رمان طلایه پارت ۷

صبح زود بیدار شده بودم خرید خاصی برای خودم نداشتم بیشتر برای اقاجون اینا می میل داشتم سنگ تموم بذارم و مثلا از طرف اردوان برایشان سوغات بگیرم هر چند که سری قبل اقاجون اصلا هیچ استقبالی از چیز هایی که برایش گرفته بودم نکرد ولی با این حال کلی خرید کردم ظهر هم به تنهایی به رستوران حرکت کردم همش دلشوره داشتم که شیدا منو ببیند و ابرویم برود .هر چند که به دروغ گفتم کارهایم طول کشیده چند روزگاردیرتر می خواهم برم .ولی شیدا خیلی زرنگ بود و به قول خودش فرق حرف راست و دروغ را خوب می فهمید ,ان هم از من که وقتی می میل داشتم یک دروغ بگویم کلی تابلو بازی در می اوردم به قول شیدا بهتر بود در هر موقع من حرفی را میخواستم دروغ بگویم اصلا پنهان کنم و نگویم چون خودم را لو می دادم و این پیشینه ام شده بود .خلاصه بعد از صرف یک پرس از ان مرغ های سوخاری که خیلی بهش علاقه داشتم و اولین بار شیدا ما را به ان رستواران برده بود ,به خانه برگشتم .از دیدن سر و وضع اشفته ی طبقه ی خودم یک لحظه نزدیک بود غش کنم .همه جا شلوغ بود و همه ی گلدان ها و وسایل تزئینی روی زمین خرد شده بودند و تمام کف زمین را خورده های شیشه پر کرده بود وضعیت اشپز منزل هم که دیگر افتضاح تر از بیرون در بعضی از کابینت ها باز بود و انگار که کسی به عمد کاسه بشقاب ها را پایین ریخته باشد.تکه های وسایل همه جا پخش شده بود و بد تر از ان وسایل و کتاب های درسیم که بعضی هم پاره بودند کف اتاقم ولو شده و خلاصه انقدر همه چیز اشفته بود که اشک هایم بی اختیار روان شدند.انگار زمانی که شیدا جوشش را می زد و به من ابله هم هشدار می داد فرا رسیده بود می توانستم حدس بزنم این کار چه کسی است ولی چه طور اردوان اجازه داده بود !من چه تقصیری داشتم .در همین افکار بودم که تلفن زنگ خورد .در حالی که بغضم را فرو می دادم با خیال اینکه مولین است به سمت تلفن رفتم و ناگهان بیان کردم :
-بله!
آوای اردوان که از خشم می لرزید در گوشی پیچید .
-چه عجب تشریف اوردید ؟معلومه شما کدام گوری هستید؟
من به لکنت افتاده بودم چون این اولین باری بود که تلفنی با اردوان حرف می زدم و از لحن خشمگین صوتیش حسابی ترسیده بودم و به من من افتاده بودم گفتم:
-مگه اتفاقی افتاده ؟
تمایل داشتم بگویم این جا همه چیز بهم ریخته که اردوان فریاد کشید و با غیظ اضافه کرد :
-ببینیدخانوم من قبلا با شما صحبت کرده بودم که حد و حدود خودتون رو بدونید ولی انگار شما نتمایل داشتید حرف منو جدی بگیرید ولی حالا باید تکلیفتون رو روشن کنم .
من که از شدت اضطراب می لرزیدم و آوایم هم حسابی به لرزه افتاده بود گفتم:
-مگه من چه کار کردم ؟
اردوان که انگار می تمایل داشت که همه ی حرصش را با نفس کشیدهی بیرون کند صوتیش داخل گوشی پیچید .بیان کرد:
-دیگه چی می تمایل داشتید بشه؟کی بیان کرده برید همه جا بشینید و بگید من عاشق دل خسته ی شما هستم کی اضافه کرده بود که من و شما ازدواج کردیم رو همه جا جار بزنید؟مگه من نگفتم به زندگی خصوصی من کاری نداشته باشید؟شما به چه حقی راهی شدید بین دانشجو ها اضافه کردید که ما با هم هستیم و از زندگی خصوصی من خبر بیرون می برید.اصلا مگه من چند بار تو این چند وقته از نزدیک با شما رو در رو شدم؟
من که حسابی می لرزیدم با لکنت گفتم:
-من این حرفا رو نزدم ,دروغه اصلا من به شما چی کار دارم؟خودتون که بهتر می دونید که من تو این مدت حتی یک بار هم مزاحمتون نشدم !
من که دیگر گریه ام حسابی اوج گرفت.اردوان که خشم خود را کنترل می کرد و انگار که داشت با کسی حرف می زد اظهار کرد:
-حالا دیدی من کاری بهش نداشتم؟! انگار که ان طرف گلاره بود که صدای گریه اش می اومد و اردوان که خیلی عصبانی بود .در حالی که سرش فریاد می کشید بیان کرد:
-حالا خیالت راحت شد باز بشین بگو که فلانی این حرفو اضافه کرده فلانی اون
حرفو اضافه کرده! انگار مجدداً با من حرف می زد اضافه کرد:
-در هر صورت خانوم ,من نامزد دارم حتما به گوشتون رسیده ,تا الان هم به خاطر پدر و مادرم و ابرو شون کاری نکردم ولی اگر بفهمم که شما این چرندیات رو گفتید…در حالی که بقیه ی حرفش را باقی گذاشت کمی مکث کرد و اهسته گفت:
-ولی همه چیز رو خودتون خراب کردید هم شما پیش پدر و مادرتون ابرو دارید و هم من .به همین خاطر مراعات می کردم ولی دیگه باید تکلیفتون رو ,روشن کنم .
در حالی که گریه اجازه حرف زدن بهم نمی داد .تموم نیرویم را جمع کردم و بیان کردم :
-اردوان خان اصلا بهتره ما از هم جدا بشیم من هم راستش از این وضعیت خسته شدم.می دونم برای شما هم درد سر شده ام من اصلا نمی خوام زندگی شما به مشکل بخوره .
تازه فهمیده بودم باید زود تر از این ها ,حرف های شیدا را گوش می کردم و موضوع را جدی می گرفتم و این اشفته بازاری که روبه رویم قرار داشت و حرف های درشت اردوان که پای تلفن شنیدم تازه شروع پیش بینی های شیدا است.و اگر می تمایل داشتم به همان وضعیت ادامه دهم بدتر از این هارا باید تحمل می کردم به همین خاطر در همان لحظه تصمیم نهاییم را گرفتم تا همه ی حرف ها و نقشه هایی را که شیدا داشت اجرا کنم .به همین خاطر فرصت را غنیمت شمردم و خاموشیم را شکستم و هر چه به ذهنم می رسید برای مقدمات جدایی ان هم به طور توافقی اضافه کردم .
اردوان که انگار خیلی عصبی تر شده بود با غیط بیان کرد:
-حالا فهمیدی؟پس ابروی … در حالی که مکثی کرد ادامه داد :
-انگار هیچی حالیت نیست! اصلا برای چی از اول ,این کار رو کردی؟فقط می خواستی با ابروی من بازی کنی؟! می مردی همون اول کار قید منو می زدی؟ در ذهنش گذرانده بودی بهت اون حرف ها را دروغ اضافه کرده بودم و حالا خیالت راحت شد.
دیگه نمی توانست راحت حرف بزند و جلوی گلاره بگوید حق طلاق نداری زیرا مادرم می فهمد و پدرم را در می اورد.گوشی را قطع کرد .انقدر غرورم له شده بود که عاشق شدم همان لحظه بمیرم و او انطور ناجوانمردانه و یک طرف دروغ هایی رو که گلاره تحویلش داده بود باور نکند و ان طور هر چه به دهانش می امد نثارم نکند.انقدر دلم فشرده شده بود و انقدر احساس بد بختی می کردم که حد نداشت .و بیشتر از این شاکی بودم که شیدا باز هم همه چیز را درست پیش بینی کرد بود و من نمیل داشته بودم که قبول کنم .و تازه واقف شده و به این علم رسیده بودم ادامه ی این بازی چون من هر روزگار عاشق تر هم می شدم جز رسوایی و حقارت ,همان حقارتی که کوروش در موردش حرف می زد و به من اطلاق می کرد چیزی نمی توانست باشد.این بدترین حالت برایم بود.من مقصودم از این ازدواج خریدن ابرویم بود که به مقصودم تا همان لحظه هم رسیده بودم دیگر درس و دانشگاه و هر چیز دیگری چه ارزشی داشت می توانستم برم پیش خانواده و خیلی راحت بگویم اردوان ان چیزی نبود که من فکر می کردم و حالا هم امدم چون نامردی کرده و من می خواهم ازش جدا شوم انقدر اقاجونم مهربان بود که کمکم کند حتی برای اثبات حرفم هم به قدر کافی مدرک و شاهد داشتم .نمی دانم چه قدر در این افکار فرو حرکت کرده بودم و همه ی شرایط را سبک و سنگین می کردم که آوای اسانسور اومد که پایین رفت دوباره دچار استرس شدم ,سریع به دنبال چادرم که ولیده همیشه می گذاشتم حرکت کردم ولی پشیمان شدم.اصلا چه لزومی داشت همسرش را نبیند اصلا نیرویی در وجودم زبانه می کشید و عاشق شدم حالا دیگر او بی هیچ حجابی مرا ببیند و در چشم هایش هم زل بزنم و بگویم ازت متنفرم و غرور از کف دست حرکت کرده ام را نجات بدهم و اگر دفعه ی بعد تمایل داشت در موردم به کوروش بگوید حالا اون حقیر شده باشد .حتما گلاره هم با او بود اگر می تمایل داشت جلوی او تحقیرم کند دیگر تاب تحمل نداشتم ولی بعید بود که او هم همراش باشد .اردوان امده بود تا حرف هایی را که جلوی گلاره نتوانسته بود بزند و بگوید .تمام این افکار به قدر وقتی که اسانسور تا بالا امد در مغزم پیچید.سریع به اتاقم حرکت کردم و رو به روی اینه ی اتاقم اشک هایم را پاک کردم .لباسم با این که خیلی مرتب نبود و با این نگاهانم اشکی بود ولی هنوز زیبا به نظر می رسید .به قول مریم وقتی چشمانم بارونی می شد بیشتر جلب توجه می کردم.شاید این اولین باری بود که اردوان می میل داشت زن قانونی و عقده ای اش را ببیند پس باید در نظرش زیبا می امدم.ولی با ان حال و روزگاری که داشتم زیاد مقدور نبودم .عاشق شدم طوری وانمود کنم که فکر کند که متوجه بالا امدنش نشدم پس روی تخت قرار گرفتم و سرم را میان دست هایم گرقتم دلم به شدت می کوبید و با آوای هر قدمش نفسم بالا نمی امد در همان یک لحظه بی حجاب و بی پوشش نشسته بودم پشیمان شدم و دوباره مصمم شدم .از برخوردش می ترسیدم ولی باز به خودم دلداری می دادم و خودم را بالاخره به خدا سپردم.
سر تا پای وجودم را اضطراب و قلبهره گرفته بود که در اتاق به شدت باز شد که اردوان که هنوز چهره اش برافروخته بود در چهار چوب در نمایان شد و با لحن سرد و طلب کارانه ای که بی شامگاهاهت به لحن صحبتش در روز میل داشتگاری و عروسیمان نداشت بیان کرد:
-اومدم تکلیفمون رو با هم ……….
در حالی که هنوز حرفش به پایان نرسیده بود،سرم را کشیده کردم.اردوان که انگار به قول شیدا راهی شده بود تو هپروت و جمله اش نصفه مانده بود همان طور زل زده بود به من و مات و مبهوت مرا نگاه می کرد.
من هم با این که به خودم کلی اظهار کرده بودم طلایه باید محکم باشی و شخصیت خودت را حفظ کنی ولی اختیار اشک هایم که معلوم نبود از کجا می آیند با آن همه قدرت روی صورتم روان شده بود.اردوان که انگار با دیدن اشک های من کمی به خودش رسیده بود جلو وارد شد و کلماتش را بریده بریده ادا کرد و بیان کرد:
-شما….
و بعد از مکثی ادامه داد:
-تو،تو زن من هستی؟یعنی همون دوستِ….
من که با پشت کف دست اشک هامو پاک می کردم بی توجه به اردوان که هنوز گنگ و حیران بود از روی تخت کشیده شدم و یه سمت کمد لباس هایم رفتم که خیلی مرتب و منظم چیده شده بود و انگار گلاره وقت بهم ریختنش را پیدا نکرده بودو هر کدام را به ترتیب برمی داشتم و داخل چمدانی که آماده کرده بودم تا خریدهای آن روز برای خانواده ام را در آن بگذارم می گذاشتم.اردوان که حالا کاملا به خودش رسیده بود در حالی که به وضوح لرزش کف دست هایش را حس می کردم بازویم را گرفت و با قدرت به سمت خودش برگرداند.
از شدت حرکت اردوان نزدیک بود تعادلم را از کف دست بدهم،تا به حال هیچ گاه از این فاصله مقابلش قرار نگرفته بودم.حتی روزگار عروسیمون،چه بوی خوبی می داد،چقدر عاشق شدم در آن لحظه بگویم خیلی دوستت دارم با تمام وجود،به قدری که حاضرم به خاطرش غرورم،آینده ام و همه چیزم را زیر پا بگذارم و به همان شکل در جوارش یعنی فقط نزدیکش زندگی کنم.ولی افسوس که باید ازش می گریختم باید از او که شوهر واقعی و رسمی و مال خودم بود فرار می کردم به همین خاطر در حالی که از دیدن نگاه عمیق و زیباییش سیر نمی شدم،سرم را پایین انداختم.اردوان که تا آن موقع خاموشی کرده بود اظهار کرد:
-سرتو کشیده کن.
من که اگر یک بار دیگه به ان دیده های دلپذیر و سیاه خیره می شدم دیگر نمی توانستم ازش بگریزم همان طور که سرم پایین بود.آن قدر آهسته که فقط خودم می شنیدم بیان کردم:
-من باید برم.برات دادمیل داشت طلاق می فرستم.
اردوان فشار کف دست هایش را که حالا یکی هم به چانه ام بود تا سرم را بالا بگیرد بیشتر کرده بود به حالت تاکیدی اظهار کرد:
-بیان کردم سرت رو بلند کن و تو دیده های من نگاه کن.
و با حرکت محکمی چانه ام را بالا آورد و حالا دوباره چشم در نگاه هم خیره شده بودیم.اردوان که انگار آدم ندیده،چنان به چشم هایم،دیده دوخته بود که احساس می کردم گونه هایم سرخ شده و تنم گُر گحرکت کرده و تمام اعضا و جوارح وجودم کف دست به انقلابی زده اند که تنم را بر لرزه وامی داشت.نگاهم را رو به پایین گرفتم می ترسیدم از دیده هایم بخواند به حرفی که می زنم هیچ اعتقاد و ایمانی ندارم و مجبورم با تمام دلدادگیی که نسبت بهش دارم ازش بگریزم.اردوان با تحکم گفت:
-این بازی ها برای چی بود؟
من که دیگر بیشتر نمی توانستم زیر نگاه دلفریبش طاقت بیاورم با حرکتی خودم را از دستانش بیرون کشیدم و گفتم:
-هرچی بود تموم شد.به محض این که برسم براتون دادتمایل داشت طلاق می فرستم.
اردوان که چهره اش حسابی برافروخته شده بود در حالی که دوباره مرا که برای جمع آوری لباس هایم می رفتم به سمت خود می کشید با لحن تندی اظهار کرد:
-اگر می تمایل داشتی بعد از یک سال و نیم طلاق بگیری پس چرا قبول کردی عقد کنیم؟
و با فریاد ادامه داد:
-این مسخره بازی ها برای چی بود؟تو که این شکلی همه جا می گردی پس اون ریخت و قیافه چی بود که روز میل داشتگاری جلوی من درست کرده بودی؟!
من که سعی می کردم به خودم مسلط باشم خیلی محکم گفتم:
-من هم نمی خواستم عقدت بشم،من که اصلا قصد ازدواج نداشتم.
اردوان که پوزخندی می زد گفت:
-ببخشید!اون وقت چرا با اون همه حرفی که من بهت اظهار کرده بودم قبول کردی ازدواج کنیم؟
من که سرم پایین بود و سعی می کردم تمام اعتماد به نفسم را جمع کنم محکم اضافه کردم:
-چراکه زور بود،شما روز خواستگاری اظهار کردید جواب رد بهتون بدم.ولی قبل از این که شما چنین درخواستی داشته باشید من می تمایل داشتم با التماس و استغاثه ازتون بخوام برید سراغ یه دختر دیگه،دختر که براتون قحط نبود.من می میل داشتم درسم رو بخونم به همین خاطر اصلا دوست نداشتم منو ببینید و یه موقع بپسندید.ولی وقتی شما اون طوری گفتید و حرکت کردید من هم هر چی به خانواده ام گفتم نمی خوام ازدواج کنم قبول نکردند و اضافه کردند باید خواستگارت یه ایرادی داشته باشه تا جواب رد بهشون بدیم.چراکه فرنگیس خانم و حاج آقا صولتی بهشون بر می خوره و هر چی التماس کردم بی فایده بود.شما هم که هیچ تلاشی نکردید حتی نماندید حرف های من رو هم بشنوید.من به عمد اون ریختی اومدم جلوتون تا بلکه به ذوقتون بخوره و جواب رد از شما باشه ولی شما فقط بلد بودی برای من که هیچ کاره بودم خط و نشون بکشی و پیش بزرگترهامون طوری حرکت کردار کردی انگار منو کاملا پسندیدی و همه چیز رو سپردی کف دستشون و خودتم هیچ مخالفتی نداری.هر چی من،به مولینم اینها بیان کردم داماد راضی نست اون هم زن نمی خواد خانواده اش زورش کردند باور نکردن.اونا اندیشیدن من دارم دروغ می گم که از ازدواج فرار کنم و حتی تاکید کردند که این اراجیف زاییده ی ذهن خودمه جلوی مادر یا پدرت نگم و آبروشون رو نبرم،شما هم که تو اون مدت حتی یک با رنیومدید،حتی یه زنگ هم نزدید که من بگم تو چه مخمصه ای گیر کردم بلکه خودتون بیایید و یه فکری بکنید ولی شما فقط فرار کردید و من رو با مادرتون فرنگیس خانم که انگار براش قحطی دختر دم بخت اومده بود و مولین خودم که فکر می کرد جواب رد به پسر دوست آقا جونم یعنی آبروریزی و عدم صلاحیت و خلاصه هر چی فکرش رو بکنی برای خانواده ی شما،تنها گذاشتید.من هم وقتی هر چه مقاومت کردم بی نتیجه ماند،تسلیم شدم ولی آن قدر شما بهم اهانت کردید و یک طرفه و بی مخاطب به قاضی حرکت کردید که وقتی هم رسیدید دوست نداشتم ریختتون رو ببینم چون کار از کار گذشته بود و آن چیزی هم که نمی خواستم شده بود.پس ترجیح دادم دیگه اصلا نبینمتون و به آرزوم که دانشگاه حرکت کردن بود برسم.
کلمه به کلمه این حرف ها را که تمام شامگاه های تنهایی هایم با خود تمرین کرده بودم تا روزی که به اردوان بگویم و غرور از کف دست رفته ام را اغنا کنم آنقدر پیش خودم تکرار کرده بودم که باورم شده بود مثل ضبط صوتی پخش کردم و سپس برای آن که دق و قلبی تمام حرف هایی را که تابه حال ازش شنیده بودم و غرور لگد مال شده ام را دربیاورم و با اعتماد به نفسی که از بیان آن حرف ها به کف دست آورده بودم به دیده هایش خیره شدم و با نهایت پررویی اضافه کردم:
-اگر واقعیت امر رو بخوای من ازت متنفر بودم مخصوصا از اون غرور کاذبت که فکر می کردی حالا چراکه دنبال توپ بی خاصیت می دویی و پول مفت می گیری تحفه هستی! دوباره خیره تر نگاهش کردم و دیده هامو جمع کردم و با نهایت قدرت گفتم:
-آره ازت متنفر بودم و هستم تا الان هم فقط به خاطر آبروی آقا جونم اینها تو این وضعیت سر کردم ولی دیگه نمی تونم شاهد کثافتکاری های مردی مثل تو که مثلا خیر سرش زن داره و راحت می ره سراغ یکی دیگه و با کمال وقاحت نامزد اختیار می کنه باشم.نه فکر کنی چقدر برام مهمه و ناراحت می شم،نه،هیچ‌گاه اگه این طوری بود اصلا برای جشن نامزدیتون نمی آمدم بلکه به خاطر این می ترسم که به گوش خانواده ام برسه و آبروشون بره ولی حالا که این شرایط پیش اومده،اصلا بهتره همین موضوع رو بهشون بگم و ازت جدا بشم و با خیال راحت و به درس و مشقم برسم.
اردوان که همزیرا بادکنکی سوزن خورده به یک باره تمام باد غرورش خوابیده بود،روی تخت جای گرفت و دست هایش را حائل صورتش کرد تا اوج شکسته شدنش را نبینم و بعد از دقایقی با تحکم گفت:
-ولی تو حق نداری با آبروی من بازی کنی.
من که کاملا اشک هایم متوقف شده بود و از این که اردوان را خوار و درمانده کرده بودم خشنود بودم با لحن کنایه امیزی بیان کردم:
-مطمئنی که آبرو داری؟! و نگاه تحقیر آمیزی بهش انداختم.اردون که بار دیگر نگاهش همان نگاه مغرور و کمی هم خشن شده بود گفت:
-همین که بیان کردم،درسته که هیچ کدوم میلی به این ازدواج نداشتیم ولی الان به خاطر پدر و مادرهامون هم که شده باید تحمل کنیم.
من که اخم هایم درهم راهی شده بود با صلابت گفتم:
-متاسفم من هم تا امروز فکر می کردم فقط با کمی گذشت می تونم به این زندگی با این شرایط پیچیده ادامه بدم و خیلی راحت به همه ی میل داشتگارهایم هم مثل همین کوروش خان دوست صمیمی جناب عالی روی خوش نشون نمی دادم و سعی می کردم طوری رفتار کنم که مشکلی پیش نیاد ولی انگار با توجه به نامزد شما که شرایط روحی مناسبی هم نداره… و در حالی که به وضع سالن اشاره می کردم بار دیگر در چشم های اردوان دقیق می شدم و ادامه دادم:
-نمی شه به این وضعیت ادامه داد،شما بالاخره الان نامزد کردید ولی فردا که عروسی کنید فکرشو کردید که خانمتون چطور می خواد حضور یه زن دیگه هرچند اٌخی و بد از نظر شوهرش رو تحمل کنه.آن وقت کار سخت تر می شه.
اردوان که انگار از بردن اسم کوروش و میل داشتگارهای دیگر چهره اش کمی در هم رفته بود.اظهار کرد:
خب اگر…. در حالی که انگار از گفتن بقیه حرفش تردید داشت کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:
-اگه هردومون به کل قصد ازدواج نداشته باشیم! اردوان که حالا تبسم شیطنت آمیزی می زد اضافه کرد:
-البته شما که اگر هم بخواهید نمی تونید،من هم به خاطر آبرو قید ازدواج رو می زنم.
من که انگار به یک باره نور امید توی دلم درخشید و از این پیشنهاد حسابی راضی بودم به روی خودم نیاوردم و اظهار کردم:
-فکر نمی کنم عملی باشه بالاخره که نمی تونیم با آینده همدیگه بازی کنیم.
اردوان که رنگ نگاهش تغییر کرده بود بیان کرد:
-ولی فکر کنم شما بیان کردید هدفتون برای آینده درس خوندنه.
از این فکر که او را درمانده و کمی هم حسود البته از نظر خودم می دیدم حسابی غرق لذت شده و بیان کردم:
-درسته ولی نه تا همیشه،آخه بالاخره نگاه بر هم بزنیم درس های من تموم می شه و شاید کسی مد نظرم باشه و بخوام برم دنبال همون همسر ایده آلم.
اردوان که حالا کاملا عصبی بود اضافه کرد:
-یعنی تا الان به این چیزها فکر نمی کردید؟حالا یادتون افتاده لابد هم کوروش کیس مورد نظره.
من که وقتی او را آن گونه آشفته می دیدم انگار توی قلبم جشن عروسی برپا می شد خونسرد اضافه کردم:
-نه…این چه حرفیه من اصلا….
وسط حرفم آمد و با اخم اظهار کرد:
-یعنی تو روت می شه از من طلاق بگیری و بری زن دوست صمیمیم بشی؟حالا اون هر چقدر خوب باشه،یا بین من و تو هم هیچ چیز نباشه،بالاخره از تو شناسنامه ات که نمی تونی اسم منو عوض کنی!
من که از اظهار کردن تو،به جای شماهای گذشته حسابی خوشم آمده بود گفتم:
-شما اشتباه می کنید فکر کردید من فقط همین یه خواستگار رو دارم که بخوام به قول شما چنین خجالتی رو به جان بخرم؟!
اردوان که حسادت کاملا در چهره اش عیان شده بود با غیظ اضافه کرد:
-اصلا چه معنی داره شما همچین میل داشتگارام،میل داشتگارام می کنید،انگار نه انگار یک زن شوهر دار هستید واقعا قباحت داره!
من که برای این طور حرف زدنش غش و ضعف می حرکت کردم با همان حالت بی تفاوتی گفتم:
-ولی انگار این کار برای شما چندان هم بی معنی نیست!
اردوان بیان کرد:
-شرایط زن و مرد فرق داره بهتره یادآور بشم شما اگه بخواید هم ازدواج کنید فعلا نمی تونید.
در حالی که اخم هایم را درهم می کشیدم اضافه کردم:
-مثل این که متوجه عرایض بنده نشدید من گفتم می خوام از شما جدا بشم به خاطر همین مسائل دیگه. و در حالی که لحن صوتمو خونسردتر می کردم اظهار کردم:
-شما هم بهتره به جای فکر به آبروی پدر و مادرتون و این که امکان داره حالا چند وقت از کف دست شما شاکی بشن به آینده و همسرتون…. و با پوزخندی که می زدم ادامه دادم:
-ببخشید منظورم نامزدتون فکر کنید.
اردوان با خشم کف دستم را کشید و مرا رو به رویش قرار داد و در حالی که در نگاه هایم خیره می شد و حالا دیگر من هم با نهایت پررویی به آن نگاه ها خیره شده بودم.گفت:
-من دارم ازت خواهش می کنم اصلا بهتره با همدیگه در موردش بعدا تصمیم گیری کنیم و به نتیجه برسیم و اگر هم منظور شما گلاره است…چند نفر دیگه مگه هستن…؟ در حالی که با کلافگی سرش را تکان می داد اضافه کرد:
-اون…یعنی می دونید….گلاره به زور خودشو تو زندگی من انداخته یعنی می دونید من اصلا قصد این که اون شب با هم نامزد کنیم رو نداشتم،اون فقط….
در حالی که کاملا فهمیده بودم اردوان از من خوشش امده و کوروش درست بیان کرده بود که احساسش نسبت به گلاره الکی است و حالا مطمئن شده بودم گفتم:
-شما چه قدر آدم جالبی هستید!در مورد همه چیز این جوری فکر می کنید؟به زور یکی میاد همسرتون می شه و به زور هم یکی دیگه می یاد نامزدتون می شه،فکر نمی کنید آخر و عاقبتتون خدا به خیری داره؟به نظر من این قدر زیر بار زور نرین. و پشت چشمی برایش نازک کردم. اردوان که تبسم زیبای روی لب هایش قرار گرفته بود با شیطنت اضافه کرد:
-شما هم که ماشالله کم زبان ندارید! ولی تو این مدت با نامه نگاری با من در ارتباط بودید.
من هم که از حرفش تبسمی روی لب هایم رسیده بود مظلومانه گفتم:
-بخشید مجبور بودم یک وقت هایی یادداشت بذارم،مخصوصا اون روز که یک دفعه آقا رحیم رو دیدم نزدیک بود از ترس سکته کنم.
اردوان که حالا بلند می خندید اضافه کرد:
-اتفاقا خدا رو شکر که ترسیدید.
با نگاههای پرسشگرم نگاهش کردم و او ادامه داد:
-آخه بعد از اون اوضاع بر وفق مرادم شده بود و بنده،یک قلبی از عزا در آوردم و به آرزوم یعنی خوردن غذاهای خونگی رسیدم.
من که با شیطنت نگاهش می کردم با لحن کنایه آمیزی گفتم:
-چرا شکمتون عزادار بود مگه نامزدتون نمی دونه شما غذای خونگی دوست دارید؟!
اردوان که به یک باره خنده از روی لب هایش محو شده بود اضافه کرد:
-اون زیاد از این کارها بلد نیست،یعنی اصلا موضوع…. سری تکان داد و چیزی نگفت.من که تاسف بار بهش نگاه می کردم گفتم:
-دلخور نباشید یاد می گیره.
اردوان با اخم نگاهم می کرد و گفت:
-آزرده نیستم و فعلا نگران چیزهای دیگه ای هستم.
من که با شیطنت نگاهش می کردم گفتم:
-مثلا چه چیزهایی؟!
اردوان این بار جدی تر نگاهم کرد و بیان کرد:
-ولش کن،به صورت مختصر مربوط به آبروی خانواده هامونه ولی فعلا بهتره یه چایی بخوریم بعد با هم صحبت می کنیم.آخه از صبح اون قدر که حرف زدم دهنم کف کرده. و بعد با نهایت مهربانی ادامه داد:
-اگر ممکنه زحمتش رو بکشید.
من که از این پیشنهاد اردوان روی پاهایم بند نبودم و عاشق شدم جیغ بکشم و بپرم بغلش و بگویم تو جان بخواه همین الان برات شام هم درست می کنم ولی باز هم خودم را کنترل کردم و بیان کردم:
-ببخشید با این وضعیت که نامزد جناب عالی درست کردند معذورم.
اردوان نگاه شرمنده ای بهم انداخت و گفت:
-بابت این کارش معذرت می خوام،گلاره وقتی عصبانی می شه اختیارش رو از دست می ده،من نمی تمایل داشتم بیاد بالا ولی تو یه حرکت پرید تو آسانسور و اومد بالا بعد هم در آسانسور رو باز گذاشته بود که من نتونم بیام وقتی هم که اومدم بالا بی فایده بود هرچند حداقل اجازه ندادم اتاق هاتون رو بهم بریزه.
من که با حرص نگاهش می کردم بیان کردم:
-خدا بهتون صبر بده.
اردوان خندید و اضافه کرد:
-عجب،پایین که دیگه همه چیز سرجاشه اگر ممکنه اونجا یه چایی تحویل بنده بدین. و در حالی که انگار از جادوی دیده هایش باخبر بود به دیده هایم خیره شد و اظهار کرد:
-اندازه یه چایی که تمکین می کنید؟به عنوان همسر بنده!
من که انگار دنیا به کامم شده بود اظهار کردم:
-بله حتما،فقط به یه شرط.
اردوان که چشم هایش حالا دیگر می خندید اظهار کرد:
-چه شرطی؟
-باید خرابکاری های نامزد عزیزتون رو درست کنید.
انگار منتظر بود من شرط بذارم تا او هم درتمایل داشتی داشته باشد.اظهار کرد:
-اون وقت باید یه شام هم تمکین کنید،بدجوری گرسنمه از کف دست این دختره ناهار هم نفهمیدم چی خوردم.
من که تبسم می زدم گفتم:
-قبول.
اردوان هم تبسم روی لب هایش جای گرفت و نگاه هایش هم به نظرم حسابی می خندید.اظهار کرد:
-خوب پنالتی به نفع خودتون می گیریدها!
بعد برای اولین بار با همدیگه داخل آسانسور شیشه ای شدیم و پایین رفتیم.
انگار که اردوان به قصد جانم بالا اومده بود که سوئیچ و موبایل و هم چنین کفشاشو هر کدام به سمتی پرتاب کرده بود از این که چه فکری می کرده و چه شده ناگهان تبسمی روی لبهایم نقش بست که دور از نگاه اردوان نموند و اظهار کرد:
-چیه؟!مسخره می کنید؟!مثلا می خواهید بگید که من خیلی شلخته هستم؟
من که تبسمم پر رنگ تر شده بود اضافه کردم:
-نه!اصلا چنین جسارتی نکردم فقط با خودم بیان کردم((خدا عجب در و تخته رو خوب جور کرده))!
اردوان که با شیطنت خاصی نگاهم می کرد و اضافه کرد:
-اره اون هم چه جوری!…
از حرص لب پایینم رو جوییدم و بی انکه حرفی بزنم به سمت اشپز خانه ی اردوان رفتم و بساط چای را اماده می کردم .اردوان که انگار قصد نداشت از دور و برم کنار برود اومد روی صندلی اشپز خانه قرار گرفت و با حالت دستوری ولی مهربان اضافه کرد:
-برای شام لطفا زرشک پلو با مرغ !
من که با اخم نگاهش می کردم ,از پشت اشپز خانه ی اردوان همان پستویی که مخفیانه همان شامگاه کذایی بود یک جارو و خاک انداز برداشتم و در حالی که به کف دستش می دادم اظهار کردم:
-لطفا با دقت!بعد هم وسایل خسارت دیده رو تهیه کنید!
انگار خنده دار ترین جوک سال را برایش بیان کرده باشم بلند زد زیر خنده و اظهار کرد:
-این دفعه رو باشه ولی وظایف یه مرد تو خونه این نیست ها!بیان کرده باشم!
من هم که دوست داشتم لجش رو در بیاورم بیان کردم:
-بله واقفم ولی اگر دفعه ی بعدی در کار باشه مثل اینکه من در مورد تصمیمم برای اینده همین چند لحظه ی پیش باهاتون حرف زدم.
به یک باره خنده روی لب های خوش ترکیبش ماسید و با لحن سردی گفت:
-مثل اینکه این هدف ,هدفی که می کنید بیشتر جواب به تمایل داشتگارانه تا درس خواندن چراکه من بهتون گفتم با خیال راحت می تونید همه جا درس بخونید!
من هم که از دیدن رنگ ارغوانی اش تا حرف خواستگار وسط میومد توی دلم قند اب می کردم؛اظهار کردم:
-ولی من هم تمام مشکلات و معضلات سر راه شما و خودم رو برشمردم !
در حالی که چای دم کشیده بود با نهایت دقت و سلیقه توی فنجان ها می ریختم روی میز گذاشتم و خودم هم روی صنقلبی مقابلش قرار گرفتم .
اردوان متفکرانه با فنجان چای بازی می کرد ولی من حس می کردم یک جور هایی بی قرار است اضافه کرد:
-تو اگر دلواپس من هستی به این چیز ها کار نداشته باش و یه مدت به من مهلت بده من خودم همه چیز رو درست می کنم .در ضمن یک خرده هم به فکر ابروی پدرت باش ,من شنیدم پدرت خیلی ادم محترم و سر شناسیه ,فکر نمی کنم راضی باشی با خودت مهر طلاق موجبات دلخوری و سر افکندگی شون رو فراهم کنی !
اردوان که جمله ی اخر را با کنایه ی خاصی بیان می کرد انگار فکر مرا خوانده بود که به فکر ابروی پدر و مادرم راضی به هر کاری هستم و انگار که سکوت من نشانه ی قدرت او و نقطه ی ضعف من بود کمی لحن کلامش قدرت گرفت و ادامه داد:
-در هر صورت میل خودته اگه اینقدر دلواپس جواب به میل داشتگارات هستی می تونیم برای طلاق اقدام کنیم ولی اگر به من اعتماد کنی هیچ وقت نه ابروی پدر و مادر شما می ره و نه مادر من دلش می شکنه!
من که خودم بیشتر از اردوان به این شکل زندگی رضایت داشتم و اگر تا اخر عمرم هم وضع به همان صورت می گذشت شکایتی نداشتم در حالی که فکر می کردم گفتم:
-پس بهتره حد و حدود هایی برای هم قائل بشیم که هیچ کس از حد خودش تجاوز نکنه و باعث ناراحتی و درد سر دیگران نشه.
اردوان که چایش را تمام کرده بود کف دست هایش را ستون چانه اش کرد و مستقیم به من که رو به رویش قرار گرفته بودم چشم دوخت و گفت:
-بفرمایید من سرا پا گوشم برای حفظ ابروی خانواده ام و مخصوصا دلخور نشدن مامان فرنگیسم راضی هستم هر کاری بکنم.
من که تو دلم می بیان کردم اره جون خودت به خاطر انها همین چند ساعته پیش بود که با تهدید گفتی ((تکلیفت رو روشن می کنم و دیگه خودت نمیل داشتی)) و این حرفا ,حالا واسه من مولین فرنگیس جون شده بیچاره فرنگیس خانوم سال تا سال ,ماه تا ماه حسرت دیدن شازده پسرش رو داشت اردوان خان یک سر نمی زد حالا عزیز شده ولی در این باره چیزی ناضافه کردم.سپس در حالی که سرفه ای می کردم تا صدایم صاف شود گفتم:
-اول اینکه دیگه این نامزد عزیزتون حق نداره به طبقه ی من پا بذاره زیرا من برای خودم حریم خاصی قائلم و به یک سری چیزها اعتقاد دارم مثلا روی همان فرشی که ایشون امروزگار با کفش اومدن و دق و دلشون رو سر وسایل من خالی کردن من نماز می خوندم .دوم اینکه حق ندارید به صرف شنیدن یک سری دروغ و شایعه تحت تاثیر نامزدتون قرار بگیرید و زنگ بزنید به من و تن و بدنم رو مثل امروزگار بلرزونید .خودتون برید مسائل خصوصیتون رو حل کنید چراکه اگر یک بار دیگر تکرار بشه من دیگه فکر ابرو و این حرفا رو نمی کنم .سوم این که نه شما به مسائل خصوصی من کاری داشته باشید و نه من به مسائل خصوصی شما کار دارم .چهارم هم اینکه حداقل برای اینکه خانواده ی من بیشتراز این شک نکنند بعضی مواقع باهاشون تلفنی صحبت بکنید .اخه در تمام این مدت من جلوشون فیلم بازی کردم که مثلا با شما خوشبخت هستم و حضور نداشتن شما هم به خاطر درگیری های شغلی عنوان کردم . لحن آوایم حالت ملتمسانه ای به خود گرفته بود با طمانینه ادامه دادم :
-اخه می دونید راستش من خجالت می کشم تنهایی برم پیششون اون ها فکر می کنن شما از این ادم هایی هستید که خیلی خودتون رو گم کردید و اصلتون رو فراموش کردین. من که با این حرفم دلبسته شدم حرف قلب خودم رو به اردوان زده باشم ته دلم حسابی خنک شد ولی سرم رو زیر انداختم و اضافه کردم :
-ببخشید این حرف رو زدم اخه اون ها از شامگاه عروسی به بعد حتی یک بار هم با شما صحبت نکردند ,اقا جونم اینها حرفی نمی زنند که شما چرا نمی رید خونشون ولی خب یک تلفن خشک و خالی که دیگه….. بقیه ی حرفم رو نا تموم گذاشتم و گفتم:
-حالا این شرایط منه ,اگه نمیل داشتید و هر چند می دونم که این وضعیت هم چندان دوام نداره بهتره همین الان همه چیز رو تموم کنم یعنی حقیقت اینه که من الان خوب سوژه ای برای ….
اردوان که تا ان موقع در نهایت ارامش به حرف هایم گوش داده بود یک دفعه امد وسط حرفم و بعد با لحن طعنه امیزی گفت:
-حالا نترس سوژه ی خوبت رو از دست نمیدی !
من که برای خودم کلی نوشابه باز کرده بودم که اردوان عاشقم شده و قید گلاره رو می زنه با این حرفش انگار یه باره همه ی ارزوهایم ویران شده بود که زبانم را کوتاه کردم و پیش خودم گفتم((حالا نکنه اصلا پشیمان بشه ))و خاموشی کردم .اما اردوان اظهار کرد:
-باشه شرایط قبول ولی من هم یه شرطی دارم .
من که همه ی وجودم گوش شده بود بیان کردم:
-خب ,چه شرطی؟
اردوان که مجدداً نگاهش شیطنت امیز شده بود اضافه کرد:
-باید مثل همه ی زن ها ی دیگه برام شام و ناهار درست کنی!
در حالی که خنده ام گحرکت کرده بود اظهار کردم:
-ولی من که تو این مدت ….
اردوان پرید وسط حرفم و اضافه کرد:
-اره,درست می کردی ولی فرقش اینه که باید نظر خودم رو هر روزگار بپرسی نه با سلیقه ی خودت .
با تعجب نگاهش می کردم و تو قلبم می اظهار کردم((حتما بعضی از غذا ها رو دوست نداشته و تو سطل اشغال می ریخته))ولی از فرنگیس خانوم سوال کرده بودم از این فکر که فرنگیس خانوم با ذائقه ی پسرش اشنا نبوده و اشتباهی حرف زده ناراحت بودم ولی اردوان که منو حسابی تو فکر دید گفت:
-یعنی اینقدر سخته من چهار تا شرط سخت شما رو پذیحرکت کردم ولی شما….
به خودم امدم و اظهار کردم:
-نه اصلا پس قرار داد منعقد شد ؟!
اردوان جارو و خاک انداز رو برداشت و اظهار کرد:
-حالا بنده باید از کجا شروع کنم؟
از شدت خوشحالی لپ هایم گل انداخت و بیان کردم:
-نه نمی خواد شوخی کردم خودم الان می رم درستش می کنم .
اردوان به سمت اسانسور حرکت کرد و اظهار کرد:
-ولی انگار ,زرشک پلو با مرغ رو فراموش کردین!
انگار بهترین پیشنهاد عمرم رو شنیده بودم با خوش حالی به سمت یخچال اردوان راهی شدم و وسایل لازم رو برداشتم و دست به کار شدم .
وقتی همه چیز را ولیده کردم بالا حرکت کردم تا به اردوان کمک کنم از این که اردوان اینقدر سریع همه چیز را مرتب کرده بود حسابی تعجب کردم گفتم:
-خسته نباشید!
به چهره ی مردانه ی او که حسابی عرق کرده بود خیره شده .اردوان هم خندید و اظهار کرد:
-چیه تا به حال فوتبالیست کارگر ندیده بودی؟!
از حرفش خنده ام گحرکت کرده بود و گفتم:
-نه اخه فکر نمی کردم شما هم ….
اومد وسط حرفم و اضافه کرد:
-مثل اینکه تا قبل از اینکه شما تشریف بیارید من زندگی مجردی داشتم ها!
-البته با کمک اقا رحیم!
اردوان اخم کرد و بیان کرد:
مثل اینکه اون ماهی یک بار هم نمی اومد ها!البته بهتره بگیم اقا رحیم بیشتر نیمکت نشین بود !
همه جا را که مرتب شده بود از نظر گذراندم و گفتم:
-حتما اون طوریه که می گین یعنی نتیجه ی عملتون این رو می گه!اردوان سرشو تکان داد و اظهار کرد:
-چیز هایی رو هم که خسارت دیدن براتون فردا تهیه می کنم .
در حالی که با دمم گردو میشکستم اضافه کردم:
-نه نمی خواد لازم نیست!
اردوان به چشم هایش حالت خاصی داد سپس اشاره ای به طبقه ی من کرد و اظهار کرد:
-الوعده وفا بنده کارم رو انجام دادم یعنی نود دقیقه تمام شد ,راهی شدیم تو وقت اضافه!
من که حسابی ذوق زده بودم گفتم:
-فقط یه نیم ساعت می خوام که برنج دم بکشه اخه قید وقتی که نداشتیم. مگه تایم فوتبال بوده به من نگفتید!
اردوان با شیطنت نگاهم کرد و گفت:
-حیف نبود که این زبان رو همیشه بسته نگه داشته بودی!!
و در حالی که کف دستی به موهای پر پشتش می کشید ادامه داد:
-خب پس بین دو نیمه یه دوش بگیرم از این وضعیت در بیام .در ضمن شما هم قید وقتی رو به جا بیارین!
شبش برای دومین بار با اسانسور شیشه ای پایین رفتیم .من که احساس می کردم شاید دارم ان شامگاه بهترین شامگاه زندگیم رو می گذرونم چند بار خودم رو نیشگون گرفتم که خواب نباشم !
وقتی اردوان با حوله ی سفید رنگش بیرون امد .تازه به یاد اوردم که چند وقت پیش از دیدنش به همین حالت در کنار گلاره چقدر حسرت خورده بودم ولی باید حد و حدود خودم رو می دونستم تا وقتی می توانستیم زیر یک سقف بمانیم که اردوان متوجه گذشته ی من نشه و این تا وقتی که حریم بین ما حفظ می شد میسر بود کاملا طبق قرار داد عمل کنم .
در همین افکار بودم و داشتم با سلیقه ی خاصی سالاد کاهو درست می کردم که اردوان وارد اشپز خانه شد و دماغش را به حالت بو کشیدن عمیقی بالا کشید و گفت:
-انگار بوی غذا وقتی در حال درست کردنش برسی بیشتر اشتها رو تحریک می کنه ,تا دیدن غذای اماده توی یخچال !
متوجه مقصودش شده بودم بنابراین اضافه کردم:
-ولی قرار داد فقط غذای ولیده طبق نظر شماست نه چیز دیگه ای!
اردوان به حالت تفکر سرش کمی سرش را تکان داد و خاراند و بیان کرد:
-ببخشید من اشتباه کردم پس باید این رو هم اضافه کنم!
یکی از ابروهامو بالا بردم و اظهار کردم :
-نه اصلا ,نه شرطی اضافه می شه و نه شرطی کم درسته قرار داد غیر کتبی بود ولی محکمه پس هیچ دخل و تصرفی جایز نیست !
اردوان باز هم تبسم روی صورتش نشست و اضافه کرد:
-نه واقعا هر چی می گذره بیشتر پی می برم چقدر حیف شده تو این مدت خاموش بودین!
من که می خندیدم اظهار کردم:
-البته امشامگاه شام رو به مناسبت عقد قرار دادمون با هم صرف می کنیم ولی من بعد طبق قرار داد عمل می کنیم .
اردوان هم خندید و اظهار کرد:
-انگار جدی جدی ما شدیم یه شوهر قرار دادی تمام عیار !
دوباره با خنده ادامه داد:
-تا حالا فوتبالیست قرار دادی بودیم زندگیمون دست خودمون نبود وای به حال اینکه شوهر قرار دادی هم بشیم!
با تبسم اظهار کردم:
-امید وارم تمام بند های قرار داد رو به خوبی اجرا کنید والا فسخ قرار داد فسخ عقد نامه هم هست!
اردوان اخم کرده و اظهار کرد:
-انگار قضیه ی اون تنفره که اول گفتی چندان هم غیر واقعی نیست ,من رو بگو همش خودم رو نوید می دادم که همش از سر غمگینی زیاده .
از اینکه اردوان تمام حرف های من رو یادش مونده اون هم کلمه ی ازت متنفرم رو خجالت کشیده و سکوت کردم و خودم رو مشغول چیندن میز شام نشان دادم .اردوان هم که انگار حسابی پکر شده بود به اتاقش حرکت کرد و بعد در حالی که یک شلوارک و تی شرت پوشیده بود ,بی توجه به من تلویزیون را روشن کرده و حواسش را از من پرت نشان می داد .من که از حرف خودم تا حدی پشیمان شده بودم ولی چون نمی توانستم از حد مجازم فراتر بروم بی توجه به بحثی که دقایق پیش بین ما بود .بلند اظهار کردم:
-الوعده وفا بفر مایید شامتون حاضره به وقت اضافه هم نکشیده
اردوان که نگاهش پر از دلخوری بود،سر میز جای گرفت و در حالی که انگار از دیدن غذای مورد علاقه اش کمی حالش تغییر کرده بود نگاه سپاس گزارش را به صورتم دوخت.من سعی می کردم از نگاهش فرار کنم،کفگیر را برداشتم و برایش برنج و سپس مرغ ریختم. آخ که من چقدر آرزوی رسیدن چنین روزی را داشتم ولی در نهایت باید پا روی احساسم می گذاشتم. اردوان که انگار از قحطی فرار کرده بود در چشم برهم زدنی بشقابش را که خالی بود با تبسمی به طرفم گرفت و بیان کرد:
-بی زحمت برام بریز.
یک لحظه همه چیز را فراموش کردم و او را که مثل بچه هایی که از مادرشان طلب غذا می کردند با هیجان می نگریستم.گفتم:
-همه شو خوردی!
اردوان با لبخند سرش را تکان داد و گفت:
-اشکالی داره؟اون قدر امشامگاه گرسنمه که هر چی بهم بدی می بلعم. و نگاه شیطنت بارش را بهم دوخت.با آن نگاه انگار روی ابرها راه می حرکت کردم.سریع بشقابش را دوباره پر کردم،دلبسته شدم همان طور خیره بنشینم و غذا خوردنش را نگاه کنم ولی زشت بود،خودم را مشغول غذا خوردن کردم که اردوان بیان کرد:
-خیلی خوشمزه شده،برای فردا ظهر هم برام همین رو درست کن.
من که همیشه می دیدم اردوان ظهرها خانه نیست با تعجب اضافه کردم:
-مگه ظهرها هم میایی؟
اردوان با اخم نگاهم کرد و اضافه کرد:
-مثل این که به این زودی قرارداد یادت حرکت کرد!
-نه،آخه معمولا ظهرها خونه نبودی!
اردوان خندید و اظهار کرد:
-پس آمار رفت و رسید من رو داری؟
دوباره لبخند دلنشینی زد و من در حالی که سر تکان می دادم اضافه کردم:
-آخه صوتی در،بالا میاد.
اردوان همان طور که برای خودش آب می ریخت اظهار کرد:
-آخه اون موقع ها هیچ غذایی انتظارم رو نمی کشید.
-ولی آخه…
اردوان وسط حرفم وارد شد و گفت:
-شوخی کردم بعضی روزها نمی تونم ظهرها خونه بیام،اما خبرش رو بهت می دم.
من هم سری به علامت تفهیم شد تکان دادم و گفتم:
-در هر صورت برای فردا همین غذا می مونه می ذارم تو یخچال.
اردوان که سالادش را هم تا ته خورده بود و با کف دستمال به حالت قشنگی دهانش را پاک می کرد،بیان کرد:
-بی زحمت،یه چای هم درست کن قول می دم دیگه ازت هیچ چیزی نخوام.
من که دلبسته شدم تا صبح هر چه می خواد فجادهم کنم سریع کتری را روی گاز گذاشتم و ظرف میوه را هم آماده کردم و روی میز قرار دادم.
اردوان در نهایت سکوت پنج دقیقه ای می شد که مرا زیر نظر داشت وقتی متوجه نگاهم شد سرش را به طرف تلویزیون گرفت،دیگه احساس می کردم باید بروم بالا و ماندنم لزومی ندارد،هرچه زودتر چایم را نوشیدم.اضافه کردم:
-اگه کاری نداری من باید برم.
اردوان که تازه یادش افتاده بود که ما،در عین کنارهم بودن از همدیگه جدا هستیم اضافه کرد:
-می تونم یه سوال ازت بکنم؟

با این که توقع چنین چیزی را نداشتم و دوست داشتم زودتر به تختخوابم پناه بروم و هر چه زودتر به اتفاقاتی که از ظهر بر من گذشته بود،غافلگیری اردوان وقتی مرا دید،نگاه گرمش،حضورش و خلاصه هر چیزی که او در آن نقش داشت،فکر کنم اضافه کردم:
-بفرمایید!
اردوان که کمی خیره نگاهم می کرد اظهار کرد:
-بین تو و کوروش چیزی هست؟
من که توقع شنیدن این سوال را اصلا نداشتم در حالی که یک دفعه خیلی هول شده بودم گفتم:
-مثل این که قرار نبود تو مسائل خصوصی….
وسط حرفم آمد و بیان کرد:
-فقط همین یه مورد،اگر هم نگی مجبورم از کوروش سوال کنم،اونم که فعلا از شرایط من و تو هیچی نمی دونه و خیلی راحت همه چیز رو می گه.
جمله ی آخرشو با شیطنت خاصی بیان کرد یعنی بهتره خودت بگویی،من که قصد داشتم کمی اذیتش کنم اظهار کردم:
-از کجا می دونی شاید هم همه چیز رو بدونه.
یک دفعه چای تو گلویش پرید و به سرفه افتاد و با تعجب ابروهاشو بالا برد و باخشم گفت:
-یعنی این نارفیق همه چیز رو می دونسته و به جای این که به من حرفی بزنه،خودشو به تو نزدیک کرده؟!
اصلا فکر نمی کردم اردوان تا این حد رگ غیرتش ورم کند و عصبانی شود.طوری که صمیمی ترین دوستش را نارفیق خطاب کند آن هم آدم متشخصی مثل کوروش را، وقتی دیدم دارد با عصبانیت به سمت تلفن می رود و انگار می خواهد بهش زنگ بزند.گفتم:
-نه اون هیچی نمی دونه،شوخی کردم.جواب سوالت هم این که من فقط از طرف نهال با جناب دکتر آشنا شدم،اون فکرهایی برای خودش داره ولی من شرایطم رو بهتر از هر کسی می دونم.
اردوان از نصفه مسیر برگشته و روی مبل ولو شد و نفس راحتی کشید،صورتش را که معلوم بود حسابی طبق گذشته ها ارغوانی شده به سمتم نگرفت و آهسته اظهار کرد:
-بهتره همیشه همین طور عاقل باشی و خاموشی کرد. در همین افکار بودم که یک دفعه تلفن طبقه ی پایین زنگ خورد.اردوان در ذهنش گذرانده بود گلاره است و با کف دستش علامت داد که ساکت باشم من که به یک باره انگار نیشتر به قلبم زدند،در حالی که از آزردهی اشک به نگاه هایم هجوم آورده بود و با خودم اضافه کردم”دیگر زیادی پررو و متوقع شدی به همین حد هم راضی باش.”خاموشی کردم و کلی به خودم قلبداری های دیگر دادم که آوای اردوان که به من نزدیک شده بود به گوشم رسید بیان کرد:
-نه مولین،حالش خوبه،آره به خدا همین جا کنارم قرار گرفته،باشه الان می گم زنگ بزنه.
با این حرف اردوان تازه یادم افتاد برای امشامگاه بلیط هواپیما داشتم و قرار بود به اصفهان بروم،روی پیشانیم زدم و گفتم:
-وای خدای من،چرا یادم حرکت کرد آخه؟
تو قلبم می بیان کردم”دختره شوهر ندیده یه شامگاه دیدهت به شوهر نصفه نیمه ات افتاد پاک همه چیز یادت رفت.مثلا امشب منتظرت بودن،بیچاره ها خبر نداشسریع تازه بعد از این همه وقت دختر بیچاره شان امشامگاه با شوهر یه شام خورده و اونقدر حواسش پرت شده که تاریخ تولدش رو هم فراموش کرده چه برسد به پرواز شامگاهش.”
اردوان که با گوشی بی سیم به سمتم می آمد اظهار کرد:
-تو امشب قرار بوده بری اصفهان؟!
با خجالت از فراموشکاریم به نگاه های اردوان خیره شدم و اظهار کردم:
-آره،نمی دوم چرا یادم راهی شد،امروزگار اونقدر…
اردوان وسط حرفم امد و با تبسم شیطنت باری گفت:
-مثل این که خیلی دلواپست شدن،به موبایلت هم زنگ زدن برنداشتی،تلفن رو هم انگار جواب ندادی،زنگ زدن به مولین من تا از من خبری بگیرن.حالا خوبه یه امشامگاه رو من ازت باخبر بودم والا چه سوتی می شد!
من که تلفن بی سم را از کف دستش می گرفتم،بیان کردم:
-اگر امشامگاه شما حواسم رو پرت نمی کردی،هیچ وقت کار به اینجا نمی رسید.
اردوان یک ابروشو بالا برده و گفت:
-خوبه هنوز هیچی نشده همه تقصیرها افتاده گردن من!خدا آخرش رو به خیر کنه،زودتر یه زنگ بزن بگو مثلا اردوان مشکل داشته یعنی یه کاری براش پیش اومده نتونستم بیام.
با تمسخر نگاهش کردم و گفتم:
-حالا نه این که همیشه شما کار نداشتی و همراهم بودی!اونها هم خوش باور می گن،خب مگه همیشه این شوهر عزیزت کار نداره؟
اردوان که ردی از شرم در نگاهش جای گرفته بود،اظهار کرد:
-خب،بگو اردوان اظهار کرده وایستا خودم دو سه روز دیگه می برمت.
لحظه ای دیده هایم گرد شده و از شنیدن این حرف اردوان شوکه شدم و انگار به گوش هایم شک کرده باشم،بیان کردم:
-یعنی این که شما هم همراهم میای؟!
انگار به حرف خودم شک کرده بودم گفتم:
-یعنی الکی بگم شما میای؟! آخه بعد هی می خوان بگن پس چرا… اردوان وسط حرفم پرید و اضافه کرد:
-خب میام،به خاطر شرط آخری که جای هیچ شک و شامگاههه ای براشون باقی نمی مونه،شما هم دلواپس نمی شی که هی به خواستگاران عزیزت فکر کنی.در ضمن باید یه سری هم به مامان فرنگیس اینها بزنم. و زیر لب چیزی گفت که فقط حسن سلیقه شو از جمله اش شنیدم.
حتی نمی تونستم حرف های اردوان رو باور کنم.با این حال شماره ی خانه ی آقاجونم را گراهی شدم و منتظر شدم تا تماس برقرار شود،مولین که بیچاره مضطربی از الو اضافه کردنش معلوم بود با اولین زنگ گوشی را برداشت من که نمی خبر داشتم چه بهانه ای برای این سهل انگاریم بیاورم بیان کردم:
-سلام مامان جون.
مولین که از شنیدن صدای من خیالش راحت شده بود اظهار کرد:
-سلام طلایه،مادر تو کجایی؟!نباید یه زنگ به ما بزنی که نمیایی،حداقل گوشیتو جواب بده.
انگار با فرنگیس خانم حرف زده بود.اضافه کردم:
-ببخشید،راستش اردوان حالش زیاد خوب نبود،یعنی مریض شد و دیگه نمی شد تنهاش بذارم.
مادرم که انگار خیلی دلواپس شده بود گفت:
-نکنه مادر سر امدنت ححرکت کردون شده؟اگر می بینی شوهرت راضی به اوردنت نیست نمی خواد بیایی.
همیشه احساس می کردم مادر فکر می کند اردوان زیاد راضی نیست من پیششون بروم ولی با آن حرف هایی که اردوان زد خیالم راحت شده بود با خیالی آسوده گفتم:
-نه مامان جون،اتفاقا اردوان اضافه کرد یکی،دو روز صبر کنم با همدیگه بیاییم،آخه یه خرده کارهاش سبک شده.
مامان انگار یک دفعه همه ی نگرانی هایش فراموش شده بود.چراکه فوری گفت:
-راست می گی طلایه؟! چه فکر خوبی،راستش رو بخوای دیگه آقاجون بهش برخورده که چرا دولیدش یه بار هم نیومده هر چی هم من بهش می اظهار کردم دولیدش سرشناسه،گیر و گرفتاره به گوشش نمی راهی شد،مادر خیلی کار خوبی می کنید.پس ما منتظریم!قبلش حتما یه زنگ بزن که من تهیه ببینم مادر،آخه ناسلامتی اولین باره دولید عزیزمون می خواد بیاد!
از آن همه شور و شعف مادرم،از این که تا این حد خرسند شده بودم تبسم رضایت روی لب هایم نقش بسته بود و اظهار کردم:
-باشه،حتما زنگ می زنم،علی رو ببوس قلبم خیلی براش تنگ شده.
اردوان که انگار با شنیدن نام علی گوش هایش کمی تیز شده بود بعد از این که تماس را قطع کردم اظهار کرد:
-چی شد؟!خیالشون راحت شد؟
-آره،اصلا نمی دونم چرا یادم رفت!هیچ وقت تا به حال این طوری نبودم.
اردوان مرموز نگاهم کرد و گفت:
-علی همون برادرت بود؟!
با خنده اضافه کردم:
-نه،پسرعموم بود.
با این حرف رنگ نگاهش تغییر کرده و با حالت خاصی گفت:
-پسرعمو؟
دیدم دوباره بد نگاه می کند بیان کردم:
-نه بابا،برادرمه.
اردوان تا میل داشت حرفی بزنه تلفن بار دیگر زنگ خورد.اردوان که می خندید بیان کرد:
-حتما الان مامانت به مامان فرنگیس خبر حرکت کردن من به اصفهان رو داده و مولین فرنگیس هم زنگ زده مطمئن بشه.
به طرف تلفن رفت ولی انگار حدسش اشتباه بود چراکه کف دستش را به حالت هیس جلوی دهانش گراهی شد من که مطمئن شدم گلاره است از روی مبل قد بلند شدم و در حالی که به علامت بای بای برایش کف دست تکان می دادم به سمت آسانسور رفتم شاید آن لحظه داشتم از شدت حسادت می میردم و می خواستم فرار کنم ولی اردوان در حالی که گوشی به کف دست دنبالم می آمد دستم را گرفت و با حالت انگشتش مثلا گفت یک دقیقه صبر کنم،دوست نداشتم شاهد اضافه کردگوهایش با گلاره باشم ولی اردوان نگهم داشته بود و نمی توانستم حرفی هم بزنم.سرم را پایین انداخته بودم و سکوت کرده بودم ولی کاملا واضح می شنیدم که اردوان اضافه کرد:
-می دونستم با اون همه قرص که خوردی حالا،حالاها خوابیدی.
نمی دانم گلاره چی گفت که اردوان اضافه کرد:
-روی کارهات فکر کن می فهمی. و مجدداً در حالی که انگار عصبی شده بود اضافه کرد:
-دارم بهت می گم باشه،اظهار کردم باشه.
نمی توانست راحت حرف بزند در حالی که بهم اشاره می کرد صبرکنم به سمت اتاقش راهی شد.من که حوصله ی دیدن و شنیدن این حرف ها را نداشتم و دوست نداشتم شبی را که برایم به آن زیبای بود با شنیدن مکالمه اردوان خراب کنم.دکمه آسانسور را زدم و به طبقه ی خودم حرکت کردم.اصلا من مگر بله قربان گوی او بودم که به حرفش گوش کنم و بمانم و عذاب بکشم.
با دیدن طبقه ی خودم که با دست های اردوان مجدداً تمیز شده بود،لبخند روی لب هایم قرار گرفت و سعی کردم به تلفن چند دقیق پیش اصلا فکر نکنم.آنقدر چیزهای خوب اتفاق افتاده بود که قادر بودم دقایق آخر را از ذهنم ساسنور کنم.همین که قرار بود اردوان همجاده من به اصفهان بیاید مثل یک معجزه بود ولی یک لحظه از این که منصرف شود ترسیدم.با این که نمی میل داشتم بهش فکر کنم ولی مدام داشتم به خودم می گفتم”آنها الان دارند بهم چی می گن یعنی اردوان بهش می گه مجبور شدم خرابکاری هاتو درست کنم؟”وای که اگر این را بهش می اظهار کرد،چقدر عالی می شد.دختره ی روانی چی سر خونه زندگی من آورده بود.
در همین افکار بودم که متوجه شدم اردوان به شیشه ی اسانسور می زند.در حالی که از اتاقم بیرون می حرکت کردم اردوان که در آسانسور منتظر اجازه ی ورود من ایستاده بود بیان کرد:
-ببخشید خواب بودی؟!
-به این زودی خوابم نمی بره.
اردوان که انگار معذب شده بود اضافه کرد:
-می میل داشتم بگم،بگم…اگر ممکنه شماره ی موبایلت رو داشته باشم.
گوشیش رو از جیبش درآورد و بعد شماره ام را اظهار کردم و اردوان وارد کرد و اضافه کرد:
شماره ی منو داری؟
-نه متاسفانه.
خندید و بیان کرد:
-الان شماره ات رو می گیرم که شماره ی من هم برای تو بیفته.
بعد آوای زنگ موبایلم از اتاق وارد شد.اردوان که فکر می کرد به خاطر گلاره غمگین شدم بی مقدمه اضافه کرد:
-گلاره بود،می اظهار کرد….
وسط حرفش پریدم و خیلی قاطع بیان کردم:
-مطمئنا به من ربطی نداره.
-آخه…
-لزومی نداره برای من توضیح بدید بالاخره ایشون نامزدتونه اگر امروز هم اینجا رو بهم ریخته قلبایل خودش رو داره،شماهم که قول دادید دیگه هیچ‌گاه تکرار نشه.
هروقت صحبت و فکر گلاره پیش می امد بار دیگر خودم را دور می دیدم و لحن صحبتم حالت رسمی می گحرکت کرد بعد به خاطر این که فراموش نکند رابطه ی ما فقط برای آبروی خانواده هامون یک قرارداده،اضافه کردم:
-من می دونم شما برای آبروی خانواده تون راضی به این مسائل شدین،پس اصلا احتیاج نیست شرایط زندگی خصوصیتون رو بهم بریزین در ضمن به خاطر این که قرار شد بیایید اصفهان ممنونم.
اردوان که چهره اش کمی کلافه نشان می داد سری تکان داد و اظهار کرد:
-نه،واجب بود خودمم یه سری بزنم.
زیرا می ترسیدم بعد از تماس گلاره پشیمان شده باشد گفتم:
-فقط لطفا زودتر خبرش رو بهم بدید که به خانوادم بگم کی می ریم.
کمی در ذهنش گذراند و اضافه کرد:
-همین پس فردا صبح حاضر باشی،کارهامو می کنم که بریم.
ناخودآگاه تبسمی روی صورتم جای گرفته و گفتم:
-همین پس فردا؟!
اردوان از خوشحالی من چشم هایش برق زد و بیان کرد:
-اصلا چرا پس فردا!همین فردا عصری می ریم من تا ظهر کارهامو تموم می کنم تو ساعت پنج بعد از ظهر منتظر باش.
دوست داشتم بگویم کف دستت درد نکنهَ عاشقتم.اما فقط گفتم:
-پس من فردا صبح به مامانم اینها خبرش رو می دم.
انگار اردوان خیال نداشت برود به گمانم برای او هم امروز با همه ی روزگارهای عمرش فرق داشت.وقتی خمیازه مرا دید که هرچه سعی در مهارش کردم بی فایده بود.تبسمی زد و اظهار کرد:
-شماره ی موبایلت رو گحرکت کردم که فردا اردو شام رو بدم ولی انگارمن باید تو رو مهمون کنم.
تبسم پیروزمندانه ای زدم و گفتم:
-دوست دارید یه چیزی درست می کنم.
اردوان تبسم زد و گفت:
-با این که از شام دستپخت شما نمیشه گذشت ولش شام فردا باشه با بنده.
و در حالی که وارد آسانسور می شد اضافه کرد:
-طلایهَ من…
بعد از مکثی اظهار کرد:
-هیچی،هیچی،فعلا خداحافظ و شب بخیر.
و پایین راهی شد.در حالی که خنده ام گرفته بود بیان کردم:
-خدا رحم کرده فقط اومده بود یه شماره بگیره والا تا صبح می موند.
از این که قرار بود فردا با او بروم از مسروری جیغ کوتاهی کشیدم و پریدم هوا…!
ساعت چهار بعد از ظهر بود,از صبح که بیدار شده بودم از شادی انگار روی ابرها جاده می رفتم حال و هوای به خصوصی داشتم .حمام کرده بودم و خیلی با وسواس حاضر شده بودم و بهترین شال و مانتویی را که داشتم به تن کرده بودم .لباس هایی هم که داخل چمدان گذاشته بودم بهترین هایم بودند بعضی از ان ها را فقط خریده بودم و حتی فرصت نشده بود بپوشم .
انقدر ذوق زده بودم که قلبم به شدت می زد صبح زود به مولین گفته بودم که چه ساعتی از عصر عازمیم ,ان هم انگار مثل من مسرور بود البته شاید هم بیشتر ,ولی نه هیچ کس توی دنیا ان لحطه مثل من شاد نبود.اگر بگویم بیست بار در ان یک ساعت اخر جلوی اینه راهی شدم دروغ نگفتم می خبر داشتم که اردوان از دیدنم تعجب می کند دیشامگاه که اصلا مرتب نبودم دل نمی کند برود حتی وقتی گلاره زنگ زد راستی به گلاره می خواهد بگوید داریم می رویم اصفهان؟امید داشتم خدا به خیر کند ,نکند لحظه ی اخر بگوید نمی ایم .در همین افکار بودم که گوشیم زنگ خورد شماره ی خودش بود.سعی کردم ارامشم را حفط کنم تا صوتیم از خوش حالی نلرزد اضافه کردم:
-بله!
-سلام من پایین منتظرم!
-الان میام .
سریع چمدان و ساک بزرگ سوغاتی هایم را داخل اسانسور گذاشتم و پایین راهی شدم .اردوان که دم در مشغول در اوردن کفش هایش بود تا سرش را بلند کرد یک لحظه مثل کسی که برق بهش وصل کردند مات نگاهم کرد و سپس در حالی که انگار اصلا یادش حرکت کرده بود چه می خواهد بگوید با لکنت اظهار کرد:
-من گرسنمه ,سلام!
از بهت و حیرتش خنده ام گراهی شده بود اما خودم را کنترل کردم و اضافه کردم:
-سلام !مگه ناهار نخوردی؟!
در حالی که سعی می کرد بیشتر نزدیکم بشود بیان کرد:
-خوردم ,نه نخوردم می شه گرمش کنی؟ تا من یه دوش بگیرم یه خرده برای من هم مثل خودت رخت و لباس برمی داری؟
به چمدان هایم اشاره کرد .من که هنوز باورم نمی شد به هممسیر او می روم ,غذا رو گذاشتم گرم بشه و میل داشتم به سمت اتاقش برم تا برایش لباس بردارم که دیدم اردوان هنوز ایستاده و مستقیم مرا نگاه می کند یک دفعه نگاهم در نگاهش گره خورد و مستاصل مانده بودم که چی کار کنم ؟اردوان هم بد تر از من انگار ماتش برده بود و خیال راهی شدن نداشت ,اهسته گفتم :
-تو که هنوز اینجایی! مگه نمی تمایل داشتی بری حموم؟
اردوان که به قول شیدا انگار حرکت کرده بود تو هپروت ,اهسته گفت:
-طلایه!تو چقدر…
از بقیه ی حرفش منصرف شد بود که اظهار کرد:
-چقدر چیز میز,برداشتی؟
من که نگاهم به چمدانم افتاده بود اظهار کردم :
-نه ,یکیش سوغاتیه ,اخه وقت هایی که تو نمی اومدی یه چیز هایی می گرفتم و می اظهار کردم تو براشون فرستادی ,این دفعه رو هم فکر نمی کردم که با هم برویم از قبل خرید کرده بودم .
اردوان به نگاه هایم خیره شد و بیان کرد:
-چه فکر خوبی!
سری تکان دادم . اضافه کردم :
چه می دونم یه جور هایی اجبار بود دیگه تازه این دفعه هم به علی اظهار کرده بودم که تو گفتی اگه شاگرد اول یا دوم و یا سوم بشه برایش دوچرخه بگیری .مثل اینکه اون هم شاگرد سوم شده و بیشتر از دیدن من مشتاق دیدار خریدن دوچرخه اشه !
او که با اشتیاق به حرف هایم گوش می داد اظهار کرد:
-چه خوب تا رسیدیم براش می خریم !
در حالی که غرق خوشحالی بودم با خنده گفتم :
-ولی اینطور که تو حاضر می شی شامگاه هم نمی رسیم!
اردوان نگاه مشتاقش را از من گراهی شد و اظهار کرد:
-من همین الان میام.
به سمت حمام راهی شد .داشتم سریع سریع هر کدام از لباس های اردوان رو که به نظرم قشنگ می اومد بر می داشتم که متوجه زنگ موبایلش شدم با این فکر که شاید فرنگیس خانوم یا مولین اینا باشند به سمت تلفن همجادهش رفتم و متوجه اسم گلاره شدم که روی صفحه ی موبایلش افتاده بود اهمیت ندادم و بار دیگر مشغول به کار شدم و مسواک و حوله ی بزرگ و همچنین کوچکی هم داخل چمدان جای دادم و سپس درش را بستم و به سمت اشپز منزل رفتم و غذای اردوان را در داخل دیس ریختم ,خودم هم ناهار نخورده بودم ولی اشتها نداشتم سریع برایش سالاد درست کردم که اردوان از حموم بیرون اومد .و در حالی که اب موهایش را با حوله می گراهی شد اضافه کرد :
-چمدون من رو هم بستی؟
با تشویش گفتم:
-اره بستم !
می ترسیدم که دوباره گلاره زنگ بزند و اردوان را پشیمان کند انگار اضطراب خیلی در صورتم مشهود بود که اضافه کرد:
-چرا اینطوری شدی؟
من که متوجه منظورش نشده بودم بیان کردم :
-چه طوری؟
اردوان که مشغول خوردن شده بود اضافه کرد:
-هیچی انگار استرس داری!
-اخه دیر شده می ترسم به تاریکی بخوریم .
به سرعت خوردنش افزود و گفت:
-به تاریکی که می خوریم ولی نترس من کف دست فرمونم خوبه!
اما نگرانی من به خاطر چیز دیگه ای بود که گفتم:
-میشه عجله کنی؟
-اردوان در حالی که با اشتها غذایش را می خورد گفت:
-چشم الان تموم می شه لطفا مسواک و ژیلتم رو هم بردار.
-مسواکت رو برداشتم ولی وسیله ی اصلاحت رو نه!هر چیز دیگه رو که می خوای بگو که بردارم!
-اهان یه ژل مو هم بردار
-باشه!
مثل زنی که سال ها در کنار شوهرش زندگی کرده سریع به سراغ وسایلی که اظهار کرده بود حرکت کردم ولی با صدای زنگ موبایلش انگار به یک باره تمام دلشوره های عالم روی قلبم ریخشتاب‌زده اردوان بیان کرد:
-بله!نمی دونم که گلاره چی بیان کرد که اردوان اظهار کرد:
-می گم که مولینم مریضه.
و بعد محکم تر گفت:
-نمی شه نمی فهمی؟
می دونستم گلاره التماس می کند که به اصفهان نرود و من با تمام وجودم می خواستم که اردوان پای حرفش بماند .تمام وجودم مخصوصا گوش هایم خارج از اتاق به حرف های اردوان بود .اردوان هم آواشو انقدر اهسته کرده بود که نمی شنیدم داشتم می مردم سریع وسایل رو جا دادم و از اتاق خارج شدم.
اردوان گوشی را قطع کرده و اخم هایش در هم راهی شده بود به یک باره بند قلبم پاره شد خاموشی کرده بودم انگار منتظر بودم که بگوید نمی شود برویم .دیس غذایش را داخل سینک گذاشت و در حالی که من همان طور پر از تشویش نگاهش می کردم از اشپز منزل بیرون راهی شد و بیان کرد:
-برداشتی؟
با حالت متفکرانه ای بهم خیره شد دستپاچه شدم و اضافه کردم:
-اره دیگه چیزی نمی خوای؟
-نه نمی خوام!
آوایم می لرزید و به سختی سعی می کردم معلوم نشود .اردوان سری تکان داد و با تعجب و در حالی که با خودش فکر می کرد بیان کرد:
-الان لباس می پوشم.
به سمت اتاقش حرکت کرد .من هم به اشپز منزل حرکت کردم و سریع همه چیز را جابه جا کردم و شستم و همه چیز را مرتب کردم و بیرون امدم .
اردوان شلوار جین روشن و تی شرت ابی رنگ پوشیده بود و در حالی که ادکلنش را روی خودش خالی می کرد بیرون امد.من هم در حالی که موهایم را جمع می کردم شالم رو سرم کردم اردوان هنوز چهره اش در هم بود از داخل اسانسور چمدان های مرا بیرون اورد و سپس چمدان خودش را برداشت و به سمت پارکینگ راهی شدیم.
من اولین باری بود که بعد از شامگاه عروسیمون کنار هم توی ماشینش می قرار گرفتیم .البته ماشینش رو عوض کرده بود و حالا صاحب ماشینی بود که من نه تا به حالا دیده بودم و نه اسمش برایم اشنا بود ولی خیلی دلنشین بود و معلوم بود که خیلی خاص و بی نظیره.
اردوان چمدان ها رو جای داد و گفت:
-خب ناظهار کردی چرا رنگت پریده بود!
و نگاهی زیر نگاهی بهم انداخت .من که مشغول خوندن ایت الکرسی قبل از سفر بودم ,با دست اشاره می کردم که یک لحظه صبر کند .سریع بقیه اش را خواندم و در حالی که تو قلبم می بیان کردم ((خدایا خودمون رو به خودت سپردم))به سمت اردوان برگشتم و اظهار کردم:
-چیزی گفتی؟
-هیچی بیان کردم چرا من تا حرکت کردم حموم و برگشتم اونقدر مندل شده بودی؟
نمی خبر داشتم چه بهانه ای بیاورم ولی گفتم:
-من؟!
-اره شما خانوم طلایه صولتی!
از بردن نامم همجاده فامیل خودش قلبم مالش راهی شد و با لکنت اظهار کردم:
-راستش ,راستش ترسیدم با زنگ ,زنگ موبایلت پشیمون بشی اخه به مامانم اینا قول داده بودم که حتما می اییم!
اردوان در حالی که سرش را تکان می داد با شیطنت گفت:
-اهان !پس میس کالم رو دیده بودی؟
و با حالت با مزه ای ادامه داد:
-زود بدو دیر می شه به تاریکی می خوریم ,جریانات داشت! و خندید .از این که اردوان به راحتی مثل شیدا مچم رو گرفته بود خجالت زده شدم و سکوت اختیار کردم !اردوان بیان کرد:
-ببین طلایه خانوم تو این سفر رسما خانوم صولتی هستی !
در ضمن من وقتی قول بدم زیرش نمی زنم ,پس دیگه دلواپس این چیزها نباش وقتی گفتم می ریم اصفهان تا مولین فرنگیسم رو ببینم و هم پدر و مادرت از خیالات بیرون بیان مطمئن باش که می ریم .
از جمله ی اولش که مثلا می میل داشت بگوید فقط در این سفر می توانم به همه بگویم اردوان شوهر منه نه بعد از ان کمی قلبخور شده بودم ولی از بقیه ی حرفش که به تمایل داشته ی گلاره اهمیت نداده بود خوشحال بودم اضافه کردم:
-ممنون .
اردوان صوتی موسیقی ماشینش را کمی زیاد کرد .همیشه عاشق این اهنگ بودم نمی دانم اردوان از روی عمد قبلا این اهنگ رو انتخاب کرده بود یا همین طوری به قید قرعه به نام این ترانه افتاده بود که حرف قلبم رو می زد شاید هم حرف دل اردوان ولی من را به حال و هوای دیگری که از هر چه چیز های عجیب در زندگیم بود فارغ شده بودم .
من نیازم تو رو هر روزگار دیدنه
از لبت دوست دارم شنیدنه
صدای اردوان که این قسمت ها را خودش هم هممسیری می کرد شعفی وصف ناپذیر ایجاد کرده بود .
اگر مردهای تو قصه بدونن که اینجایی
برای بردن تو با اسب بالدار می تازند
انگار مقصود اردوان واقعا من بودم که آنقدر با احساس واژه ها را بیان می کرد.دوست داشتم همانجا ازش خواهش کنم گلاره را رها کند و مرا با این که دختر نجیب و پاکدامنی که او تصور می کرد نیستم بپذیرد ولی انگار محال بود اگر گلاره را هم رها می کرد من نمی توانستم….
کولر ماشین روشن بود و هوای خنک داخل ماشین با هوای گرم خرداد ماه حسابی در تضاد بود ولی من از درون گر گحرکت کرده بودم و گونه هایم گل انداخته بود و در افکار زیبا و شیرین خودم فرو حرکت کرده بودم.
نیم ساعتی از مسیر را حرکت کرده بودیم و دیگر از شهر خارج شده بودیم.همیشه عاشق جاده بودم.عاشق شدم هرچه بیشتر می رویم جاده بیشتر بشود و هیچ وقت از به مقصد رسیدن راضی نبودم با این که این بار فرق می کرد و با این کارم،آقا جون اینها رو خرسند می کردم ولی از این که در یک محیط کوچک با او نفس می کشیدم و با موسیقی به ناکجا آباد پرتاب می شدم پایانش برایم خوشایند نبود.
در همین افکار بودم که گوشیم به آوا دروارد شد.در حالی که سریع از داخل کیفم بیرون می کشیدم،متوجه اسم شیدا شدم.اردوان انگار تمام هوش و حواسش به موبایل من بود.نمی میل داشتم جواب بدهم،آخه گوشی موبایلم طوری بود که صوت کاملا توش پخش می شد و می ترسیدم شیدا طبق روال این چند وقته شروع به بدگویی از اردوان کند و یا شروع به نصیحت و یا این که در مورد شاهرخ حرف بزند.ولی با نگاه پرسشگری که اردوان داشت سریع گفتم:
-بله!
اردوان صدای موسیقی را حسابی کم کرده بود تا بهتر بشنود.شیدا اظهار کرد:
-سلام خوبی؟!
آهسته گفتم:
-سلام،تو چطوری؟دلم برات تنگ شده.
شیدا قد بلند زد زیر خنده و گفت:
-آره جون خودت وقت نمی کنم تلفن هاتو جواب بدم.حالا این تعارف شاه عبدالعظیمی ها رو ولش کن.
در حالی که صوتی خنده اش می وارد شد اضافه کرد:
-مولینت اینها خوب هستن؟
-آره،سلام می رسونن.تو چه کار می کنی؟
-طلایه یه نفر اینجاست خیلی قلبش برات تنگ شده.
من که می دونستم منظورش کیه،در حالی که نمی توانستم راحت با شیدا حرف بزنم و مانده بودم چه جواب دو پهلویی بدهم که اردوان متوجه نشود.اظهار کردم:
-ممنون.من چند روزگار دیگه برمی گردم.
شیدا که هنوز می خندید گفت:
-چی می گی دختر؟!شاهرخ قلبش برات تنگ شده،از اون وقت که حرکت کردی منو کشته بهت زنگ بزنم.
می دونستم صدامون کاملا پخش می شود و مجبور بودم همه چیز را برایش تعریف کنم.
بیان کردم:
-شیدا بس کن انگار جریان منو نمی دونی!
-مگه چه جریانی هست!من همه چیز رو بهش اظهار کردم،اصلا مهم نیست.پدر عاشقی بسوزه که این خان داداش ما بعد از خان دایی نهال زنبیل گذاشته،البته باید ما رو تو اولویت قرار بدی چون خان داداش من پارتیش کلفت تره.
متوجه عصبانیت اردوان که آن را سر گاز ماشین پیاده می کرد شده بودم.اضافه کردم:
-شیدا چی می گی؟!می دونی که من نمی تونم…..(با کمی مکث ادامه دادم)بی خودی امیدوارش نکن،نمی شه.
-تو همه چیز رو بسپر به من کار نشد نداره،اومدی اینجا با دیده های بی صاحبت این بیچاره رو مجنون کردی،حالا هر موقع هم من حرف می زنم می گی امیدوارش نکن.من نمی دونم زود پا می شی میای تهران،اصلا مامانم می خواد باهات صحبت کنه.
-نه،اصلا شیدا این کار رو نکنی،من معلوم نیست کی از اصفهان برمی گردم.آخه قراره ما یک هفته دیگه بریم شمال.
شیدا که می خندید گفت:
-یه کاری نکن ما پاشیم بیاییم اصفهان!زودتر برگرد.من هم دوریت رو تحمل کنم این خان داداشم بی قراره.
با آن سرعتی که اردوان از شدت عصبانیت پیدا کرده بود نزدیک بود پرواز کنیم که از ترس سریع خداحافظی کردم و رو به اردوان اضافه کردم:
-اردوان یواشتر،چرا این طوری می ری؟!
اردوان که انگار تازه به خودش رسیده بود.کم کم سرعتش را کم کرد.اولین باری بود که او را به اسم صدا می کردم ولی او اصلا محل نگذاشت و نیم نگاهی هم بهم نکرد.می دانستم که از حرف های شیدا که کاملا شنیده می شد آزرده شده.ولی به من چه ربطی داشت که داداش شیدا قلبش برایم تنگ شده من که حتی بهشون اضافه کرده بودم شوهر دارم.در همین افکار بودم که اردوان اضافه کرد:
-این شیدا کدوم دوستته؟
من که منتظر یک حرفی از طرف اردوان بودم تا همه چیز را بگویم و خیالش را راحت کنم.آرام گفتم:
-همان قد بلنده که توی میهمانی نهال و نامزدی شما هم بود.
اردوان که اندیشیده بود از روی عمد بیان کردم نامزدی شما که بهش بگویم به تو ربطی نداره به خواستگارهای من کاری داشته باشی.با فریاد و خشم اضافه کرد:
-نامزدی شما،نامزدی شما،یعنی اون قدر فهم نداشتی که متوجه بشی اون مرتیکه ی خیکی من رو جلوی اون همه آدم گذاشت تو معذورات تا حلقه دست دخترش کنم؟
و محکم کوبید رو فرمان و ادامه داد:
-دیشامگاه بهت اضافه کردم هیچ کدوم حق ازدواج نداریم،تو هم قبول کردی،پس به این تمایل داشتگارهای سمجت هم بگو گم بشن.
و در حالی که اخم هایش را درهم می کشید و با غیظ دندان هایش را بهم می فشرد به رو به رو خیره شد.گفتم الانه که گریه اش بگیرد ولی مغرورتر از این حرف ها بود.بیان کرد:
-چرا به این دوستات نگفتی شوهر داری که برات لقمه نگیرن؟
در حالی که سعی می کردم خونسردیم را حفظ کنم چون این حرف ها و حرکت کردارهای اردوان بیشتر منو مسرور می کرد تا ناراحت.اظهار کردم:
-خب،مگه تو نگفته بودی کسی نفهمه؟
-لزومی نداشت حتما بگی من شوهرت هستم.فقط می بیان کردی شوهر دارم اصلا تو چرا حلقه کف دستت نمی کنی که همین دوستات هم بی خیال بشن.
من که خودم را آزرده نشان می دادم گفتم:
-دوست های صمیمی من هستن.هر روزگار با من می رن و میان اون وقت نمی گن این شوهر خوش غیرتت چرا یه بار نمی یاد دنبالت؟!چرا یه زنگ نمی زنه،اینها که دیگه پدر و مادر نیسشتاب‌زده که تو یه شهر دیگه سه ماه یه بار هم منو نبینن.تازه مامانم اینها خیلی ساده و زودباورن.ولی این شیدا خانم به قول خودش نگاهش می کنم می دونه تو مغزم چی می گذره.تازه جهت اطلاع شما شیدا می دونه من شوهر دارم،حلقه ی صوری هم خرش نمی کنه.
اردوان که با بهت و تعجب نگاهم می کرد اظهار کرد:
-می دونه و برای برادرش ازت تمایل داشتگاری می کنه.
من که سعی می کردم بهش نگاه نکنم گفتم:
-آره می دونه،همه چیز رو هم می دونه به همین خاطر هم مرتب بهم سفارش می کنه تا نامزد شوهرت با اردنگی از خونش بیرونت نینداخته زودتر طلاقت رو بگیر.اصلا به خاطر گیرهای شیدا برای طلاق گحرکت کردنمه که بهش گفتم یه هفته است اومدم اصفهان.
اردوان از شدت عصبانیت مجدداً رنگش ارغوانی شده بود و دندان هایش را بهم می سائید و با این کارش منو یاد شامگاه عروسیمون می انداخت.پوزخندی زد و اظهار کرد:
-بی خود حالا که ما با هم قرارمدار گذاشتیم خیلی راحت بهش زنگ می زنی و می گی به داداشش بگه شوهرت طلاقت نمی ده برای زندگی خودش نقشه بکشه.اصلا اگه نمی تونی الان خودم بهش زنگ می زنم و می گم دفعه ی آخرش باشه به تو کار یاد می ده،فکر آقا جونت رو کردی حرف این دخترهای بی آبروی تهرانی رو گوش می دی؟
در حالی که سکوت کرده بودم سرم را به سمت پنجره گحرکت کرده و بیرون را نگاه می کردم با خودم در ذهنش گذراندم یعنی اردوان عاشقم شده که این گونه عجز و لابه می کند یا این که فقط به خاطر آبروی خانواده هایمان بود ولی نه این کارهای ادم عاشقی بود که از حق خودش محروم شده ولی در هر حالتی اجازه نداشت به شیدا بی احترامی کند.شیدا دوست صمیمیم بود خیلی هم دل پاکی داشت و تمام حرف هایی را هم که زده بود از روی دانایی و به قول خودش عاقبت اندیشی اش بود و بد من را نمی تمایل داشت.
اردوان خاموشی کرده بود و می راند گاهی هم زیرنگاهی مرا که اخم هایم در هم گره خورده بود نگاه می کرد.آهسته اضافه کرد:
-ببخشید اگر به دوستت بی احترامی کردم ولی این که ادم کسی رو تشویق به طلاق کنه،به خاطر این که بیاد زن داداشش بشه خیلی کار زشتیه.
در حالی که همچنان رویم به سمت پنجره بود و سعی می کردم بهش بی تفاوت باشم،خونسرد گفتم:
– شیدا،اصلا چنین آدمی نیست.زیرا شرایط ما رو می دونه می گه.
اردوان آرام اضافه کرد:
-در هر صورت معذرت می خوام ولی قول و قرارمون رو فراموش نکن.آخه یه لحظه از این که مامان فرنگیسم خبر ازدواج عروسش رو بشنوه حالم بد شد.به این دوست هات هم بگو شرایط رو بهتر درک کنند والا دفعه ی دیگه کارت قرمز دارن.سری تکان دادم و باز هم خاموشی کردم.برای اردوان نمی دانم ولی برای من شیرین ترین لحظات عمرم بود.انگار همه چیز رنگ دیگری داشت.آخه من با تمام وجود عاشقش بودم ولی او را مطمئن نبودم.یعنی همه ی آزردهیش از ازدواج من فقط به خاطر مادرش بود؟از طرفی هم به خودم نهیب می زدم که اگر به خاطر مادرش بود پس چرا دیروز با قصد روشن کردن تکلیفم به سراغم آمد و آن موقع فکر آبروی خانواده و مادرش نبود.نمی دانم چقدر مسیر طول کشید که اردوان کنار یک رستوران که مقابلش تعداد کثیری اتومبیل ایستاده بود نگاه داشت و بیان کرد:
-اینجا غذاش عالیه،صاحبش هم باهام رفیقه.
داخل پارکینگ مخصوصی که مسئولش تا اردوان را دید جایی را برایش مشخص کرد شدیم.مسئول پارکینگ که سلام و احوالپرسی گرمی با اردوان می کرد.گفت:
-قدم روی نگاه ما گذاشتید جناب صولتی بفرمایید بالا،بفرمایید.
و سپس شخصی را به نام مجید آوا زد که ما را همراهی کند و اردوان هم بعد از کمی خوش و بش با او به دنبال همان مجید نام راه افتاد.
قسمت دنج و خلوتی را برای ما در نظر گرفتند،رستوران حالت سنتی داشت و تقریبا اتاق،اتاق بود و هر اتاق دو سه تخت داشت که به خاطر اردوان در اتاق ما هیچکس نبود و به قول همان اقا مجید که لباس سنتی مخصوصی بر تن داشت و کلاه نمدی بر سر،آنجا را غُرُق کرده بودند.زیرا ناهار نخورده بودم از بوی خوش غذاها معده ام مالش می حرکت کرد ولی رویم نمی شد چیزی سفارش بدهم اما انگار احتیاج به سفارش ما نبود چون بعد از چند دقیقه سفره ای روی تخت پهن کردند و انواع و اقسام غذاها از شوید باقالی با ماهیچه گحرکت کرده تا انواع کباب و انواع دسرو نوشیدنی رو به رویمان چیده شد و در حالی که می اضافه کردند امر دیگه ای نیست از اتاق خارج شدند و حتی درهای چوبی که شیشه های رنگارنگ بزرگ آن را به شکل زیبایی درآورده بود برایمان بسشتاب‌زده.
از دیدن ان سفره و از این که چقدر اسراف می شود عذاب وجدان گحرکت کرده بودم اما پیش خودم فکر می کردم بهتره یه جوری بخورم که کف دست خورده نشه!تا حداقل کارگر های بیچاره بخورند.
اردوان که با دیده های نافذش بهم خیره شده بود اظهار کرد:
-هنوز از دستم غمگینی؟
-وای که صوت و این لحن صحبت کردنش خیلی خوب بود مثل ملودی که بهم ارامش می داد .کاش خدا وقت را متوقف می کرد و ما تا ابد در ان اتاقک می ماندیم .
-نه,ولی چرا این همه غذا گراهی شدی؟
اردوان تبسم زد و گفت:
-مگه دوسشون نداری؟
-چرا ولی خیلی اسراف می شه یه پنجمش هم کافی بود!حداقل یه جوری بخور دست خورده نشه.
اردوان که انگار قصد پلک زدن هم نداشت بیان کرد:
-باشه حالا شروع کن.
و در حالی که تکه ای کباب به کف دستم می داد بیان کرد :
-بیا بخور این مقلب کبابش خیلی خوش مزه اس ببین دوستش داری؟
انقدر گرسنه بودم که دیده هایم تار می دید اگر سنگ هم بود می اضافه کردم ((عالیه)) نمک و فلفل هم بهش می زدم ولی انگار اردوان راست می اظهار کرد خیلی عالی بود مخصوصا حالا که کنار شوهرم بهترین غذای عمرم رو می خوردم .,عالی تر هم می شد!
اردوان حسابی خوش خوراک بود کلی از غذا ها رو خورد ,از حرف خودم که می اظهار کردم نصفش می ماند برای کارگر های بیچاره خنده ام گرفته بود ولی بالاخره اون قد و هیکل باید هم اینقدر غذا بخورد توی قلبم گفتم((نوش جانش)) اردوان به من که متعجب نگاهش می کردم تبسم زد و اضافه کرد:
-البته به پای کف دست پخت تو نمی رسه ولی خیلی خوش مزه اس!
و خندید من که باز هم خجالت کشیده بودم سرم را پایین انداختم .بالاخره اردوان رضایت داد و دست از خوردن کشید توی قلبم اظهار کردم((حالا خوبه ساعت پنج ناهار خورده وگرنه منم می خورد ))از این فکرم لبخند روی لب هایم قرار گرفت.اردوان هم با شیطنت بیان کرد:
-خب هالا منو مسخره می کنی؟
در حالی که از حرفش وا رفته بودم داشتم فکر می کردم این دیگه کیه انگار از شیدا هم زرنگ تره بیان کردم:
-نه برای چی؟
اردوان خندید و اظهار کرد:
-جون من بگو داشتی چیمو مسخره می کردی و می خندیدی؟
من که مونده بودم چی بگم ارام گفتم:
-هیچی داشتم می بیان کردم که حالا خوبه ساعت پنج ناهار خوردی والا…
با خنده وسط حرفم اومد و اضافه کرد:
-اره والا تو رو هم یه لقمه چپت می کردم.
مجدداً از خجالت سرخ شده بودم که اردوان گفت:
-حواست باشه یه موقع منو گشنه نذاری ها من تو شکم با کسی رو در وایسی ندارم!
به خاطر اینکه حرصش رو درارم کمی ارغوانی بشه و من لذت ببرم اظهار کردم:
-این هارو به نامزدتون بگید که از الان به فکر باشن! و با حالت حق به جانبی نگاهش کردم ولی انگار اردوان از من زرنگ تر بود .به چشم هایم خیره شد و بیان کرد:
-اره حتما باید بهش بگم والا اونو یه لقمه چپ می کنم!
من که توقع شنیدن این حرف را نداشتم یک لحظه وا حرکت کردم انگار حالا این او بود که رنگ ارغوانی منو می دید و لذت می برد که اظهار کرد:
-انگار تو عصبانی می شی نگاه هات رنگش بیشتر می شه! و با خنده ای بلند تر ادامه داد :
-اصلا رعد و برق می شه حال و هوات که طوفانی بشه چشم هات رعد و برق می زنه! سپس در حالی که توی دیده هایم دقیق تر می شد با شیطنت اضافه کرد:
-انگار بارون هم میخواد بیاد اره؟
و در حالی که معلوم بود غرق خوشی شده همان طور بلند قد بلند خندید.من که حسابی از دست خودم شاکی بودم .من چه قدر ساده و احمق بودم می تمایل داشتم زرنگ تر از شیدا رو سیاه کنم .هم یک جواب دندون شکن بهم داد و هم اینکه با روانشناسی دیدهی که کرد بهم فهماند از حرص دارم می ترکم و حتی گریه ام گراهی شده اخ که من قدرت مقابله با او رو نداشتم.

The post رمان طلایه پارت ۷ appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان در آغوش آتش | عاشقانه و هیجان‌انگیز

مشاهده و دانلود ←