-منم سَوال بشم …منم سَوال بشم…!
رعد بازی اش میگیرد و روی دوپا میرقصد…افسارش را آرام میکشم و کمی دورتر از شیفته می ایستم:
_بابات اجازه نداده فنچول…یه کم که بزرگتر شدی خودم اسب سواری یادت میدم…!
دخترک جذاب پا روی زمین میکوبد و لب آویزان میکند:
_پس کی بُژُگ میشم…؟ازونا که تو میژنی به دیدهات بمالم بُژُگ میشم…؟
از دور صوتی قدم های کسی را میشنوم و سربرمیگردانم:
_اینا که کلا ممنوعه برات…میخوای بریم تاب سواری کُـ…؟
با متوجه شدن قامت کامران ، درست پشت سرم ، لحظه ای نوک انگشتانم سر میشوند…
آن ترس لعنتی با متوجه شدن او بیشتر و بیشتر میشد…
مانند کوبیدن چکش روی دیوار…قدم هایش که نزدیکتر میشدند ، آوای چق چق چکش در سرم ، بیشتر طنین می انداخت:
_صبح بخیر خانم کوچولو..باز تو صبحونه نخورده اومدی تو باغ…؟
شیفته پاکوبان به طرف کامران میدود و دامنش هنگام دویدن تکان تکان میخورد…
عمویش او را با یک کف دست کشیده کرده و در آغوش میکشد :
_کی لبای بچمو آویزون کرده…؟
منظورش با من بود…؟یعنی من باعث شده ام لبهای شیفته آویزان شوند…؟
لحظه ای صورتم ازعصبیت گُر میگیرد…
او آن روزگار از من حمایت کرد اما…هنوز که هنوز است از رو در رو شدن با این مرد هراس دارم:
_میخواد اسب سواری کنه…اما قبلش باید از باباش اجازه بگیره…!
کامران نیم نگاهی به بالا می اندازد و من از اسب پایین میپرم…
میبینم که موهای دخترکوچولو را نوازش میکند و او هم چگونه برای عمویش لوس میشود…
این همه وابستگی عمو و برادرزاده برایم دور از انتظار است ، زیرا هیچوقت ازطرف عمویم محبتی نمشاهده کردم:
_شما هنوز کوچولویی عمو…یه کم بزرگتر شدی خودم برات یه کرّه اسب قشنگ میخرم …
هنوز چانه اش به حالت قبل برنگشته است که کامران بوسه ای روی موهایش میزند و به طرف من نگاه می کند:
_میتمایل داشتی ببریش تاب سواری…؟
دخترک کوچک با هر هول من ، پر از هیجان و دل ضعفه جیغ میکشد و عمویش روی چمن های باغ در حال سیگار دود کردن است…
اینقدر ادعای عاقل بودن میکند و مقابل بچه سیگار به کف دست میگیرد…
_شیرین جون حالا متوجه شده نوبت توئه…پیادم کن میقام هولت بدم…!
یک هول دیگر به تاب میدهم و با نفس هایی که به شماره افتاده بودند ، به دنبال تاب میدوم تا بگیرمش…
لحظه ای نزدیک است خودم هممسیر تاب هول بخورم…اما با وحشت دست به طناب های تاب ، بند میکنم و جیغم را در نطفه میبندم….
_هورااااااا…چگده خوببب بود عمو …سَوال نمیشی…؟
نفس حبس شده ام را به آهستهی و با احتیاط ، به بیرون پرت میکنم و شیفته بدون اینکه قضیه را متوجه شده باشد ، از تاب پایین میپرد تا به طرف عمویش بدود…
_من سنگیم زیبام…سوار شم شاخه ی درخت میشکنه…
عرق های پشت لبم را نامحسوس ، با انگشت اشاره پاک میکنم و به طرفشان قدم برمیدارم…
شیفته تبسم شیرینی تحویلم میدهد و بوسه ای روی هوا برایم پرت میکند.
_من دارم میرم اتاقم ، یه کم دیگه شیفته رو برگردون خونه…!
_خونه…؟
ابروهایم به هم نزدیک میشوند.
