رمان عبور از غبار پارت ۱۱

اجلالی به زور تبسم زد :
-دکتر دلواپس نباشید…شما هر چی بگید من چشم بسته قبول دارم …الانم ماشینو میارم پشت
بیمارستان ..شما از اونجا خارج شید..مضطربم نباشید…همه چی رو خودم درست می کنم …..ده
دقیقه دیگه ماشینو اونجا ست
موحد سرشو در حالی که خیلی غمگین بود تکون داد و منو به سمت نیمکت فرسوده کنج دیوار برد و
روش نشوند
صوتی زن وقتی که مدام اسم یوسفو تکرار می کرد ازارم می دادم …به هرحال مادر بود حق
داشت …پسر دکتر یکی یه دونش …دیگه توی این دنیا نبود
…نگاهام داشتن سیاهی می حرکت کرد ..سنگینی سرم رو نتونستم تحمل کنم و به عقب کشیدمش
بدنم شل و گرفته شد بود…جوی اشکام خشک نمی شد…بی حال از گوشه دیدهم قطره های
اشک جاری شده بودن …سرمو کج کردم ..نگاهامو بستم …تصویرش جلوی دیدهام نقش بست
…وقتی که می خندید…وقتی که صدام می زد …حسرت بار دیگر زنده دیدنش اتیشم زد و شدت
اشکم بیشتر شد …
حالم خیلی خراب بود …موحد بهم نزدیک شد …حرفی برای زدن نداشت ..
کف دستام بی حس و بی حرکت از دو طرف روی نیمکت اویزون شده بودن ..فکر می کردم بیشتر از قبل
سنگینشون داره عذابم می ده …… پاهام توی بدترین حالت قرار گرفته بودن ..اگه نیمکت نبود..افتادنم
روی زمین حتمی بود …
بدنم سرد شده بود…و دهنم خشک خشک …دستاشو بلند کرد و روی کتف و شونه هام گذاشت
..و فشارشون داد…خیره نگاهم می کرد …اگه کسی ما رو اینجا و در این وضعیت می دید هزار و یک
فکر می کرد ….
دیدهای پر اشکم رو باز کردم و نگاهش کردم ..سرشو پایین انداخت و به در بیرون بیمارستان نگاهی
انداخت که ببینه اجلالی کی ماشین ر و میاره …نگاهم به سمت استین خونیش کشیده شد
مطمئن بودم خون یوسفه …..چقدر دلم می خواست همه اینا دروغ باشه .. و الان یوسف در کنارم بود
و ب*غ*لم می کرد…ب*غ*لم می کرد و منو محکم به خودش می چسبوند و سر به سرم می ذاشت …ولی
واقعیت نبودنش ..حریص ترم کرد به طوری که به دنبال ردی از بودنش بینیمو به سمت استین خونی
موحد کشیدم تا که شاید بویی از یوسفو پیدا کنم و احساسش کنم …کار و کردارم کف دست خودم نبود
…
بوی خون توی بینیم کشیده شد …ولی بوی یوسفو نمی داد …اشک بار دیگر جادهشو پیدا کرد
بینیمو محکم تر چسبوندم تا شاید اتفاقی بیفته و من حسش کنم …لبهام می لرزید …موحد
عصبی از راهی شدار بی اراده ام … دستشو رو از روی شونه ام برداشت و با خشم روپوشوش از تنش کند
و به زیر درخت خشک و بی برگ چند قدم دورتر از ما پرت کرد ..اعصابش به شدت بهم ریخته بود
کمی ازم فاصله گرفت و با بی قرار باز به در خیره شد …
حالم رو نمی فهمیدم …یه لحظه می میل داشتم از اونجا دور بشم و لحظه ای بعد می خواستم مجدداً
برم سراغ یوسف …
موحد حواسش به من نبود اول میل داشتم کشیده شم ..ولی به خاطر افت فشار و بد حالیم ..زباد نتونستم
توی این کار موفق باشم ..و دوباره روی نیمکت افتادم ..ولی صدایی ایجاد نکردم برای همینم متوجه ام
نشد..
بار دوم کف دستمو محکم به لبه پشتی نیمکت چسبوندم و قد بلند شدم که باز برم توی سرد خونه ..قلبم از
درویش داشت ریش ریش می شد…قلبم می خواست یه بار دیگه ب*غ*لش کنم و صورتشو از نزدیک
بینم …
چند قدم در حالی که به راست و چپ تلو می خوردم به سمت در به مسیر افتادم که متوجه شد و
عصبی به سمتم اومد و جلومو گحرکت کرد
کف دستم رو کشیده کردم که پسش بزنم ولی نتونستم چراکه محکم کف دستامو چسبید..خواستم کف دستامو از
کف دستش بیرون بکشم …نذاشت …تمام توانم تحلیل رفته بود
قدرتش در برابر منی که رمقی برای کشیدن خودم رو هم نداشتم خیلی زیاد بود …
باز با نا امیدی به در سرد خونه خیره شدم …منو کشید ..تا دورترم کنه …کی فکرشو می کرد روزگاری
موحد.. تنها کسی باشه که از زیر و بم زندگیم خبر داشته باشه و بخواد هوامو داشته باشه …؟بخواد
ابروی منو یوسفو حفظ کنه …؟
اگه کسی توی این بیمارستان پی به این موضوع که منو یوسف باهم می بودیم می برد …
افتضاح میشد …اونوقت نه تنها قضیه اقبالی براشون یقین میشد …حتی منو از این بیمارستان با
برچسب بدکاره بودن بیرون می نداختن …
همه اینا رو می فهمیدم ..ولی توی اون لحظه نمیشد به خودم مسلط باشم ..نمی شد ادای ادمای
روشن فکرو در بیارم و محکم باشم ..
من ادم بودم ..قلبم که از سنگ نبود …مرگ هم که بیاد ..با مقدمه چینی و هزارتا برنامه پیش نمیاد..که
بتونی خودت رو برای قبولش اماده کنی و تحملتو بالا ببری
برای همین شروع کردم به کف دست و پا زدن ..امروز اگه یوسفو باز نمی دیدم ..تا اخر عمرم دیگه نمی
دیدمش ..و همیشه مجبور بودم اونو از زیر خروار ها خاک به نظاره بنشینم …
سعی کردم قدرت پیدا کنم ..پسش بزنم ..حتی تمایل داشتم سرش داد بزنم ……ولی موحد بی توجه به
دست و پا زدنهام ..به التماس هام … منو به سمت در خروجی کشوند …
لحظه به لحظه از در دور میشیدم ..عقلم می اظهار کرد تازه موحد بذاره ..اون همه ادم اونجاست ..تو بری
اون وسط چی بگی ؟..بگی زن صیغه ای پسرتون بودم …..اما بازم عقلم سرکش شد …می تمایل داشت
بگه به جهنم ..اینا مهم نیست ..به یه بار دیدن یوسف می ارزه ..
حتی شده منو از این بیمارستان بیرون کنن ..حتی اگه مجبور باشم قید پزشکیمو برای همیشه بزنم
…به گریه افتادم … التماسش کردم :
-بذار فقط یه بار ..فقط یه بار دیگه ببینمش ..تو روخدا…فقط یه بار
نگاهم نمی کرد ..فکش منقبض شده بود و منو می کشوند ..برای خودش کر شده بود …تا حرفامو
نشنوه ..تا خامم نشه …
وقتی دیدم داریم دور میشیم و اون به حرفم اهمیت نمی ده ..صوتمو بردم بالا …که شاید جواب بگیرم
:
-نامرد..همه که مثل خودت از سنگ نیستن ..بی احساس …سنگ دل …ازت بدم میاد …تو ادم
نیستی …تو که این چیزا حالت نیست …ولم کن ..به تو چه …ولم کن نامرد …یوسفم مرد…تو دیگه از
جونم چی می خوای …؟
صوتم اونقدر قد بلند شده بود که گوش خودم رو هم ازار می داد …توی همون کشمکش ها و داد زدنا
برگشت …چشماش قرمز بود …و صورتش سفت و سخت شده بود …گریه امونمو بریده بود …
برام مهم نبود که از حرفام ناراحت و دلخور بشه ….توی یه لحظه با خودم اضافه کردم بذار باهاش اروم حرف
بزنم شاید که راضی شه …چه ادم بدی شده بودم اون لحظه ها
-اروم میرم و میام …گریه هم نمی کنم ..فقط یه بار دیگه ببینمش …بعد میام و .هر جا که بگی می رم
…باشه ؟
التماس ..خواهش ..مظلومیت رو تو آوام .. تو نگاهام ..حتی توی همه وجودم ریختم تا که قلبش نرم
بشه ..و اجازه بده …کم کم از سکوتش داشتم امیدوار می شدم که نگاهشو ازم گحرکت کرد و با اخم
بیشتر ی از قبل منو به دنبال خودش از بین درختای خشک و سرما زده اطرافمون کشوند
همونطور که کشیده میشدم باز به در سرد خودنه خیره شدم ..می دونستم دیگه هیچ وقت یوسفو
نمی دیدم ..هیچ وقت ..و این توی دلم می موند…غصه ای که عذاب اور و دردناک بود
با شدت زدم زیر گریه …توجه ای به اطراف نداشتم …دلش نرم نمی شد و به حالم نمی سوخت
…ازش متنفر و متنفر شدم ….چندبار بازوم و کف دستم به شاخه ها گیر کرد ولی متوجه دردش نشدم
..درد قلبم بیشتر از این دردا بود …
صوتم دیگه در نمی اومد فقط بی هدف دنبالش کشیده می شدم … با شنیدن صوتی اجلالی تازه
فهمیدم به در خروجی نزدیک شدیم …اجلالی سوئیچ به کف دست با بیان کردن اینکه مامور دم درو کف دست به
سر کرده از موحد خواست زودتر حرکت کنیم …یه در کوچیک …که شاید روزگاری یک نفر هم ازش رد
نمی شد …
با عجز سرمو چرخوندم و به پشت سرم خیره شدم …در سردخونه معلوم بود ولی رفتنم دیگه امکان
پذیر نبود …یوسف دیگه مال من نبود…برای همیشه از دستش داده بودم …حالا من هیچ کاره یوسف
بودم ..یه غریبه که توی خاموشی و خاموشی حذف شده بودم ..شده بودم یه نقطه کور که دیده
نمیشد…
از در عبور کردیم ..اجلالی زودتر در جلو رو باز کرد …موحد منو کشوند جلو و وادارم کرد روی صنقلبی
بشینم …سخت بود..ولی سوار شدم ..دلم داشت از جا کنده می شد …دلم می میل داشت همین حالا
می مردم …ولی کو مرگ …؟فقط توی این بین شنیدم که موحد به اجلالی بیان کرد :
-اگه تونستی کیفشو از بخش یه جوری بیار..اگرم نشد دیگه هیچی دیگه
اجلالی سری تکون داد و اظهار کرد :
-به دکتر تقوی اضافه کردم ..از بیمارستان حرکت کردین بیرون …ایشونم چیزی ناضافه کردن ..البته چندبار گوشیتون زنگ
خورده ..صوتش از توی کیفتون مرتب می اومد…
موحد درو بست ..روی صنقلبی مچاله شدم ..سردم بود..سرمای زم*س*تونم کارشو کرده بود…..موحد که
سوار شد ..با دیدن لرزم ..سریع دریچه بخاریا رو به سمتم کرد ..و کمی رو صنقلبیش بلند شد و
پالتوشو از روی صنقلبی پشت برداشت …هم گریه می کردم هم می لرزیدم …
پالتوش باز کردم و روم انداخت …و بعد درست جای گرفت تا حرکت کنه …از سرمای زیاد لبه های پالتو ذو
محکم چسبیدم …بهم نگاهی انداخت و مجدداً کمی نیم خیز شد تا صنقلبی رو کمی بخوابونه …به
پهلو شده بودم ..پاهام رو هم از شدت سرما بالا کشیده بودم و می لرزیدم ..صورتم طرفش بود
…خیلی نگرانم بود …
به راه که افتاد ..لرزم بیشتر شد..داشتم از یوسف دور و دورتر می شدم …
نمی دونم چقدر گذشت ..یا اینکه اصلا کجا می حرکت کردیم ..فقط متوجه توقف ماشین شدم …ماشینو
خاموش کرد و سوئیچو در اورد..عجله داشت …پیاده شد و درو بست و با زدن دزدگیر…ماشینو قفل
کرد..
یقینا با خودش احتمال می داد…کف دست به دیوونگی بزنم و کاری کنم …چشمام هنوز بسته
بود…فشارم که افتاده بود..کاملا بدنم بی حس شده بود..همچنان می لرزیدم و صورت غرق در خون
یوسف جلوی دیدهام رژه می حرکت کرد
دزدگیر ماشین که زده شد…بازم نگاهامو باز نکردم …دلبسته شدم بمیرم ..چند ثانیه بعد ….یه دفعه
کف دستمو بلند کرد و نبضمو گرفت …خودمم احساس می کرم که نبضم ضعیف ضعیفه …و داره جونم در
میاد
نی کوچیکی رو به لبام نزدیک کرد و بیان کرد :
-یکم از اینو بخور
سرمو حرکت دادم و از خوردن ممانعت کردم ..کارم براش مهم نبود..چراکه نی رو دوباره به سمتی که
لبهامو برده بودم اورد و بین لبهام گذاشت :
-فقط یکم
کف دست بردار نبود…برای اینکه ولم کنه کمی از محتوای مایعی که نمی دیدمش رو بالا کشیدم …خنک
بود و شیرین …احساس کردم کمی بهم جون داد..یکم دیگه خوردم …
سرم درد گراهی شده بود ..پلکهامو به ارومی از هم باز کردم …خیلی بهم نزدیک بود …..حسی که اون
موقع داشتم این بود که یه قلب سیر می خوابیدم ..و کسی رو نمی دیدم
می خوابیدم و فکر می کردم که همه اینا یه خوابه ..تا وقتی که نگاه باز می کردم ..همه چیز بر می
گشت به نقطه ابتدایش …و این مصیبت ها نبود
لبامو از نی دور کردم …
صنقلبی رو کامل خوابوند…نمی دیدم چیکار می کرد تنها وقتی که سرنگی رو برد بالا و تا مایع توشو
تنظیم کنه متوجه شدم می خواد چیکار کنه ..برای همین سعی کردم کشیده شم …دستشو گذاشت
روی شونه ام و نذاشت
صوتم در نمی اومد…اونقدر به خودم فشار اورده بودم که حرف زدنم دیگه برام راحت نبود …استین
روپوشمو بالا زد …باهمون صوتی ضعیف گفتم :
-نکن ..نمی خوام ..برگرد بیمارستان …نزن
دستمو بلند کردم که نذاره ..جدی و خشک کف دستمو با دست دیگه اش کنار زد
-میگم نزن
بین حرفام …دستم به سوزش افتاد …اون کارشو کرده بود…می دونست هم که دقیقا چیکار باید
بکنه …چون تصویرش لحظه به لحظه برام مبهم تر و محوتر می شد …
بدنم که شل شد و قدرت هر کاری ازم گراهی شده شد ..عصبی برگشت و سرنگو پرت کرد روی داشامگاهورد و
کف دستی به سر و موهاش کشید و نگاهم کرد…
دیدهام کم کم داشتن بسته می شدن …که نگاهشو ازم گراهی شد و سرشو گذاشت روی فرمون …
رویای شیرینی بود…. یه خواب راحت ..بعد از مرگ عزیزترین کس زندگیم ..
***
نگاه که باز کردم سرم سنگین بود …دیدهام به زور از هم باز می شدن …
دهنم خشک خشک بود…احساس می کردم زبونم هم توش اضافیه …..دیگه سرما و لرزی وجود
نداشت ..همه جا گرم بود..
نگاهمو را با لبهای خشک به اطراف چرخوندم …یه جای ناآشنا …که چیزی رو به خاطرم نمی اورد …به
سختی اب دهنمو قورت دادم ..نمی دونستم اینجا کجاست ..حتی یادم نمی اومد چه اتفاقی
افتاده ..مدت و مکان رو گم کرده بودم …
داخل یه اتاق نیمه تاریک که چیزی ازش نمی دونستم ..دیدهامو از زور خستگی بستم و مجدداً
بازشون کردم ….تنها چیزی که تو نگاه اول دیده می شد یه اتاق تمیز و مرتب با وسایل شیک بود …
دقت چندانی نمی تونستم به اطرافم داشته باشم …گیج بودم …..حالم طوری بود که قلبم می
تمایل داشت بازم بخوابم …دیدهامو به زور باز نگه داشته بودم …باز اب دهنمو به سبب خشکی داخل
دهنم قورت دادم و نگاهامو بستم …
هنوز کامل هوشیار نبودم …اما مطمئن بودم یه چیز گم کرده دارم …که یادم نمی اومد چیه …سعی
کردم بهش فکر کنم ..ولی ذهنم دلش نمی خواست و بهم می گفت بخواب …سرم رو روی بالشت
کمی کج کردم تا باز بخوابم ..کف دست خودم نبود..به شدت خوابم می اومد
ولی با شنیدن صدای باز و بسته شدن در…نگاهام تکونی خورد ومتوجه ورود کسی به داخل اتاق
شدم ..نگاهامو باز نکردم … چرا که حوصله در ذهنش گذراندن به کسی و چیز رو نداشتم ..
تو حال خودم بودم که با کشیده شدن یه چیز سوزن مانند از کف دستم ..درد به سراغم اومد و پلکهامو
توی یه لحظه از هم باز کردم
به اهستگی در حالی که نگاهم به سمت پنجره بود ..لبهامو با زبون تر کردم کسی مقابلم نبود …اما
حضور کسی رو می تونستم در نزدیکی خودم حس کنم …..
به دنبال این حضور ازار دهنده سرم رو حرکت دادم و در جهت خلاف پنجره به کسی که لبه تخت
نشسته بود با گنگی خیره شدم …
چند بار چشمامو بستم و باز کردم که تصویر صورتش رو به یاد بیارم ..به فرم صورت و موهاش نگاهی
انداختم که لباس مشکی تنش شروع کرد به زدن جرقه هایی توی ذهنم ..
نگاه غمگین مرد و سکوتش ….یه تخت خشک و خالی و سرد و به همجاده یه مرده روش … داشت برام
تداعی می کرد..
مُرده ای که روش رو با یه ملافه سفید خونی پوشنده بودن ..و بعد صداهای داد و فریاد ..پلکهام شتاب‌زده
شتاب‌زده شروع کردن به باز و بسته شدن …خونایی که پاک نمی شدن …پیرهنی که من برای اون مرده
خریده بودم ..
کف دستام ..زیراه ام به لرز افتادن …داشتم همه چی رو به یاد می اوردم …تمایل داشتم لب به اعتراض باز
کنم … اما نشد ..فقط تونستم کمی از لبهام رو از هم باز کنم ..
بی حالی و بدن بی حسم …. اجازه هیچ قدرت نمایی رو بهم نمی داد …نفسم رو به زور بیرون دادم
و هممدت اشک از گوشه چشمم سرازیر شد ..نگاه من و مرد هنوز بهم دیگه بود
لحظه ها به سختی می گذشتن و درد قلبم بیشتر و بیشتر می شد …لبهای لرزونمو بلاخره بعد از
گذشت چند دقیقه مرگ اورد به حرکت در اوردم و با عجز از مردی که حالا می شناختمش پرسیدم :
-تموم شد ؟
نگاهشو با دلخوری ازم گرفت …گریه ام شدت گرفت و باز پرسیدم :
-تموم شد..خاکش کردن ؟
با التماس نگاهش کردم …می دونستم منو اسیر جایی کرده که نتونم خودم رو به یوسف برسونم
…سرشو بلند کرد و با آوای گحرکت کرده ای گفت :
-دیروزگار ..
باورم نمی شد…دنیا سرم اوار شد …سنگینی هوای اطرافم به قفسه سینه ام فشار اورد …همجاده با
نفس کشیدن می خواستم هق بزنم و خودمو از بغضی که باعث سنگینی گلوم شده بود خلاص کنم
…
راه نفسم هی می گرفت و هی باز می شد …اشکم شدت گحرکت کرد …بریده بریده نفس می کشیدم
توی همون لحظه ها دختر جوونی که نمی شناختمش وارد اتاق شد و گوشیم رو که مرتب زنگ می
خورد رو به سمت موحد گراهی شد و در حالی که با دلواپسی نگاهم می کرد اظهار کرد :
-موبایلشون داره باز زنگ می خوره
موحد که کلافه بود کف دستشو توی هوا تکونی داد و گفت :
-الان نه ..ببرش
دخترک نگاه عجیبش رو بهم دوخت و با اظهار کردن دیده از اتاق خارج شد
دیگه دلم نمی میل داشت کسی رو که منو از مراسم خاکسپاری یوسف هم محروم کرده بود ببینم ..با
همون شدت اشک لبه ملافه رو توی دستم گرفتم و حین پهلو شدن … روی سرم کشیدم و بهش
پشت کردم و کشیده زدم زیر گریه
از کارم آزرده نشد و به حرف اومد:
-نمی تونستی که بری اونجا..توی اون شلوغی …می تمایل داشتی چیکار کنی؟یوسفم راضی نیست که
انقدر خودتو داری اذیت می کنی
کف دست ازادم رو گذاشتم روی گوشم
-بهتره کم کم به خودت بیای …درسته که یوسف دیگه نیست ..ولی قرارم نیست که توام خودتو نابود
کنی …
توی خودم مچاله شدم …چقدر صداش عذاب دهنده شده بود ..صدام لرز داشت و گریه ناتوانیمو بیشتر
می کرد…در هر صورت حس تنفرم رو نمی تونستم ازش پنهون کنم :
-حق نداشتید با من اینکار کنید …شما حق نداشتید
آوای عصبیش نشون می داد از کف دستم عصبانی شده …:
-چیکار می کردم ؟..می ذاشتم با افتخار بری اون تو و خودتو معرفی کنی ؟یا می ذاشتم می حرکت کردی
سر خاک اون خدا بیامرز و خاک می ریختی تو سرت تا همه از خودشون بپرسن این کیه که خودشو
داره به اینور و اونور می زنه ؟
عصبی شده بودم و نمی فهمیدم چیکار می کنم برای همین کشیده داد زدم :
-اره ..اره باید همین کارو می کردید ؟.به شما اصلا هیچ ربطی نداشت …هیچ ربطی
از لبه تخت بلند شد…. لبهامو محکم بهم فشار دادم :
-نمی تونستم بذارم از خودت احمق بازی در بیاری و خودتو نابود کنی …
گوشه ای از ملافه رو توی کف دستم مشت کردم ..سر انگشتام از شدت فشار وارده سفید شدن ..که با
بی رحمی بهم حرفی زد که احساس کردم به قلبم خنجر زده :
-تو چیکارش بودی؟…اصلا مگه کاره ایشم بودی؟. …نکنه با خودت فکر کردی که یه صیغه کردی
….شدی زنش ؟ ..شدی همه کاره اش …؟
دلم به در اومد :
-زنش هفته دیگه میاد …بیادم کسی نمی گه قرار بود از هم جدا بشن …زیرا کسی چیزی نمی دونه
…همه فقط می گن بیچارهِ بدبخت ..بی شوهر شد..بیوه شد ..اخی… الهی …حالا تو بری اونجا به
تو چی می گن ..هان ؟
بگو دیگه …
چرا حرف نمی زنی ؟لازم نیست تو بگی…خودم بهت می گم ….می دونی بهت چی می گن ؟..میگن
خونه خراب کن ..میگن فتنه ..میگن اشوب …بدبخت کن …
بلند داد زد:
-میگن زن صیغه ای …می دونی که توی این مملکت زن صیغه ای چی معنی می ده ؟یا اینم برات
معنیش کنم ؟
دستی که باهاش ملافه رو مشت کرده بودمو به لبها و دندونام نزدیک کردم که آوای گریه امو خفه
کنم
-متاسفانه تو الان حال خودتم نمی فهمی …
نگاهامو محکم بستم که تختو دور زد و با خشم ملافه رو از روم کشید و با چهره ای برزخی کنار تخت
زانو زد و خیره به نگاهای پر اشکم گفت :
-می دونی توی اون بیمارستان اگه بفهمن صیغه اش بودی..چیکارت می کنن ؟می دونی تا له ات
نکن ..ول کنت نیستن ؟..می دونی که با چه بی ابرویی از اونجا می ندازنت بیرون ..؟چرا نمی خوای
درک کنی ؟چرا نمی خوای بفهمی که دیگه نباید به یوسف و همه چیز ایی که متعلق به اون بودن فکر
کنی ؟
زندگیتو تباه نکن …مرگم قسمتی از زندگیه …و حالا که پیش اومده ….باید باهاش کنار بیای …تو توی
وضعیتی نیستی که بخوای براش عزا داری کنی ؟نمی تونی بشینی و چهل نشینش بشی ؟چراکه
زنش نیستی…زیرا ربطی به اون و زندگیش نداری ؟
چراکه کسی تو رو به رسمیت نمی شناسه …فقط یه تیکه کاغذ داری که جز حکم بی ابرویت چیز
دیگه ای رو برات نمیاره
بفهم … کار دوتاتونم از اول اشتباه بود ..اصلا نباید این کارو می کردید ؟
با حرفاش زجرم می داد …خونمو به جوش می اورد که یهو از از دهنم پرید:
-لابد شما از همه ما بیشتر می فهمیدی ؟
حرصش گرفت …چونه ام لرزید و با گریه بهش خیره شدم …
از جاش با عصبانیت کشیده شد و گفت :
-نمی دونم چی باید بهت بگم ؟
با کینه بهش خیره شدم :
-حق نداشتید به جای من تصمیم بگیرید…این کارتون اصلا هیچ توجیهی نداره
پوزخند زد و سرشو با تاسف تکون داد و با اطیمنان اظهار کرد :
-من درست ترین کارو کردم …این تو یی که نمی دونی داری چه بلایی سر خودت میاری
خودمو روی تخت کمی بالا کشیدم و نیم خیز شدم … سرم پایین گحرکت کردم و دستی به شالی که
داشت لیز می خورد بره پایین کشیدم و اوردمش جلو و خیره به نقطه ای نا معلوم با فین فین و اشک
اظهار کردم :
-زندگی من به شما هیچ ربطی نداره … لطفا از این به بعد…توی زندگی من دخالت نکنید..با من کاری
نداشته باشید …
ابروهشو بالا انداخت و دست راستشو توی جیب شلوارش فرو برد و با پوزخند اظهار کرد :
-اتفاقا..از این به بعد دیگه نمی ذارم ..گند بزنی به زندگیت ….به کارت ..به حرفه ات
به خنده افتادم …اخه اون چیکاره بود؟ ..پوزخند قرار گرفته کنج لبم رو دید و نگاهی بهم انداخت و اظهار کرد :
-تو یا هنوز منو نشناختی ..یا اینکه خیلی کوته فکر و ساده ای ..حیف اسم پزشک که باید روی تو
گذاشت
سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم و با حرص گفتم :
-بله ..خیلی کوته فکر و ..ساده ام ..بدبختم …برای همینم دیگه از حالا شما هیچ نقشی توی زندگیم
ندارید…بهتونم اجازه نمی دم که بیشتر از این پیش روی کنید و توی زندگیم سرک بکشید
نگاهش نشون می داد از لجبازیم داره به خنده می افته اما چهره اشو سخت و جدی کرده بود …
در ذهنش گذراندم الان در مقابل لجبازیم چیزی می گه و جواب دندون شکن می ده که اظهار کرد :
-از فردا باید بیای بیمارستان
با تعجب نگاهش کردم و با یه تصمیم قطعی بیان کردم :
-متاسفم دکتر ..اما این شما نیستی که برای من تصمیم می گیری..من خودمم که برای خودم
تصمیم می گیرم ….خودمم که تصمیم می گیرم کی باید به اون خراب شده برگردم
با حرص دستاشو هموقت توی جیب شلوارش فرو برد و اضافه کرد :
-اهان ..پس تو خودت تصمیم گیرنده هستی …درست مثل تماس تصمیمای ابلهانه و بچگانه ات …
با گریه کف دستی به زیر چشمام و بینیم کشیدم
خیره به جثه ناتوانم با تحکم و تهدید اظهار کرد :
-نمی تمایل داشتم کارو به اینجا بکشونم ..ولی اگه بخوای از این مسخره بازیا در بیاری و مثله بیوه زنا بری و
توی یه کنج تاریک بشینی و گریه کنی و هی یوسف یوسف راه بندازی ..
مجبورم با خانواده ات تماس بگیرم و بگم که دخترشون سر خود چه تصمیمی برای خودش گحرکت کرده و
حرکت کرده صیغه یه مرد زن دار شده
تمام بدنم از بی رحمیش کوره اتیش شد
انگار تیرشو به هدف زده بود که با اقتدار گفت :
-می دونی که شوخی تو کارم نیست
برای اینکه نشون بدم ازش ترسی ندارم نگاهمو ازش گراهی شدم و اضافه کردم :
-من از کسی ترس ندارم ..هر کاری که قلبتون می خواد بکنید ..اونا در جریانن
باز پوزخند ش راهی شد روی اعصابم :
-معلومه که در جریانن ..چراکه اگه در جریان بودن …کف دست و پای دخترشونو قلم می کرن که سر خود از
این تصمیما نگیره
با نفرت بهش خیره شدم به خنده افتاد و با تمسخر گفت :
-یعنی از پدرتم خجالت نمی کشی دیگه ؟…با افتخار می ری و بهش می گی که صیغه شدی ؟
مخصوصا هی کلمه صیغه رو جلوم تکرار می کرد
چشمامو با عصبانیت بستم :
-کف دست از سرم بردارید…
سرم داد زد :
-نه کف دست از سرت بر نمی دارم …باید برگردی به زندگیت …به کارت …بهت اجازه نمی دم از این
مراسما برای خودت راه بندازی ..این سه روزم با هزار مصیبت نبودنتو عادی جلوه دادم
اشک توی نگاهام پر شد سرمو با ناتونانی به سمش قد بلند کردم :
-من مثل شما نیستم ..از سنگ نیستم ..بی احساس نیستم ..نمی تونم بعد از دو سه روزگاری که به
لطف شما همش تو خواب بودم با سرخوشی برگردم به بیمارستانی که همه جاش یوسفو می بینم ..
نمی تونم …در توانم نیست ..من به این چیزا مثل شما عادت ندارم ..من بی رحم نیستم
حرصی شد …و با حرص اضافه کرد :
-می تونی ..باید بیای.. باید عادت کنی ..به نبودنش ..به نشنیدن آواش ..به همه چیش
با همون اشکا بهش خندیم … تلخ و دردناک :
-من اگه نخواهم هیچ جا نمی رم ….شما هم برام هی خط و نشون نکش دکتر
یه لحظه بهم خیره شد و اضافه کرد :
-حرف اخرت همینه ؟
جدی شدم و خیره تو نگاهامش سرمو به نشونه اره بردم پایین
با حرص سرشو تکونی داد و اظهار کرد :
-باشه ..حرفی نیست ….
و به سمت در رفت و بلند داد زد و گفت :
-کوکب خانوم ..کوکب خانوم ..بی زحمت اون گوشی که زنگ می خورد و رو برام بیارید
بهش خیره شدم …اینبار زن میانسالی گوشی به کف دست به سمت در اومد و موحد گوشیمو ازکف دستش
گرفت وبیان کرد :
-ممنون
زن که رفت …شروع کرد به ور حرکت کردن با گوشیم که یه دفع سرشو کشیدهکرد و اظهار کرد :
-شماره پدرت رو به اسم بابا ذخیره کردی دیگه ؟
نمی دونستم واقعا می خواد چیکار کنه …
شماره رو گرفت و روی بلندگو گذاشت
قلبم اومد توی دهنم …چرا موحد داشت این بازی رو باهام می کرد …با شنیدن صوتی پدرم که می
گفت :
-بله
با یه حرکت از روی تخت پایین اومدم و با بی حالی به سمتش قدمهامو سریع کردم که گوشی رو از
کف دستش بگیرم …کف دستمو بردم سمت گوشی که گوشی رو برد بالاتر ..
-الو اوا
با نگرانی بهش خیره شدم که موحد با حرکت چشم میل داشت تلکیفم رو روشن کنم
نمی میل داشتم تسلیم این بی رحمیش بشم ..برای همین خیره تو چشماش سرمو به راست و چپ
تکوت دادم که اونم اروم بیان کرد :
-خیل خب …نشون می دم لجبازی یعنی چی ؟
گوشی ر و به سمت دهنش برد و بیان کرد :
-اقای فروزگارش ؟
پدرم که از شنیدن صدای یه مرد از شماره دخترش لحظه ای ساکت شده بود اظهار کرد :
-شما؟
-خوب هستید جناب فروزگارش ؟
رنگم پرید
– ممنون …ببخشید مثل اینکه شما دارید با گوشی دخترم
با رنگ پرید گی کف دستی به صورتم کشیدم و با تمام سختی… طوری که فقط خودش بشنوه اضافه کردم :
-باشه ..باشه میام ..هیچی بهش نگو
تبسم پیروزگارمندانه بهم زد و گفت :
-بله گوشی دختر خانومتونه ..راستش من شماره ای از ایشون نداشتم ..بنده پزشک بیمارستانی
هستم که ایشون هم توش مشغول به کار هستن ..گوشیشونو توی بیمارستان جا گذاشته بودن
..میل داشتم گوشی رو به دستشون برسونم ..این شد که با شما تماس گرفتم
با حرص نگاهش کردم .گوشی رو از قد بلند گو خارج کرد ه بود و به من نگاه می کرد…
بی حال دو کف دستمو روی صورتم گذاشتم …وعقب عقب به سمت تخت حرکت کردم و روی لبه اش نشستم
…
اشکم مجدداً در اومده بود…موحد داشت با بی رحم می تازوند و منو نادیده می گحرکت کرد …اخه به چه
قیمتی؟ …چنان با پدرم حرف می زد که انگار چندین ساله می شناسش ..پدرم هم که گویا از این
هم صحبتی لذت می برد که مکالمه اشون داشت طولانی میشد ..
انژیوکت روی کف دستم حسابی داشت انگشتامو اذیت می کرد …دستای باریک‌انداممم تحمل اونو هم نداشتن
که بلاخره تماسشو قطع کرد
وقتی مقابلم ایستاد..همچنان سرم روی کف دستام سنگینی می کرد که گفت :
-پس قرارمون شد فردا توی بیمارستان ..اونم با یه چهره ی پر انرژی و محکم …
جوابش رو ندادم که پرسید:
-راستی یه عملم با من داری ..نه ؟
و با شیطنت برای عذابم اظهار کرد :
-وای من چه بدبختیم که باید تورم تحمل کنم …
گریه ام بیشتر شد …:
-پدرت بهت سلام رسوندا…مشخصه پدر خیلی خوبی داری … مرد محترمیه
اون حرف می زد و من داشتم این همه فشاری که روم بودو تحمل می کردم که برای فرار از این همه
عذاب سرمو کشیده کردم و بیان کردم :
-میشه یه دونه دیگه از اون ارام بخشا بهم بدید؟
ابروهاشو بالا برد با صراحت اظهار کرد :
-معلومه که نمیشه
-من حالم خوب نیست …
کمی خم شد و اروم گوشیمو روی عسلی کنار تخت گذاشت و اظهار کرد :
-اتفاقا ..خوبی ..از منم بهتری …دختر… سه روزگاره که خوابیدی …بسه ته دیگه
داشت زجر کشم می کرد …یه قطره اشک از گوشه نگاهم پایین افتاد:
-من نمی تونم فردا بیام ..اصلا حالم خوب نیست
خم شد و کف دستاشو روی زانوهاش گذاشت و صورتش رو در یک وجبی صورتم قرار داد و گفت :
-میای ..خوبشم میای…حالتم خیلی خوبه …الانم که شام بخوری..خوب خوب میشی …توی اتاق
عملم با اینکه درست نیست می ذارم دستیارم بشی که حواست برگرده سرجاش
گریه ام شدت گراهی شد و نالیدم ..:
-به خدا نمی تونم ..
تبسم زد و با بدجنسی اظهار کرد :
-اگه بفهمن من باز تو رو کف دستیارم کردن می ندازنم بیرون …نمی دونم کدوم از خدا بی خبری دفعه
قبل گزارش داده بود که من یه دکتر در حال گرفتن تخصصو کف دستیارم کردم …تقوی می تمایل داشت خفه ام
کنه …حالا بماند چطوری ماست مالیش کردم ….فقط اینکه طرف به هدفش نرسید….پس یه لطفی
کنو حواستو جمع جمع کن که سوتی ندی …من به هیچ کس از این لطفا نمی کنما
اصلا نفهمیدم چی بیان کرد فقط پرسیدم :
-مراسم هفتم براش می گیرن ؟
می میل داشت به یوسف فکر نکنم …پس حالمو گرفت و جوابمو یه چیز دیگه داد:
-تو فکر اینم که توی این هفته کلی برات عمل بذارم ..تجربه ات می ره بالا..به رجبی باید بگم ..تو رو
ببره تو ی عملاش ..نظر خودت چیه ؟
صورت خیسمو بلند کرد م و بهش خیره شدم ..این مرد دیوونه بود یا من ؟ ..من حرفشو نمی فهمید یا
اون ؟این همه عذاب برای چی بود ؟
وقتی سکوتم رو دید ..فهمید که موفق شده …موفق شده که دیگه اسم یوسفو نیارم …حقیقتم
همین بود … می تمایل داشت دیگه درباره یوسف حرف نزنم
همه اینا رو می فهمیدم ..درک می کردم ..دیگه نمی تونستم خودمو بزنم به اون مسیر ……..باید محکم
می بودم …حق با اون بود ..اسم یوسف اوردن از این به بعد بدون حضور یوسف ..دردسر بود ..بدبختی
بود …سعی کردم به خودم مسلط باشم و روزگارای هفته رو به یاد بیارم …از بازیش خوشم نمی اومد
ولی باید نشون می دادم خنگ نیستم و حواسم سرجاشه ..هنوزم می تونم خودمو جمع و جور کنم
با چونه ای لرزون و چشمایی پر اشک اظهار کردم :
-من فردا با شما عمل ندارم ..دکتر کاظمی .. دکتر کاظمی از هفته پیش عمل فردا رو تعیین کرده بود
با شیطنت ابروهاشو داد بالا:
-مگه فردا چند شنبه است ؟
به هق هق افتادم ..مثلا می تمایل داشت ذهنو برگردونه سرجاش ..چه بازی بدی بود :
-اگه سه روزه که اینجام .. پس فردا سه شنبه است
-ای بابا چه جالب ..من اصلا فردا عمل ندارم ..چرا خودم یادم نبود ؟من که تا ظهر یه بیمارستان دیگه ام
خندید ..ولی من گریه کردم …
-خیل خب اشکال نداره به کاظمی می گم تو رو کف دستیارش کنه
با گریه به تلخی خندیدم ..:
-خانوما رو قبول نداره
خندید:
-حقم داره ..همش خرابکاری می کنید
به نگاهای قرمزش خیره شدم و با شرمندگی بیان کردم :
-برای همه حرفایی که الان و چند روزگار پیش بهتون زدم ..ازتون معذرت می خوام …حالم خوب نبود ..هر
چی که خواستم بهتون اضافه کردم ..ازتون معذرت می خوام
تبسمش مهربون شد:
-ایرادی نداره ..فقط دیگه تکرار نشه
خنده پنهون و نگاه مهربونش رو دوست نداشتم …سرم رو پایین گرفتم …به یوسف فکر کردم ..به
مظلومیتش ..به مرگ به‌یک‌بارهیش …و با حسرت و با زجر گفتم :
-اگه مصلحت به اینه که فراموشش کنم …اگه مجبورم که فراموش کنم …باشه فراموشش می کنم
..برای همیشه ..فراموشش می کنم
از حرف خودم ترسیدم …بدنم سرد شد و لرزیدم …اما واقعیت رو باید قبول می کردم :
-دیگه کسی رو به اسم یوسف نمیشناسم ..نه می شناسم نه به یاد میارم
نگاهش غمگین و سرد شد …لرزیدم و اشک ریختم که اضافه کرد :
-مجبور نیستی که فراموشش کنی …
خیره توی دیدهاش ..اب دهنم رو قورت دادم و اظهار کردم :
-نه فراموش کردن راحت تر از یه عمر با حسرت زندگی کردنه …تمام تلاشمو می کنم که فراموشش
کنم …تا نه من عذاب بکشم نه اون
..به زور لبش برای یه تبسم غمگین و نا امید کننده کش اومد که در اتاق باز شد و زن با اجازه ای
اظهار کرد :
-اقای دکتر ..میز شامو بچینم ؟
موحد همونطور که کف دستاش روی زانوهاش بود به زن با تبسم نگاهی انداخت و اضافه کرد :
-بی زحمت برای دو نفر بچینید
وقتی سرش رو مجدداً به سمتم چرخوند..هنوز گریه می کردم …اینا اخرین اشکایی بود که باید می
ریختم …بعد از این نباید اشک می ریختم …..پس حقم بود از اخرین ساعات به یاد مونده از یوسف
اشک بریزم و اون ایرادی نگیره …نگاهامو بستم و باز کردم … دستمالی رو به طرف گحرکت کرد …
کف دستم رو قد بلند کردم و کف دستمالو ازش گراهی شدم و اون گفت :
-دستتو بده من انژیوکتتو دربیارم …
کف دست سرد و کوچیکم رو به سمتش کشیده کردم ..مقابلم زانو زد و با ارامش و با احتیاط شروع کرد به در
اوردنش ..
خیره نگاهش کردم و باز اشک ریختم ..اونم غمگین و دلخور بود ..ولی خوب خودشو نگه داشته بود
نگاهم به سمت سرم بالای تخت حرکت کرد …این چند روزگاره معلوم بود که حسابی عذابش داده بودم ..سه
روزگار توی بی خبری …سیر کرده بودم …و از همه چی بی اطلاع بودم ..و از حالا به بعد م حق نداشتم
عزا دار یوسف باشم
دیگه مجبور بودم با همه چی کنار بیام
به اطرافم با حرکت چشمام نگاهی انداختم …تازه داشت سوالای جدید تری توی ذهنم نقش می
بست ..اینکه اینجا کجا بود؟ ..اون زن و دختر کی بودن ؟ …اصلا من چطوری اومده بودم اینجا ؟یعنی
توی این سه روزگار کسی متوجه نبودنم نشده بود …؟
نگاهم برگشت دوباره روی خودش … چطور همه این کارارو کرده بود ؟
***
دقایقی از حرکت کردن موحد از داخل اتاق می گذشت و من هنوز لبه تخت قرار گرفته بودم
به گوشیم که روی عسلی گذاشته بود خیره شدم ..از فرط خستگی و گریه نای نفس کشیدن هم
نداشتم که با ضربه ای به در اتاق نگاهم از گوشی گحرکت کرده شد و به در چشم دوختم ..همون دختر وارد
اتاق شد و چند کف دست لباس رو کنارم روی تخت گذاشت و اظهار کرد :
-..اگه می خواید دوش بگیرد…. حموم ولیده است …
دخترک سبزه رو با نگاهی یخ زده توی نگاهام خیره شده بود…از لحن حرف زدن زن و حرکت کردارهای این
دختر فهمیده بودم که توی این خونه کار می کنن …
نه می تونستم بگم دلنشینه نه زشت ..چهره متوسطی که با کمی رسیدگی می تونست دلنشینتر هم
بشه ..در هر صورت برخورد دوستانه ای باهام نداشت
همچنان که نگاهش به من بود نگاهی به لباسهای روی تخت انداختم …و اظهار کردم :
-ممنون …… لازم نبود که لباساتو
نگاهش هنوز هم سرد بود و هیچ تغییری برای ابراز محبت از خودش نشون نمی داد :
-اینا لباسای من نیستن ..با اجازه
لبهام از حرکت ایستادن ..حتی اجازه نداده بود بقیه حرفام رو بزنم …حرکت کردار عجیبش برام مهم نبود…زیرا
که با این اوضاع و احوالم جایی برای در ذهنش گذراندن به اون و راهی شدارای پیچیده اش رو نداشتم
باز به لباسها خیره شدم ..کم کم از اینکه …جایی بودم که هیچ شناختی نسبت بهش نداشتم
…راحتیمو داشتم از کف دست می دادم ..
به اتاق و وسایلش با چشمای پف کرده خیره شدم ..اتاق بزرگی بود…همه چیز سر جای خودش قرار
داشت … نگاهام چرخید و چرخید تا اینکه به یه در سفید رنگ بزرگ رسید …
کنار در ..یه میز کوچیک پایه دار بلند بود …که روش یه ….گلدون بزرگ پر از گل قرار داشت ..
رنگ میز و گلدون ..هر دو سفید بودن … گلدون با حاشیه های طلایش و گلهایی که از توش سرازیر
شده بودن لحظه ای حس از زندگی و نشاط رو توی وجودم بیدار کردن ..
مثل یه تصور کوچیک از یک قاب نقاشی بود ..اکثر وسایل اتاق هم تر کیبی از رنگهای سفید و طلایی
بودن
به دیوارا چشم دوختم ..تمام قابا …عکسایی از طبیعت و گل بودن به جز یه قاب نسبتا بزرگ که درست رو
به روم قرار داشت ..
توی عکس .موحد به همراه برادراش ایستاده بودن ..زن و مرد مسنی هم روی دوتا صندلی جدا از
هم که مقابل موحد و برادرهاش بود… جای گرفته بودن …و خیلی صمیمانه به دوربین لبخند می زدن
بقیه هم می خندیدن ..حتی موحد
چهره موحد بیشتر شامگاهیه مرد بود ولی دو برادر دیگه اش به زن شامگاهاهت داشتن
نگاهم از زن و مرد گراهی شده شد و به صورت خندان موحد خیره شدم ..چهره ای متفاوت از مردی که توی
بیمارستان جز اخموترینها بود
همونطور که به عکس نگاه می کردم پشت دستم به سوزش افتاد …قد بلندش کردم و نگاهش کردم …
کبود شده بود ..دستمو چرخوندم و بالاتر اوردم و روی گونه و لبم گذاشتم ..داغ بودم …
به ارومی از جام قد بلند شدم ..اینه قدی پایه داری…. دورتر از من گنج دیوار و نزدیک به پنجره شیشه
بزرگ قرار داشت …قدمی به سمتش برداشتم که بوی سِرم و عرق تنم لحظه ای توی بینیم پیچید
…حالت تهوع باعث شد که دیگه نتونم قدمی از قدم بردارم
کف دستم رو روی بینیم گذاشتم و چشماموبستم ….چند ثانیه بعد برگشتم و به لباسها ی روی تخت
خیره شدم
با اینکه احساس راحتی نمی کردم ..اما نیاز بود یه دوش می گحرکت کردم ….شاید حالم بهتر از الان میشد
..و احتمالا کمی هم به ارامش می رسیدم
***
نیم ساعت بعد لباس پوشیده …مقابل اینه ایستاده بودم ..رنگ صورتم هنوز زرد بود و ضعیف بودن و
بی حالم رو توی ذوق می زد ..
به ساعت روی میز نگاهی انداختم ..دیگه وقتش بود که از اتاق بیرون می حرکت کردم
کف دستم رو روی کف دستگیره در گذاشتم و درو باز کردم …مقابلم یه سالن بزرگ قرار داشت ..کف دست روی
دستگیره ..سرجام ایستادم …
داشتم احساس غریبگی می کردم ….شاید بهتر بود برمی گشتم داخل اتاق و منتظر می شدم
ولی همون لحظه زن با ظرف غذا یی که در کف دست داشت در حال رد شدن از رو به روم با لبخندی
ایستاد و اضافه کرد :
-بفرمایید…. میز ولیده است …اقای دکترم الان میان ..دارن با تلفن حرف می زنن
همین دو جمله برای حرف زدن با من براش کافی بود ..چرا که بعدش راهشو گراهی شد و به سمت میزی
که هنوز توی دیدم نبود رفت
کف دستگیره در رو رها کرم و پامو فراتر از اتاق گذاشتم و وارد سالن شدم ….چند قدم جلوتر …میز ناهار
خوری که زن روشو پر کرده بود از چندین نوع غذا … به دیدهم اومد ..
دخترک در کنار زن با چهره ای بق کرده در حال چیدن قاشق و چنگال ها بود که هر دو به محض دیدنم
سریع میزرو ترک کردن …
با حرکت دیدهام به دنبال موحد گشتم ..خبری ازش نبود …خونه زیادی بزرگ بود …سرجام ایستادم
…
میل به غذا و یا هر کار دیگه ای رو نداشتم .. که با شنیدن صوتش از پشت سرم …به اهستگی
سرم رو به سمتش چرخوندم و بهش خیره شدم …من رو می دید..ولی تمام حواسش پی گوشی و
اون ادم پشت خط بود :
-نه فردا میام …نه عزیز من ..چیزی نیست ..
…..
-نه فدات شم ..اصلا نگران نشو ..همه چی خوبه خوبه …
…..
خندید و بهم نزدیک شد:
-اخه چرا هر چی میشه به اون ربط می دی قربونت بشم ..؟شما دلواپس نباش و راحت بگیر و بخواب …
…
-نگاه ..امر دیگه ؟
….
-باشه ..حتما …شامگاهت بخیر ..راحت بخوابی …
به من که رسید گوشی رو از گوشش دور کرد و بیان کرد :
-چرا ایستادی ؟
یه لحظه به زبونم اومد که ازش بپرسم اینجا کجاست ..ولی جلوی زبونم رو گرفتم و اون با کف دستش
اشاره کرد که به سمت میز بریم ……
هم قدم باهاش به راه افتادم …کمی جلوتر رفت و صنقلبی رو برام بیرون کشید و گفت :
-حالت تهوع نداری که ؟
دستاش روی پشتی صندلی بود …نگاهی بهش انداختم و دوباره به میز و صندلی خیره شدم و
گفتم :
-نه
تبسم زد و به صندلی اشاره کرد و گفت :
-پس بشین
سر به زیر در حالی که هیچ حسی از راحتی رو نداشتم …با تشکری روی صنقلبی که برام بیرون
کشیده بود نشستم ..تبسمی زد و به سمت صنقلبی سر میز راهی شد و روش جای گرفت
سرمو پایین گحرکت کردم …زن بیچاره کلی غذا تدارک دیده بود…میز پر بود..این همه زحمت برای چی بود
؟…من واقعا قادر به بلعیدن حتی یک لقمه هم نبودم ..
که با دیدن کباب کوبیده روی میز… یاد چند شب پیش و شام دو نفره خودم و یوسف افتادم
..دیدهامو بستم ..اولین لقمه ای که من براش گرفته بودم …
چه شبی بود …در عین اذیت شدناش و گریه هاش …عالی بود…
-چی شد ….حالت خوب نیست ؟
دیدهامو باز کردم و بهش خیره شدم ..نفسم رو به سختی بیرون دادم و اون ظرف مقابلم رو برای
ریختن سوپی که بوش … مشامم رو پر کرده بود برداشت …نگاهم هنوز به کبابها بود که ظرف رو
مقابلم گذاشت و اضافه کرد :
-هنوز ضعف داری …بهتره یه چیزی بخوری
نباید بهش فکر می کردم ..نگاهامو دوباره بستم و باز کردم و قاشق کنار بشقابو برداشتم …چهره
خونیش با یه لبخند ..حالم داشت بد میشد ..باز دیدهامو بستم ..دلواپس بهم خیره شده بود …با خودم
تکرار کردم ..
-فراموشش کن ..یوسف دیگه نیست ..یوسفت برای همیشه حرکت کرد
قاشق رو اروم توی سوپ فرو بردم ..لرزش خفیف چونه ام رو که منو ولیده برای اشک ریختن می کرد
رو با فشاری که به فک و لبهام می اوردم کنترلش کردم
اخرین لحظه ای که یوسف رو دیده بودم و کف دست اویزونش از تخت ….دور کردنهای موحد ..دیدهای
بسته یوسف …صوتی فریاد مادرش …
اشک توی دیدهام حلقه زد ..
غذاهای رو به روم داشتن حالم رو بد می کردن ….چهره یوسف مدام می اومد جلوی دیدهام که با
صدای موحد تمام افکارم بهم ریخت
-دو هفته دیگه توی شیراز یه سمینار برگزار میشه …اکثر پزشکا هستن …اگه عاشق شده باشی
می تونم تو رم همراه خودم ببرم
شوک زده از حرف یهوییش بهش خیره مونده بودم
-ولی خوب به نظرم حتما بیا …اینجور سمینارا و اشنا شدن با چند تا پزشک متخصص و فوق تخصص
برای هر پزشکی خوبه
حرف موحد و صورت یوسف در هم قاطی شدن ..دیگه نمی تونستم روی صورت یوسف تمرکز کنم
..اونم فهمیده بود که حرف پرونده بود
…از نگاه خیره شوک زده ام به خنده افتاد و گفت :
-پس اوکی شد …میای ..
لحظه ای صبر کرد که من حرف بزنم …ولی وقتی دید هنوز دارم گنگ نگاهش می کنم گفت :
-یه سمینار سه روزگاره …هم می تونی توی شهر بگردی هم از سمینار استفاده ببری …استراحتیم برات
میشه …فکر کنم خیلی وقته مرخصی نرفتی
برای خودش می برید و می دوخت
نگاه خیره اش به لبهای نیم باز و چشمای پف کرده ام بود
-بخور…دو سه قاشقم که شده به زور بخور…
..موحد الان با موحد بیمارستان زمین تا اسمون فرق کرده بود..تبسم روی لبهاش …و نوع نگاهش …
ترحم انگیز نبودن ..یا از سر دلسوزییه که بخواد تحملم کنه …
درست مثل یه دوست که فقط میل داشته باشه در کنار دوستش خوش بگذرونه و بذاره که به دوستشم
خوش بگذره …
در واقعه … واقعیت تلخ زندگیم این بود که می دونست زیرا هیچ کسی نمی تونه توی غمم شریک
باشه ….باهام مدارا می کرد..
چراکه مجبور بودم توی خودم بریزم و دم نزنم ..می تمایل داشت تنها کسی باشه که باهام همدردی می
کنه ..که بهم فشار نیاد..و توی تنهایم از شدت درد و بغض ..دق نکنم و بفهمم کسی هست که می
دونه چقدر ناراحت و غمگینم
برعکس من که حتی دلم نمی اومد قاشقی رو توی دهنم بذارم اون با ارامش و بدون هیچ دلخوری
لقمه هاشو یکی پس از دیگری می بلعید و حرف می زد …
به سوپ خوش رنگ درون ظرفم خیره شدم که صوتی زن از کنار گوشم باعث شد … سرم رو بالا
بیارم
-اقای دکتر چیز دیگه ای لازم ندارید ؟
موحد تبسمی به زن زد :
-نه ممنون ….همه چی هست ..شما هم بفرمایید برید …خیلی ممنون
زن با چهره گندمگون و با نمکش نگاهی به من انداخت و بیان کرد :
-سمیرا بمونه که اگه کاری داشتید
موحد نذاشت جمله اش رو تموم کنه
-نه …ممنون از زحمتتون
زن اینبار سرش رو بدون تبسم تکونی داد و به سمت در خروجی راهی شد
موحد نفسش رو درست مثل مدتهایی که از کف دست یکی از ماها عصبانی میشد و نمی خواست
سرمون داد و فریاد بکنه بیرون داد و اضافه کرد :
-خوب کجا بودیم ؟
میلی عجیبی امشب برای خاموشی پیدا کرده بودم ..اصلا حرفم نمی اومد..در حالی که موحد با خودش
عهد کرده بود منو به حرف بیاره ..
وقتی که سکوت و ظرف سوپ کف دست نخورده ام رو دید سرشو پایین انداخت و با قاشقش کمی از
غذای داخل بشقابش رو جا به جا کرد و اظهار کرد :
-می دونی که توانایی اینو دارم که تا خود صبح اینجا بنشونمت و وادارت کنم که تک تک این غذاها رو
بخوری ؟
بعد از این چند ساعت …اولین باری بود که نزدیک بود به خنده بیفتم ..چون واقعا چنین توانایی رو
داشت و من نمی تونستم منکرش بشم
با اینکه نخندیده بود م …یا حتی یه تبسم کوتاه هم نزده بودم … اونقدر تیز بود که متوجه تغییر حالت
چهره ام بشه و بگه :
-پس بخور ..تا وادارتم نکردم که حین غذا خوردن برام حرفم بزنی
قاشق رو توی ظرف رها کردم و بیان کردم :
-دکتر من واقعا میلم نمی کشه ..نمی تونم
قاشق و چنگالش رو اروم توی بشقابش گذاشت … ارونجاشو لبه میز تکیه داد وکف دستهاشو توی هم
گره زد و زیر چونه اش گذاشت و اظهار کرد :
-اخرین باری که فشارت رو گرفتم ..با خودم فکر کردم که تو چطور هنوز زنده ای ؟…بعد به این نتیجه
رسیدم …شاید همیشه فشارت اینطوریه که همیشه سرپایی …حتما یه جورایی بهش عادت داری
…درسته ؟
منظورش رو نفهمیدم :
-ببینم فروش تو اصلا غذا می خوری تو زندگیت …؟
اینبار تبسم کوچکی دزدکی روی لبهام پریدو موحد با دیدنش سعی کرد به روی خودش نیاره ..البته
تبسمی که با غم بود
-البته من از این سوپ اصلا خوشم نمیاد…به این کوکب خانومم همیشه می گم درست نکنه ها..ولی
نمی دونم چرا هی درست می کنه …تو روخدا یکم رنگ و روشو نگاه کن ….انگار فقط رب و جو ریخته
توش …مرغام دارن توش پرواز می کنن …بماند که معلوم نیست چه ادویه هایی هم توش قاطی کرده
با ترید به سوپ توی ظرف نگاهی انداختم ..اصلا با تعریفای موحد یکی نبود برای همین با شاضافه کردی و
تعجب گفتم :
-به نظر که خوب میاد
ابروهاشو بالا داد :
-جدی ؟
نمی دونم چه ایرادی سوپ داشت که مرتب داشت براش ایراد می تراشید
-خوب شاید ظاهر ش فریبنده باشه ولی مطمئنم طمعش
چینی به بینیش داد و اظهار کرد :
– وحشتناکه
اینبار من بودم که ابروهامو دادم بالا و بی حرف برای امتحان مزه سوپ …قاشق رو برداشتم و مقدار
کمی از سوپ رو مزه کردم
عالی بود هیچ موردی نداشت ..حتی ترغیب شدم بازم ازش بخورم
سرشو سوالی تکون داد و گفت :
-بد بود نه ؟
صادقانه جواب دادم :
-خیلی خوبه
نفسش رو اسوده بیرون داد و اضافه کرد :
-خداروشکر..پس هم زبونت سالمه …هم حس چشایت …
سوالی نگاهش کردم لبخند زد
-خوب من اگه کسی در قبال وظیفه پزشکیم ازم تشکر نکنه ..ناراحت نمیشم ..زیرا قسم خوردم جون
ادما رو نجات بدم و برام مهم نیست که ازم تشکر بشه و یا نشه ..
ولی اون زنی که این غذاها رو درست کرده …از همسر مریضش زده و سه روزگار مراقب تو بوده ..درست
مثل دختر خودش … یه لحظه هم ترکت نکرده ..اگه بیاد ببینه دست به هیچ کدوم از غذاهایی که
درست نکرده نزدی …به تو چیزی نمی گه ..فقط دفعه بعد که من ازش یه خواهشی کنم قاطع میگه
نه …خیلیم بهش بر می خورده ..اونقدر بهش بر می خوره که خودش تا چند روزگار کف دست به هیچی نمی
زنه …از اون زنای حساسه …البته فقط اظهار کردم که بدونی ..و گرنه می تونیم که نخوری
سرم رو پایین گحرکت کردم و قاشق رو برداشتم …..موحد استاد بازی کردن با احساس های ادمها بود شاید
واقعا اون زن اینطوری نبود ..ولی مجبورم کرده بود که اینطوری فکر کنم …وقتی دید دارم اروم و سر به
زیر سوپم رو می خورم دیگه ساکت شد ..ساکت شد و مشغول غذای خودش شد ..اون به هدفش
رسیده بود …
و البته من هم فقط می خواستم اروم بشم ..شاید بغضم به همراه هر قاشق سوپی که می خوردم
پایین می رفت و بهانه ای برای جمع شدن اشک توی چشمام نمی ذاشت
با اینکه نتونستم چیز زیادی بخورم بازم نصف سوپم رو خورده بودم …حداقلش این بود که موحد راضی
بود ..راضی بود که بهم گیر نمی داد
خودشم با اون همه سخنرانی غرایی که کرده بود چیزی نخورده بود …غذای اونم نیمه کاره بود …
نگاهش کردم ..سرش پایین بود ..توی خودش فرو حرکت کرده بود..و به ظاهر غذاشو می خورد …چطور یه ادم
می تونست انقدر سخت باشه …؟چطور می تونست احساساتشو بروزگار نده …و به روی خودش نیاره ؟
همونطور که نگاهش می کردم تا به درونیشاتش پی ببرم … با کشیده کردن یکباره سرش ..نگاهم رو با
یک تبسم شکار کرد
شکاری که در هر موقعیت دیگه بود باید از خجالت اب می شدم ..ولی حالا نه تنها هول نشدم ….بلکه
بی احساس تر از هر مدت دیگه در برابر نگاهش ..چند ثانیه ای بهش خیره موندم ..هنوز لبخندش رو
داشت و می خواست با نگاهش به عمق وجودم پی ببره …ادم عجیبی شده بود ..که بلاخره من
سرم رو پایین انداختم و اضافه کردم :
-هیچ وقت فکر نمی کردم کارم به اینجا کشیده بشه
نگاه م*س*تقیمش هنوز روم بود
– به کجا ؟
پوزخند زدم :
-به جایی که ندونم کجای کارم ..به جایی که ندونم باید چیکار کنم ..به جای که ….
حرفم رو خوردم :
-شما خیلی به من لطف کردید…تازه می فهمم که داشتم چه اشتباهی می کردم ….اما کف دست منم
نبود ..همه چی.. یهویی شد….یهویی و بی مقدمه …
فکر می کردم به تنهایی زندگی کردن … عادت کردم …اینطور زندگی قویم کرده …ولی …حالا… بعد از
مرگ یوسف …….خیلی خیلی تنها شدم …انگاری دیگه هیچی ندارم …حتی خانواده امم ندارم ..یه
حس خیلی بد..که خیال تموم شدنم نداره
سرم رو بلند کردم و بهش خیره شدم ..نگاهش هنوز خیره بود..ولی دیگه لبخندی نداشت
لبهای خشکم رو به حرکت در اوردم :
-من همیشه عادت دارم به از نوع شروع کردن ….ولی این بار به نظر سخت میاد …خیلیم سخت
قطره اشکی از گوشه چشمم چکید و پایین افتاد:
-بچه های دانشکده همیشه بهم می گفتن بی احساس ..چراکه تنها کسی بودم که برای تشریح
جنازه ها پیش قدم می شدم …..تنها کسی بودم که بعد از مرگ بیمارا ….برای فهمیدن علت
مرگشون بدون ترس بهشون نزدیکم می شدم و بررسیشون می کردم …چراکه تنها کسی بودم که
برای نشون دادن اینکه ترسو نیستم …حاضر شدم یه شب تا وسط سرد خونه بیمارستان دوره انترنیم
برم ……ولی حالا می فهمم ..همش ادا بوده ..همش برای حفظ غروری بود که نمی خواستم جلوی
دیگران از بینش ببرم و خردش کنم
..حتی اونقدر محکم نیستم که بتونم خودمو محکم نگه دارم و فردا بیام بیمارستان …چون مطمئنم با
دیدن سرد خونه و بخش …به گریه می افتم …و طاقتمو از کف دست می دم
بغض مانع از ادامه حرفام شد
-می خوای بری سر خاکش ؟
بدون فکر سرم رو تند تکون دادم
-نه نه …نه می تونم ..نه می خوام که برم …بهتره اصلا اونورا نرم …خودمو می شناسم …تحمل اون
لحظه ای که برم سرخاکشو ندارم
بهتره زودتر برگردم به زندگی عادیم ..سخته … ولی می دونم شدنیه
نمی تونم بگم دقیقا اون لحظه در حضور موحد چه حسی داشتم ..حسی که یه لحظه قلبش می
تمایل داشت بره سر خاک یوسف ..و دوباره همون حس می میل داشت با فرار از واقعیت ..خودش رو برای
ادامه زندگی گول بزنه
موحد نفسش رو بیرون داد و اظهار کرد :
-فرار از واقعیت برای یه مدت کوتاه خوبه ..بعد از اون میشه خوره …خوره ای که باید هر روزگار منتظرش
باشی …تا ازارت بده …ازارت بده و تو رو از درون خرد کنه …
به لیوانی که کف دستشو دورش حلقه کرده بود خیره شدم ..قلبم می تمایل داشت با یکی درد و قلب کنم ..به
شدت بهش احتیاج داشتم …قلبم داشت از سنگینی بغض و بی همزبونی می ترکید
کف دستی به پیشونی کشیدم و چند قطره اشکی که زیر دیدهم رو خیس کرده بودن … با سر انگشتام
پاک کردم و بدون خیره شدن به موحد اظهار کردم :
-از اولم مخالف بودم که صیغه کنیم ..ولی اون اصرار داشت …بعدا فهمیدم چرا این همه اصرار می کرد
…خوب اولش می تمایل داشتم قبول نکنم ..ولی بعد …
به یاد اون روزگار و زنی که به خاطر همسر مرده اش زجه می زد افتادم :
-با دیدن یه صحنه از مرگ ..فکر کردم فاصله خوشبختی و غم از هم خیلی کمه ..اونقدر کم که ارزش
نداره کسی رو که از دروه دانشجویی دوسش داشتم رو ازار بدم …واقعیتشم این بود که خیلی
دوستش داشتم …نمی تونستم خودمو گول بزنم
پس قبول کردم …ولی بعدش به شدت پشیمون شدم ..پدرم با اینکه زیاد تو کارام دخالت نمی کنه …با
اینکه ماه به ماه بهشون سر نمی زنم و اونم بهم سر نمی زنه .
اما اگه بفهمه همچین کاری رو کردم دیگه خونه که رام نمی ده هیچ …حتی تو صورتمم نگاه نمی کنه
…
یوسف تو تمام این سالها کسی بود که می میل داشتم ….وقتی که برگشت …خیلی شاد شدم
..سر از پا نمی شناختم …همش خیال می کردم که برگشتیم به اون دوران ..دوران خوش دانشجویی
..ولی چه خوش خیال بودم …دیگه هیچی مثل اون موقع ها نبود …یوسف هم عوض شده بود …بهم
ریخته شده بود..دیگه خودش نبود …یه چیزی ازارش می داد…
یه چیزی که نمی دونم چی بود …ولی اونقدر باهام راحت نشده بود که بتونه همه حرفاشو بهم
بزنه ..هنوز محرم اسراراش نبودم
حسرت و درد مرگش رو با بستن چشمهام و قورت دادن بغضم …توی قلبم ریختم و بیشتر درد کشیدم
و از تو سوختم و خاکستر شدم :
-برای مردن خیلی جوون بود ..خیلی …هنوزم باورم نمیشه ..فکرم نمی کنم که هیچ مدتی بتونم
فراموشش کنم …دکتر کلهر شاید باعث شد – ماهی رو فقط عذاب بکشم ..به خاطر کاری که نکرده
بودم ….کاری که همه بچه های بخش رو از من دور کرده بود …بهترین دوستامم ازم جدا شدن ..
ولی یوسف ..رسما بدبختم کرد..با حرف نزدنش …با روشن نبودن تکلیفش با خودش …با مرگش …کاری
کرد که حالا ..از خودمم بدم بیاد…بدم بیاد که چرا تو زندگیش بودم ..بدم بیاد که چرا بعد از چند سال
یهو اومد و یهو حرکت کرد …اصلا این رابطه برای چی بود؟هنوزم نمی فهمم ..همه چی بدجور بهم ریخته
اگه اون روز می حرکت کردم تو و همه می فهمیدن که من با یوسف چه نسبتی داشتم …برای هیچ کسی
اتفاق بدی نمی افتاد..حتی خود یوسف ..چراکه برای حفظ ابروشم که شده بود …همه …همه چی رو
همونجا مدفون می کردن و سر من اوار می شدن …
نگاهم به سان ادمهای شوک زده به وسط میز و ظرف سالاد بود :
-راست می گید ..یه عمر زحمت نکشیدم که بخوام به اسونی یه اب خوردن همه چیزمو از کف دست
بدم …من توی همه این سالها ….به تنهایی سختی کشیدم و خودمو عذاب دادم ..با همه چی
ساختم …با بی خوابگاهی ..با بی پولی …با تنهایی …با همه چی ؟
با سختی…. سالای اول دانشگاه این ور و اونور کار کردم و مخارجمو تامین می کردم که به خانواده
ام فشار نیاد ….نگاههای ه*ر*زه ادمایی که برای گراهی شدن یه فتوکپی ساده و این چیزا می اومدن توی
مغازه ای که با هزار بدبختی خودمو توش مشغول کرده بودمو تحمل می کردم و به خودم سختی
می دادم تا برسم به جایی که الان هستم …چه شامگاهایی که برای پرستاری از پیرزنای که توان جاده
حرکت کردن نداشتم به این اون رو انداختم تا برام کار جور کنن …
با یاد آوری اون روزگارا به خودم پوزخند زدم :
-کف دست اخرم … با کلی منت سرم …. کاری بهم می دادن که مجبور بودم لگن زیر مریضا و پیرزنا رو جا
به جا کنم …
اشکم در اومد …:
-اره پس نباید خط بکشم روی این همه سختی ….و خودمو تباه کنم ..من از اون بچه هایی نبودم که
از اول خانواده ام پولدار باشن که بی غم درس بخونم و تنها غصه ام بشه پاس کردن درسا..یا رفتن به
کدوم ارایشگاه که از بقیه همکلاسیام کم نیارم …و عقب نیفتم
به تلخی خندیدم :
-برای تولد یکی از بچه ها که دعوت می شدم غصه عالم می افتاد به جونم که حالا چی بگیرم
…سالای اول وحشتناک بود..هزینه کتابا..هزینه اجاره خونه …هزینه خورد و خوراکم ..می دونستم
اگه کمی به خانواده ام فشار بیارم از نظر هزینه مجبورم می کنن که برگردم …اخه پدرم در توانش
نبود…برادرم به اندازه کافی براشون خرج تراشی می کرد..من یکی دیگه نمی تونستم براشو ن هزینه
ای درست کنم
تازه داشت زندگیم جون می گراهی شد ..تازه داشتم احساس می کردم تمام تلاشام داره نتیجه می دن …
توی ازدواج اولم همه این سختیها رو تجربه کرده بودم ولی بازم برام درس عبرت نشد و حاضر شدم
بار دیگر قمار کنم … …آخه دوستش داشتم …حتما دیوونه بودم ..که تن به این کار دادم ….حتما
ولی وقتی با خودم فکر می کنم می بینم که برای یوسفم اونقدر عزیز نبودم که بخواد باهام راحت
باشه و حرفاشو بزنه ..چراکه اگه دوسم داشت …اگه مطمئن بود منم دوسش دارم …این همه پنهون
کاری نمی کرد ..پس دیگه سر خاکش نمی رم …چون فقط خودمو ازار می دم ..خودمو ذره ذره اب
می کنم …برای چیزی که دیگه نمی تونم بهش برسم
برای اینکه اشکم دوباره در نیاد سریع کف دستم رو به صورت و زیر بینیم کشیدم :
-از فردا سر کارم حاضر میشم …..خوبه که هیچ کس نمی دونه ..خوبه که فقط یه ادم مطمئنی مثل
شما همه چی رو می دونه …پس نگران هیچی نیستم ..زندگی هنوز ادامه داره …منم کلی ارزو دارم
که باید بهشون برسم
با چشمایی که توشون پر اشک بود سرم رو کشیده کردم و به موحد که متفکر بهم خیره شده بود خیره
شدم و اظهار کردم :
-ببخشید ..ولی احتیاج داشتم با یه نفر حرف بزنم …خیلی وقته با کسی حرف نزدم ..حتی یوسف …
که فکر می کردم از همه بهم نزدیکتر ..
هنوزم احساس می کنم یه چیزی از درونم داره سنگینی می کنه … یه چیزی تو گلوم چسبیده و ولم
نمی کنه …الان حس ادمایی رو دارم که می خوان سر به بیابون بذارن و فقط داد بزن و خودشونو
خالی کنن ..قلبم می خواد یه جوری خالی بشم ..یه جوری که دیگه به هیچ چیز دیگه ای فکر
نکنم …سبک بشم …راحت بشم ..یه راه نفس پیدا کنم …ولی نمیشه …
سرمو اروم تکون دادم و تکرار کردم :
-نمیشه
شونه هامو با دیدهایی پر خیس بالا دادم و سعی کردم با دیدن ظرف سوپ بخندم :
-دست پخت کوکب خانومتونم خیلی خوبه ..انقدر بهش ایراد نگیرید
سعی کرد لبخند بزنه
با دستای لرزون چنگالمو برداشتم …و با یه تصمیم انی …توی کباب کوبیده …توی دیس فرو بردم
فراموش کردنمو به طور جدی با این کار می میل داشتم شروع کنم …
می میل داشتم تمام خاطرات باهم بودنم با یوسف رو از بین ببرم …تکه اول کبابو با بغض و با همون
دیدهای خیس پایین دادم …چقدر سخت بود اون لحظه ها…
خیزه نگاهم می کرد که با همون بغض و اشک بهش خندیدم و گفتم :
-نترسید… دیوونه نشدم …
به خنده افتاد سرشو تکونی داد و نگاهشو از من گرفت و چنگالشو برداشت و همونطور که سالادشو
اینور اونور می کرد با تبسمی گفت :
-بلاخره این روزگارام تموم میشه
همونطور که نگاهش می کردم ..و اون نگاهش به سالاد بود بیان کردم :
-بله بلاخره یه روزگاری تموم میشه …و میشه فقط یه خاطره
سرشو که کشیده کرد و نگاه خیره ام رو روی خودش دید مکثی کرد و خواست چیزی بگه که سریع
لبهاشو بهم فشرد و نگاهشو ازم گراهی شد و اظهار کرد :
-صبح یکم زودتر بیدار شو…
حتی نذاشت بفهمم چی بیان کرد چراکه خودش ادامه داد:
-اول میری خونه ات یا م*س*تقیم میای بیمارستان ؟
هنوز تو فکر حرفی بودم که می خواست بزنه و نزده بود که پرسیدم :
-کیف وسایلم ؟
چنگالشو توی ظرف رها کرد و کف دستی به موهاش کشید و اظهار کرد :
-کیفتو که از بیمارستان اوردم …روپوش و لباساتم که کوکب خانوم داده خوشکشویی و ولیده
است ..حالا اگه کار خاصی داری که باید بری خونه …می تونیم صبح یکی دو ساعتی زودتر حرکت کنیم
که به بیمارستانم به موقع برسیم ..هوم ؟خوبه ؟
لحظه ای با خودم اندیشیدم که حرکت کردنم به خونه ای که هیچ کسی توش نیست …چقدر توی این روزگارا
می تونه عذاب آور باشه …:
-نه .. منم میام بیمارستان
…با نگاهی حاکی از رضایتش ..سری تکون داد و از سر میز بلند شد
می دونستم روزگار سختی در انتظارمه …روزگاری که شاید نتونم تحملش کنم …ولی داشتم خودمو به جلو
هل می دادم …که همه چیزو عادی جلوه بدم …و فراموش کنم تمام اتفاقایی که هر کدومشون به
تنهایی قادر بودن یه ادم رو از ریشه نابود کنن …
و شاید هم باز می میل داشتم به خودم و یا دیگران نشون بدم که هنوز ..توانایهامو دارم و می تونم با
هر اراده ای که می کنم کارامو پیش ببرم …اینطوریم بهتر بود..کار تنها چیزی بود که می تونست فکرم
رو از یوسف و زندگی گذشته ام دور دور کنه
فصل چهاردهم :
صبح روزگار بعد ..با اینکه می دونستم شاید بدترین روز زندگیم باشه …ولیده رفتن شدم …بیچاره کوکب
خانوم صبحونه مفصلی رو ولیده کرده بودم ..ولی حتی نتونستم ذره ای از خوراکی های روی میزو
بخورم …موحد هم که زنگ گوشیش لحظه ای قطع نمیشد…و مدام در حال حرف زدن بود و همینم
باعث شده بود متوجه صبحونه خوردن من نشه ..چون هنوز دو دقیقه سر میز نقرار گرفته برای حرفی
که نمی خواست بقیه بشنون به اتاق دیگه ای راهی شده بود و من رو با میز صبحونه تنها گذاشته بود …
وقتی مانتو و روپوش و تمام وسایلی که اون روز با خودم به بیمارستان برده بودم رو روی تخت دیدم
…لحظه ای شوک زده بهشون خیره شدم ..بری اینکه برام سوال شده بود چطور اون وسایل رو از توی
اتاق و در مقابل چشم بچه ها برام اورده بود..زیرا اتاق در طول شبانه روزگار حتی لحظه ای هم خالی
نمی شد و بچه ها ی هر شیفت به طور منظم می اومدن و می راهی شدن …
از اتاق که بیرون اومدم ..ولیده به انتظارم ایستاده بود..پالتو و کیفش رو توی کف دست گرفته بود و به
کوکب خانوم توصیه های لازم رو می کرد که به محض دیدنم ..صحبتش رو قطع کرد و به سمتم اومد و
اضافه کرد :
-بریم خیلی دیر شده
و خودش جلوتر از من به جاده افتاد..زن خدمتکار نگاهی بهم انداخت و من اروم و اهسته بدون اینکه
لبخندی برای تشکر از زحماتش بر لب داشته باشم ..تنها گفتم :
-خداحافظ
و به دنبال موحد که باز گوشیش زنگ خورده بود راه افتادم ..هر کی بود بد موی دماغش شده
بود…چون هر لحظه تن صوتش بالاتر می رفت و سعی می کرد جلوی من زیاد عصبانی نشه …از دو
پله جلوی ساختمون پایین راهی شدیم و اون همونطور در حال حرف زدن ..در سمتی که قرار بود من بنشینم
رو باز کرد و خودش برای گذاشتن وسایلش روی صندی عقب به سمت دیگه ای راهی شد و درو باز کرد
به حیاط بزرگ و پر دارو درخت اطرافم خیره شدم …معلوم بود اینجا خونه ای وسط تهران نیست …با
گذاشتن وسایلش روی صندلی عقب ..حرکت کرد و پشت فرمون جای گرفت و تماسش رو قطع کرد و کمی به
سمت من که هنوز محو تماشای حیاط بودم خم شد و گفت :
-فروزگارش مگه نمی خوای سوار شی ؟
تن و لحن صوتش دوباره برگشته بود به همون موحد ی که توی بیمارستان بود..اب دهنم رو قورت دادم
و به سمت ماشین رفتم و با ببخشیدی سوار شدم و در رو بستم
وقتی که قرار گرفتم برگشت و از صنقلبی عقب کیفم رو برداشت و اروم گذاشت روی پاهام و اظهار کرد :
-یه چک کن ببین همه چیزت توش هست ؟
با کشیدن زیپ کیف درشو باز کردم و نگاهی اجمالی به داخلش انداختم …با اینکه مطمئن نبودم ..ولی
با بی حالی فقط توشو نگاه کردم و گفتم :
– چیزی کم نشده
سری تکون داد و گفت :
-اخه یه روزگار کامل وسایلت توی بیمارستان موند …در واقع همون روزگاری که …
دیگه حرفش رو ادامه نداد که بیان کردم :
-وسایل مهمی توش نبود..
ماشامگاهین رو روشن کرد که نگاهم به پرده پشت پنجره افتاد که گوشه ای ازش توی دست دختر بود و
با اخم به ما نگاه می کرد ..موحد متوجه اش نبود که بهم بیان کرد :
-در مودر غیبتتم هر کسی ازت پرسید بگو برای چند روزگاری راهی شده بودی شهرستان ..توضیح زیادی بهشون
نده
کف دستامو روی کیف گذاشتم و با نگاهی به پرده و دختر فقط سر تکون دادم ..چند ثانیه بعد دختر پرده رو
رها کرد و حرکت کرد …و موحد به راه افتاد
تموم طول مسیر سکوت بود و حرفی نبود که بخواد این سکوت رو بشکنه …از تابلوهای تو مسیر تازه
متوجه شده بودم ..که منو برده بوده توی خونه اش …توی لواسان
نزدیکای بیمارستان بودیم که بلاخره به حرف اومد:
– این چند روزگار دکتر ملک کارتو انجام داده ..البته خودمم حواسم به مریضات بود …عملت با دکتر کاظمی
ساعت چنده ؟
برگشتم و نگاهش کردم …حواسش به رانندگیش بود
-ساعت :
میدون اصلی رو رد کرد ..فکر کردم که شاید بخواد منو نزدیک بیمارستان پیاده کنه ولی به مسیرش ادامه
داد…نگرانی وجودمو فرا گحرکت کرد ..اخه رو در رویی با محیط بیمارستانی که تک تک جاهاش یوسف رو
دیده بودم ..واقعا عذاب آور بود …که بلاخره درست رسیدم جلوی در ورودی بیمارستان …اب دهنمو
قورت دادم و کف دستامو که توی هم گره کرده بودم و بیشتر بهم فشار دادم …نگهبان با دیدن موحد ..از
جاش بلند شد و با احترام به موحد سلام کرد و زنجیرو پایین انداخت ..
موحد سری براش تکون داد و وارد محوطه بیمارستان شد و به سمت پارکینگ به راه افتاد ..نمی دونم
چرا قلبم نمی تمایل داشت کسی منو با موحد ببینه ..از بس که برام حرف در اورده بودن ..می ترسیدم با
دیده شدن توی ماشین موحد بازم چیزی بهم بچسبونم
ماشینو که متوقف کرد برای فرار از موقعیتی که توش بودم سریع گفتم :
-شما مگه امروز یه بیمارستان دیگه
خم شد و از داشبورد یه کیف کوچیک چرمی برداشت و اظهار کرد :
-الان اینجا کار دارم …
کف دستی به لبه مقنعه ام کشیدم که دکتر کاظمی هم با ماشینش از مسیر رسید..مجبور بودم با پیاده
شدن موحد منم پیاده شم …دکتر کاظمی که اول موحد پیاده شده بود رو دیده بود تمایل داشت به
سمتش بره که منم پیاده شدم ..یه لحظه نگاهی بهم انداخت و من سریع بهش سلام کردم …اروم
جوابم رو داد که موحد با همون لحن خونسردش با تبسم اضافه کرد :
-توی مسیر دیدم دکتر فروزش دارن پیاده میان ..اظهار کردم برسونمشون ..خوب دیگه چه خبر دکتر ؟
نفس اسوده ای کشیدم چراکه وقتی کاظمی دید موحد به خیالشم نیست …دیگه روم زوم نکرد و من
با تشکری از موحد و خداحافظی از دوتاشون به سمت ساختمون به جاده افتادم ..تا بهانه ای کف دست
کسی نداده باشم
هرچند نگاه اخر موحد نشون می داد که ازم می تمایل داشت بمونم …دلیلشم خوب می دونستم ..فاصله
پارکینگ تا ساختمون اصلی مسافت زیادی داشت ….البته نه اونقدر که ادم خسته بشه …فقط توی
این مسیر سرد خونه هم بود که باید از جلوی در اصلیش می گذشتم …
می میل داشتم محکم باشم و اصلا به در سرد خونه نگاه نکنم …ولی با هر قدم که بهش نزدیک تر می
شدم ..تمام اون روزگار و اتفاقاتش داشتن جلو روم جون می گحرکت کردن ..صدای فریاد مادرش ..گریه های
من ..دور کردنای موحد..زیراه ام لرزید ..قدمهامو شتاب‌زده کردم و فقط به زمین دیده دوختم …حرارت بدنم
داشت بالا می حرکت کرد …چهره یوسف چنان واضح جلو نگاهام نقش بست که لحظه ای ناتمایل داشته
سرجام ایستادم و دیدهامو بستم ..و سعی کردم که یه نفس عمیق بکشم که باآوای موحد لبهام
از ترس از هم باز موند و به سمتش چرخیدم
با دلواپسی نگاهی به صورت رنگ پریده ام انداخت و بهم نزدیک شد و گفت :
-رسوندنت به بیمارستان ..به نظرت کار غیر اخلاقیه ؟
متلکشو کامل گحرکت کردم … کیفمو توی دستم جا به جا کردم و به زمین خیره شدم ..نمی تونستم چیزی
بگم …
که بیان کرد :
-ساعت نه ..عجله کن …نیم ساعت دیگه عملت شروع میشه
و خودش به جاده افتاد..منم هم در کنارش بی حرف ..با نگاه گذرایی به در سرد خونه به جاده افتادم …
زیر چشمی نگاهی به نیم رخش انداختم و مجدداً به زمین خیره شدم ..می دونستم فقط داره به
خاطر من میاد بیمارستان …زیرا اون باید می راهی شد یه بیمارستان دیگه که گفتم :
-شما دارید به خاطر من میاید بخش ؟
بدون خیره شدن به من ..ریلکس سرشو تکون داد
نزدیک بود خنده ام بگیر برای همین با لبخندی که بیشتر عصبی بود اظهار کردم :
-مضطرب نباشید ..کاری کف دست خودم و مریضا نمی دم ؟
خنده اش گراهی شد و اروم گوشه لبشو گاز گرفت و اضافه کرد :
-مطمئنم کار دست مریضا نمی دی ..ولی کف دست خودت چرا ..
خنده ام گحرکت کرد و با ناباوری سرمو به چپ و راست حرکت دادم و چیزی نگفتم …وارد اسانسور که
شدیم پشت سرمون ..اتنا ..با قدمهای بلند خودش و به در اسانسور رسوند و سریع داخل شد و با
ترس به موحد سلام کرد و به من نزدیک تر شد.. هر دومون رو به روی موحد ایستاده بودیم
موحد فقط براش سر تکون داد و به شماره های بالای در خیره شد .. ولی همین که اتنا بهم چسبید که
چیزی بگه … موحد خیره به شمار ه ها …با لحن سرزنش کننده ای به اتنا بیان کرد :
-دکتر یعقوبی ..برای چی دیروزگار بخش انژیو نیومدی ؟
رنگ از صورت اتنا پرید و موحد بهش خیره شد و اضافه کرد :
-خوب برای خودت خوش می گذرونی …مگه اینجا اداره است که کارتو به این اون می دی ؟
اتنا که چیزی به در اومدن اشکش نمونده بود گفت :
-بخدا مجبور شدم دکتر یه کاری برام پیش اومد که
موحد آواشو کمی بالا تر برد و اظهار کرد :
-این کاریا شما همیشه داره پیش میاد ..کی قرار تموم بشن خدا می دونه
اتنا با سرا فکندگی و خجالت سرشو پایین انداخت و موحد رو به من اظهار کرد :
-بیمار جدیدی که به بخش اوردن زیاد حالش خوب نیست ..تا دیروزگار دکتر یعقوبی مسئولش بود..از
امروز اون بیمار شماست ..الان می خوام بهش سر بزنم ..لباستو عوض کردی ..سریع بیا اونجا ..تا
همه پرونده اشو بینی و هم وضعیتشو …زیاد طول نمیکشه
اتنا که معلوم بود می خواد یه روزگاری تلافی این همه برخوردای بد موحدو در بیاره همونطور سر به زیر
یه چیزایی زیر لب برای خودش می بیان کرد
در اسانسور که باز شد ..منو اتنا اول وایستادم که موحد خارج بشه با خروجش از اسانسور …اتنا با
غیض گفت :
-یه روزی تلافی این کارشو سرش در میارم ..
اصلا دلم نمی خواست هم صحبتش بشم ..برای همین زودتر از اتنا از اسانسور خارج شدم و به
سمت رست رفتم که با دیدن صنم که پشت استیشن ایستاده بود ..موجی از انزجار از هومن به
سمتم رونه شد..چراکه می دونستم هومن از یوسف خوشش نمیاد و باید الان از مرگش کلی
شاد باشه …
نگاه خیره صنم روم بود …که به سمت رست راهی شدم … اتنا از پشت سر بهم نزدیک شد و گفت :
-دو سه روز که نبودی ..حالام که برگشتی ادبتم فراموش کردی ؟
چرا این دختر انقدر موی دماغ بود ؟اصلا کی بهش اجازه داده بود که با من هم صحبت بشه ؟
وارد اتاق که شدم چند نفر از بچه ها با دیدنم تبسم زدن که الهه گفت :
-کجایی تو بابا؟…. یهویی غیبت زد ..همه بیان کردیم چی شده
سعی کردم تبسم بزنم :
-مجبور شدم برم شهرستان …
فرزانه حالت بانمکی به خودش گحرکت کرد و اظهار کرد :
-چه بی مقدمه …
-خوب دیگه مجبوری بود
سارا خودشو روی مبل رها کرد و اظهار کرد :
-حالا اینا رو ول کن ..همه داریم فکر می کنیم تو چطوری از موحد مرخصی گرفتی بلا ..که راحت
موافقت کرده
بهشون خیره شدم فرزانه با حالتی از ناباوری گفت :
-دیوونه شده ..رسما داره از همه امون بیگاری میکشه ..همه امون بدون استثنا از روزی که دکتر
سلحشور فوت کرده یه شیفت شامگاه داشتیم …به هر کی که می رسه می خواد حالشوو بگیره
اتنا دمغ بهشون نزدیک شد و بیان کرد :
-حال منم همین الان گراهی شد ..مرده شور خودشو و قیافش ..من موندم چرا اون دکتر سلحشور باید می
مرد …یکی باید مثل این می مرد که همه یه نفس راحت می کشیدیم
اونا برای خودشون می اظهار کردن ..و من هر لحظه بهم ریخته تر می شدم …چقدر ادما بی فکرن …چقدر
راحت دارن درباره مرگ یوسف حرف می زنن ..احساسشون ..گریه هاشون فقط برای همون یه روز
بود…ادمای بی فکر ..روپوشمو تنم کردم ..بهشون اصلا توجهی نداشتم که الهه به سمتم اومد و
اضافه کرد :
-تو خوبی آوا ؟
چه سوال خوبی ؟بلاخره یکی ازم پرسید..حالا واقعا خوب بودم ؟..معلومه که نه ..بد بودم بد …چرا باید
امروزگار می اومدم بیمارستان ..در کمدمو بستم و گوشیمو دور گردنم انداختم و اضافه کردم :
-ببخشید بچه ها الا ن باید برم سر مریض جدید
اتنا با عصبانیت خودشو انداخت روی مبل و اظهار کرد :
-بیمار منم داد به اوا ..الانم که کف دستور داده این بدبخت از مسیر نرسیده بره بالای سر مریض
حوصله اشونو نداشتم …برای همین اضافه کردم :
-ببخشید بچه ها بعدا می بینمتون
و از اتاق خارج شدم …که اتنا از پشت سر بلند بیان کرد :
-اتاق رو به روی استیشنه ….بدو تا اون روانی نخوردت
..با تاسف سرمو تکون دادم و به سمت اتاق به جاده افتادم که هومن از یکی از اتاقا خارج شد و با دیدنم
شوک زده سر جاش ایستاد
دلم می تمایل داشت خفه اش می کردم …اصلا همه اونایی که با یوسف مشکل داشتنو می میل داشتم
نابود کنم …ولی نمی شد …نادیده اش گراهی شدم ..حتی بهش یه نگاهم ننداختم و وارد اتاقی شدم که
موحد قبل تر از من توش بالا سر مریض ایستاده بود .
هومن به در اتاق نزدیک شد و خیره نگاهم کرد که موحد با دیدنم اظهار کرد :
-این پرونده اشه ..وضعیتش الان خیلی خوبه …فقط باید مرتب بهش سر بزنی …چون هر نیم ساعت
وضعیتش تغییر می کنه ..داروها نوشته شده ..هر بار داروهاشو چک کن …الانم وضعیتشو چک کن
ببینه چطوریه
سری تکون دادم و گوشیمو از دور گردنم در اوردم ..هومن هنوز بهم خیره بود..می دونستم داره به
رنگ و روم با ناباوری نگاه می کنه …یکم نحیف تر شده بودم ..رنگ صورتم چون .. ارایش نداشتم حسابی
پریده بود..می دونست مرگ یوسف زمینم زده ..ولی باورش نمی شد که از زمین قد بلند شدم و اومده
باشم بیمارستان
حواسم به همه چیز بیمار بود ..حتی وقتی ضربان دلش برام طبیعی نبود واز موحد میل داشتم که اونم
گوش کنه ..وقتی که موحد به سمتم اومد و گوشی رو ازم گراهی شد ..بازم هومن بهم نگاه می کرد
…موحد اروم همونطور که آوای قلبشو گوش می کرد و سوالایی از مریض می کرد..نکته هایی رو
هم بهم می اضافه کرد ..
سرمو که کشیده کردم سودابه رو دیدم که کمی دورتر داره به هومن و من و موحد نگاه می کنه ..بهم
تبسم زد ..جلوی موحد نمی تونستم تبسمی در جواب تبسمش بزنم
کارمون که تموم شد موحد همونطور که گوشیم دستش بود پرونده بیمارو برداشت و گفت :
-یه ربع دیگه عملت شروع میشه … .بعد از عمل .بازم بهش سر بزن .
هومن به محض راهی شدنمون به سمت در… خودشو به اون جاده زد و وارد اتاق شد و به موحد گفت :
-میشه به بیمار توی CCU هم یه سری بزنید ..وضعش خوبه ..اما
موحد که خبره تر از این حرفا بود با پوزخندی بیان کرد :
– از اون موقع تا حالا برای گفتن همین دم در وایستاده بودی ؟
رنگ از صورت هومن پرید و اظهار کرد :
-نتمایل داشتم موقع معاینه بیمار مزاحم بشم دکتر
ابروهای موحد بالا حرکت کرد و با تمسخر در حالی که به سمت در می رفت گفت :
-چه با فکر
نفسم رو بیرون دادم که هومن بهم نزدیک شد و تمایل داشت چیزی بگه که موحد نرسیده به در به

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بچه مثبت

مشاهده و دانلود ←