دکتر سلحشور کجاست ؟
تاکیدم روی اسمش بود
اجلالی چند ثانیه ای بهم خیره شد و گفت :
-برو دخترم ..اینجا برای چی اومدی؟ ..برو
آوام لرزید :
-کجاست ؟
اجلالی که دیگه براش این چیزا طبیعی شده بود با محبت پدرانه ای نفسش رو پر حسرت بیرون داد و
گفت :
-خدا بیامرزتش ..ان شاͿ که جاش بهشت باشه ..پسر خوبی بود ..قسمته دیگه ..کاریش نمیشه کرد
چرا این مرد مراعاتم رو نمی کرد؟…چرا داشت باهام این شوخی بی مزه رو می کرد؟..بی انصاف
اصلا به این فکر نکرد که با همین حرفش دلم به هزاران تکه تبدیل شد و از هم پاشید ….یعنی
واقعا داشت درباره یوسف حرف می زد …؟
حتی روح هم از بدنم فراری شد ..زیرا که دیگه طاقت این همه سنگینی رو نداشت
دیدهام سیاهی حرکت کردن …سقف بالای سرم جلو و عقب می شد…خطوط راست رو گم کردم …
اجلالی خلاصم کرده بود …نفسم به طور کامل بند اومده بود …هوای اونجا خیلی سنگین شده بود …
حالم رو که دید قدمی به سمتم اومد…مضطربم شده بود …می خواست به سمت در خروجی هدایتم
کنه
که چیزی ته دلم بیان کرد ..حرفش دروغه …دروغ …یهویی قدرت گحرکت کردم و با عصبانیت پسش زدم و وارد
بخش اصلی که جنازه ها رو اول می بردن اونجا شدم …
به دنبالم دوید …وارد اتاق که شدم تا تخت دیدم که روی همشون پارچه کشیده بودن
ترسیدم و سر جام ایستادم ..اجلالی نگران به دنبالم اومد و بیان کرد :
-دخترم ..برو… برای ما شر درست نکن
باورم نمیشد…جلوی نگاهامو خون گرفته بود …اجلالی حرف می زد ولی من هیچی نمی شنیدم
…فقط یکسری حرفای درهم و برهم ..که برام شبیه وز وز بودن
به طرف اولین تخت ..با ترس و تردید راهی شدم ..گوشه پارچه رو گراهی شدم و با قورت دادن اب دهنم ..زدمش
کنار …یه پیرمرد که انگار داشت بهم تبسم می زد
جرات پیدا کردم و بی توجه به اجلالی که مدام می خواست برم بیرون رفتم سر تخت بعدی و پارچه رو
بدون فوت وقت کشیدم
یه پسر جون … و با صورتی کبود
داشتم بالا می اوردم که به تخت سوم رسیدم …کمی از پارچه خونی بود
اشکم سر ریز شد… چشمامو بستم ..چیزی از درون بهم می اضافه کرد ..نزن کنار..این خودشه ..نزن که
نبینی …نزن که داغون نشی …
با کف دستایی لرزون ..لبه پارچه رو گرفتم ..لرزش دستم بیشتر و بیشتر شد ..صوتی یوسف توی گوشم
پیچید:
-هرچقدر که می خوای نوکم بزن … ولی تنهام نذار
چشمامو محکم بستم و باز کردم …و پارچه رو کنار زدم
خدایا چقدر روزگارگار نامردبود…..چقدر من بدبخت بودم ..قدرت پاهام با دیدن چهره غرق در خون یوسف از
بین حرکت کرد …
نزدیک بود سقوط کنم که کف دستمو به لبه تخت چسبوندم …
دیدهاش بسته بود و خون از لابه لای موهاش سرازیر شده بود اجلالی از پشت سر بازومو چسبید و
من با عجز و ناباوری با صوتیی که از ته چاه در می اومد نالیدم و صوتش زدم :
-یوسف
کاش نگاهاشو باز می کرد…کاش صورتش انقدر پر خون نبود …آوای دویدن شخصی از توی مسیررو
تنها آوای حاضر…. در جواب یوسف گفتنام بود…
اجلالی رو پس زدم و به یقه ی لباس یوسف که دیروزگار براش گراهی شده بودم چسبیدم و خودمو کمی بالاتر
کشیدم ..تخت تکون خورد و باز با ناباوری اضافه کردم :
-یوسف ..پاشو …از این شوخیت بدم میاد..تو رو خدا پاشو
و سعی کردم تکونش بدم …ولی انگار خیلی سنگین شده بود..خونی که از گوشه لبش بیرون زده
بود…نگاهامو جذب خودش کرد ..
همینطور بهش خیره بودم که یک دفع با حالتی هیستریک با کف دستم شروع کردم به پاک کردن خون
گوشه لبش …خون کشیده شد روی صورتش و پخش تر شد ..
دیوونه شده بودم …می میل داشتم فریاد بزنم …ولی نمی تونستم ..یکی انگار جلومو گراهی شده بود..درست
مثل وقتی که در خواب هستی و هر کاری می کنی تا فریاد بزنی ..اما نمی تونی ..کف دست و پا می
زنی ولی کسی آواتو نمی شنوه …توانش ازم حرکت کرده بود..تلاش کردم ولی نشد … نشد …
از دیوونه ها بدتر شده بودم … با دو دست شروع کردم سریع تند به پاک کردن بقیه خونای رو ی
صورتش …اجلالی دلواپس باز به سمتم اومد که موحد نفس زنان وارد شد و با وحشت به من خیره
شد..اما من همچنان با کف دو کف دست داشتم خونا رو پاک می کردم …
اجلالی به موحد خیره شدو موحد با مضطربی به سمتم قدماشو اروم کرد و گفت :
-فروزش ؟؟!!
بهش اهمیتی ندادم و باز پاک کردم ..حتی از استین روپوشم استفاده کردم
موحد اروم اروم بهم نزدیک شد و اضافه کرد :
-نکن فروزگارش
عصبی برگشتم و تو نگاهاش با نفرت خیره شدم
ترسید و ایستاد
پلکهام سریع شتاب‌زده باز و بسته میشد:
-دکتر الان تمیز میشه ..یوسفه دیگه …داره سر به سر همه امون می ذاره
کف دستشو اروم روی بازوم گذاشت و با احتیاط گفت :
-نکن …داری اذیتش می کنی
گریه ام شدت گحرکت کرد و با خنده اضافه کردم :
-این ؟این اذیت شه ..؟ول کن تورخدا دکتر..این یه عجوبه ای که لنگه نداره …الان داره تو قلبش به همه
امون می خنده …به من احمق داره می خنده ..به تو می خنده ..به کل این بیمارستان می خنده …فقط
داره می خنده ..نگاش کن ..نگاش کن …داره می خنده
اجلالی با آزردهی کنار کشید ..موحد بیشتر بهم نزدیک شد …:
-بیا بریم …الان خانواده اش میان
به سختی نفس می کشیدم ..حتی سعی می کردم با عقب و جلو کردن خودم مسیر نفسم رو باز
کنم ..تو جام مذام تکون می خوردم :
-بیا فروزگارش
نگاهی به یوسف و بعد به موحد انداختم :
-خانواده اش ؟
یوسف که خانواده اش رو دوست نداشت …اون فقط منو دوست داشت
-درباره کی حرف می زنی دکتر؟ …پس من کیم ؟
موحد نگران به اجلالی نگاهی انداخت و سرشو بهم نزدیکتر کرد:
-با ابروش بازی نکن ..بیا بریم ..خواهش می کنم ..