منظورش را نمیدانم ولی هرچه هست ، پشتش تحقیری جای گرفته…
خاموشی که میکنم ، میفهمد قصد یکی به دو کردن ندارم.
میفهمد آنگونه که میخواهد نمیشود.
در گوش شیفته چیزی پچ میزند و دخترک با ذوق و خنده از آنجا میرود…
انگشتانم در کف کف دستم جمع میشوند و همینکه اامان قدم را برای دور شدن از آن منبع ترس برمیدارم ، از جا قد بلند میشود…
سیگارش را همان موقعی که شیفته در آغوشش خزید کنار گذاشته بود و حالا با نگاهی جدی ، جلوی من قد علم میکرد:
_فکر نمیکنی یه توضیح کوچولو بدهکاری…؟
لبهایم را به هم فشار میدهم.
من در موقعیتی قرار داشتم که نه میتوانستم سوالی بپرسم…و نه چیزی را توضیح دهم…
_یا شایدم یه تشکر…!
کلافه پلک میبندم و دست به پیشانی ام بند میکنم.
دستم را که برمیدارم ، اخم های در همش را میبینم :
_چرا منو تعقیب کردی اون شامگاه…؟میمیل داشتی ازم آتو بگیری…؟من ازت نمیترسم…!
اسم ترس که به میان می آید ، پوزخند میزند و اشاره ای به سرتاپایم میکند:
_لابد اینی که با ترس از دست دادن موقعیت الانش ، داره مثل بید میلرزه هم منم…!
لعنت…فکم محکم میشود و او نیم قدم جلو می آید:
_من جونت رو نجات دادم…ناموست رو…آبروتو…یه حیات جمتوجه شد بهت دادم شیرین فتاح…
بازدمم را پر فشار بیرون میفرستم:
_در مقابل این تهدیدای نامحسوست چی از من میخوای کامران زَنــــد…!
زندش را آنقدر میکشم ، تا به خودش و خاندانش افتخار کند…
من را فتاح میخواند و لابد هنوز من را به عنوان همسر داریوش نپذیحرکت کرده است:
_حتی اگر من مُقُر نیام ، اون زن عموی شیادت همه چیزو میزاره کف دست داریوش…با زبون خودت بهش بگی بهتر نیست…؟
قلبم تالاپی در دامنم می افتد…
دامن سبز رنگ چین دارم..
مگر میشود…؟
اصلا ممکن است…؟
_هدفت از اذیت کردن من چیه…؟چی گیرت میاد اینقدر سنگ جلوی پام میندازی…؟
مسخره میخندد و دستی به صورتش میکشد…
حالا که صورتش باز هم به حالت جدی قبلش برگشته ، در دیدهانم زل میزند و با تحکم دهان باز میکند:
_بزار خوب روشنت کنم دختر خانم…نه تو مهمی ، نه زنده موندن یا اعدام شدن داداشت…و نه حتی اون پسر عموی بی همه چیزت که اگر کف دستم بهش برسه ، قبل از داریوش ، خودم زنده ش نمیزارم…تنها کسی که برام اهمیت داره ، برادرمه…ناموس برادرم…آبروی خاندانم…یه لک رو اسم و رسم آقام بیفته ، کوچیک و بزرگ حالیم نیست …!
سینه ام با خشم بالا پایین میشود…
دارد علنا تهمشاهده کردم میکند…
دارد ساکتشم را به هم میریزد و هنوز حرفی از دهانم خارج نشده ، سر خم میکند و اینبار آهسته تر ، و با دیدهان غرا لب میزند:
_من بزرگترین داراییمو واسه اون آبرو و ناموس کوفتی دادم …. اجازه نمیدم یه رعیت زاده ی تازه از راه رسیده گند بزنه به سر تا پاش…!
_آقای کامران…؟
صدای زنانه ای به گوشم میرسد و همان لحظه ، به صورت ناخودآگاه ، شانه هایم خیلی ریز ، بالا میپرند…
مردمک های دو دو زنم به طرف صدا برمیگردند و …
طبق معمول این چند روزگار ، شهره علوی را میبینم ، که با پوتین های چرمی ، و آن کلاه فرنگی قرمز رنگش ، به طرفمان می آید…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن