رمان طلایه

رمان طلایه پارت ۶

می میل داشتم بگویم خودم باعث بدبختی خودم نمی شدم که حرفم را خوردم.مریم که می خندید اظهار کرد:
-پس بابا این مولین بیچاره ی من،که قربونش بشم الهی،خیلی روشنفکره من نمی دونستم.
شیدا اضافه کرد:
-مریم،جون همون مادرت پنج دقیقه مزه نریز ببینم چی کار باید کرد ناسلامتی چند روزگار دیگه مراسم نامزدی شوهر عزیز این دوست خوش خیالته.
مریم که بی توجه به حرف های شیدا یک گز دیگر را باز می کرد بیان کرد:
-حالا تو هم انگار می خواد فیثاغورث حل کنه،به نظر من که این اردوان،پسرخوبیه حالا مغروره و این حرف ها،جامعه زیادی پرروش کرده طرف مغرور شده تازه این خانم نکرده یه بار خودش رو بهش نشون بده شاید طرف از غرور که چیه از شخصیت هم بیفته جلوش تا زانو خم بشه اگر اون مغرور بوده تو که مغرورتری،تازه اش هم شاید بیچاره تا الان تو فکر ازدواج نبوده مادرش زوری زنش داده بدش اومده.چه می دونم اینم که خودش رو می گه قایم کرده اون هم ماشالله سلیقه اش رو دیدی اندیشیده زن تهرونی باب میلشه ولی من مطمئن هستم که امشامگاه اون قدر از طلایه خوشش اومده بود که نمی خواست دیده برداره،اصلا من می گم نکنه طلایه!تو رو شناخته باشه.آخه مگه می شه دو نفر ازدواج کنن یه نگاه هم همدیگر رو ندیده باشن. گفتم:
-نشناخته مطمئن هستم والا می اومد خونه اش.
شیدا متفکرانه اظهار کرد:
-طلایه ببینم،تو واقعا راست می گی از اردوان چون غرورت رو له کرده و خیلی از خود متشکر تشریف داره بدت می یاد؟!
من که نمی توانستم دروغ بگویم ولی راستش هم اگر می اظهار کردم سوال برانگیز می شد اضافه کردم:
-دیگه برام مهم نیست اون که نامزد داره انگار خودتون هم دعوت شدید ها؟
شیدا که اخم می کرد گفت:
-خوش به غیرتت من به جای تو بودم همین فردا یه دک و پز و ریخت و قیافه ی حسابی برای خودم درست می کردم و می حرکت کردم اردوان رو می کشیدم کنار و می اظهار کردم جناب،بنده همسرت هستم.
مریم بلند زد زیر خنده و گفت:
-دمت گرم زدی تو خال،من هم دقیقا همین نظر رو دارم مطمئن باش اگه اردوان بفهمه چنین هلویی،با این چشم های افسونگر که امشامگاه درسته داشت می خورد و قورتش می داد زن خودشه از شادی،غرور که چیه خودش رو هم جلوت می کشت.
من که در میهمانی خودم هم به این موضوع اندیشیده بودم ولی حالا احساس می کردم موضوع به این سادگی ها نیست اضافه کردم:
-پاشید بخوابید بابا سپیده زد،در ضمن من دوست ندارم زندگی دو نفر رو بهم بزنم.
شیدا که اخم می کرد اظهار کرد:
-بدبخت مثل این که اونا دارن زندگی تو رو بهم می زنن.
مریم تا خواست نظری بدهد بیان کردم:
-تو رو خدا بچه ها براتون جا می ندازم؛فعلا بخوابید بعدا در موردش یه فکری می کنیم.
مریم که خمیازه می کشید گفت:
-ما رو ببین قلبمون به حال کی سوخته فکر کنم خانم الان تو فکر اینه برای مراسم نامزدی شوهر جونش چی بپوشه،چی دیده روشنی ببره.
در حالی که بار دیگر غم به دلم نشسته بود و احساس می کردم چراکه آن ها همه ی جریان را نمی دانند مشکل را هم نمی توانند حل کنند.گفتم:
-نه،من که به اون مهمونی نمی رم راستش وقتی نبینم راحت تر هستم امشامگاه هم چراکه دیدمشون حالم مندل شد. شیدا که به سمت دستشویی می رفت گفت:
-خاک بر سرت می خوای میدون رو خالی کنی.
مریم پشت شیشه تراس را خیره شد و بیان کرد:
-از اینجا چقدر سپیده صبح دلنشینه.
و در حالی که به سمتم برمی گشت اظهار کرد:
-ولی می دونی طلایه من که می گم اصلا نامزدی در کار نیست همون جشن تولد باریک‌اندام مردنیه،منتهی آنقدر امشامگاه از دیدن تو حرصش گحرکت کرده بود،میل داشت بگه ما داریم نامزد می شیم.ولی طلایه می بینی تو رو خدا راست می گن وقتی صیغه عقد خونده بشه ناخودآگاه علاقه به وجود می یاد ببین اردوان بدون این که تو رو دیده باشه امشامگاه نگاهش به تو متفاوت بود.
شیدا که با کف دست های خیس بیرون رسیده بود.اضافه کرد:
-من هم نظرم همینه من می گم هممون باید بریم جشن ته و توی ماجرا رو دربیاریم والا همین خودت تو نادونی می مونی و از فضولی هم دق می کنی.
-باشه،اگر خودتون از فضولی دق می کنین باشه،می ریم ولی اگر بخواین اونجا سوتی بدین،من می دونم با شماها!
مریم در حالی که کوسن روی مبل را پرت می کرد بیان کرد:
-آخ جون طلایه!یه شب نامزدی برای این دختره و شوهر جونت درست کنم حالشو ببرن.
-ولی قرار شد حرکت کردار مشکوکی نکنیدها! و الا من نمیام.
شیدا که می خندید بیان کرد:
-تو بسپر به ما،خیالت راحت.
با این که قلبشوره عجیبی در وجودم بود برایشان رختخواب انداختم و در حالی که سه تایی نماز صبحمون را می خواندیم و انگار دعای اصل کاری آن ها من بودم و مشکل عجیبم،روزگار متفاوت و خاصی را پشت سر گذاشته بودیم و به قول مریم چیزهای جورواجور دیده و شنیده بودیم و روی دیگر زندگی خودش را به ما نشان داده بود،همین که شاخ درنیاورده بودند جای شکرش باقی بود و باز هم به قول مریم اگر این موضوع عجیب و غریب را نمی اظهار کردم تا صبح فقط غیبت خانم بزرگ و زندگی نهال و کوروش را می کردیم.با همین افکار به رختخواب رفتیم و هر سه هنوز سرمان به بالش نرسیده خوابمان برد.
کلاس ها دیگر تعطیل شده بود از شب چهارشنبه سوری چندبار مریم و شیدا پیشم آمده بودند و با هم حرکت کرده بودیم بیرون و هول و هوش صحبتمون هم فقط در مورد اردوان بود پیشنهادات و نقشه های اون ها که به نظر من هیچ کدام منطقی نبود ولی به اصرار آن ها یک لباس شامگاه خیلی خاص شیری رنگ زیبا که تمام پارچه ی سنگینش نگین های همان رنگ را داشت و به شکل فوق العاده ای نگاه گیر بود خریدیم و البته آدرس آن مزون را شیدا از یکی از دوست های مادرش که می اضافه کرد همیشه بهترین لباس های هر مجلسی را می پوشد گحرکت کرده بود و با این که به قول شیدا پاتک سنگینی به حساب و پول های اردوان جون زدیم و به قول مریم خرج یک سال زندگیشو تو شهر غربت بابت لباس دادیم ولی از خریدمون خیلی راضی بودیم و مریم به خنده می گفت:
-تو باید از عروس خانم مجلس بیشتر بدرخشی آخه نامزدی هووی عزیزته.
من هم که واقعا از پایان ماجرا می ترسیدم،حسابی قلبهره گرفته بودم و فقط افسارم را به دست آن دو شیطون سپرده بودم. مخصوصا که مریم به خاطر این جشن قید رفتن به شهرش را هم زده بود و به مادرش بیان کرد به خاطر مراسم نامزدی یکی از دوستانم هفته ی دوم عید به دیدنتون می ایم.
با این که امسال بیشتر از هر سال درعمرم خرید کرده بودم ولی انگار شور و حال سال های قبل را نداشتم تک و تنها کنار هفت سین نشسته بودم و نمی دانم پرنده ی خیالم به کجاها که کشیده نمی شد.این که اردوان الان پیش گلاره باشد بغض بزرگی را هدیه ی گلویم کرده بود.یک ساعت به سال تحویل مانده بود از سبزی پلو ماهی که برای خودم درست کرده بودم برای اردوان هم یک دیس با کلی مخلفات از نارنج و هویج و همه چیز،توی فر پایین گذاشته بودم و روی یخچال هم نوشته بودم”سال نو پیشاپیش مبارک باد” و این که غذاشو بردارد ولی او که اصلا نیامده بود.حتما سال تحویل می خواست پیش گلاره باشد.آن هم این وقت شب که شاید یک عده خواب را به کنار هفت سین جای گرفتن ترجیح می دادند،مثل همین مریم خودمون که گفت:
-از صبح آن قدر دویدم تا بساط هفت سین کل خوابگاه رو آماده کنم خسته هستم و می خوابم.
داشتم فکر می کردم پس چرا آن قدر دویده و همه چیز را حاضر کرده،آن وقت خودش خوابیده انگار بعضی از مردم فکر می کنند فقط باید هفت سین را خرید ولی بقیه رسم و رسومات عید را زیر پا گذاشت.
همه ی خانه را به قول معروف خونه تکانی کرده بودم،حتی طبقه ی پایین را آن هم کف دست تنها،پایین هم به قدری بزرگ بود که از صبح زود تا دیروقت مشغول بودم.بالا هم زیاد کاری نداشت چون هر روزگار تمیز می کردم فقط پرده ها را شسته بودم ولی برای کی!در این مدت حتی پدر و مادرم هم یک بار نیامده بودند،هرچند بیچاره ها کجا روی خوش دیده بودند که بیایند از شب عروسی به بعد دولید عزیزشان را ندیده بودند،هرچند توی تلویزیون زیاد می دیدند نمی دانم چرا با یاد آقا جون و مولینم اشک هایم بی اختیار سرازیر شد.هیچ وقت آن موقع ها که بچه بودم فکر نمی کردم روزگاری مجبور باشم تا این اندازه ازشون فاصله بگیرم ولی خب سرنوشت این گونه بود همان طور که همه فکر می کردند با این سر و شکلی که من دارم چه شوهری می خواهد نصیبم شود.
حالا شامگاه عید است،همه پیش همسرانشان هسسریع ولی من تک و تنها جای گرفتم و زانوی غم بغل گرفتم با این که تلویزیون برنامه های طنز گذاشته بود ولی اصلا حواسم نبود و داشتم فکر می کردم کل روزگارهای تعطیل عید توی خانه تنها چه کار کنم.شیدا اصرار داشت به همجادهشان بروم شمال،نهال هم چند بار تماس گرفه بود که بعد از جشن همجادهشان بروم ویلای کرجشان که در منطقه ی خوش آب و هوای چالوس بود ولی اظهار کرده بودم به احتمال زیاد می خواهم به اصفهان بروم.هر سه از آن روزگاری که موقعیت خیلی بالای خانوادگی نهال را دیده بودیم کمی باهاش معذب شده بودیم ولی متوجه توجه های بیش از حد نهال با این که نمی دیدمش بودم.
در همین افکار بودم که متوجه به هم خوردن در پایین شدم،عاشق شدم قلبم را بزنم به دریا و بروم پایین و به اردوان خوش امد بگویم و بهش بگویم شامگاه عید باید کنار همسرش باشد از آن روز که در میهمانی نهال و کوروش فهمیده بودم از من بدش نیامده،حال و هوایم عوض شده بود،مخصوصا که مریم و شیدا هم سر به سرم می گذاشتند و مرتب توی گوشم می خواندند که اردوان حق توست و باید زرنگ باشی شوهرت را از دستت درنیاورند اینقدر این حرف ها را در این چند روزگاره تکرار کرده بودند که انگار اردوان را حق مسلم خود می اطلاع داشتم هر چند که دست آخر بیخیال می شدم ولی وقتی فکر می کردم اردوان بخواهد ازدواج کند و گلاره بهش گیر بدهد که زنت را طلاق بده،چه کار باید کرد،مخصوصا حالا اگر گلاره منو بالا می دید و می فهمید من زن اردوان هستم.خیلی شاکی می شد از او که دیگر نمی توانستم خودم را پنهان کنم.تازه می فهمیدم تا همین جا هم چقدر بچگانه فکر کردم معلوم نبود وقتی عذرم را بخواهند چیکار باید بکنم؟قبلا فقط همین که از بی آبرویی نجات پیدا کرده بودم برایم کافی بود ولی حالا درسم خیلی برایم مهم شده بود یعنی واقعا شیدا چشمهایم را باز کرده بود.چقدر شیدا منطقی و آینده نگر بود.صحبت هایی که در این چند روزگار کرده بود بدجوری ذهنم را مشغول کرده و مرا از زن گحرکت کردن اردوان می ترساند هرچند که اردوان آن روزگار توی آشپزخانه گفته بود فعلا نمی تواند چنین تصمیمی بگیرد ولی خب اگر گلاره بهش گیر می داد،صد در صد مجبور بود گوش بدهد ولی نمی دانم چرا همش به خودم امید می دادم آن جشن فقط یک جشن تولکف دست و اردوان حداقل از خانواده اش جرات چنین کاری را ندارد یعنی اگر به گوش آقاجونم برسد چی؟اینها موضوعاتی بودند که شیدا مرا مجبور کرده بود بهش فکر کنم و موضوع را جدی بگیرم انگار تا الان هم خیلی بیخیال بودم خب من یک دختری بودم که تا قبل از این دست چپ و راستم را نمی شناختم ماشالله به لطف مولینم اینها آنقدر همیشه وابسته به آنها بودم که تا سر خیابان هم تنها نمی حرکت کردم برای همین مثل شیدا و خیلی دخترهای زرنگ دیگر،خوب بلد نبودم همه چیز را تا ته اش بفهمم و به قول خودش ختم همه چیز باشم.
مثلا همین گلاره نمی دانم چطور دختری بود با اون سر و شکل یعنی قبلا اصلا ازدواج نکرده بود؟پس چطور خانواده اش بهش اجازه می دادند اون شکلی بگردد و یا اصلا تا آن وقت شامگاه یا تا صبح بیرون خونه باشد والله من که خیر سرم شوهر کرده بودم روم نمی شد جلوی اقاجونم هر شکلی خودم را درست کنم.چقدر بین ما فرق بود و شاید همین فرق ها بود که اردوان بین من و او گلاره را انتخاب کرده بود.
در همین افکار بودم که متوجه آسانسور شدم که با صوتیی پایین راهی شد قلبم به شدت می زد،نمی دانم چرا مثل همیشه نبودم که سریع از جایم می پریدم تا چادرم را بردارم انگار دوست داشتم او مرا ببیند ولی وقتی اسانسور را باز کردم درست حدس زده بودم نوشته بود”به خاطر غذا و سفره ی هفت سین ممنون،عید شما هم مبارک”لحظه ای نگاههایم را بستم و انگار شی با ارزش بهم رسیده برگه کاغذ را بوییدم انگار کف دست خطش بهم آهستهش می داد.کنار هفت سینم راهی شدم،شمع ها را روشن کردم.برای اردوان مثل همان را چیده بودم،دقایقی بیشتر تا سال تحویل نمانده بود از این که مطمئن شده بودم اردوان تنهاست حسابی خرسند بودم،آخه تا قبل از این که جواب یادداشتم را بدهد حس موذی در سرم می چرخید که امکان دارد گلاره پایین باشد ولی حالا مطمئن بودم که نیست،با شخصیتی که گلاره داشت محال بود اردوان از شام تشکر کند و سال نو را هم تبریک بگوید با اندیشیدن به این که وقتی گلاره همسرش بشود حرکت کردارش چگونه می شود ته دلم خالی شد ولی الان دیگر وقت فکر کردن به چیزهای خوب بود،پس در حالی که سوره ی یس را باز می کردم آخرین دقایق سال را به پایان رساندم.
روز سوم عید بود.نهال کلی اصرار داشت که به همجاده آنها به جشن برویم ولی شیدا می اظهار کرد:
-اگر با کوروش وارد مهمونی نشیم از لحاظ سیاسی بهتره.
من هم که اختیارم کف دست شیدا بود،موافقت کردم.پس به هر شکلی بود خودش آدرس محل میهمانی که منزل گلاره بود را گحرکت کرده و نهال و کوروش را هم به قول خودش یک جوری پیچونده بود.حاضر بودیم،ارایش زیبایی کرده بودم به قدری صورتم را دلنشین تر کرده بود که حسابی رضایت داشتم مخصوصا موهایی را که لخت و بلند به دورم رها کرده بودم و سیاهی آن در تضاد رنگ لباسم آنقدر به دیده می رسید که مریم مدام چیزهایی می خواند و به من فوت می کرد و قد بلند بلند می اضافه کرد امشب می خواهیم چشم در بیاوریم، حالا دیدهت نکنند! شیدا هم که می خندید گفت:
-خودم کورشون می کنم.
آنقدر که انها شور و حال داششتاب‌زده که برای خوشحالی کافی بود ولی من که سرتاپایم را استرس گحرکت کرده بود سعی می کردم بروزگار ندهم،یعنی واقعیت اینه که اگر به خودم بود از همانجا بر می گشتم و اصلا نمی حرکت کردم ولی الان دیگر وضع فرق می کرد و بیشتر از من،مریم و شیدا مشتاق رفتن بودند از این که بچه های دانشگاه نبودند و فقط ما دعوت داشتیم،هرچند که ماها یک جورایی نیم بند دعوت بودیم ولی به قول شیدا اگر ماجرای من لو نرفته بود اصلا به مهمانی انها پا نمی گذاشتیم هر چند که حالا قرار بود با کله برویم به قول مریم قیافه ی گلاره دیدنی بود چراکه با یک دعوت خشک و خالی باید ما رو توی جشنش تحمل می کرد. خلاصه در حالی که شال کار شده ی شیری رنگم را که مخصوص لباسم خریده بودم که به قول مریم حسابی شامگاهیه تور عروس ها شده بود و خیلی بهم می آمد بر سر انداختم.سوار ماشین شیدا شدیم و به آدرس مورد نظر راهی شدیم.
این بار مثل دفعه ی قبل شیدا اصرار نداشت زود بریم بلکه خیلی هم دیر راه افتادیم تقریبا ساعت نه بود که رسیدیم.شیدا کف دست گل خیلی زیبایی سر مسیر گرفته بود و به قول مریم به خاطر این که به گلاره بفهمانیم این جشن فقط مناسبتش تولد اونه،نه نامزدیش،با بدجنسی روی هدیه مون که خرس پشمالو و یک عطر به قول شیدا مرد گریز بود نوشتیم”گلاره،تولدت مبارک امیدواریم پیر بشی.”مریم که می خندید گفت:
-دوست دارم یه نامه توش بذارم،شوهر طلایه رو پس بده.!
شیدا هم اضافه کرد:
-من هم بنویسم شوهرکردن زوری نمی شه،پاتو بکش کنار والا من می مونم و تو و یک نانچیکو که بخوره تو اون دماغ بریده ات.
من که بی اختیار از قلبشوره،از درون می لرزیدم در حالی که می خندیدم گفتم:
-تا پشیمون نشدم بیایین بریم تو.
داشت حالم از استرس بهم می خورد که مریم رو به رویم ایستاد و اضافه کرد:
-چند تا صلوات بفرست،چند تا هم نفس عمیق بکش و این رو هم بدون که تو زیباترین دختر امشامگاهی،پس با خیال راحت دست منو بگیر. در حالی که دستش را حلقه می کرد کف دستم را به دور آن پیچیدم و سپس بیان کرد:
-سینه صاف،حالا حرکت.
شیدا هم که می خندید در حالی که گل و کادو را در کف دست داشت از حیاط بزرگ و پر درخت که نشان می داد صاحبش از وضع مالی خوبی برخوردار است گذشتیم.این بار انگار همه ی میهمان ها وارد شده بودند.سالن حسابی شلوغ بود و حتی هیچ کس متوجه ورود ما نشده بود که نگاهم در نگاهش گره خورد و انگار که انتظار ورود ما را می کشید،لبخند محوی روی لب هایش نقش بست.چه تیپی زده بود،چقدر کت و شلواری که پوشیده بود بهش می رسید موهاشو چقدر زیبا درست کرده بود.وای که چقدر دوستش داشتم دیگر کاملا عاشقش شده بودم و انگار تمام سعی ام برای فراموش کردن او بی فایده بود.مریم که کف دستم را می کشید اهسته اضافه کرد:
-خشکت زده!نهال و کوروش دارن می یان. تازه متوجه نهال شدم که در آن لباس زیبا،حسابی دلنشین شده بود و با ذوقی اضافه کرد:
-وای چقدر دیر کردید زود باشید،اگه می خوایین لباس هاتون رو عوض کنید بیایید اینجا. کوروش با سرفه ای به نهال فهماند یعنی من هم هستم،سپس اضافه کرد:
-سلام خانم ها نمی گین ما اینجا منتظریم اینقدر دیر کردید؟!
مریم که می خندید گفت:
-سلام جناب دکتر،انگار فقط شماها منتظر بودید صاحب تولد نمی خواد بیاد کادوشو بگیره،ما رو دعوت کنه داخل؟!
کوروش که تبسم می زد نگاهی به سمت اردوان و گلاره که از دور چون قدش کوتاه تر از اردوان بود نمی دیدمش انداخت و گفت:
-تا خانم ها با نهال جان مانتو هاشونو دربیاورن،صاحب مجلس هم می رسه.
و در حالی که تبسم قشنگی روی صورتش می نشاند که چهره ی زیبایش را زیباتر می کرد با نگاهش مارا بدرقه کرد.ما هم به همراه نهال به مسیر افتادیم.
شیدا که بهم دیدهک می زد اهسته طوری که نهال نشنود،بیان کرد:
-دکتر هم دریاب،بدجور خودش رو ساخته ها!
مریم که سعی می کرد دهانش را به کناره ی گوشم برساند گفت:
-طلایه به نظرم اصلا از این اردوان طلاق بگیر و زن همین دکتر جون بشو.تازه وقتی اردوان برای طلاق بیاد قیافه اش دیدنیه!هرچند وقتی تو رو ببینه دیگه رضایت به طلاق نمی ده.
سعی می کردم کمی با نهال فاصله بگیرم تا صوتیم رانشنود،به‌آرامی اظهار کردم:
-آنقدر جلو نهال پچ پچ نکن شک می کنه!
مریم که تبسم می زد اضافه کرد:
-چشم عروس خانم،فعلا خواهر زاده ی شوهر زاپاسیت،بدجوری دوست داره دایی خوشگلش رو تو دلت جا کنه،خبر نداره عروس خانم زن دوست داییشونه.
مجبور شدم یک نیشگون از مریم بگیرم،به شیدا و نهال که جلوتر رفته بودند رسیدم.نهال وقتی ما را داخل اتاق رساند پیش داییش برگشت تا به قول شیدا اردوان و گلاره را خرفهم کند که دوزار شعور داشته باشند بیایند برای پیشواز.
با ورود مجدداً ی ما به سالن،نهال سریع به سمتمان وارد شد و در حالی که لبخند رضایتی صورتش را گراهی شده بود گفت:
-وای طلایه این لباس رو از کجا گحرکت کردی چقدر بهت می یاد مثل شاه پری شدی.
شیدا که لبخند می زد گفت:
-ما هم آدم نبودیم یه تعریفی،چیزی!
مریم هم که پشت دیده نازک می کرد اظهار کرد:
-بیا فعلا ما مثل هویج دور غذا هستیم،فعلا ایشون سوگلی است و ما هم به خاطر ایشون اینجا تشریف داریم.
نهال که می خندید اضافه کرد:
-حسودها،خب یه نگاه به این ورپریده بکنید بعد شاکی بشید.
کوروش به ما رسید و در حالی که به طور نامحسوسی سرتا پای مرا برانداز می کرد اضافه کرد:
-ببخشید شما قرص زیبایی هر روزگار صبح مصرف می کنین؟نسبت به دفعه ی قبل انگار هزار بار زیباتر شدید.
من که با شیطنت نگاهش می کردم اضافه کردم:
-یعنی دفعه ی قبل زشت بودم؟!
کوروش یک ابروشو بالا برد و گفت:
-بنده چنین جسارتی کردم؟!راستش دفعه ی پیش که تو مهمونی خودمون دیدمتون در ذهنش گذراندم باز هم مجدداً نسبت به جلسه ی قبل که توی اردوی دانشگاه دیده بودم زیباتر شدین این یعنی هر بار شما از دفعه ی قبل زیباتر می شین،پس نتیجه می گیریم شما قرص زیبایی مصرف می کنید.
نهال نگاه حق به جانبی رو به مریم و شیدا کرد و بیان کرد:
-بفرما،حالا من….
تا خواست بقیه ی حرفش را بزند اردوان به همراه گلاره که لباس صورتی ساتنی بر تن داشت و خیلی هم به خودش رسیده بود و شاید اردون حق داشت خواستار چنین زنی باشد به سمتمان وارد شدند.
گلاره با ژست مغرورانه ای که همیشه انگار از بقیه سرتره کف دستش را جلو آورد گفت:
-سلام،فکر نمی کردم بیایید!
و پوزخندی زد که یعنی خیلی سبک هستید و کفش هاتون جلو پاتون جفت است.توی قلبم حسابی حرص می خوردم و از این که این قدر خودم را سبک کردم و به حرف شیدا اینها گوش کردم خون خونم را می خورد اما مریم در حالی که یک ابروشو بالا می برد بیان کرد:
-اختیار دارید گلاره خانم،حتما می آمدیدم،آخه وقتی اردوان خان خواهش کردن تصمیم گراهی شدیم حتما تو جشن تولد شما شرکت کینم.راستی چند سالتون می شه؟
گلاره که معلوم بود غمگین شده در حالی که پوزخندی می زد گفت:
-من و اردوان سه سال تفاوت سنی داریم.
شیدا جدی نگاهش کرد و بیان کرد:
-چه ربطی داشت؟!حالا شد دو تا سوال.
رو به اردوان گفت:
-اردوان خان شما چند سالتونه؟جمع و تفریق کنیم ببینیم اومدیم تولد چند سالگی گلاره خانم!
اردوان که معلوم بود از برخوردهای گلاره راضی نیست گفت:
-ایشون امشامگاه می رن تو بیست و پنج سالگی.
مریم که ابروهاشو بالا برده بود گفت:
-اوا،پس بگو من از آن موقع دارم فکر می کنم چرا چهار تا بادکنک رنگی،کاغذ رنگی،چیزی به در و دیوار نخورده،حتما دیگه شما فکر می کنید خیلی بزرگ شدید؟
گلاره که رنگ صورتش به قرمزی می زد گفت:
-این کارها رو توی شهرستان ها می کنن.
و با حالت خیلی زشتی به مریم که انگار کم آورده بود و صورتش رنگ غم گرفته بود که خیلی علنی به خاطر لهجه اش او را شهرستانی خوانده بود نگاه کرد.
شیدا که عصبانی شده بود بیان کرد:
-راستی اردوان خان،شما اهل کجا هستید؟شنیدم اهل نصف جهان هستید!
شیدا با این حرفش میل داشت به اردوان بفهماند نامزد عزیزش به او هم توهین کرده،صاف در نگاهان اردوان که گیج شده بود خیره شد.
اردوان که انگار از این بحث خیلی معذب بود.اظهار کرد:
-بله،درست شنیدید.من اهل اصفهان هستم.چطورمگه؟
شیدا سرش را با بی تفاوتی تکان داد و اضافه کرد:
هیچی،همین طوری پرسیدم.
کوروش که فقط مرا نگاه می کرد و به بحث اهمیتی نمی داد بیان کرد:
-بهتره میهمان های گل ما رو به قسمت اصلی جادهنمایی کنید تا من با اجازه ی اردوان و گلاره جان میزبانشون باشم.
گلاره که با دیدن کوروش انگار جان تازه ای گراهی شده بود.بیان کرد:
-دکترجان پس خودت به میهمان هاتون برس،ما خیلی امشامگاه سرمون شلوغه. و بی آن که به ما تعارفی بکند کف دست اردوان را که انگار می تمایل داشت چیزی بگوید کشید و به دنبال خودش برد.
کوروش که انگار از برخورد گلاره متعجب بود اظهار کرد: -انگار به این گلاره آداب معاشرت یاد ندادن بی خود نیست خانم جان می گه آقای پرنیان خوب دخترش رو تربیت نکرده.
سه تایی از این که خانم بزرگ هم خانواده ی گلاره را می شناسد تعجب کرده بودیم،مریم پرسید:
-مگه گلاره جون جلوی خانم بزرگ هم این راهی شدارها رو می کنه؟
نهال که سرش را تکان می داد اظهار کرد:
-آره از بچگی همین طوری بود،آخه گلاره اینها از فامیل های دور ما هستن اصلا با اردوان هم از طریق ما آشنا شد یعنی تو یکی از مهمونی ها که گلاره اینها اومده بودن دایی کوروش هم اردوان خان رو آورده بود که با همدیگه دوست شدن.البته بس که این گلاره دور و بر اردوان چرخید.آخه اردوان خان آن موقع ها خیلی خجالتی بود،مگه نه کوروش؟
کوروش لبخندی زد،سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت:
-نهال غیبت نکن درست نیست.هر کسی یه اخلاق و ظرفیتی داره بعضی ها وقتی بالاتر از خودشون رو می بینن اختیار زبون و رفتارشون رو از کف دست می دن.
نهال که می خندید اضافه کرد:
-آره راست می گی. و در حالی که به سمت من بر می گشت اظهار کرد:
-ببین پس تقصیر توئه طلایه.
من که با تعجب به نهال نگاه می کردم گفتم:
-وا به من چه ربطی داره؟مگه نمی گی خانم بزرگ هم گفته!
نهال خندید،نگاهکی بهم زد و بیان کرد:
-ربطش رو خودت می دونی.
کف دستمان را کشید به سمت میزی و گفت:
-بیا بشین ناقلا!
و به‌آرامی زیر گوشم بیان کرد:
– امشامگاه واقعا محشر شدی،چرا شالت رو برنمی داری؟
تا میل داشتم حرفی بزنم گفت:
-هر چند نمی خواد برداری اینجوری مثل پرنسس ها شدی،این قدر زیبا بستیش.
من که لبخند می زدم بیان کردم:
-ممنون،خودت هم یه تیکه جواهر شدی شیطون.
شیدا که کنارم نشسته بود طوری که فقط خودم بشنوم گفت:
-چی زیر گوش هم پچ پچ می کنید حواست به شوهرت باشه که چطور داره با آکله خانم جر و بحث می کنه.
به یک باره سرم به سمت اردوان چرخید دیدم اردوان در حالی که اخم هایش در هم گره خورده و رنگ صورتش تغییر کرده،به حالت قهر از گلاره جدا شد و در حالی که گلاره کف دستش را می کشید از سالن بیرون حرکت کرد.گلاره هم به دنبالش.دلبسته شدم آنجا بودم و حرف هایشان را می شنیدم ولی افسوس که نمی شد و بدتر از آن کوروش بدجوری شروع کرده بود به حرف زدن و مجبور بودم طوری باشم یعنی همه ی حواسم به حرف های اوست ولی مرتب نگاهم به در سالن بود که اردوان کی برمی گردد.آیا اصلا برمی گردد! نمی دانم چقدر گذشت که میهمان ها را برای صرف شام دعوت کردند ولی هنوز اردوان و گلاره نیامده بودند.
کوروش با اجازه از ما به سمت مردی که انگار همان پاپا خان گلاره بود حرکت کرد ما سه تایی انگار کسی دنبالمون کرده بود شروع کردیم به پچ پچ کردن که شیدا خندید و بیان کرد:
-دختره ی پررو نحیف مردنی می خواستم چنان بزنم تو دهنش با برف سال دیگه بیاد پایین.
مریم گفت:
-دختره نگاه سفید قلبم خنک شد،دیدی اردوان چطور سرش داد می زد؟
من که حواسم به نهال بود و کاملا همه ی فیلم را به قول مریم ندیده بودم گفتم:
-نه بابا،مگه این نهال و کوروش می ذارن.
شیدا که چشمانش از خوشحالی برق می زد اظهار کرد:
-هیچی من کاملا زیر نظرشون داشتم تا از ما دور شدن اردوان که انگار گلاره کف دستش رو به زور کشیده بود با لج کف دستش رو از کف دست های گلاره بیرون کشید دیگه نمی فهمیدم چی می گه ولی انگار صداشو خیلی بلند کرده بود که گلاره هی دستش رو به علامت هیس جلوی دهانش می گرفت.بعد هم اردوان با عصبانیت زد بیرون گلاره هم دنبالش حرکت کرد.
-یعنی راهی شد خونه؟
مریم که می خندید اضافه کرد:
-حتما دختره ی جادوگر هم از خجالتش تو نیومده. هنوز حرف مریم تمام نشده بود که شیدا اضافه کرد:
-زهی خیال باطل اونجا رو بسو!
ما دوتایی به سمتی که شیدا اشاره کرده بود چشم دوختیم،دیدیم اردوان و گلاره در حالی که کشیده می خندیدند کنار نهال و کوروش و پاپاخانش ایستاده اند من که یک دفعه قیافه ام غمگین شده بود اضافه کردم:
-دیدید هیچ امیدی نیست بی خود فقط خودمون رو کوچیک کردیم.
شیدا که با حرص نگاهشون می کرد بیان کرد:
-معلوم نیست آکله خانم چه وعده هایی به پسره ی بز داده که این جور چراکهه تکــــــــون می ده!
مریم که انگار او هم آزرده بود بیان کرد:
-این نهال هم که انگار آدم قحطیه راهی شده لنگرش رو اونجا انداخته،انگار نه انگار ما آدمیم،هر چند حتما بین این همه آدم اجق وجق دلخوره ما دوستش هستیم.
شیدا اخم کرد و گفت:
-تو چی بهم می بافی؟بدبخت که از اون موقع پیش ما بود حالا هم نگران نباش کوروش جان داره می یاد اینجا بهتره حواستون رو پرت کنید که نفهمه ما اونا رو زیرنظر داشتیم.
و در حالی که میخندید ادامه داد:
-جدا می گی طلایه؟من که باورم نمی شه!
چهار چشمی نگاهش می کردم که من چی اضافه کردم که باورش نمی شود و می خندد که کوروش کنارم وارد شد و اظهار کرد:
-معلومه خیلی داره بهتون خوش می گذره.
تو قلبم گفتم”آره خیلی.تو هم همسرت رو کنار یکی دیگه ببینی قیافه ات جالب می شه.”واقعا که من چقدر به قول مریم باجنبه بودم،کوروش که می خندید بیان کرد:
-آقای پرنیان ول کن نبود ولی من ترسیدم اومدم پیش شما.
مریم که با تعجب به کوروش نگاه می کرد اظهار کرد:
-از چی ترسیدید؟
کوروش به صورتش حالت بامزه ای داد و بیان کرد:
-من گفتم ترسیدم؟!
مریم عشوه ای به صدایش داد و بیان کرد:
-نه من ترسیدم،حالا بهتره دکتر جان بریم یه چیزی بخوریم تا بشقاب ها رو هم نخوردن.
کوروش گفت:
-بریم.
با کف دست به شیدا و مریم اشاره حرکت کرد.آن ها هم جاده افتادند و سپس زیر گوشم گفت:
-آره من ترسیدم خیلی هم ترسیدم،از این که این همه نگاه مشتاق از غفلت من سوء استفاده کنند و شاه پری امشامگاه رو بربایند.
من که تبسم می زدم گفتم:
-شاه پری؟ ولی من اینجا نه شاه می بینم نه پری!
کوروش که به عمق چشمانم خیره می شد اظهار کرد:
-نباید هم ببینی،چون اینجا آیینه قدی نیست که روبه رویش وایستی.
من که از تعریف او خوشم آمده بود بیان کردم:
-تو رو خدا این قدر مبالغه نفرمایید مغرور می شم ها!
کوروش که با آرامش حرف می زد اظهار کرد:
-اتفاقا غرور به نگاهت خیلی میاد برعکس بعضی ها.
من که متوجه شدم من را با گلاره مقایسه کرده و از آن جایی که دلبسته شدم بیشتر از گلاره بدانم اضافه کردم:
-نهال می گفت شما با اردوان خان خیلی صمیمی هستید بهشون نمی خوره چنین انتخابی!حالا دوست دختر یا نامزدشون چنین دختری باشه به هر حال دوست های صمیمی هفتاد یا هشتاد درصد خلقیاتشون مثل هم است اگه اردوان خان هم مثل شما باشه کمی تعجب داره!
در حالی که خودم را به غفلت می زدم اضافه کردم:
-ببخشید من پیش داوری یا دخالت کردم آخه همین چند ساعت پیش دیدم دوستتون انگار داشتند جلوی جمع با نامزدشون دعوا می کردند بعد هم از سالن حرکت کردند برایم یه خرده عجیب بود.
کوروش که سرش را به علامت تاسف تکان می داد بیان کرد:
-آره درست می گید اردوان خیلی پسر خوبیه واقعیت اینه که زیاد هم با توجه به شناختی که من ازش دارم سلیقه و ایده آلش این نیست یعنی نبود ولی انگار داره با خودش لج می کنه،آخه پدر و مادرش خیلی متعصب هسسریع و بدون در نظر گرفتن عقیده و سلیقه ی اردوان راهی شدند براش زن گراهی شدند،اردوان می گه زشته و فقط به صرف این که زیادی مومن و محجبه بوده به زور براش گحرکت کردن.اردوان می اظهار کرد”دلبسته شده عاشق یکی بشه بعد ازدواج کنه”ولی آن قدر مادرش نگران بوده که اردوان تو شهر غریب به قول معروف اهل دود و دم نشه و خلاصه دسته گل به آب نده برای خودشون بریدن و دوخسریع در صورتی که اردوان اصلا چنین آدمی نبود،خلاف سنگینش این بود که وقت های بیکاری تو خونه اش یا ویلای شمالش جمع می شدیم فیلم می دیدم و یا می حرکت کردیم استخری سونایی چیزی بیچاره وقت سر خاراندن نداشت چه برسه به اون کارهایی که مادرش اینها مضطرب بودند هرچند که اونا هم حق داششتاب‌زده ولی این کاری که برن یه دختر کاملا مغایر با سلیقه ی اردوان بگیرن که طفلک اردوان می گه حالش هم از دیدنش بهم می خوره و روزگار عروسیش بدترین روزگار عمرش بوده خیلی دلخور کننده است.بعد هم دیگه با گلاره آشنا شد.گلاره هم که می بینی هیچ مضایقه ای در هیچ زمینه ای نداره اردوان هم که احساس می کنه زندگیش رو باخته،خب جاده پس و پیش براش نمونده بیچاره همیشه می گفت”دوست دارم یه زنی بگیرم که عاشقش باشم و همه زندگیم رو فداش کنم”ولی چی فکر می کرد چی شد؟!
من که از شنیدن حرف های کوروش سرخ شده بودم به خودم گفتم”حالا چند دقیقه مثل منگل ها نرو تو هپروت و آمار بیشتری بگیر.” و گفتم:
-یعنی اردوان خان زن داره حالا می خواد نامزد کنه؟
کوروش سرش را به حالت تاسف تکان داد و گفت:
-قضیه ی گلاره جدی نبود ولی انگار تازگی ها گیر داده باید باهام ازدواج کنی صیغه ی اردوانه آخه اردوان خیلی خدا پیغمبریست،تا حالا یک رکعت نماز قضا هم نداره ولی خب چه کار کنه از زنش خوشش نمی یاد.با اون تفاسیر هر کسی جاش باشه خوشش نمی یاد،میگه آن قدر دختره حقیر و بی ارزشه با این که اردوان قبل از ازدواج بهش اظهار کرده بود ازش خوشش نمی یاد . بره پی کارش و کلی حرف های دیگه که بلکه بهش بربخوره و جواب منفی بده ولی دختره اون قدر سبک بوده که باز به روی خودش نیاورده و قبول کرده، اردوان می گه حتما خیلی زشته و رو دست خانواده اش مونده بود و قبول کرده.
من که از قضاوت های مهمل و مسخره ی کوروش و اردوان شاکی شده بودم گفتم:
حالا که اینقدر زشته و بده چرا مادر اردوان براش خولستگاری کرده؟بالاخره هر مادری دوست داره بهترین دختر رو برای پسرش بگیره! کوروش که سرش را به علامت نمی دانم تکان می داد بیان کرد:
اردوان می گه چون خیلی نجیب بوده اخه به نظر مادرش بهترین دختر نجیب ترینشونه البته من هم موافقم ولی باید سلیقه ی اردوان هم در نظر می گراهی شدن!
من که متوجه حرص صدایم نبودم با حالتی عصبی گفتم:
فکر نمی کنید دوست جنابعالی شما خیلی کار زشتی می کنه بالاخره اون دختره زنشه! اون وقت ایشون راحت اومده و می گه می خواد یه زن دیگه بگیره اگه نمی خواست خب نمی گرفت کارد که زیر گلوش نذاشته بودن!من مطمئنم زنش هر چی باشه از این گلاره بهتره!
کوروش که با تعجب نگاه می کرد اظهار کرد:
حالا شما چرا خودتون رو ناراحت می کنید؟معلومه از اون فمینیست های اصیل هستید ها!
من که تازه متوجه لحن کلامم شده بودم در حالی که سعی می کردم ارامش خودم را حفظ کنم اضافه کردم:
اخه برای من عجیب بود یه زن رو چون مادرش انتخاب کرده بگیره و یکی دیگه رو هم به خاطر این که لج بازی کنه بگیره!
کوروش که می خندید اظهار کرد:
نگفتم فمینیست دو اتیشه هستید!اردوان چون خیلی پسره با ایمانیه دوست نداشت حرف پدر و مادرش رو گوش نکنه و به قول خودش قلب مادرش رو که یه عمر بزرگش کرده بشکنه و حرفشون رو گوش کرده و زن گراهی شده این یکی رو هم قرار نیست که حتما بگیره دختره گیر داده اردوان هم از زیرش در میره و یه صیغه ی کوتاه مدته .مثل اینکه جدی جدی به قول دوستتون بشقاب ها هم به ما نمی رسه!حالا بیاین شام میل کنید عصبانی نشین اردوان عاقل تر از این حرفاست.
من که از حرفا و طرز فکر اردوان نسبت به خودم شاکی بودم به دنبال کوروش مسیر افتادم و بشقابی را که او برایم کشیده بود در کف دست گراهی شدم و با نگاهانم دنبال مریم و شیدا می گشتم که ان ها را در طبقه ی بالا یافتم و به سمتشان راهی شدم .مریم که دهنش پر بود و ظرفش معلوم بود که خیلی پر و پیمان بوده خالی شده بود در حال خوردن انواع دسری که کشیده بود برای خودش بود ولی شیدا که هیچ وقت زیاد غذا خور نبود فقط لیوان نوشیدنی در دست داشت و انگار از دور حواسش کاملا به جایی بود که دیدهاشو جمع کرده بود .مریم گفت:
چرا اینجور قیافت زاره ,نبودی ببینی این گلاره خانوم چه غذایی دهن شوهر عزیزت می ذاشت!
من که با این حرف مریم انگار بیشتر خونم به جوش اومده بود گفتم:
ولم کن ,حوصله ندارم!
شیدا که معلوم بود زیاد سرخوش نیست بیان کرد:
چرا پکری؟تو هم دیدی؟
در حالی که سرم را به علامت منفی تکان می دادم اضافه کردم:
ندیدم ولی حرف هایی در مورد خودم شنیدم که مطمئن هستم از دیدن هر چیزی بد تر بود!
شیدا که با تعجب نگاه می کرد گفت:
از کی ؟دکتر؟
_اره
و خلاصه ای از حرف های کوروش رو تعریف کردم .مریم نگاهی به بشقاب کف دست نخورده ام انداخت و گفت:
حالا یه لقمه بخور که از آزردهی فشارت پایین نیفته! پیش این از ما بهترون غش کنی و یه عمر مسخره ی دستشون بشی!
-میل ندارم کاش زود تر بریم!
شیدا که هنوز قیافه اش عبوث و خشک بود اضافه کرد:
باید حداقل تا کیک رو پخش کنن بمونیم والا دیگه نمی فهمیم چی به چیه!
-دیگه برام مهم نیست!
مریم گفت:
اتفاقا خیلی مهمه تو باید تکلیفت امشامگاه روشن بشه تا بعد ما فکرشو کردیم!
من که با بهت نگاهش می کردم گفتم:
فکر چی رو؟
مریم که می خندید گفت:
این که تو به جناب دکتر هم کم نمیایی ها!
-مریم حوصله ی شوخی ندارم تو رو خدا بس کن .
مریم که نوشابه را با نی سر می کشید گفت:
تو عقلت به این حرفا قد نمی رسه بهتره که به حرف بزرگترت که ما باشیم گوش بدی!

بعد از شام همه مجدداً مشغول شلوغ کاری شدند ما هم مثل لشکر شکست خورده یه گوشه نشسته بودیم .کوروش هم کنارمان بود ولی چراکه از چهره ی ما فهمیده بود که حوصله ی حرف زدن نداریم سکوت کرده بود .
یک دفعه جناب پاپا جون گلاره میکروفون را به کف دست گحرکت کرد او که مرد قد کوتاه و چاقی بود و سرش هم تقریبا خالی بیان کرد:
با عرض سلام خدمت مهمان های گلم اول می خواهم بگم که خیلی خوش امدید و مجلس ما را با حضور محترمتان گلستان کردید دوم هم اینکه جشن تولد عزیز دلم ,بی همتای قلبم گلاره قشنگم رو می خواستم بهش تبریک بگم!
و در حالی که به گلاره نگاه می کرد گفت:
عزیزم بیا بالا من برات یه سورپرایز هم دارم .
و در حالی که گلاره کف دست اردوان را با خود می کشید کنار پدرش قرار گحرکت کردند.و اقای پرنیان از داخل جیبش دو جعبه ی مخملین در اورد و سپس بیان کرد:
خب حال می تمایل داشتم از فرصت استفاده کنم و نامزدی دخترم با پسرعزیزم اردوان جان رو هم تبریک بگم !به افتخارشون! حلقه ها را از داخل جعبه بیرون کشید و به کف دست های گلاره که از شدت مسروری تا اعماق دهنش معلوم بود و اردوان که انگار جن دیده و خشکش زده بود داد و گفت:
به افتخارشون!
و همه در نهایت شور شروع به کف دست زدن کردند و من که مثل ادم های مسخ شده به ان صحنه ماتم بره بود بر روی صنقلبی مثل مجسمه خشک شده بودم که انگار صد سال است که مرا به انجا چسبانده اند.شیدا و مریم که یک نگاه به من و یک نگاه به انها که کیک را می بریدند دادند ,با نهایت اخم مرا و ان صحنه را می دیدند من که دیگر حوصله ی موندن نداشتم با حرص گفتم:
حالا خیالتون راحت شد؟پاشید بریم!
مریم و شیدا که انگار حوصله ی بقیه ی قلببری های گلاره را نداشتند و رو به نهال که اصلا حواسش به ما نبود کردند و بهانه ای اوردند که دیگر خیلی دیر شده و من را هم به دنبال خودشان کشیدند .وقتی لباس پوشیده و حاضر و ولیده برای رفتن شدیم کوروش به هممسیر نهال تا دم در حیاط به بدرقه ی ما امدند.خیلی هول هولکی خداحافظی کردیم و فقط موقع حرکت کردن اهسته به کوروش اضافه کردم:
حالا دیدید اردوان خان همچین هم بی میل به اختیار کردن همسر دوم هم نبودند؟
کوروش که معلوم بود زیاد هم شاد نیست گفت:
مطمئن هستم اردوان تو عمل انجام شده قرار گراهی شدند والا…
وسط حرفش پریدم و بیان کردم:
و الا بلا رو ول کنید همه ی اقایون از تجدید فراش لذت می برن.
کوروش که رنگ غمی روی نگاهش بود بیان کرد:
شما کاملا در اشتباهید چراکه از شرایط کامل ازدواج اول اردوان نمی دونید والا کلمه ی لذت رو این طوری بیان نمی کردین.
من که تو قلبم گفتم((اره جون عمه ات هیچ کس بهتر از من شرایط ازدواج اول اردوان خان رو نمی دونه!))پوز خندی زدم و اضافه کردم:
این دفعه رو شما اشتباه می کنید!
و در حالی که به کوروش خدانگهدار اهسته ای می بیان کردم به سمت ماشین شیدا روان شدم ان شب مریم و شیدا انقدر ناراحت بودند که کارد می زدی خونشون بالا نمیومد! و می گفتند:
خوبه اومدیم و با چشمان خودمون دیدیم خیالمون راحت شد که این برای تو شوهر بشو نیست والا وقتی از خواب غفلت بیدار می شدی که گلاره خانوم با یک اردنگی بیرونت می نداخت.
شیدا گفت:
حالا هم بهتره تو پیش کف دستی کنی و یه طلاق توافقی بگیری و حتی هم چیزی بروز ندی و بساط عقد و عروسی تو با دکتر مسیر بندازی وقتی هم کار از کار گذشت به خانوادت بگی که اردوان حرکت کرد زن دوم گحرکت کرد و من هم مجبور شدم طلاق بگیرم .حالا هم ازدواج کردم از اردوان هم بهتر ,اون موقع اختیارت کف دست شوهرته و نه پدر و نه هیچ کس دیگه ای نمی تونن تو رو از دانشگاه و هر چیز دیگه ای محروم کنن.
چی می گی شیدا قلبت خوشه به همین راحتی ! اصلا از کجا معلوم اردوان به خاطر اینکه جلوی مادرش ضایع نشه منو طلاق بده بعدش هم از کجا معلوم اصلا کوروش از من تمایل داشتگاری کنه شاید اون هم فقط برای خوشی داره سرش رو گرم می کنه اون خانواده ای که ما دیدیم همین طور کشکی ,کشکی بدون اینکه تحقیق کنن و تو بوق سرنا نکنن که کوروش داره زن می گیره میان عروس بگیرن!دلت مثل اینکه خوشه !تازه اسم یکی دیگه هم تو شناسنامه ی عروس خانوم باشه اون هم کی؟اردوان صولتی!دوست صمیمیش و خانوادگیشون.
مریم که بغضش گرفته بود با آزردهی اضافه کرد:
الهی من بمیرم واسه ی اون قلب شکسته ی تو اخه این چه اقبالی بود که تو داشتی!راست می گن ,خدا شانس بده قشنگی به چه دردی می خوره!
شیدا که محکم می زد روی فرمان اضافه کرد:
-اولا که غلط کرده طلاقت نده همین اکله خانوم رو میندازیمش به جونش بعدش هم ,کوروش با من ,خیالت راحت,منتت رو هم می کشه.درسته که ازدواج کردی ولی بین شما که چیزی نبود ! و در ثانی کوروش بچه که نیست دنبال تحقیق و این حرف ها باشه اگه باهاش حرف بزنیم همه چیز حله! از لحاظ این که یک قلب نه صد دل عاشقت شده باشه هم شک نداشته باش من همون روزگاری که رفتیم اردو از قلبشوره ای که برای سلامتی و سرما نخوردن تو داشت و جلوی شایان و همه خودش رو مقصر جلوه داد فهمیدم .اصلا دختر تو مثل تو اینه یه نگاه به خودت نکردی ! من که اگه قیافه و اندام تو رو داشتم از همه نسخ می کشیدم ,کی می تونه از تو قلب بکنه که جناب دکتر بتونه از خداش هم هست غمت نباشه اون با من,فقط یه جوری از این نامه نگاری ها با اردوان بکن که راضی به طلاق توافقی اون هم مخفیانه از پدر و مادراتون بشه ,بقیه اش رو بسپار دست من ,تازه جناب دکتر از اردوان هم بهتره!,تازه اون هم نشد این همه تمایل داشتگار یکیش هم همین شاهرخ خودمون از اون روزگاری که یک نظر تو رو تو اتاق من دیده صد بار بهم اضافه کرده که تو عجب خواهری هستی!چرا برای من استین بالا نمی زنی؟من اگه تا الان بهت ناضافه کردم به خاطر این که منتظر یه موقعیت درست و حسابی بودم که فکر نکنی که از دوستی یاهات سواستفاده کردم بعد هم که این جریانو گفتی ولی از همین الان شاهرخ ما رو هم جزوه میل داشتگارات بدون هم خوشگل,هم درس خونده,هم پولدار به شکر خدا هم اخلاقش رو من تضمین می کنم .دیگه چی می خوای؟
من که تا الان فکر نمی کردم شیدا چنین خواب هایی برای من دیده بود و چه قدر مهربان است که حرفی نزده تا مرا معذب نکند بی اختیار اشک هایم روان شد.مریم و شیدا که هر کدام به طریقی بهم قلبداری می دادند و ان شامگاه را هم با اجازه از مادر شیدا بالا پیش من ماندند و تا صبح کلی بهم قلبداری دادند و بار دیگر مثل همان شامگاه میهمانی نهال نماز صبحمان را خواندیم و کلی راز و نیاز کردیم و بعد خوابیدیم ,یعنی بی هوش شدیم !
یک هفته از میهمانی کذایی گذشته بود .مریم که رفته بود شهرستان ,شیدا هم که جریان خواستگاری برادرش معلوم شده بود برای مسافرت شمال زیاد اصرار نکرد که معذب نشوم ولی کلی سفارش کرد و انقدر بهم اعتماد به نفس داد که غصه ی هیج جیز را نخورم و همه چیز را طبق نقشه بعد از عید درست کنیم.
نهال و کوروش هم که دیدند من به ویلایشان نراهی شدم خودشان هم منصرف شدند و نراهی شدند و هر روز نهال می تمایل داشت به بهانه ای مرا بیرون ببرد و یا به خونه شان بکشاند که به توصیه ی شیدا بیان کردم که دارم می روم اصفهان !
سر خودم رو به برنامه های تلویزیون گرم می کردم و برای خودم فال حافظ می گرفتم به امید اینکه یک بار هم که شده یوسف گم گشته باز اید به کنعان غم مخور در بیاید که هیچ وقت هم در نمی امد !بد جوری دلم برای اردوان پر می کشید از وقتی از ویژگی های خوب و حسن اخلاق و نماز خوان بودن اردوان شنیده بودم ,احساس وابستگی بیشتری نسبت بهش داشتم نمی دانم چرا همه ی فکر و ذکرم اردوان بود؟اخه ناسلامتی شوهر عقدیم بود دوستش داشتم.راستش حالا دیگه مطمئن بودم اردوان زیاد هم از گلاره خوشش نمی یاد و نامزدیش هم دقیقا تحمیلی بوده روزگار ها و ساعت ها می راهی شدم در اتاقش و لباس ها و وسایلش را بو می کردم و اشک می ریختم از این که بعد از تعطیلات به قول شیدا بعد از جواب کردن صاحب منزل باید خودم فلنگ را می بستم بد جوری غصه دار بودم تا اینکه روزگار دوازدهم فروردین هم فرا رسید از صبح حسابی حوصله ام سر رفته بود یاد سال هایی که توی خونه ی اقا جونم برای سیزده به در همه ولیده می شدیم کاهو می شستیم ,تخمه ی هندونه و خربزه بو می دادیم کلی اجیل و میوه و خرت و پرت های دیگر اماده می کردیم مادر هم از شب قبل شوید پلو باقالی با مرغش را کف دست می کرد و اقاجون هم سکنجبین ولیده می کرد و شامگاه زود می خوابیدیم که صبح زود تا ترافیک شروع نشده به خارج از شهر برویم حسرت به قلبم می انداخت وای که چه قدر با رها اینها وسطی و هفت سنگ بازی می کردیم . انروزگار ها اقاجون اینها هم بچه می شدند و قاطی بازی ما می شدند و تا عصر خوش می گذراندیم که وقتی می رسیدیم منزل ,نای عوض کردن لباس های بوی دود اتش گرفته مان را هم نداشتیم ولی انروزگار هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم خانه که تمیز بود پایین هم انقدر اردوان این چند روزگاره نیومده بود کاری نداشت .لابد او هم با نامزد جونش حرکت کرده بود سفر تا بعد از تعطیلات .
من چقدر بد بخت و تنها بودم .رفتم حموم و دو ساعت توی وان خوابیدم و وقتم را با اب بازی و ساییدن خودم کشتم ,بعد هم اومدم بیرون حوله به تن یک چای داغ خوردم و از روی بیکاری کلی با بیگودی هایی که خرید مثلا عروسیم بود موهامو درست کردم بعد هم جای گرفتم به ارایش کردن صورتم ,خیلی هیجان انگیز بود بود و باعث نشاطم می شد ,به قول مریم ارایش برای ادم خوش بر و رو تفریح خوبیه زیرا نتیجه ی خوبی داره ,کار لذت بخشی می شود .انگار راست می گفت چراکه من هم یک ساعتی بود انواع و اقسام چیز هایی که توی لوازم ارایشم بود استفاده می کردم و از قیافه ی خودم توی اینه غرق لذت می شدم .خلاصه بعد از ان تصمیم گرفتم از خودم چند تا عکس بگیرم حیف بود هنر دست خودم را ثبت نکنم یک دست لباس قشنگ هم پوشیدم و در حالی که مرتب دوربین گوشی موبایلم را که عکس های خوبی می گحرکت کرد تنظیم می کردم در جای جای خانه ی قشنگم از خودم عکس انداختم .نمی دانم چی شد تصمیم گرفتم برم پایین هم چند تا از خودم عکس بگیرم زیرا دکوراسیون پایین چیز دیگری بود یعنی راستش باید اعتراف کنم می میل داشتم عکس یادگاری از فضای خاطره انگیز پایین برای خودم ثبت کنم اهمیتی نداشت چند ساعت است,اردوان که در این چند روز منزل نیامده بود نمی امد حتی شامگاه ها هم می توانستم تا صبح در اتاقش با خیال راحت بخوابم مثل کاری که چند روزگار پیش سر ظهر کردم و انگار با خوابیدن توی رخت خواب او حضورش را حس کرده بودم به همین خاطر با اسانسور پایین رفتم .اول به عادت همیشگی چرخی توی اتاق خواب او زدم و سپس چند تا عکس از اتاقش برای یادگاری انداختم و بعد هم بار دیگر دوربین را تنظیم کرده و از خودم عکس گرفتم و چون خسته شدم روی مبل راحتی جلوی تلویزیون ولو شدم .نمی دانم کی و چطور چشم هایم سنگین و خواب دیدهانم را ربود.فقط وقتی به خودم اومدم که آوای چرخیدن کلید را در قفل در چوبی شنیدم .من که تازه به خودم امده بودم سریع از روی مبل کشیده شدم خواستم به سمت اسانسور بروم و سریع برگردم بالا ولی دیگه دیر شده بود و اردوان در حالی که چمدان دستی اش را به داخل هول می داد وارد شد من که حسابی هول شده بودم و قدرت تکان خوردن را هم نداشتم همان طور در وسط سالن به اردوان که شلوار جین روشن با تی شرت سفید رنگ جذبی که عضلات مردانه و زیبایش را به معرض دید می گذاشت به تن داشت خیره شده بودم .اردوان در حالی که مثل بهت زده ها مرا نگاه می کرد که انگار به چشم هایش شک کرده بود زیرا دو سه بار ان ها را باز و بسته کرد .در را بست و در حالی که انگار زبانش بند امده بود امد جلو و در نهایت با من من گفت:
-شما,شما اینجا چی کار می کنید؟
من که هم ترسیده بودم و هم اینکه تازه به خودم امده بودم بیان کردم:
-سلام…….!یعنی ببخشید……!
و سریع به سمت اسانسور رفتم.اردوان که با شنیدن حرفی که از دهن من بیرون امده بود حالا مطمئن شد که خواب نمی بیند به دنبالم به سمت اسانسور دوید با تعجب سر تا پای من را که در ان لباس حسابی معذب شده بودم برانداز کرد .پایش را در لای درب اسانسور گذاشت و در حالی که با تعجب نگاهم می کرد گفت:
-ناظهار کردید اینجا توی خونه ی من چی کار می کنید؟
من که هنوز هول بودم گفتم :
-من ,من ,اومده بودم پیش ,پیش…..
اردوان با غیظ امد وسط حرفم و اضافه کرد:
-اهان تو دوست اونی؟؟؟پس چرا قبلا چیزی نبیان کرده بودی؟؟
من که احساس می کردم رنگم مثل گچ سفید شده و دلبسته شدم از کف دستش فرار کنم ,نگاهی ملتمسانه بهش انداختم .اردوان که حالا منو با اخم نگاه می کرد بیان کرد:
-بهش نمی خوره همچین دوستایی داشته باشه !اخه خودش….
سپس با پوز خندی که نشان می داد حسابی عصبانی شده ادامه داد :
-چیه؟حتما یه مزخرفاتی هم برات سر هم کرده که شوهرم کیه و چیه؟تو هم اومدی ببینی راست اظهار کرده یا نه؛حالا فهمیدی دوست جنابعالی راست بیان کرده یا نه فقط بهت نبیان کرده با این مسخره بازی هاش زندگی منو تباه کرده؟
و در حالی که با خشم دندان هایش را بهم می فشرد اظهار کرد: -برو بهش بگو.خب حالا که از طریق شما همه چیز رو فهمیده چرا هنوز مونده اینجا؟یعنی زن اردوان صولتی بودن یا این شرایط هم می ارزه؟!
اردوان حسابی عصبانی شده بود و طوری فریاد می زد که انگار کسی بالاست و میشنود دیدههای عصبانی اش را به من دوخت و گفت:
-انگار ماموریت شما هم برای جاسوسی من از طریق کوروش تمام شد.حالا بفرمایید خدمتشون.
و با عصبانیت پایش را کشید و با بیان کردن”به سلامت” عقب رفت و آسانسور در حالی که اشک هایم دیگر روان شده بود مرا به طبقه ی خودم رساند آن روزگار انگار نحسی سیزده پیشاپیش مرا گحرکت کرده بود.آنقدر حرف های اردوان برایم سنگین تمام شده بود که همه ی شب تا صبح را گریه کردم و هر چه هم اشک می ریختم بی فایده بود و عقده های دلم وا نمی شد.اردوان جوری باهام برخورد کرد که هر فکر و خیالی در سرم بود مثل حبابی پوچ شد و آن لحظه تازه مطمئن شدم که اردوان هیچ گاه مرا نخواهد پذیرفت و از همه مهمتر این که حالا مرا به شکل یک جاسوس می دید.جاسوسی که برای زن ندیده اش گزارش می برد و خیلی برایم جالب بود که اردوان با این که منو واضح دیده بود یک درصد هم شک نکرده بود که من همان زنش هستم.یعنی اینقدر ذهنیتش نسبت به من اشتباه بود.در نگاهش آنقدر خشم و غضب بود که اگر فرار نکرده بودم بعید نبود یک کتک مفصل هم بهم بزند.آن قدر دیدههایش سرخ شده بود و رگ گردنش بیرون زده بود انگار زنش که فکر نمی کرد من باشم کلی جاسوس و بپا گذاشته تا او را تحت نظر بگیرند و کلی هم نقشه های عجیب و غریب برایش داشته باشند خلاصه آن شامگاه حسابی به خاطر این که سهل انگاری کرده بود و به طبقه ی پایین راهی شده بودم خودم را سرزنش کردم و از هرچه عکس گحرکت کردن بود بیزار شده بودم.
اولین جلسه بعد از عید خیلی خلوت بود.اکثر بچه ها نیامده بودند ولی فرشته رسیده بود و این طور که از حلقه ی تو ی کف دستش پیدا بود به قول شیدا قاطی مرغ ها شده بود البته این حرف را برای پسرها به کار می بردند ولی شیدا به این چیزها کارنداشت.فرشته حسابی از نامزدش که پسر همکار پدرش بود و مصطفی نام داشت تعریف می کرد و عکس های نامزدیش را که خیلی مختصر در بین دو خانواده بود نشانمان داد ما هم،عید را تبریک گفتیم و هم نامزدی اش را و برایش آرزوی خوشبختی کردیم.مریم زنگ زده بود که برای فردا می رسد نهال هم نه زنگ زده بود و نه آمده بود ما هم که زنگ زدیم برنداشت به قول شیدا شاید برای سیزده به در رفته بودند ویلای کرجشون و خیال برگشت نداشسریع.
تمام آن روزگار به تعریف ماجرای تمایل داشتگاری و بله برون و مهمانی فرشته گذشت موقع برگشت هم من برای شیدا ماجرای دیده شدنم را تعریف کردم که شیدا بیان کرد:
-خدارا شکر اندیشیده تو دوست زنش هستی والا بدتر می شد.
و در حالی که می خندید بیان کرد:
-این پسره دیوونه چی در مورد زنش فکر می کنه که تو رو خونه اش دیده ولی شک نکرده همون خانم عزیزش باشی؟
من که سرم را به حالت تاسف تکان می دادم و از به یاد آوردن چادر روز خواستگاری خنده ام گرفت و اضافه کردم:
-آخه با اون ریختی که من خودم رو درست کرده بودم بیچاره حق داره حتی در مخیله اش نگنجه چنین زنی داشته باشه،اون هم با وضعیت اون روزگار من،چشمت روز بد نبینه چه لباسی پوشیده بودم حالا خدا رو شکر بهم محرم بود والا از عذاب وجدان تا حالا پس افتاده بودم.
شیدا که می خندید اظهار کرد:
-ای ناقلا نکنه از عمد میل داشتی خودت رو نشون بدی؟!
-دیوونه شدی اگه می میل داشتم همون شامگاه عروسیمون نشون می دادم.
شیدا که اخم هایش را درهم کشیده بود گفت:
-تو هم به خدا مغز خر خوردی،حالا اصلا برای چی نشون ندادی یعنی یه غرور این همه ارزش داره که این همه مکافات بکشی؟!
من که خودم بهتر از هر کسی می اطلاع داشتم جریان از چه قراره،خاموشی کردم و سپس اضافه کردم:
-شیدا!هیچکس جای کس دیگه ای نیست تا قلبیل راهی شدارهاش رو بفهمه من هم اون موقع قلبایل خودم رو داشتم.
شیدا که سری به علامت خودت بهتر می دانی،تکان می داد اظهار کرد:
-شاید حق با تو باشه. و در حالی که ماشین را متوقف می کرد اضافه کرد:
-فردا می بینمت به پا فردا موقع بیرون اومدن تو رو نبینه.حالا علت تاخیرهای تو رو صبح ها می فهمم،تا کشیک بکشی مدت می بره.
من که می خندیدم اضافه کردم:
-پس چی در ذهنش گذراندی من این قدر بدقولم که تو رو یک ساعت پایین بکارم؟
فردای انروزگار با شیدا وارد دانشگاه شدیم .دانشگاه دیگر حسابی شلوغ بود انگار بچه ها رضایت داده و امده بودند .با شیدا به قول خودش مشغول غیبت بودیم که با صوتی شایان که خیلی محکم گفت:
-خانوم طلایه یک لحظه کارتون دارم.
امدم بگویم سلام سال نوتون مبارک ,در حالی که یک قدم پیش من می امد ایستاد و سپس در حالی که نهایت اخم هایش در هم بود و چشم هایش که به قرمزی می زد به نوعی تنفر و خشم امیخته شده بود زل زد .من که کمی ترسیده بودم گفتم:
-اتفاقی افتاده اقای مظفری؟
شایان که دندان هایش را به هم می فشرد بیان کرد:
-فکر نمی کردم اینقدر پست باشی!!
من که مثل ماست وا راهی شده بودم اضافه کردم:
-ببخشید منظورتون چیه؟؟
شایان به چشم هایم زل زد و اضافه کرد:
-فکر نمی کردم اینقدر پست و کثیف باشی !البته باید از همون روزگار که تو جنگل با همون مرتیکه غیبت زد می فهمیدم چه اشغالی هستی ولی افسوس گول این همه مظلوم نمایی هاتو خورده بودم .
من که حسابی به هم ریخته بودم و حالم داشت به هم می خورد بیان کردم:
-خجالت بکشید این چه وضع حرف زدنه؟!
شایان عصبانی تر شد و تقریبا فریاد کشید و اضافه کرد:
-من خجالت بکشم یا شما که شوهر دارید و ادای دختر ها رو در می یارید؟
و با حالت منزجر کننده ای سر تا پامو خیره شد و اظهار کرد:
-واقعا که خوب گرگی هستی و راهی شدی تو جلد بره,هیچ وقت نمی بخشمت راحت با وجودم بازی کردی انگار زیادی ابله بودم که وقتم رو برای تو گذاشته بودم .من نباید گول تو رو می خوردم .حیف من که روی تو برای اینده ام نقشه کشیده بودم .تف بهت.
من که دیگر حسابی می لرزیدم حتی دیگر نتونستم جوابی بدهم شیدا که حالا کاملا متوجه حرف های شایان شده بود در حالی مرا به عقب می کشید جلویم ایستاد و با فریاد رو به شایان بیان کرد:
-تو خیلی غلط اضافه کردی که روی طلایه برای اینده ات نقشه کشیدی تو خیلی بی جا کردی که اینطوری باهاش حرف می زنی مگه طلایه ازت میل داشته بود؟مگه تا حالا حرکتی کرده که تو دچار توهم بشی؟اصلا به تو چه ربطی داره که طلایه شوهر داره یا نه؟
و در حالی که صدایش از عصیانیت می لرزید اظهار کرد:
-جواب منو بده تو که تو این مدت با طلایه هم کلاس هستی کاری کرده که تو امیدوار بشی؟
شایان ساکت بود این بار شیدا کشیده تر داد زد :
-جواب منو بده تا تو این دانشگاه ابرو تو نبردم جلوی همه!
شایان که تمایل داشت حرفی بزند شیدا سرش فریاد کشید:
-یک کلمه اره یا نه؟
شایان که دیگر دید حریف شیدا نمی شود اظهار کرد:
-نه,ولی هیچ وقت هم به کسی نبیان کرد که شوهر داره!
شیدا که قصد کوتاه امدن را نداشت گفت:
-چون فضول نمی میل داشت ,حالا هم که فهمیدی برو رد کارت ,اگه یک بار دیگه دور بره طلایه می چرخی به ولای علی کاری می کنم که از سر خجالت از این دانشگاه بذاری بری ,حالا گم شو و به حرفا و فضولی های بی جاتم فکر کن بی تربیت.
و به مسخره ادامه داد :
-ببخشید که از شما کسب تکلیف نکردیم که طلایه شوهر کرده ,هم کلاسی محترم!
شایان که انگار شانه هایش خم شده بود و در حالی که اخمی به شیدا می کرد با غیظ پوز خندی زد و اضافه کرد:
-تو هم به اون شوهر بی غیرتش بگو به جای اینکه با اون مترسک سر جالیز بگرده بیاد به جای تو وکیل مدافع زن عروسکش بشه ,والا توقع نداشته باشه که صاحب پیدا نکنه! با عصبانیت از ما فاصله گرفت ,من که تحمل شنیدن اون حرف ها و ایستادن روی پایم را نداشتم همان جا کنار دیوار نشستم .
شیدا که حال و روزگاری بهتر از من نداشت با عصبانیت اظهار کرد:
-کدوم سگ پدری این خبر رو به این عوضی جغله سوسول داده؟!
این لفظی بود که شیدا برای پسر های مزاحم به کار می برد .و در حالی که کیفش را با حرص روی زمین پرتاب می کرد گفت:
-فقط اگه مریم گفته باشه من می دونم و اون دهن لق که هیچ وقت نخود تو دهنش نمی خیسه!
شانه هایم افتاده بود و زارتر از ان بودم که به شیدا بگویم به مریم چیزی نگوید و مدتی که مریم گفت:
-من فقط به رضا گفتم.
نزدیک بود شیدا بد جوری باهاش درگیر بشود ولی با وجود فرشته که مثل اسمش فرشته بود .انها را از هم جدا کردیم و زیرا دیگر روی ایستادن در دانشگاه را نداشتم به شیدا گفتم:
-من می رم خونه!
شیدا که هم حالی بهتر از من نداشت همجاده من مسیر افتاد .مریم هم که به قول خودش رفیق نیمه راه نبود بی تعارف از شیدا سوار شد و تا دم در خوابگاه گریه و زاری کرد و اظهار کرد:
-من فکر نمی کردم که رضا حرفی بزنه من قسمش داده بودم !
و خودش را نفرین کرد .بی چاره کلی معذرت خواهی کرد .من هر چی می اضافه کردم اشکال نداره اشک می ریخت و مرتب خودش رو لعن و نفریت می کرد .شیدا هم که انگار نه انگار مراعاتی سرش می شد و نه تعارفی سر مریم فریاد زد :
-بسه دیگه اینقدر زق و زق نکن ,گندی رو که نباید می زدی رو زدی ,این چیزا هم دیگه برای طلایه ابرم نمی شه اصلا تقصیر این طلایه بود که اون شامگاه همه چیز رو جلوی تو گفت!
مریم که گریه اش شدت گراهی شده بود اضافه کرد :
-به خدا حق دارین هر چی بگین ,اصلا هر کاری که می خواهید با من بکنید به خدا من فقط میل داشتم به رضا پز بدهم این اردوان صولتی ,اردوان صولتی که می کنند شوهر طلایه ست تازه طلایه هم تحویلش نمی گیره ,اون شامگاه هم که به خاطر این که حرص طلایه رو در بیاره با اون دختره اومده بود به خدا من فکر نمی کردم که اینطوری بشه .
شیدا که عصبانی بود اظهار کرد:
-خب همین دیگه این سوسول هم در ذهنش گذرانده که طلایه از این دخترای بی بند و باره که به شوهر روی خوش نشون نمی ده و هرز می پره واقعا مریم برایت متاسفم تو گند زدی به هرچی دوستی و راز داریه,اخه دختر تو نمی دونی طلایه می خواد مخفیانه از اردوان جدا بشه و هیچ کس هم چیزی نفهمه.
و در حالی که صورتش را مهربان تر می کرد و انگار عجز در لابه های مریم درونش اثر کرده بود بیان کرد:
-اخه دختر خوب تو که همه چیزو می دونستی حالا اش نخورده و دهان سوخته ,حالا ببین چی می گم می ری پیش رضا و یه جوری که باور کنه می زنی زیر همه چیز و می گی این دروغ سیزده بوده ,چرا تو باور کردی چه می دونم خلاصه هرچی به ذهنت رسید بگو که باورش بشه و بره و برای اون احمق های ردیف اخر بگه .بگو وقتی که شایان اومده و این حرف ها رو زده اونقدر خندیدیم و مسخره اش کردیم که قلب درد گراهی شدیم زود همه چی رو درست کن تا این دختره نهال نیومده و همه چیزو نذاشته تو کف کف دست داییش و اردوان ! فهمیدی؟
مریم که به فین فین افتاده بود .اظهار کرد:
-باشه مطمئن باش که کاری می کنم که خودم هم باورم بشه ,اصلا می گم دختره نامزد اردوان شده و ما هم با نهال راهی شدیم نامزدیش,باور نمی کنی از نهال بپرس.تازه عکس های نامزدیشونم هم خودم دارم می یارم نشونتون می دم .
و سپس در حالی که برای صدمین دفعه عذر خواهی می کرد از ماشین پیاده شد و به شیدا قول داد که تا فردا همه چیز را درست کند.
وقتی مریم راهی شد به شیدا گفتم:
-بیچاره گناه داشت !چرا باهاش اینجوری کردی؟اون هم فکر نمی کرد که رضا دهن لقی کنه!
شیدا که محکم دنده را عوض می کرد و غمگینیش را روی گاز ماشین خالی می کرد گفت:
-حقش بود اگه جریانو شوخی می گراهی شدیم ,اون نمی رفت همه چیز رو درست کنه که همه باورشون بشه و جناب شایان خان هم فردا برای معذت خواهی بیاد جلو و نهال جان هم بویی از ماجرا نبره!
من که هاج و واج شیدا رو نگاه می کردم بیان کردم:
-یعنی تو فکر می کنی باورشون بشه؟؟
شیدا که سرش را تکان می داد گفت:
-چرا که نه!مگه نه اینکه مارو تو جشن نامزدیشون شرکت کردیم عکس هم گراهی شدیم .مریم حتی اگر شده عکس ها رو هم ببره و به رضا نشون بده همه چیزو درست می کنه تازه ازدواج تو و اردوان ان هم با ان جشن مفصلی که جناب دکتر ترتیب داده بود و شما ها در کمال غریبگی و ناشناسی با هم برخورد داشتین.انقدر که غیر واقعی به نظر می رسد که واقعی نیست,پس به حرف من ایمان داشته باش دختر اصلا هم خودت رو به خاطر اون حرفای اشغال که انگار تو ارثیه ی باباش بودی و حالا از دستش حرکت کردی دلخور نکن .می دونی ما سریع خودمونو باختیم!
اضافه کردم:
-یعنی تو می گی فردا بریم دانشگاه؟
شیدا که تبسم می زد اظهار کرد:
-اره اون هم در نهایت خرسندی ,هر وقت هم که اون اشغال با اعتماد به نفس رو هم دیدیم بهش می خندیم یعنی کف دستش انداختیم!
من که به حرفای شیدا مطمئن نبودم بیان کردم:
-باشه هر چی تو بگی ولی می ترسم فردا بیام دانشگاه!
شیدا ماشین رو در کنار خونه ی ما نگه داشت و اضافه کرد:
-حتی فکرش رو هم نکن ,اگه نیای انگار که همه چیز رو تایید کردی .
سری تکان دادم و اظهار کردم :
-شیدا ازت خیلی ممنونم که جلوی شایان ایستادی ,اگه تو نبودی شاید من بی هوش شده بودم ,هیچ وقت تو زندگیم دوستی مثل تو نداشتم ازت خیلی ممنونم از این که یک دوست دانا و مهربون . با عقل وشعور دارم خدا رو شکر می کنم .
شیدا که می خندید گفت:
-اخه من بادیگاردتم ,اخه می دونی بس که تو دلت مثل دریا پاکه ,منو خوب می بینی والا من که کاری نکردم !
من که از داشتنش حسابی خرسند بودم و حتی جریان صبح دیگر برایم مهم نبود ازش خداحافظی کردم و با خودم اندیشیدم که راست می گویند ((دشمن نادان به از نادان دوست)) واقعا به قول اقا جونم اگر ادم دشمنش هم دانا باشد بهتر است چون کاری نمی کند که هم برای خودش بد باشد و هم برای طرف مقابلش ولی اگر دوست ادم نادان باشد باعث می شود که از روی کم عقلی چوبی لای چرخت گیر کند که تا ابد چرخت چمبل بشود به قول شیدا امروز هم مریم حکم دوست نادان را برایم داشت که با یک ندانم کاری ابرویم را برد.شیدا هم حکم دوست دانایم را که با درایت امیدار بود همه چیز را درست کند .من هم بهش ایمان داشتم در این مدت دوستیمان هر چه بیان کرده بود همان شده بود.
فردای آن روزگار با این که از برخورد شایان و بقیه بچه ها حسابی قلبشوره داشتم،می ترسیدم احتمالات شیدا درست از کار در نیاید.وارد دانشگاه شدم مثل کسی که جنایت بزرگی کرده باشد سرم را پایین انداخته بودم و هر چه شیدا می بیان کرد: -قیافه ی خندون به خودت بگیر. بی فایده بود.شیدا که عصبانی شده بود،گفت:
-ببین طلایه جان،همه چیز بستگی به خودت داره اگر امروز مثل یه هنرپیشه خوب بازی نکنی دیگه قید آبرو همه چیز رو بزن.من با مریم صحبت کردم می گفت انگار همه باورشون شده تازه شایان خیلی هم از دست خودش و همچنین رضا که الکی این حرف ها رو زده شاکی شده بود.پس مثل کسی که از سرکار گذاشتن دیگران غرق خوشی شده بپر تو کلاس،بقیه اش هم بسپر به خودم فقط از این قیافه ی بق کرده بکش بیرون.
من که احساس می کردم باید چند ساعتی از جلد خودم خارج بشوم اضافه کردم:
-ولی شیدا خودت حواست باشه اگر شایان دوباره بخواد توهین کنه من که تحمل ندارم و گریه ام می گیره.
شیدا که در نگاه هایم عمیق می شد اضافه کرد:
-آره اون که پررو بشه خودم ادبش می کنم،تازه لازم نیست با اون خوب برخورد کنی به نظر من که اصلا با اون حسابی سرسنگین باش اون به هیچ عنوان حق نداشته با تو اون طوری حرف بزنه،اصلا بهش محل نذار با بقیه بگو و بخند.
سری تکان دادم و بیان کردم:
-باشه،حالا مریم کجاست؟
شیدا که به ساعتش نگاه می کرد اضافه کرد:
-نمی دونم قرار بود بیاد اینجا،البته ده دقیقه پیش حتما باز خواب مونده.
در حالی که می خندید گفت:
-آخه بیچاره دیروز خیلی براش روزگار پر مشقتی بود به خاطر اون زبان درازش تنبیه شد.
پنج دقیقه ای منتظر شدیم که بالاخره مریم نفس نفس زنان رسید و در حالی که صورتش گل انداخته بود و خنده روی لب هایش قرار گرفته بود،با شور و شوق گفت:
-سلام،به جون خودم همه شو درست کردم،حالا اگه بری قسم بخوری بگی اردوان شوهر طلایه است باورشون نمی شه و مسخرتون می کنن.
شیدا که لبخند می زد اضافه کرد:
-آفرین دختر خوب،لطفا مِن بعد اون زبون سرخ رو بهتر حفظ کن تا باعث دردسر،سر سبزت نشه.
مریم که گونه هایم را می بوسید بیان کرد:
-خدا منو ببخشه اگر باعث آزردهی تو شدم از دیروز تا حالا اون قدر حرف زدم و فیلم بازی کردم تا مُخ رضا رو زدم.شاید باورت نشه آخر سر می اظهار کرد مریم از اول هم باور نکرده بودم ولی اون قدر جدی بیان کردی باورم شد درسته طلایه خیلی خوبه ولی خب امثال اردوان هم دنبال دخترایی هستند که خیلی مایه دارن و سرشناس،من هم گفتم آره اصلا طلایه از چنین مردهای معروف خوشش نمی یاد.
مریم در حالی که انگار می تمایل داشت آن همه حرف را تو همان چند قدم توضیح دهد گفت:
-اگر بدونی شیدا،شایان به غلط کردن افتاده از دیروزگار ده مرتبه زنگ زده به من که شماره ی تلفن شیدا خانم و طلایه رو بده من ازشون عذرخواهی کنم.
شیدا اخم هایش را درهم کشید و اظهار کرد:
-غلط کرده یه موقع دهن لقی نکنی مجدداً شماره ی ما رو بدی،از دیروزگار اونقدر ازش بدم اومده!کل گروهشون از دیدهم افتادن.
مریم بیچاره که کمی ترسیده بود،به حالت معمول لب هاشو جمع کرد و گفت:
-نه به خدا من غلط بکنم،چنین کاری سر خود بکنم همون یه بار هم که باعث آزردهیتون شدم برای هفتاد پشتم بسه.
من که دوست نداشتم بیشتر از این مریم رو ملامت کنم اضافه کردم:
-اشکال نداره حالا که درستش کردی بیایید بریم دیگه،الان استاد می یاد.
و آهسته زیر گوش شیدا اضافه کردم:
-مطمئنی کل گروه از نگاهت افتادن؟!
شیدا که رنگ صورتش کمی تغییر کرده بود اظهار کرد:
-تو فعلا دیگه ساکت که از کف دست تو هم شاکی می شم ها!
با خنده گفتم:
-تو که گفتی باید بخندیم.
شیدا که اخم هاشو باز می کرده و دیده های مشکی خوش حالتش برق قشنگی می گرفت گفت:
-۳.۲.۱. حالا بچه ها فیلم شروع می شه. و به سمت کلاس مسیر افتاد و من و مریم هم که به حرکت کردارهای ضد و نقیض ولی مهربان و خوب شیدا عادت کرده بودیم،شانه ای بالا انداختیم و در حالی که هر دو لبخند می زدیم به دنبال شیدا به قول مریم سرگروهمان راه افتادیم،فرشته که برامون کف دست تکان می داد گفت:
-سلام،کجایید شماها؟دوبار اومدم تا سلف دنبالتون نبودید.
مریم که می خندید بیان کرد:
-هیچی بابا راهی شدیم پیش دکتر معین و استاد ببینیم امروزگار کلاس تشکیل می شه یا نه؟
فرشته که انگار باور کرده بود گفت:
-خب چی شد؟نکنه امروز هم کلاس تعطیله؟
مریم خندید و گفت:
-ای خرخون فکر کنم تو کل دانشگاه ببخشید تو کل دانشگاه های کشور ،فقط تو یه نفر از تشکیل نشدن کلاس ناراحت می شی!
فرشته چهره ی محجوبش را کمی جمع کرد و اضافه کرد:
-آخه این همه مسیر هی میایم می گن کلاس تشکیل نمی شه.
سرکلاس همه ی بچه های همیشگی رسیده بودند،یک لحظه نگاهم به شایان و بابک و سهیل که ته کلاس نشسته بودند افتاد.شایان معلوم بود خیلی غمگین است و سرش را پایین انداخته بود.بابک هم داشت آمار ما را به او گزارش می داد که نگاهش به رو به رو بود ولی دهانش تکان می خورد که استاد وارد شد و دیگر هیچ کدام حرفی نزدیم.
بعد از کلاس داشتیم با خوشحالی چهارتایی بیرون می حرکت کردیم که شایان از پشت سر گفت:
-ببخشید طلایه خانم!
به روی خودم نیاوردم و قدم هامو محکمتر برداشتم که شایان بار دیگر گفت:
-خانم شیدا اگر ممکنه چند لحظه می تمایل داشتم وقتتون رو به من بدید؟
شیدا یک لحظه توقف کرد به سمت رضا برگشت و با دلخوری در حالی که دیدههای شایان را نگاه می کرد محکم بیان کرد:
-بفرمایید امری داشتید؟!
شایان که سرش را پایین انداخته بود گفت:
-من فقط می میل داشتم بگم،خیلی متاسفم من نباید زود قضاوت می کردم.
شیدا که یک ابروشو بالا برده بود اضافه کرد:
-باشه قبول،دیگه امری ندارید؟
شایان که انگار از طرز صحبت او راضی نبود گفت:
-ولی من می خواستم از طلایه خانم هم شخصاً معذرت خواهی کنم….
شیدا که همان طور بی احساس با او حرف می زد اضافه کرد:
-ولی آقای مظفری بعضی کارها با عذرخواهی قابل جبران نیست اگه احساس می کنید با اضافه کردن همین یه جمله همه اون حرف ها از ذهن طلایه پاک می شه بفرمایید این هم طلایه. و رو به من بیان کرد:
-طلایه،بیا جلو آقای مظفری می خواد بگه ببخشید.
شایان که بیچاره می خواست جو را عوض کند گفت:
-می تونم دو دقیقه خصوصی صحبت کنم؟
شیدا که مجدداً مقابل شایان قرار گراهی شده بود اظهار کرد:
-متاسفم شما دیروزگار بیشتر از دو دقیقه ما رو خجالت دادید الان هم وقت نداریم.
شایان به خودش جسارت بیشتری داد و گفت:
-ولی من با طلایه حرف زدم.
شیدا که عصبی شده بود گفت:
-کشمیش هم دم داره،در ضمن ما همه حرف هاتون رو شنیدیم فعلا خداحافظ.
شایان از کنار شیدا با حرص رد شد و روبه رویم ایستاد و اضافه کرد:
-ببین طلایه جان،من!من خیلی وقته از شما خوشم اومده دیروزگار هم وقتی اون حرف ها رو شنیدم یه لحظه دیوونه شدم،تو رو خدا منو ببخشید به خدا من…. در حالی که بقیه حرفش را درز گحرکت کرد گفت:
-تو رو خدا بهم حق بدید من آخه….
وسط حرفش پریدم و بیان کردم:
-شاید حق با شما باشه ولی ازتون یه خواهش دارم.
شایان که انگار یه دفعه شور و شوق به صورتش دمیده بود گفت:
-بفرمایید،هرچی باشه به روی چشم!
آهسته اظهار کردم:
-لطفا دیگه به من فکر نکنید من اصلا قصد ازدواج ندارم.
شایان رنگ غم حسابی صورتش را نقاشی کرده بود و اضافه کرد:
-ولی من بیان کردم….!
-ولی من ازتون خواهش کردم.
سپس رو به شیدا کردم و اظهار کردم:
-فعلا خداحافظ.
و شایان را با آن حالت مستاصل و شاکی جا گذاشتیم.نهال یک هفته ی اول بعد از عید را نیامده بود.بعداً که وارد شد گفت:
-حال خانم بزرگ خراب بوده و در این مدت مجبور شدند در ویلای کرجشان بمانند.ولی به قول شیدا جریان چیز دیگری بود چراکه حداقل می تواست یک زنگ بزند ولی نزد.
حسابی سرگرم درس ها شده بودم.شیدا اصرار داشت هرچه زودتر تکلیف خودم را روشن کنم ولی می ترسیدم،آخه جلوی آقا جون اینها چی می گفتم؟تو این مدت اکثر روزگارها مامان زنگ می زد و حالم را می پرسید،دلشان خیلی تنگ شده بود قلب من هم همین طور هر موقع هم از اردوان سوال می کرد برای آن که خیالش راحت باشد آن قدر ازش تعریف می کردم که حد نداشت دوست نداشتم غصه ی مرا بخورند.آخرین باری که با مامان حرف زدم اظهار کرد:
-علی دیگه بچه ام طاقت دوری نداره،مادر گوشی رو بده به اردوان ازش خواهش کنم یه روزگاره بیایید و برگردید.
ولی من عذر و بهانه آوردم که باید خودم را برای امتحانات آماده کنم اردوان هم الان سرش شلوغه هر موقع وقت شد خودم میام.حتی یک تعارف هم نزدم که مثلا شما بیایید می اطلاع داشتم اگر بیایند همه چیز لو می رود.به بن بست رسیده بودم.بدجوری زیر فشار بودم.شیدا خیلی چیزها را نمی خبر داشت،حتی نمی دانست که من نمی توانم از اردوان قلب بکنم و حتی به همین شکل زندگی هم قانع هستم و با هر شکل و زبانی بود برادرش شاهرخ را پیش می کشید.شاهرخ پسر خوبی بود درست شامگاهیه شیدا،تازه انگار این تیپ قیافه ها به جنس مردانه بیشتر هم می رسید که شاهرخ آن قدر به چشم می آمد.به قول شیدا این دخترها بودند که دلشان می تمایل داشت با او ازدواج کنند.البته با اون ماشین و سر و وضع زندگیشون دور از انتظار هم نبود انگار یک قلب نه صد دل عاشق هم به قول شیدا عاشق من شده بود کم کم داشت این قضیه بین من و شیدا فاصله می انداخت ولی هیچ کدام متوجه نبودیم مخصوصا که با شروع امتحانات فاصله ی ما بیشتر هم شده بود.زیرا من که فقط در تنهایی هایم درس را می فهمیدم.شیدا هم که تا به من می رسید دهانش برای نصیحت و بدگویی از اردوان و تعریف از خان داداشش باز می شد به همین خاطر ترجیح می دادیم کمتر با هم حرف بزنیم و بیشتر درس بخوانیم شایان هم دیگر از ان روزگار به بعد کمتر دنبالم بود ولی یک وقت هایی وقتی او را می دیدم که دورادور دنبالم بود اعصابم بهم می ریخت.از قضیه آن روزگار فقط یک شایعه مانده بود همین که بچه های کلاس خودمون باور نداشسریع ولی به بقیه دانشگاه رسیده بود و با یک کلاغ چهل کلاغ دانشجوها تبدیل به سوژه ای بین دانشجوها شده بود حتی یکی دوبار تو حیاط دانشگاه بعضی دخترها یا پسرها برای آن که از صحت و سقم جریان مطمئن بشوند،می وارد شدندو از خودم سوال می کردند و من با این که از خدام بود با افتخار بگویم بله،من همسرش هستم ولی تکذیب می کردم تا این که بالاخره امتحانات هم تمام شد و برای آن که از کف دست شیدا که ازم قول گحرکت کرده بود بعد از پایان ترم به طور جدی از اردوان تقاضای طلاق کنم به دروغ گفتم همان شامگاه برای اصفهان بلیط دارم.آن هم به این خیال که می روم مقدمات را آماده کنم و برگردم با مسروری ازم جداشد.مریم هم که تا امتحاناتش تمام شد سریع به شهرشان راهی شد چون عروسی دختر خاله اش بود و من هم تصمیم به حرکت کردن داشتم چون دیگر طاقت دوری مولینم اینها را نداشتم،مخصوصا علی که حسابی قلبش برایم تنگ شده بود.تصمیم داشتم برایش یک دوچرخه هم بخرم و بگویم از طرف شوهرمه ولی می ترسیدم،این بار دیگر جداًخجالت می کشیدم توی چشم های آقاجونم نگاه کنم و بگویم داماد عزیزش نیامده با این حال برای سه روز دیگر بلیط گراهی شدم خودم هم نمی اطلاع داشتم چه کار کنم شاید حق با شیدا بود و قبل از اخراج از آن منزل که شیدا بهش می گفت خانه ی معلق،باید خودم می رفتم تا حداقل با نقشه باشد.