به گریه افتادم و بازوی یوسفو چسبیدم :
-یوسف اینجاست ..کجا بیام ؟..دو دقیقه صبر کنید..الان بیدار میشه …بخدا بیدار میشه
نگاه اجلالی و موحد حاکی از این بود که از راهی شدارم حسابی ترسیدن
موحد مچ دستمو محکم گحرکت کرد :
-اگه دوسش داری بیا بریم …خانواده اش هیچی نمی دونن …برای خودت دردسر درست نکن
با عجز سرمو کج کردم ..همونطور که اشک از گوشه چشمم سُر می خورد به صورت یوسف خیره
شدم …راحت خوابیده بود :
-دیشب هر چه التماسش کردم نره ..گوش نکرد و حرکت کرد …امروزگارم می تمایل داشت منو ببره بیرون
موحد دیدهاشو عصبی بست و باز کرد و دستمو کشید ..اما من محکم سرجام ایستاده بودم و فقط
یوسفو نگاه می کردم
-خیلی دوسم داشت …چقدر دلنشین برام شعر می خوند…صداشو نشنیدی دکتر..خیلی قشنگه
-فروزش تو روخدا بیا ..الان میان
به اجلالی خیره شد…دوتاشون ترسیده بودن که موحد بهش بیان کرد :
-خواهش می کنم که
اجلالی با ارامش دیدهاشو بست و باز کرد و گفت :
-خیالتون راحت من اینجا هیچی ندیدم دکتر ..من می رم بیرون …الان خانواده اش میان …شما هم از
در پشتی برید
موحد سری تکون داد و وادار به حرکتم کرد …اجلالی که خارج شد… اشکم شدت گراهی شد و خودمو
روی سینه یوسف انداختم و قد بلند زدم زیر گریه
موحد بازوهامو گراهی شد و به سختی از تخت جدام کرد..آوامو بردم بالا و داد زدم و بیان کردم :
-اون نمرده …نمرده …تو روخدا بذار بمونم
اما گوش نمی کرد ومنو کشون کشون از تخت دور می کرد… وقتی به در رسید برای اخرین بار
برگشتم و به یوسف خیره شدم …کف دستش از لبه تخت اویزون شده بود
خواستم باز برگردم که موحد با تمام قدرتش منو از اتاق بیرون کشید …صدای داد و فریاد و گریه و
زاری نشون می داد که بلاخر امدن اونایی که یوسفمو چندیدن سال عذاب داده بودن
گریه ام شدت گراهی شد و محکم سرجام ایستادم که موحد از دوطرف محکم بازوهامو گرفت و شدید
تکونم داد و سرم داد زد و اظهار کرد :
-به خودت بیا…به خودت بیا فروزگارش …اونا به جهنم ..ابروی خودتو توی این بیمارستان نبر …به خاطر
یوسف …جاده بیا …نذار ببیننت ..
حرکت بدنم کف دست خودم نبود ..لحظه ای بدنم شل می شد و لحظه ای بعد چنان سفت که حرکتم
ازم سلب می کرد
بهم فشار اورد که حرکت کنم …صداها که نزدیکتر شد …بدنم اتوماتیک به راه افتاد به هر طرفی که
موحد منو می کشوند ..
از مسیرروی اصلی گذشتیم …پاهامو نمی تونستم درست رو زمین بذارم ..عجله داشت که منو زودتر از
اونجا دور کنه …که یه دفعه تعاقلبمو از کف دست دادم و همونطور که دستم توی کف دستش بود روی زمین
افتادم ..زود برگشت و بلندم کرد ..کف دستمو به دیوار تکیه دادم ..و بلند شدم ..
اما با شنیدن آوای جیغ زنی که فکر می کردم مادر یوسف باشه بدنم سرد شد … و باز افتادم …
اینبار موحد زیر بازومو گحرکت کرد و کشیدهم کرد و منو بلاخره از سرد خونه به هزار مصیبت بیرون برد ..
***************
در پشتی سرد خونه جایی بود که کمترین حرکت کرد و امد رو داشت ..خسته از کشوندن من … به اطراف
نفس زنان نگاه کرد..دیگه جونی برای جاده رفتن نداشتم …مثل یه تکه گوشت با هدایت موحد این ور و
اون ور می رفتم …باور مرگ به جاش که برسه خیلی خیلی سخته ..اونم برای کسی که خیلی
دوسش داشته باشی
صدای داد و فریاداشون تموم نمیشد..حسابی عصبی شده بود که اجلالی از پشت سر باعجله بیرون
اومد و گفت :
-دکتر
موحد سرش رو چرخوند …بی حال به موحد که بازومو گرفته بود تکیه داده بودم …:
-دکتر تقوی دنبال شماست ..دیدن که اومدید طرف سرد خونه …اوضاع اون تو هم اصلا خوب نیست
..چی بهشون بگم ..دنبال شما می گردن ؟
موحد لباشو با زبون تر کرد :
-اجلالی جان …یه جور خودت درستش کن ..
به من اشاره کرد و ادامه داد:
-اینو نمی تونم ولش کنم ..حالش اصلا خوب نیست …..فقط اگه می تونی کیفم رو از توی اتاقم برام
بیار …سوئیچ و تمام وسایلم توشه
کافیه امروزگار..اینو کسی اینطوری ببینه ..اونوقت همه …همه چی رو می فهمن ..از شما هم
خواهش می کنم که همه چی بین خودمون بمونه

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دختری از جنس شب

مشاهده و دانلود ←