حسش را تند بیان کرد، نیما خندهی ملایمی کرد و ابرویی بالا انداخت و شرور پج زد.
– چرا دختر کوچولو در ذهنش گذراندی آقا گرگه افتاده دنبالت؟
– نه! میشه کلید بدید؟
کف کف دستش را جلوی نیما گراهی شد، نیما عقب کشید و در ماشین را باز کرد.
بحث را تند عوض کرده بومتوجه شد تا بیشتر با نیما همکلام نشود.
دستهی گل بزرگی جلوی صورتش گراهی شده شد. نیما چه وقتی برگشته بود!
– بگیر خوشحالاب. معذرت میخوام ازت که هم ترسوندمت و هم…
این پا و آن پا کرد!
نفس کلافهای کشید و یک قدم به سرخوشاب نزدیک تر شد و مسروراب یک قدم دورتر! کف دستی بین موهایش کشید.
– چرا فرار میکنی؟
– بهت اعتماد ندارم!
دسته گل رزهای سفید و صورتی لطیف از دست نیما رها شدند و روی زمین خوردند.
– بیشرف نیستم من…
خوشحالاب خیره نگاهش کرد.
بار دیگر دستهی گل جلوی صورتش قرار گراهی شد و نیما مستقیم و راسخ در دیدهانش خیره شد.
– معذرت میخوام باهات بد حرف زدم!
یک پاکت هم کف دست خوشحالاب داد.
– آدم ها با یک معذرت خواهی نمیبخشن!
کنار نیما روی صنقلبی شاگرد قرار گرفته بود و کف دستهگل روی پاهایش را روی صنقلبی های عقب ماشین گذاشت.
پشت چراغ قرمز ماشین توقف کرد، او به روبهرو زل زده بود و نیما به نیمرخ به او!
مضطرب لبش را گزید.
– بخشیدی؟
سوالی بود برای رهایی از آن نگاه با صوتی خش داری تایید کرد.
– آره.
نیما خوشحال از بخشش خوشحالاب نزدیک تر شد.
– هرجا کمک میمیل داشتی بهم بگو باشه؟ شمارهی منرو داری؟
– چراغ سبز شد آقا نیما حرکت کنید.
. نیما هم دل به دلش داد و خاموشی کرد. ساکت جویا شد.
– پاساژ بهشدت دوره؟
نیما خیره به خیابان نفسی گراهی شد و کولر ماشین را روشن کرد.
– نه! نزدیکِ بیبی هراسید تنهایی اتفاقی برات بیفته…
– ممنون!
بوی عرق میداد، بیبی بیملاحظه شده بود! اصلا برای چه باید برای عقد شوهرش لباس میخرید!
کفن تنش میکرد بهتر نبود! خوشحالاب قوی درونش بر سرش فریاد زد که باید لباس عروس بپوشد!
– خیال خام.
– چیزی اظهار کردی؟
گیج به سمت نیما چرخید.
– بله؟
نیما به روبهرو اشاره کرد.
– هیچی! رسیدیم پیاده شو.
خجل از رفتارش در را ارام باز کرد، جادهش را به سمت لباس های مجلسی کج کرد.
نیما کنارش قدم برمیداشت، باز هم معدهاش به جوش و خروش افتاده بود.
فاطمه وسط مزون از حرکت ایستاده بود چند دختر هم کنارش، سرخوشاب را متوجه شد و کف دست روی شانهاش گذاشت.
– اینم اخرین ساقدوش من! عزیزم اندازشو بگیر…
نگاهش به لباس تن دخترهای ساقدوش کشیده شد و چهره در هم کشید.
– من اینو نمیپوشم…
– منم همینطور!
نیما کنارش توقف کرده بود به حرف هایش گوش میداد نگاه خوشحالاب را حس کرد.
– خب راست میگی این چه سلیقهای!
– بیبی من نمیخوام ساقدوش بشم!
فاطمه پشت دیدهی نازک کرد.
– چقدر لوسی تو دختر، عروسی پدرخونده من بود…
– فعلا که عروسی شماست! دوست ندارم ساقدوش باشم…
فاطمه بالااجبار موافقت کرد اخرین تلاشش را هم کرد.
– نیما تنها میمونه باید یکیم کنار اون باشه!
لرزهای به تن شاداب افتاد و لب هایش از هم وولیند. نگاه حیرانش را چتر نیما کرد.
– منم نمیخوام ساقدوش باشم میهمان عادی میام.
حرف نیما به مذاق فاطمه خوش نیامد که رو ترش کرد و کف دست روی لباس های اطرافش کشید و شانهای بالا انداخت و بیتفاوت رد شد.
شاداب خونسرد کنار بیبی نشست. لباسی کنار بیبی بود.
– مادر پاشو اینو بپوش!
متعجب چرخید و به لباس طلایی رنگ پر زرق و برق خیره شد، چهره درهم کشید.
– بیبی اینو بپوشم من عروس میشم که…
بیبی پشت چشمی برایش نازک کرد و لب گزید.
– پاشو دختر، ماشالله از فاطمهم خوشگل تری بهشدتم لباس قشنگیه…ایشالله عروسیت…
فروشنده نزدیک فاطمه شد.
– فاطمه جون آقا رسام تشریف نمیارن، میگن اصلا تو شهر نیستن…
خندهی مضحکانهای کرد و ادامه داد.
– کدوم دامادی نزدیک عقدش عروسش ول میکنه به ولین خدا…
کف دست روی لب هایش گذاشت خوشحالاب تا خندهی مسخرهاش را پنهان کند، کمی بیشتر خودش را درون مبل
نرم فرو برد.
بدجنس شده بود و دعا میکرد رسام هیچوقت برای عقد نیاید.
چند روزگار بعد درست وقتی که روی صنقلبی آرایشگاه کنار فاطمه نشسته بود متوجه شد رسام میآید.
لب گزید. انگشتان ارایشگر ماهر داخل موهایش کشیده میشدند.
– عزیزم چه شکلی درستت کنم؟
تا نوک زبانش امد بلند بگوید ” بهتر از عروس امشامگاه ” محکم زبانش را گاز گراهی شد.
– هرجور که خوشگل تر میشم…
تبسم ارایشگر هم نتوانست اخم هایش را از هم باز کند، نیاز داشت به انگشتان بزرگ و زیبای رسام تا گرهی ابروهایش را باز کند و قربان صدقهاش برود.
– من باید خوشگل تر بشما سیما…بهت گفته باشم.
فاطمه بود، سیما لبخند دیگری زد.
– عزیزم هرگل یه بویی داره، هرکسیم یه صورت داره باید بیس صورت خوب باشه.
چشمکی به شاداب زد، قلب سیما هم از عروس پر بود. فاطمه لب برچید.
سیما خم شد و کنار گوش مسروراب پچ زد.
– تو پیش جدیری ها حیات کردی و نتونستی دل و ایمون رسام مال خودت کنی دختر؟
چیزی در دلش فرو ریخت. سیما بدون ملاحظه همانطور که با تکه های مو درگیر بود ادامه داد.
– این تحفه چی داره آخه…
دهان بازکرد تا تایید کند که تند نفسش را حبس کرد و خاموش شد.
– فاطمه جون بیان کرده اینارو از من بجویا شد؟
سیما کج نگاهش کرد و دیدهانش را در حدقه چرخاند.
– چی میگی تو دختر؟
ترجیح داد سکوت کند. نگاهانش را بست و خودش را به خواب زد.
#پارت259
سیما کج نگاهش کرد و دیدهانش را در حدقه چرخاند.
– چی میگی تو دختر؟
ترجیح داد خاموشی کند. نگاهانش را بست و خودش را به خواب زد.
هنوز نوک زبانش به خاطر گازی که گحرکت کرده بود درد میکرد. فاطمه کنارش جای گرفته بود و او به یاد بوسه های رسام بود.
خیانتکار بود! کاش یکبار فقط یکبار هم شده بود او به حقش میرسید.
رسام حق او بود نه فاطمه.
– عروس خانم اومدن دنبالت…
شانه هایش از هیجان لرزیدند، تند سر کج کرد.
– دختر صاف بشین تو مگه عروسی…
ناخن های کشیده سیما روی شانهاش رد انداخسریع، کم مانده بود به سمت دولید پشت در پرواز کند.
فاطمه جلوی آیینه چرخی زد، دامن سفیدش را در دست گحرکت کرد.
– شنل نمیندازی فاطی؟
دوست فاطمه بود، فاطمه پشت دیدهی نازک کرد.
– شوهرمه سارا، تو یه چیز سرت کن…
سارا خندهی آرامی کرد و آدامس داخل دهانش را با صدا جویید.
سارا خندهی آرامی کرد و آدامس داخل دهانش را با صوت جویید.
– خب حالا! هنوز عقدم نکردی بابات میدونه جلوی دولیدش اینجوری میری…
آوایی از فاطمه نیامد ولی آوای قهقهی سارا کشیده شد.
چشمانش بسته بود، قلبش گومپ گومپ میتپید، خودش را جای فاطمه تصور کرد.
– شاداب من میرم تو با نیما بیا…
با صوتی گرفته و ضمختی قبول کرد.
– باشه.
سرفهای کرد و موهایش کشیده شد، چهره در هم کشید. بیصبرانه منتظر بود از سیما خلاص شود.
صوتی تق تق کفش های فاطمه در سالن پیچید، خانم ها به دورش حلقه زده بودند.
این بار زیر دیدهی نظاره گر بود.
به دور عروس میچرخیدند و شعر میخواندند. کسی از دولید پشت در مانده پول میخواست تا عروس را
تحویلش دهد.
حرصی از اینکه ساکن نشسته بود روی زمین ضرب گرفت و به جان پوست لبش افتاد.
سارا پشت فاطمه توقف کرد و جیغ زد.
– باز نــــکن در رو… بــذار فیلم بگیرم.
مسروراب رفاقت نداشت تا برایش ذوق کند اصلا او عروسی نمیتمایل داشت تنها رسام را میخواست که کنار
گوشش نجوا کند فقط و فقط با او میماند درست تا آخرین خنده و گریه هایشان…
در پشت مسروراب بود و از آیینه میتوانست رسام را ببیند. لحظات طلایی بود، رسام در کت و شلوار دولیدی!
– یـک دو ســه…
_
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن