نگاهی به هردویمان می اندازد و تقریبا نزدیک میرسد.
قلبم میخواهد آن کلاهش را داخل دهانش فرو کنم ، و دلیل این حرص درونی را نمیدانم:
_صبحتون بخیر…مزاحم شدم…؟
کامران در جوابش صبح بخیر میگوید و من تبسم ژکوند تحویلش میدهم.
مانند خودش:
_خوش اومدین…قدم مهمون رو چشم ما جا داره…!
صفت مهمان را که روی لب می آورم ، خودش روی هوا مطلب را میگیرد…
مهمانی که دیگر داشت تبدیل به صاحب خانه میشد و انگار تا یکی از نَر های خاندان زند را تصاحب نمیکرد ، آرام نمیگراهی شد.
_عروستون بسیار خانم خونگرم و شوخ طبعی هستن…این روحیه ی طنازشون رو دوست دارم…!
رو به کامران میگوید و معلوم نیست در جمله هایش تعریف نهفته است یا تحقیر.
لابد زیرا دختر یک تیمسار است ، خودش را از من بالاتر میبیند.
_داداشم عاشق همین روحیه ش شده…هممون به شیرین احترام میزاریم!
میخواهم مردمک هایم را با شاظهار کردی به طرفش بگردانم ، ولی قبل از اینکه نگاه متعجب من را ببیند ، دخترک به او نزدیک تر میشود:
_البته که مرد های زند بهشدت متشخص و جنتلمن هستن…راستش از هتل که میومدم هدفم کمی وقت گذروندن با شما بود…وقت دارید کمی اسب سواری کنیم…؟
اینبار دود از گوش هایم بیرون میزند.
میگوید متشخص و جنتلمن ، و از این حرفش هیچ برداشتی به جز اینکه آن ها دارند در حق من لطف و اجحاف میکنند ، نمیتوان داشت…!
لب هایم را روی هم فشار میدهم و خونسردی خودم را حفظ میکنم:
_اگر از همونجایی که اومدید ، صبحونه نخورده مسیر افتادین تا اینجا ، بگم خدمتکار میز رو تو حیاط براتون بچینه…!
جنگ لفظی و تبادل انرژی منفی بینمان را کامران به خوبی میفهمد.
ولی دخترک عکاس ، انگار پر رو تر از این حرف ها بود که با چهار قلم متلک از پا بیفتد:
-بهشدت ممنون از مهمان نوازیتون …حتما اگر آقای کامران مایل باشن بعد از اسب سواری ، به میز صبحانه ی شما ملحق میشیم…!
کامران طفل معصوم سر تکان میدهد و بدون تعارف تکه پاره کردن ، او را به طرف اسطبل مسیرنمایی میکند…
پشت به آنها به سمت ورودی عمارت قدم برمیدارم.
خودش را وبال گردن کامران نکند ، باید نذری بدهم…
وگرنه میبایست تا آخر عمر ،روی نحسش را تحمل کنم.
***
صبحانه ام را در اتاق مشترکمان میخورم.
هیچ حوصله ی آن تازه به دوران رسیده ی اجنبی را ندارم و اصلا قلبم نمیخواهد با او همکلام شوم.
قلبم میخواهد به خونه ی آقام سر بزنم…
حتما آسیه و جاهد در حال خرید عروسی بودند.
این هفته بله برون بود…
و هفته ی بعد ،عقد و عروسی…
قلبم میخواست آنجا باشم ولی …
من نو عروس بودم…
نمیشد…نمیتوانستم همین روزهای اول ، خانه ی خودم را رها کرده و به خانه ی پدری بروم…
داریوش حتی اجازه نداد مراسم پاتختی برگزار کنیم.
چراکه رسم و رسومات پاتختی این بود که خانواده ی عروس ، دختر را به خانه ی پدری ببرند و دولید برای ارزش دادن به عروس ، برای برگرداندنش به خونه ی پدر زن برود…
استکان کمر باریک را روی میز قرار میدهم و همان لحظه ، آوای تق تق در به گوش میرسد:
_بیا…!
در باز میشود و خدمتکار داخل میشود:
_خانم جان آقا تلفن کردن و با شما کار دارن…
نمیدانم این چیست که قلبم را به ضرب آهنگ های سریع دعوت میکرد…
این برقی که در دیدهانم مینشیند…
این صوتی گاپ گاپ درون سینه ام…
لبخند ملیحی که روی لبهایم پمشاهده کرد می آید…
و پاهایی که برای بلند شدن نیرو میگیرند…
-خیله خب…میتونی بری…!
لرزش آوایم را متوجه شد آن زن…؟
خدمتکار عقب عقب بیرون میرود و من به طرف تلفن سلطنتی روی میز قدم برمیدارم.
تلفنی که هنگام زنگ خوردن خط ، صوتیی نمیداد و این به خاطر حفظ ملایمش او بود…
داریوش فقط تلفن های مهم را جواب میداد و اگر تماس واجبی هم داشت ، خدمتکار ها اطلاع میدادند تا در اتاق شخصی اش تلفن را پاسخ بدهد.
کف دست به طرف گوشی میکشانم و آن را با ریسه های رنگی رنگی که در سینه ام تکان تکان میخوردند ، از جایش کشیده میکنم…
_الو…؟
_صبحت به خیر نگارینم….
خون در کسری از ثانیه به تمام نقاط پوستم هجوم می آورد…
لحن ناز دادنش آنقدر حرفه ای و مردانه است که ، بند دل هر زنی را میتواند پاره کند:
_صبح بخیر رو که وقت راهی شدن گفتین آقا…یه چیز جدید بگین…
صدای خش خشی به گوش میرسد…
و ساکتتر شدن تُن آوای خودش:
_بوم وِ سقه او آقا گوتِـنِت دَس و پا حنایی…
(من قربونی اون آقا اضافه کردنت بشم کف دست و پا حنایی…)
حالا حس میکنم دلم تا میانه های گلویم پیش رسیده و بدون فکر لب میزنم:
_کی میای داریوش…؟
آوای نفس گرفتن حرصی اش را میشنوم:
_قلبت برام تنگ شده یا باز میخوای جایی آتیش بسوزونی…؟
خاموشی میکنم و برمیگردم…
روی پا نمی ایستم و آهسته روی صنقلبی جای میگیرم…
چگونه بگویم حالا…؟
کف دسته موی افتاده روی صورتم را پشت گوش میفرستم و به سختی لب میزنم:
_زود بیا خونه…باشه…؟
آوای نفس گراهی شدن حرصی اش را میشنوم:
_دلت برام تنگ شده یا باز میخوای جایی آتیش بسوزونی…؟
خاموشی میکنم و برمیگردم…
روی پا نمی ایستم و بهآرامی روی صنقلبی جای میگیرم…
چگونه بگویم حالا…؟
کف دسته موی افتاده روی صورتم را پشت گوش میفرستم و به سختی لب میزنم:
_زود بیا خونه…باشه…؟
به جان کندنی این را روی لب می آورم و آوای زنگ دارش ، بار دیگر در گوشم طنین می اندازد:
_آخخخ…کاش اینقدر سرم شلوغ نبود…کاش مثل یه شاه دوماد میتونستم تا ده روز از روی اون تخت بی صاحاب تکون نخورم…اینقدر با ناز کردنت منو تو این خراب شده تو منگنه نزار …
تمام موییرگ های پوستی ام حالا نبض میزنند و آوایم به سختی به گوشش میرسد:
_فقط به تخت خواب فکر میکنی دیگه…؟من میمیل داشتم برم ماه عسل…حتی اجازه ندادی مراسم پاتختی بگیریم…!
_کدوم پاتختی…؟یکی ندونه شامگاه عروسی تازه اولین بارمون…
_داریووووش….
_ششش ، جیغ نزن آشوبگر…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن