در آشپزخانه ویلا بهاره اهسته خندید و اظهار کرد :
_البته اسفندیار بیچاره تقصیری نداشت می بیان کرد حریفش نمیشه چنان برنامه و قرار تنظیم میکنه که نمیتونه بگه نه . ولی الحمدالله سریع نامزد کردیم و از کف دستش راحت شدم.
سپس رو به نهال کرد و ادامه داد :
_دیشامگاه هم اگر گفته بودی گلاره میخواد بیاد صدسال نمی اومدم، همش تقصیر توئه.
نهال که از سر بیکاری حسابی سالاد بیچاره را تزئین میکرد اظهار کرد:
_من چه میدونم این کوروش بدبخت زنگ زده بود به اردوان، گوشی اش در دسترس نبود زنگ زده از گلاره بپرسه اردوان کجاست که اون هم اون قدر فضولی کرده بود که چیکارش داری و این حرفها که کوروش بیان کرده میخوام برای شمال برنامه ریزی کنم . اون هم از جانب خودش اظهار کرده روی ما هم حساب کن. من و اردوان میاییم، حالا در صورتی که اردوان با خانواده اش شمال بوده و بیچاره روحش هم خبر نداشته، وقتی هم اردوان بدبخت فهمید اضافه کرد نمیام نمیشه خونواده ام رو تنها بذارم، ولی بعد نمیدونم گلاره زنگ زد چی گفت که پسره بدبخت دوئید اومد.
مینا خندید و بیان کرد :
_راستی چی میاضافه کرد باید منو به خانواده ات معرفی کنی مگه نامزد نیستند؟!
نهال آوایش را اهسته کرد و اضافه کرد :
_نه بابا ! نامزد چیه !مگه اردوان احمقه اینو بگیره ، جشن تولد گرفته بود، باباش دو تا انگشتر دراورد اضافه کرد، من دخترم رو میسپارم به تو اردوان.
مینا که محکم میزد به صورتش میزد اظهار کرد :
_وای خاک عالم، به همین راحتی؟ میگم فوتبالیسته همش عنقه!
بهاره خندید و اضافه کرد :
_مثل عنکبوت میمونه وقتی طرف رو می اندازه توی تور حسابی گیر می افته .
مینا که یه ابروشو بالا برده بود اظهار کرد:
_ببخشیدها ! حالا اسفندیار رو نمیدونم ولی مگه میشه این پسره خودش نخواد دختره اویزون بشه . حتما طرف خودش میخواد، مثلا الان همه رفتند تو حیاط دارند غذا درست میکنند جناب بالاست ، خوب نتیجه چی میشه ؟
و با خنده ادامه داد :
_ خب دیگه….!
من که حرفهای مینا رو قبول داشتم ، حسابی قلبم پر درد شده بود و در سکوت به انها که بی وقفه حرف میزدند گوش میدادم که کوروش همراه بقیه با سینی پر از جوجه کباب وارد شدند. نهال با تعجب چشم دوخت و بیان کرد :
_مگه حاضر شد ؟!
کوروش خندید و اضافه کرد :
_به به خانم ها همینطور جای گرفتید !
مینا و بهاره فرز از جا بلند شدند . سریع بشقاب و لیوان ها را روی میز قرار دادند . کوروش و افراسیاب که میخندیدند اظهار کردند:
_حالا نمیخواد عجله کنین! همین طوریم میخوریم .
و هر کدام یه سیخ به کف دست گراهی شدند و کوروش که به سختی لقمه داخل دهانش را قورت میداد بیان کرد :
_وای خدا، یکی بره اردوان اینها رو صوت کنه، این همه هم عجله داشت و گرسنه بود.
بهاره خندید و مخلفات چیپس و خیارشور و گوجه فرنگی ها رو روی میز گذاشت و به طعنه اضافه کرد:
_گرسنه باشه میاد، حتما سیر شده.
من که حالا تمام وجودم پیش اردوان بود نمیتوانستم لب به غذا بزنم که کوروش اظهار کرد :
_من برم صداشون کنم.
بعد از کلی تاخیر گلاره و اردوان سر میز حاضر شدند انگار هر موقع انها می امدند همه رفتارشان یک شکل دیگر میشد نمیدانم چرا ولی انگار همه معذب میشدند .
گلاره لباسش را عوض کرده و یک پیمسیرن که بی شامگاهاهت به لباس خواب نبود و به رنگ بنفش سریع که با رنگ پوستش که به شدت برنزه شده بود یک طور خاصی میشد بر تن کرده بود و رفتارهایی از خودش بروزگار میداد که اگر امروزی بودن این معنا را میداد میمیل داشتم صد سال ادم امروزگاری نباشم . دختر قشنگی بود ولی انقدر جلف که همه از چشم هاشون معلوم بود حالشون بهم میخورد. بهاره که با تازگی از اروپا امده بود یک شومیز معمولی با یک شلوار جین ساده پوشیده بود و همینطور نهال که اصلا ایران به دنیا نیامده بود و نصف عمرش را ایران نبود یک شلوار نخی سفید ساده گسرخوش و یک تیشرت رنگی معمولی برتن داشت، مینا هم که دیگر از همه ساده تر یک دامن بلند مشکی با یک پیراهن گخوشحال طلایی رنگ ، خلاصه همانطور که داشتم با غذایم بازی میکردم که کوروش کنارم قرار گرفت و اهسته بیان کرد :
_اینقدر کف دستپختم بده؟
درحالیکه با غیبت اردوان احساس میکردم دیگر روی اردوان هیچ حسابی نمتوانم بکنم و باید خیلی جدی حتی اگر پیش خانواده ام روم بشود جدا بشوم نگاهی بهش کردم و بیان کردم :
_نه خیلی هم خوبه دارم میخورم.
کوروش برایم نوشیدنی ریخت و ادامه داد :
_بیا عزیزم بخور اشتهات باز میشه.
چنگالش را داخل جوجه کباب کرد و به دستم داد . اردوان مثل بازنده ای که بهش بیان کردن کیش و مات شده ای نگاهمان میکرد و نگاه های حسرت بارش را به ما دوخته بود . من هم که تو رودروایسی کوروش مشغول خوردن بودم کاملا حالم خراب شده بود و دیگر حوصله ماندن انجا را نداشتم . اول برای شیطنت و لج در اوردن اردوان حرکت کرده بودم ولی حالا کاملا از قلب و دماغ افتاده بودم مخصوصا وقتی اردوان بی تفاوت به من، همراه گلاره بالا راهی شده بود. حتی انقدر ارزش قائل نشده بود که جلوی من اینقدر با گلاره خلوت نکند.
زیاد هوش و حواسم به جمع نبود فقط یک وقت هایی که همه میخندیدند من هم میخندیدم . یعنی حواسم بود ولی واقعا تو باغ نبودم. بعد از شام بچه ها مشغول بازی شدند، چند نفر تخته نرد، کوروش و مینا شطرنج، من هم کنارشون جای گرفته بودم و بقیه هم تلویزیون میدیدند. چقدر جو سنگین بود با این که تلویزیون برنامه طنز نشان میداد ولی کسی نمیخندید . گلاره هم که بدجوری روی مغزم بود و هرچی سعی میکردم بهش بی تفاوت باشم نمیشد تا این که انگار همه حرکت کردارهایش برای جلب توجه من بود و دست اخرش وقتی دید من به هیچ میگیرمش و وقتی کمی محیط ساکت بود با کلی غشوه که به سروگردنش میداد بیان کرد :
_شما باید موهات پر موخوره باشه درسته ؟
یک لحظه اندیشیده بودم با کس دیگه ای حرف میزند و منظورش من نیستم ولی وقتی دیدم همه ساکت شدند تا من جواب بدهم گفتم :
_با من هستید ؟ ببخشید متوجه نشدم چی گفتید؟
گلاره که عشوه ای می امد با حالتی که صداشو تغییر میداد تا ظریفتر باشد گفت :
_اضافه کردم شما حتما باید به خاطر این روسری که دائم روی سرتونه موهاتون پر از موخوره باشه.
من که توقع چنین حرفی را نداشتم و بیشتر سعی میکردم ساکت باشم گفتم :
_نه برعکس خوشامگاهختانه هیچوقت موهام موخوره نداشته .
دوست داشتم یک جواب دندان شکن بدهم که حالش گرفته شود ولی هیچی به ذهنم نمیرسید که نهال دید همه جمع حواسشون به بیان کردگوی ما جمع شده گفت :
_وای چی میگی گلاره ؟ اگر موهای طلایه رو ببینی فکر میکنی کلاه گیسه که اینقدر قشنگه، موخوره چیه ؟ بهاره که منتظر بود حرصش را سر او خالی کند ادامه حرف نهال را گرفته و گفت :
_گلاره جان شاید اندیشیدی مثل موهای خودته! راستی چرا اینقدر وز کرده!؟
گلاره چشم هاشو به سمت بهاره گرداند و با حال زشتی گفت :
_کسی از شما نظر خواست بهاره خانوم؟!
و درحالیکه روشو با حالی برمیگرداند بیان کرد :
_من موهام توی هوای شرجی اینطوری میشه و الا هیچ مشکلی نداره، این هم که به ایشون اضافه کردم چون احساس کردم این همه تو همه مجالس موهاشو رو میپوشونند عیب و علتی داره .
نزدیک بود اشک هایم سرازیر بشود کاشکی زودتر از انجا میرفتم . همه مخصوصا اقایون یک طوری بهم نگاه میکردند که انگار امکان دارد حرف های گلاره درست باشد . اردوان هم مثل سیب زمینی نشسته بود و انگار که اصلا من را نمیبیند، خودش را مشغول تلویزیون کرده بود.
نهال اظهار کرد :
_گلاره جان بعدا تو اتاق موهای طلایه رو ببین تا بفهمی من چی میگم.
گلاره با ان کفش های پاشنه کشیده که همه با دمپایی ابری و راحتی میچرخیدند او با ان کفشها به سختی مسیر میراهی شد و از جایش کشیده شد و درحالیکه پوزخندی به نهال میزد اظهار کرد :
_انگار فقط تو یک نفر میخواهی ماست مالی کنی.
وبا یک حرکت شالم را از سرم به شکل خیلی زننده ای کشید . موهایم به یک باره رها شد و به دورم مثل ابشاری روان ریخت . لحظه ای در مقابل نگاه های بهت زده جمع که از کار گلاره و همچنین زیبایی چشمگیر موهایم ماتشان برده بود وا ماندم و بی اختیار چشمانم به طرف اردوان که تازه حواسش به ما جمع شده بود و یک نگاه به من و یک نگاه به گلاره و یک نگاهی به بقیه مردها که همانطور خیره انگار فیلم سینمایی نگاه میکردند کرد و سپس با خشم از روی مبل بلند شد و سریع شال را از کف دست های گلاره که احساس حسادت و حقارت کاملا در دیدههایش مشهود بود کشید و با غیظ به کف دستم داد و رو به گلاره اضافه کرد:
_این چه کاری میکنی؟
سریع شالم را به سرم انداختم و دیدههایم را که حالا خیس شده بود به گلاره که خودش را جمع میکرد دوختم که گفت:
_وا حالا شوخی کردیم، چرا شلوغش میکنی؟
وبا لحنی خاص ادامه داد :
_میتمایل داشتم بدونم این امل بازی ها برای چیه ؟
با این حرفش اشکهایم که از موقع تنها شدن با اردوان در قفس دیدهانم حبس کرده بودم سرازیر شد و برای اینکه کسی متوجه نشود سریع خودم را به اتاقی که در بدو ورود به انجا رفته بودم رساندم . صدای غمگین کوروش را شنیدم که گفت :
گلاره واقعا برات متاسفم، تو اصلا اداب معاشرت بلد نیستی .
نهال که صدایش از خشم میلرزید گفت :
_گلاره میدونی برای من تو این جمع از همه عزیزتر طلایه است.کلی ازش خواهش کردم تا بیاد، اگر آزرده بشه باید سریع اینجا رو ترک کنی . من تحمل بی احترامی به دوست عزیزم رو ندارم.
بعد به سمت اتاق امد. گلاره که معلوم بود خیلی حرصش درامده، حوصله تغییر صداشو نداشت و شاید هم فراموش کرده بود بیان کرد :
_وای خدای من ، اینقدر از موش مردگی زنها بیزارم ، من فقط یه شوخی ساده کردم دورهم بخندیم.
بهاره که صدایش ماشاءالله مثل بلندگو حسابی کشیده بود بیان کرد:
_ادم باید بدونه با هرکسی چه شوخی بکنه.
مینا هم درحالیکه مثل معلم ها حالت خاصی به صوتیش میداد اضافه کرد:
_من جای شما بودم سریع میحرکت کردم از ایشون عذرخواهی میکردم هر چند طلایه جان تا انجایی که من فهمیدم،شخصیتشان هم مثل چهره اشون ممتازه،صد در صدر نیازی به عذرخواهی شما نداره.
کوروش که حالا به اتاق امده بود همانطور کنار نهال که مرتب عذرخواهی میکرد ایستاد و گفت :
_به خدا نمیدونم اصلا چی بگم،فقط باید مارو ببخشید.
سعی کردم خودم را ارام نشان بدهم و اضافه کردم :
_نه، این چه حرفیه من اصلا غمگین نیستم،بالاخره بعضی ها تربیت درست حسابی نشدند، خودتون رو ناراحت نکنید.
کوروش که اندام دلنشینش در ان لباس ورزشی زیبا،بیشتر نمایان شده بود گفت:
_میخوای بگم اردوان ببردش؟
_نه اصلا اینطوری کار من به مراتب بدتر از اونه،اگر ممکنه بریم بیرون و دیگه فکرش رو نکنید.
وقتی از اتاق خارج شدم نهال و کوروش هرکدام با حالتی به گلاره نگاه کردند که از صدتا فحش براش بدتر بود. ولی به قول مینا پرروتر از این حرفها بود و گوشه چشمی نازک کرد و رو به اردوان گفت:
_من میرم بالا بخوابم تو هم رسیدی زنگ بزن.
و بی خداحافظی از پله ها بالا راهی شد . هرکسی به فراخور خودش حرفی برای دلداری و یا کمرنگ نشان دادن کار کودکانه گلاره میزد ولی من فقط داشتم به این فکر میکردم که اردوان اگر بخواهد برود با این وضعیت چه بگویم ، اصلا چه جور بروم،حالم حسابی بهم ریخته بود . چه شب نحسی بود کاشکی اصلا نمی امدم و چنین فضاحتی نمیشد. اردوان هم مثل سنگ سفت و خشن شده بود.حسابی مستاصل بودم که گوشیم توی جیبم لرزید. اردوان نوشته بود.
“همین الان یه زنگ میزنم جواب بده الکی حرف بزن،بعدش هم بگو مامانم اظهار کرده باید برگردی،هرچی اصرار کردند قبول نمیکنی. فهمیدی؟”
هنوز فکرم مشغول پیغام بود که اردوان زنگ زد. سریع گوشی را باز کردم و همانطور که اردوان گفته بود اضافه کردم :
_اخه چرا ؟
وبعد از مکثی ادامه دادم.
_چرا حالش بد شده؟ باشه،باشه الان میام.خداحافظ.
گوشی را قطع کردم. کوروش و نهال که جفتشان منتظر با چشمهای باز نگاهم میکردند با هم گفتند ، اتفاقی افتاده؟
با اینکه اصلا حوصله فیلم بازی کردن نداشتم اظهار کردم :
_نهال جان، اگر ممکنه یه اژانس برای من میگیری حال پدرم بد شده باید برگردم.
کوروش که با نگرانی نگاهم میکرد اظهار کرد :
_چی شده ؟ چه اتفاقی براشون افتاده؟
_زیاد مهم نیست حال پدرم بهم خورده اگر کنار مادرم باشم بهتره.
نهال اظهار کرد :
_حالا خدارو شکر اتفاق ناجوری نیست الان میرسونیمت.
اردوان که سوییچ به دست ایستاده بود بیان کرد :
_من ایشون رو سر مسیر میرسونم.
کوروش اظهار کرد :
_نه من خودم میرسونمتون.
ولی اردوان که با لحن محکمی حرف میزد گفت:
_ولی کوروش چه کاریه خب من که دارم میرم ایشون رو هم میرسونم.
نهال با قلبهره نگاهم کرد و اضافه کرد :
_اتفاقا ویلاشون نزدیکه ویلای خودتونه.
کوروش که مضطرب بود گفت :
_کف دستت درد نکنه.
سپس رو به من گفت:
_اگر کاری چیزی پیش اومد حتما به ما زنگ بزن ما بیداریم.
خیالم راحت شده و دردیده برهم زدنی مانتوام را پوشیدم و از همگی خداحافظی کردم و خیلی سریع به دنبال اردوان که اهسته چیزی به کوروش میاضافه کرد به مسیر افتادم.
تو قلبم خوشحال بودم که از ان جمع بیرون امدم ولی حالا باید به اردوان جواب خیلی چیزها را پس میدادم. ترس وجودم را گرفته بود ولی با خودم اظهار کردم اصلا اون باید جواب پس بده،جواب رفتارهای زشت گلاره و خیلی کارهای دیگر اصلا همین که بی خبر از من جاده افتاده اومده،خودش انقدر مقصر بود که حرفی برای اضافه کردن نداشت . اصلا در هر صورت باید کف دست پیش را میگحرکت کردم تا به قول معروف پس نیفتم به همین خاطر با نهایت اعتماد به نفس داخل ماشین قرار گرفتم. اردوان که با یک من عسل هم نمیشد خوردش با نهایت عصبانیت دنده را عوض کرد و از ویلا خارج شد.نه او حرفی برای اظهار کردن داشت نه من هردو در خاموشیی تلخ فرو رفته بودیم. چقدر در همین چند ساعته بینمان فاصله افتاده بود دیگر احساس میکردم ابداً نمیشناسمش با این که ذره،ذره وجودم او را میطلبید ولی به خودم نهیب میزدم دیگر این بازی موش و گربه را تمام کن و اردوان اگر خیلی برایت ارزش قایل بود یک چیزی به گلاره میاظهار کرد و یا خیلی کارهای دیگر . پس اندیشیدن هم بهش دور از عقل بود چه بهتر که در مورد اینده ام به شکل بهتری فکر کنم اصلا اردوان چقدر احمق بود که با وجود دختر روانی مثل گلاره که من بهش هیچ کاری نداشتم اینطوری کرده بود میخواست بازهم به این وضعیت ادامه بدهد. گلاره حتی نمیتوانست من را یک ساعت تحمل کند چه برسد به این که بداند اون زن که در این مدت در طبقه بالا خونه نامزدش بوده من هستم. صد در صد با کف دست هایش خفه ام میکرد پس چه بهتر به اردوان بگویم و همه چیز را پایان بدهم. به قول شیدا عقلانی و درنهایت تفاهم جدا میشویم. یک مدت هم میرفتم پیش مریم و بعد یک تصمیم اساسی میگراهی شدم. درهمین افکار بودم که اردوان اتومبیل را کنار جاده که تا دریا چندین متر بیشتر نبود نگه داشت.
از ویلا زیاد فاصله نداشتیم ولی ان وقت شامگاه ان هم در ان خاموشی وهم انگیز،مخصوصا که باران هم نم نم شروع شده بود از حرکت کردار احتمالی اردوان ترسیدم. اردوان دقایقی را در خاموشی گذرانده و برف پاک کن های ماشین را به حرکت دراورد. بالاخره وقتی باران کاملا شدت گحرکت کرد سرش را به سمتم برگرداند و اهسته اضافه کرد :
_از این که قد بلند شدی اومدی اونجا خودت راضی هستی؟
هیچ جوابی ندادم و بار دیگر اظهار کرد :
_اظهار کردم از این که سرخود کشیده شدی اومدی خودت راضی هستی؟
داشتم فکر میکردم که چه جوابی باید بدهم که فریاد کشید :
_نمیشنوی چی گفتم ؟ مگه بهت نگفته بودم این جریان شوخی بازی نداره؟ مگه نبیان کرده بودم کوروش سمجتر از این حرفهاست. اضافه کرده بودم یا نه ؟
وقتی جوابی نشنید دوباره فریاد زد.
_اظهار کرده بودم درسته؟ ولی تو گوش نکردی بهم دروغ اضافه کردی که دیگه جوابشون رو نمیدم، درسته؟ بعد خیلی راحت تا امدن دنبالت جاده افتادی اومدی اینجا!
اردوان در حالی که با خشم دیدههاشو تنگ میکرد ادامه داد._چیه میخواستی امار منو بگیری؟ حالا خوب شد ؟
تا امدم حرف بزنم با غیظ گفت :
نمیخواد چیزی بگی شاید هم میمیل داشتی به این سمج خان برسی؟ اره! حالا رسیدی، بله دیگه وقتی یک ساعت با هم ور میزنید بالاخره یه نتیجه گیری هایی هم باید باشه، بیخود نبود همه براتون کف میزدند به افتخار شاه دولید و عروس خانوم.
اردوان که دیگر صورتش واقعا تغییر کرده بود ادامه داد :
واقعا برات متاسفم، واقعا خجالت نکشیدی نه؟ ناضافه کردی کوروش جون اسمم تو شناسنامه همین دوست خحرکت کردت که بغل کف دستت وایستاده، نوشته شده؛ یعنی واقعا فکر میکنی وقتی بفهمه هم همینطور باهات برخورد میکنه؟ فکر نمیکنی مثل یه کف دستمال کاغذی پرتابت میکنه توی جوب؟
وقتی حرفش به اینجا رسید دیگه نتونستم خودم را کنترل کنم و با فریاد گفتم :
_دیگه به تو ربطی نداره به زندگی من کار داشته باشی من و تو هیچ ربطی بهم دیگه نداریم، اره از این که اومدم خیلی هم خوب راضی هستم اول به خاطر این که فهمیدم با چه جور ادمهایی طرفم مثلا همین نامزد جونت،کاملا فهمیدم یه بیمار روانیه که باید بره دکتر قرص بخوره،فهمیدم که با وجود اون باید هرچه زودتر و به هرقیمتی که شده حتی ابروریزی پیش خانواده ام از زندگی تو برم بیرون چراکه امکان داره قصد جونم رو بکنه، مطمئنم بعید نیست وقتی هیچی نمیدونه مثل مالیخولیایی ها این حرکت کردار رو داره وای به حال اون وقتیکه بدونه این همه مدت من تو خونت بودم و تازه چند شب هم تا صبح پیش هم بودیم، حالا به هر شکل،دوم،اگر کوروش سمج هم باشه که اصلا نیست حداقل برام احترام قائله که وقتی به یک قلبیل واهی بهش بیان کردم نمیتونم بهت جواب مثبت بدم خیلی راحت همه چیز روپذیحرکت کرد و قبول کرد که صبر کنه، سوم، این که باید خجالت بکشه تو و اون نامزد مزخرفی که حیا رو خوردید و ابرو رو قی کردید و جلوی دیده همه هر غلطی قلبتون میخواد میکنید. من هیچ خجالتی نمیکشم به صرف اینکه اسمت تو شناسنامه ام باشه که خیلی راحت خط میخوره از هیچ کس ابایی ندارم مگه بین من و تو چی بوده و هست که خجالت بکشم، یه ازدواج زوری. نفسی کشیدم و محکم ادامه دادم.
_اصلا این مسخره بازی پایان خوبی نداره باید هرچه زودتر تمومش کنیم اصلا کاشکی قبل از اینکه خانواده هامون ما رو با هم ببینند تمومش میکردیم ولی حالا دیر نشده تا قبل از اینکه زندگی خصوصی تو و اینده من فنا بشه باید تمومش کنیم.در ضمن محض اطلاعت میگم هیچ وقت کسی منو مثل دستمال کاغذی دور نمیندازه زیرا نه زوری خودم رو به کسی تحمیل میکنم و نه بیمار روانی هستم که الکی بپرم به مردم و خلق همه رو تلخ کنم فهمیدی جناب اردوان خان صولتی. در ضمن بهتره یه فکری هم به حال خودت بکنی که به خاطر جلف بازی های مترسک جونت، شدی سوژه مسخره مردم نه من، برو ببین پشت سرت چی میگن؟!
اردوان مثل لبو قرمز شده بود، انگار شنیدن حقایق حسابی برایش تلخ و ناگوار بود. من هم حال و روزگار بهتری نداشتم دندان هامو انقدر محکم به هم فشار داده بودم که درد گحرکت کرده بود گلوم هم میسوخت انگار سرب داغ توش ریخته بودند . دیده هایم هم که حسابی اشکی شده بود ولی بهش اجازه خروج نمیدادم باید غرورم را حفظ میکردم به همین خاطر کشیده نفس میکشیدم و سکوت کرده بودم وقتی اردوان خاموشیم را دید با حرص اضافه کرد :
_پس تصمیمت جدائیه درسته ؟ بعد لابد هم میخوای زن اون مرتیکه بشی ؟
با خونسردی اظهار کردم :
_فعلا فقط تا جدائیش و رهایی از کف دست تو و اون نامزدت اندیشیدم بقیه اش رو بعد تصمیم میگیرم.
اردوان با اخم تو نگاه هایم زل زد و اظهار کرد :
_باشه فردا صبح خودت بهشون بگو، اصلا هر عیب و علتی هم میل داشتی بذار.
من که با نهایت اخم تو دیدههایش خیره شده بودم بیان کردم:
_چرا فردا؟ میریم تهران بعد اقدام میکنیم اصلا لزومی نداره فعلا چیزی بدونند، درضمن قصد خراب کردن تورو هم ندارم .
اردوان که فریاد میکشید اظهار کرد:
_اها لابد میخوای به اسم اینکه زن من هستی پنهونی طلاق بگیری و هرغلطی تمایل داشتی بکنی، من هیچ مسئولیتی نمیپذیرم فردا که افتادی تو چاه اقا جونت بیاد یقه منو بگیره و بگه تو شوهرش بودی چرا به ما نگفتی که دخترمون رو طلاق دادی. وپوزخندی زد و بیان کرد:
_فکر کردی زرنگی؟ ولی به هرکسی اینها رو یادت داده بگو که خودش احمقه نه اردوان صولتی.
_باشه،دلخور نشو،وقتی علت طلاق رو مولین فرنگیس پرسید، زنگ میزنم گلاره جونت بیاد اونطوری هم خیلی بیشتر ابروت میره هم گلاره خانومت دیدههاتو از کاسه درمیاره.
اردوان که به فکر فروحرکت کرده بود گفت :
_حق نداری اسم اون رو وسط بیاری و الا تا گیس هات مثل دندون هات سفید بشه طلاق در کار نیست.
از لحن خشمگین صوتیش حسابی ترسیده بودم ولی تا تمایل داشتم حرفی بزنم گوشیم به لرزش و صدا دراومد تا به صفحه اش چشم دوختم اسم و شماره کوروش افتاده بود . اردوان که پوزخندی میزد بیان کرد :
_خوبه از الان تنهات نمیذاره !
من هم با بی تفاوتی گوشیمو باز کردم و اظهار کردم :
_بله.
کوروش اهسته حرف میزد گفت :
_سلام عزیزم خوبی؟
_سلام؛ممنونم.
صدایم کمی میلرزید نمیتوانستم خودم را کنترل کنم نفس عمیقی کشیدم که بیان کرد :
_اتفاقی افتاده ؟ چرا غمگینی؟ میخوای من خودم رو برسونم؟
_نه چیزی نیست.
اردوان با اخم و در خاموشی نگاهم میکرد. احساس کردم حالا توی دیده هایش هم حسادت و هم حس غم نشسته . با ناراحتی و در سکوت به مکالمه ما که باید گوش هاشو تیز میکرد تا صوتی ارام کوروش را بشنود همانطور نگاه میکرد . کوروش که انگار سر درد دلش باز شده بود با مهربانی بیان کرد :
_طلایه واقعا به خاطر حرکت کردار وقیح این دختره بی سر و پا معذرت میخوام. میدونی اون زیرا مادر نداره و پدرش هم فقط پول و هرچی خواسته در اختیارش گذاشته و هیچوقت نبوده چندان درست بار نیامده.
نگاه پرملامتی به اردوان کردم و اظهار کردم :
_مهم نیست بعضی ها این کارها رو نشونه امروزگاری بودن و اجتماعی بودن یه دختر میدونن و لذت میبرن.
کوروش خندید و بیان کرد:
_ادم باید دیوونه باشه که اینطوری فکر کنه من که حالم از امثال دخترهایی مثل گلاره که با رفتارها و حرف زدن های مشمئزکننده اعصاب ادم رو داغون میکنن بهم میخوره. میدونی چیه طلایه من همیشه ایده الم یکی مثل تو بده، خانم،باشخصیت،نجیب.
این حرفش کمی مرا ترساند ولی چه فرقی میکرد اصل این بود که کوروش داشت من را در مقابل اردوان به امثال گلاره ترجیح میداد من هم با افتخار در خاموشی به ادامه حرف هایش که میگفت :
_تو مثل یه گوهر گرانبها هستی که لای یه صدف قشنگ محفوظ موندی و به هرکسی اجازه ورود نمیدی، به نظر من که انقدر رفتارهایت متین و قشنگه ادم لذت میبره،وقتی تو راهی شدی همه داششتابزده از خانمی و اخلاقت تعریف میکردند. اونقدر بچه ها ازت خوششون اومده بود که میگن حتما باید فردا بیایی اینجا. مضطرب گلاره هم نباش به اردوان زنگ میزنم بیاد یه فکری به حالش بکنه.
ارام اضافه کردم:
_همه و تو لطف دارید ولی ما فردا صبح زود داریم برمیگردیم.
ونگاهی به اردوان کردم که انگار با این حرفم خیالش راحت شده بود و اهسته سرش را گذاشت روی فرمان. کوروش که انگار آزرده شده بود بیان کرد:
_پس طلایه قول میدی رسیدی بهم زنگ بزنی، من طاقت دوریتو ندارم همه اش انگار یه گمشده ای دارم.
_ولی کوروش خان من که بهتون گفتم نمیشه پس ادامه این مکالمات هم درست نیست.
کوروش با لحن ملتمسانه ای اظهار کرد :
_ولی من هم گفتم تا حل شدن مشکلتون صبر میکنم.
_ولی مشکل من شاید به این راحتی ها حل نشه و یه جورهایی که شاید…..
امد وسط حرفم و اظهار کرد :
_این را مطمئن باش که هر چی باشه برای من فقط فقط خودت مهمی و فقط به رسیدن به تو فکر میکنم، نه به هیچ هیز دیگه.
اردوان سرش را دوباره قد بلند کرده و چشم هایش را که نمیدانم چرا اما فکر کنم به خاطر بی خوابی قرمز شده بود بهم دوخت. دیگر خجالت میکشیدم بیشتر از این به حرف های عاشقانه کوروش جلوی اردوان گوش بدهم،من مثل اون نبودم که راحت و بی ملاحظه باشم بنابر این گفتم :
_ببخشید کوروش خان من باید قطع کنم.
کوروش اهی کشید که آوایش توی گوشی پیچید اظهار کرد:
_فقط یه چیزی.
_بفرمایید!
_چقدر موهای دلنشینی دارید،خیلی خوبه که از دیده همه میپوشونید اگر همسر من بشی نمیذارم هیچکس بهش نگا کنه، میدونی طلایه به نظر من تو بهترین و دلنشینترین دختری هستی که تا حالا دیدم، یه وقت هایی که با خودم فکر میکنم میترسم من لیاقت تورو نداشته باشم،امشامگاه وقتی در مقابل این دختره سبکسر سکوت کردی فهمیدم خیلی با گذشت تر از اونچه فکر میکردم هستی. من هیچ وقت قصد ازدواج نداشتم یعنی هیچوقت قلبم جایی اسیر نشده بود ولی بعد از دیدن تو به خودم اعتراف کردم که دیگه گمشده ام،پیدا شده، اینها رو همون روزگار که تو جنگل یه بار شما رو دیده بودم به خودم گفتم. اهان راستی من هنوز گل سرهاتون رو یادگاری دارم،هر روزگار به یادتون نگاهش میکنم، شاید باورتون نشه از اون روزگار به بعد دیگه یه لحظه از خاطرم دور نمیشین.
چهره اردوان که پر از رنجیدگی بود،نمیدونم چرا به یک باره قلبم برایش سوخت، شاید به خاطر این که انشب من با اینکه حرفهای گلاره را نمیشنیدم داشتم از ناراحتی دق می کردم،ولی اردوان که مثل من عاشق نبود تا دلخور بشه،فقط یه خرده چون زن اسمی اش بودم رگ غیرتش ورم کرده بودم. با این حال دیگه بیشتر نمیتوانستم به کوروش مجال حرف زدن بدهم بیان کردم :
_بخشید کوروش خان من باید قطع کنم. درضمن خیلی امیدوار نباشین و به این چیزها فکر نکنین، من امشب بهتون بیان کردم…….
کوروش اهی کشید و درحالی که نمیمیل داشت ادامه حرفم را بشنود گفت:
_باشه مواظب خودت باش.
بعد با نهایت احساس گفت:
_طلایه خیلی دوستت دارم،هیچوقت تو زندگیم کسی نتونسته بود اینطوری اسیرم کنه. ببخشید….. ولی اینو بیان کردم که زودتر مشکلت رو حل کنی و بدونی یکی منتظرته.
وقتی دوباره به اردوان که سرش را به ستون کناری ماشین تکیه داه بود و به حرفهامون گوش میداد نگاه کردم بی هیچ حرفی اظهار کردم:
_خداحافظ.
وگوشی رو قطع کردم. اردوان بعد از اینکه باز هم بی صوت مثل مسخ شده ها نگاهم کرد بی انکه حرفی بزند از ماشین پیاده شد و کنار دریا راهی شد. بارون به شدت میبارید با اینکه تو ماشین هیچ صدایی نمی امد و خاموشی حکومت میکرد ولی بیرون قیامتی برپا بود.دریا کاملا طوفانی شده و باران چنان شدت داشت که هر لحظه فکر میکردم الانه که شیشه ماشین را بشکند.
دوست داشتم من هم همراه باران گریه کنم چقدر شب سختی بود کاش سرنوشت هیچ وقت پامو تو زندگی اردوان باز نکرده بود نه نمیتوانستم برای همیشه فراموشش کنم و نه این که مثل هرزنی که خودش را مالک شوهرش میداند باشم. حالا دیگه هردو موافقت کرده بودیم به زودی از همدیگر جدا بشویم. عقلانی اش هم همین بود. نمیدانم چقدر مثل احمقها راهی شده بودم تو فکر و خیال و اشک میریختم که دیدم هنوز اردوان برنگشه،میدیدمش تو ساحل نشسته ولی برایم سخت بود بعد از این که انقدر با گلاره صمیمی دیده بودمش بازهم مثل قبل باهاش رفتار کنم.باز هم نمیدانم چقدر با خودم جنگیدم، تابالاخره راضی شدم بروم سراغش، انقدر بارون دیده بود که تا پاهامو بیرون گذاشتم تا ساق پاهام توی گل و شل فرو رفت. با این که قیافه ام درهم حرکت کرده بود و به سختی گام برمیداشتم بالاخره کنار اردوان که کاملا خیس شده و انگار دوش گحرکت کرده بود قرار گحرکت کردم.
اردوان که متوجه حضور من شده بود اهسته بیان کرد:
_طلایه خانم، میبینی یه وقتهایی دریا به این بزرگی هم قاطی میکنه،اونوقت ماها فکر میکنیم وقتی کسی بزرگ شد،نباید ناراحت بشه نباید عصبانی بشه اصلا نباید حرف بزنه.
نمیفهمیدم چی داره میگه اصلا چه ربطی داشت زیر شرشر بارون تو کلی شن نشسته بود و تمام جونش کثیف شده بود انوقت حرفهای فلسفی میزد که حوصله اش را نداشتم. ارام گفتم:
_پاشو بریم، دیر وقته.
اردوان که انگار اصلا آوامو نمیشنید اظهار کرد:
_میبینی دریا هم شامگاهها جو میگیردش تا کجاها پیش میاد ولی هنوز افتاب نزده وقتی همه جا روشن و واضح میشه میترسه کم بیاره میره عقب،انقدر که خودش هم از بی وجودی خودش،حالش بهم میخوره و کف میکنه.
احساس کردم اردوان کاملا قاطی کرده و داره هذیون میگه. ارام بیان کردم :
_اردوان خواهش میکنم پاشو خطرناکه، نصفه شامگاه ما اینجا جای گرفتیم پاشو اگر میل داشتی میریم ساحل دم ویلای خودت.
اردوان که به حرفم اهمیت نمیداد کف دستم را گراهی شد و گفت:
_بشین یه خورده هم به حرف های من گوش بده، البته من مثل اون مرتیکه بلد نیستم اونطوری برات لفظ قلم حرف بزنم و بهت وعده قهرمانی بدم. شاید بگه با همه شرایط کنار میاد ولی خب فکر اینجاشو نکرده که تو زن من هستی،مطمئن هستم اگر بفهمه کنار میکشه پس نباید زیاد روش حساب کنی. و درحالیکه انگار حالا داشت با خودش حرف میزد ادامه داد:
_هرچند شاید هم کنار نکشه شاید بگه گور بابای اردوان، گور بابای دوستیمون اره،مرتیکه زابمسیر تر از این حرفهاست. درحالی که آواشون بلند میکرد با فریاد گفت :
_تو بهم اضافه کرده بودی با کوروش هیچ رابطه ای نداشتی ولی حالا خاطرات جنگل و اون چیزهارو با هم مرور میکنین….!
اروم گفتم:
_بعدا برات توضیح میدم،موضوع اون جوری که تو فکر میکنی نیست.
اردوان سرش گیج راهی شد و روی شنها ولو شد،دیگر نمیتوانستم تو اون شرایط بمانم درحالی که نهایت زورم را میزدم تا از روی زمین کشیدهش کنم اضافه کردم:
_اردوان پاشو دیروقته.
وبه هزار زحمت و زور بلندش کردم و به سمت ماشین هولش دادم،به سختی پشت فرمان قرار گرفت و ماشین به ان قشنگی اش با ان همه شن کثیف شد،حالا بماند که توی قلبم چقدر بهش اظهار کردم ” بی لیاقت و شلخته” ولی خوب با همه این حرفها،اردوان که مثل موش ابکشیده شده بود تا ویلا که چند دقیقه ای بیشتر فاصله نداشت رانندگی کرد و من فقط توی دلم صلوات فرستادم و ایت الکرسی خواندم که با ان وضعیت تصادف نکنیم خودم که رانندگی بلد نبودم. چقدر این شیدا همیشه بهم میبیان کرد” بیا من بهت یاد بدم،بده دختر هیچی از رانندگی ندونه”. ولی راستش من میترسیدم سوار مال امانت بشوم از بچگی هیچ وقت دوست نداشتم وسایل دیگران را استفاده کنم یعنی این اقاجونم اینطوری بارم اورده بود . خلاصه به هر بدبختی بود رسیدیم خدارو شکر هم خیابان ها خیلی خلوت بود و هم جاده خیلی نزدیک.
اردوان که حالش خوب نبود و به زحمت زیر شانه اش را گراهی شده بودم سریع از پله ها بالا بردم. ویلا در تاریکی فروحرکت کرده بود و انگار ساعت ها میشد که همه خوابیده بودند. در حالیکه همه لباسهایش خیس بود داخل حمام هلش دادم و حرکت کردم پایین سریع برایش شیر داغ کردم و برگشتم. با حوله روی تخت ولو شده بود و از موهایش اب میچکید به زور لیوان شیر را به خوردش دادم و اب موهایش را حسابی با حوله خشک کردم و به زور ربدوشامبرش را تنش کرده و خواباندمش و پتو را تا روی سرش کیپ کردم. اردوان هم دیگر یک کلمه حرف نزد و نگاه هایش را بست . خودم هم حال و روزگار جالبی نداشتم، همه لباسهایم کثیف و خیس شده بود. سریع عوض کرده و جایم را پهن کردم. انقدر خسته بودم و انقدر شامگاه بدی را گذرانده بودم که سریع به خواب حرکت کردم ولی هنوز یکی دو ساعتی بیشتر نخوابیده بودم که کاملا احساس خستگی می کردم که با ناله های اردوان چشم هایم را که انگار توش خورده شیشه ریخته بودند و حسابی میسوخت،باز کردم اول فکر کردم خواب میبینم ولی انگار همه چیز در بیداری بود و تازه همه شب ان شب مثل فیلم به خاطرم هجوم اورد.
متوجه نمیشدم اردوان چه میگوید ولی جمله های نیمه تمام و گنگی میگفت که زیاد قابل فهم نبود وقتی دستم را روی پیشانی اش گذاشتم انقدر داغ بود که هیچوقت ندیده بودم تب کسی انقدر بالا باشد هرچی صدایش کردم اصلا متوجه نبود هرچی هم تکانش دادم انگار نمیخواست بیدار شود یعنی حالتی بود بین خواب و بیداری نمیخبر داشتم باید چه کار کنم با اینکه میدانستم نصفه شامگاهی مامان را زا به مسیر میکنم ولی چاره ای نداشتم باید میرفتم بیدارشون میکردم. خودم حسابی دست و پایم را گم کرده بودم ونمیاطلاع داشتم باید چیکار کنم. سریع به سمت اتاق مامانم حرکت کردم و در زدم ولی انگار خوابشان سنگینتر از این حرفها بود . حدود چند دقیقه ای بود که در میزدم و مولین و بابا در را باز نمیکردند. درحالیکه حسابی پریشان بودم سراسیمه به اتاق فرنگیس خانم اینها راهی شدم ولی انگار هرچه در اتاق انها را هم میزدم کسی بیدار نمیشد. مجدداً درحایکه از مضطربی نفسم بالا نمیومد و همان حالتی بود که همیشه وقتی خیلی بیش از حد میترسیدم و یا دلواپس میشدم بهم کف دست میداد به سمت اتاق اقاجون اینها رفتم و بعد از یکی دوبار در زدن سریع در را باز کردم و داخل شدم ولی در کمال ناباوری دیدم همه تخت ها مرتب است چمدان هاشون هم گوشه ای از اتاق بود ولی خودشان نبودند. ان لحظه اصلا نمیتوانستم حدس بزنم که کجا رفته اند فقط دویدم به سمت تراس که شاید ان وقت شامگاه راهی شده باشند کنار دریا ولی بارون به شدت میبارید و بعید میدانستم اقا جون اینها تو اون هوا بیرون باشند. ان هم انوقت شب. در حالیکه از سر استیصال کف دستم را روی پیشانیم میگذاشتم برگشتم به اتاق اردوان صورتش حسابی داغ بود و همانطور ناله میکرد نمیخبر داشتم باید چه کار کنم دوباره به اتاق فرنگیس خانوم اینها رفتم ولی انها هم فقط چمدانهایشان بود و خودشان نبودند. مستاصل سریع به اشپزخونه راهی شدم و همه کمدها و کشوها را به ترتیب گشتم و چشم دوختم تا بلکه قرص تب بری پیدا کنم ولی هیچی نبود به خاطر این که حسابی بد شانس بودم،زمین و زمان بد و بیمسیر میاظهار کردم و نمیخبر داشتم حداقل مولین اینها کجا راهی شدند که مارا تنها گذاشته اند.
به سمت تلفن رفتم تا بلکه به موبایل حاج اقا زنگ بزنم با اینکه میاطلاع داشتم دیر وقته ولی چاره ای نبود . کنار تلفن یادداشتی را که دست خط اقاجونم بود دیدم.
“طلایه جان ما داریم میریم منزل یکی از دوستان حاجی که در رامسر کلبه جنگلی دارد. شما هم اگر فردا یادداشت را دیدید تماس بگیرید. ادرس بدهم بیایید،هرچند ادرس را مینویسم شاید موبایل تو جنگل انتن ندهد”
و ادرس را با کروکی گذاشته بودند. اه از نهادم درامد. دیگر اگر هم میتوانستم باهاشون تماس بگیرم تا می امدند دیر میشد. سریع از روی تلفنهای ضروری تقویمی که کنار تلفن بود شماره اورژانس را پیدا کردم و به امید این که بتوانم امبولانسی بگیرم سریع شماره گراهی شدم ولی نه یک بار بلکه ده بار دیگر زنگ زدم و اشغال بود. حسابی حرص میخوردم و با خودم حرف میزدم و شاید صد بار طول سالن را قدم زدم تا اخر خط ازاد شد . صوتیم میلرزید تا اقایی گوشی را برداشت بیان کردم:
_ببخشید اورژانس؟
مرد که انگار عصبانی هم بود اضافه کرد :
_بله.
_ببخشید شوهرم انگار سرماخورده حسابی تب کرده میشه یه ماشین بفرستید؟
مرد که انگار خیلی از همه جا شاکی بود با فریاد گفت:
_نداریم خانم.
_اقا خواهش میکنم کی میاد ؟
مرد که عصبانیتر شده بود اضافه کرد:
_چی میگی خانم تو این بارون چندتا ماشین داشتیم که حرکت کردن تو جاده برای تصادفات جاده ای خانم! اون وقت شما شوهرت سرما خورده زنگ زدی
_اخه حالش خیلی بده هذیون میگه. نمیدونید کی برمیگردند؟
با لحن بدی اضافه کرد:
_وقت گل نی خانم! وقتی تو این بارون برن صدها کیلومتر اونوتر که مشخص نیست کی میان.
_یعنی چی اقا این چه طرز حرف زدنه شوهره من اردوان صولتیه!
با پوزخندی اضافه کرد:
_هرکی میخواد باشه . ماشین نداریم یه خورده پاشویه کن خوب میشه.
وگوشی را کوبید. انگار ان یک جمله را هم فهمید همسرم اردوان لطف کرد و اظهار کرد. سریع بالای سر اردوان راهی شدم از قبل هم بدتر شده بود. نمیدانم چرا حالا دندانهایش بهم کلید کرده بود دیگر ناخوداگاه اشکهایم سرازیر شده بود . تا به حال هیچ کسی را به ان حالت ندیده بودم. هیچ کاری از کف دستم بر نمی امد حالا باید از کجا دکتر گیر بیاورم. همانطور که با خودم غر میزدم حالا چه وقت کلبه جنگلی حرکت کردن بود یاد کوروش افتادم. ان لحظه دیگر به هیچ چیز جز سلامتی اردوان که انطور سخت نفس میکشید و هر لحظه وخامت حالش بیشتر میشد فکر نمیکردم با اینکه میدانستم کاری که میکنم برای خودم از همه بدتره حتی به قیمت از کف دست دادن کسی مثل کوروش ولی شماره اش را گرفتم.
گوشی دو سه بار زنگ خورد داشتم پشیمان می شدم که کوروش در حالی که حسابی صوتیش خواب آلود بود بیان کرد:
-بله شما؟
آوایم می لرزید فقط مانده بودم چی بگویم در حالی که صوتی نفس هایم حسابی کشیده شده بود مثل کسی که دنبالش کردند بیان کردم:
-الو کوروش خان.
کوروش که انگار تازه حواسش جمع شده بود گفت:
-طلایه تویی! اتفاقی افتاده؟
به سختی اضافه کردم:
-نه،یعنی آره،ولی….می شه،می شه یه لطفی بکنید؟
کوروش با دلواپسی بیان کرد:
-آره،من در خدمتم دارم لباس می پوشم،چی شده؟حال پدرتون بد شده،خب آدرس رو بفرمایید من دارم میام.
من که دستپاچه شده از تماسم پشیمان بودم با خودم اضافه کردم”بهتره بپرسم چی کار کنم و بگم نیاد”اظهار کردم:
-نه،نمی خواد شما زحمت بکشید فقط بگید باید چیکار کنم حالش خیلی بده،تب داره و هذیون می گه و دندان هایش بهم چسبیده و سخت نفس می کشه.
کوروش کمی مکث کرد و گفت:
-چی می گی دختر داره تشنج می کنه باید خودم باشم.
من که حالا واقعا ترسیده بودم اضافه کردم:
-واقعا!پس خودتون تشریف بیارید.
کوروش بیان کرد:
-دارم میام،تو الان دست هاشو بکن تو آب یخ.
من که موبایلم کنار گوشم بود سریع دویدم تو آشپزمنزل و چند تا کاسه و قابلمه پیدا کردم و سریع رفتم تو حمام و پر آب سرد کردم.کوروش که همان طور پشت تلفن داشت رانندگی میکرد همه ی کارهایی را که قبل از رسیدنش واجب بود انجام بدهم بهم می اضافه کرد و من هم انجام می دادم.کوروش که رسید سر همان جایی که عصر قرار داشتیم اضافه کرد:
-طلایه من رسیدم سر دهم،حالا کجا بیام؟
در حالی که صوتیم از ته چاه بیرون می آمد بیان کردم:
-بیا ویلای اردوان.
کوروش که انگار به گوش هایش شک کرده بود اظهار کرد:
-کجا؟
دوباره کشیدهتر اظهار کردم:
-بیا ویلای اردوان،مگه بلد نیستی؟
کوروش که یک لحظه ساکت شده بود و حتی با این که جلوی رویم نبود ولی اوج تعجب را در صدایش حس می کردم و حتم داشتم الان نزدیکه شاخ دربیاورد و گفت:
-یعنی چی؟مگه تو اونجایی؟!
من که خجالت می کشیدم و شرم و صد تا حس بد دیگر که نمی دانم چی بود وجودم را تصرف کرده بود و نفسم بالا نمی آمد اظهار کردم:
-زود باش.اردوان حالش خیلی بده.
گوشی را قطع کردم.هنوز دقیقه ای نگذشته بود که با دیدن تصویر بهت زده کوروش پشت آیفون تصویری در را باز کردم و سپس کوروش در حالی که کیف بزرگی همجادهش بود و چراکه مسیر حیاط را طی می کرد کمی خیس شده بود رو به روی من که کنار در چوبی ساختمان ایستاده بودم ظاهر شد،قدرت خیره شدن به نگاه های متعجبش را نداشتم.سلام آرامی کردم و بیان کردم:
-دنبالم بیا.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن