او با اخم چشم دوخت و من کف دستی به گلویم کشیدم تا بغضم پایین برود و راه نفسم باز شود. نمیخبر داشتم دقیق کجاییم اما چقدر ممنونش بودم که مرا به منزلشان نبرده.
قلبهرهی بزرگی بود روبرویی با خاتونی که حتماً قرار بود کلی به خاطر این قضیه سرزنشم کند. خواهرهایش را بگو… با آنها چه میکردم؟!
لمس کف دستان گرمی روی کف دستهایم، از خیال بیرونم آورد. انقدر نزدیک آمده بود که یک وجب هم فاصلهی تنهایمان نباشد. سرش را خم کرد تا هم قدم شود.
برعکس منِ بلاتکلیف، نگاهان او پر از آرامش بود.
– اگه ازت بخوام بهش فکر نکنی، ازت برمیاد؟!
لبخند زدم، پر بغض. چه حرفها میزد.
– تا وقتی که خودم تنها بودم… شاید. اما حالا امکان نداره.
حقیقت را میاضافه کردم.
تا مادامیکه پای او و اعتبار و آبروی خانوادهاش وسط بود، خواب راحت هم نداشتم.
سر تکان داد. انگار که بهشدت راحت درکم کند.
– میخوام شکایت کنم، اما نمیدونم از کی. یعنی میدونم، ولی اونا مدرک میخوان. هر سری چندتا آدم ناشناس میریزن سرمون و درمیرن! دستم رو به هیچجا بند نمیکنه. انگار باید از جاده دیگهای وارد شم.
راه دیگر؟! حتماً میتمایل داشت خودش را حریف غیاث کند. با التماس کف دستانش را چنگ زدم و محکم گحرکت کردم.
– نه! توروخدا ولش کنید. نرید سمتشها! غیاث آدم نیست. مثل مار زهر میریزه.
با آسودگی نگاهم کرد. این همه آرامش را از کجا میآورد که من ذرهای از آن را هم نداشتم. دستهایش را از کف دستم بیرون کشید و آنها را دو طرفم گذاشت. روی صورتم خم شد و ثانیهای بعد، به معنای واقعی کلمه آتش گرفتم.
دلم در گلو نبض زد و بدنم از شوک خشک شد.
یاسین مردِ کارهای غیرقابل پیشبینی بود.
🤍🤍🤍🤍
شاید دو ثانیه بیشتر طول نکشید، که سرش را عقب برد و من یکهخورده نگاهش کردم. رد لبهایش روی آن قسمت باندپیچی نشدهی پیشانیام نبض میزد.
چیزی که برای بهشدتها ساده و الکی بود، غوغا در دل من انداخت. بوسهای روی پیشانیام، مکث و آهستهشش در آن لحظه و محبتی که ناخودآگاه از آن بوسه جانم را گرفت.
خبر نداشت با ۲۸ سال سن، چقدر در رابطه با جنس مخالف بیتجربه و ناشی بودم که اینطور با دلم بازی میکرد؟
صوتیش بیخ گوشم زنگ زد. همچنان در همان فاصلهی کم بود.
– چیزی نمیشه، نترس. تو رو امانت دستم سپردن که آب تو قلبت تکون نخوره. تا الان که نتونستم، اما از این به بعد نمیتونم ساکت بشینم. مواظبتم… دیگه نترس، حداقل وقتی من پیشتم. باشه؟!
گیج سر تکان دادم و عقب کشیدم تا کف دستانش از صورتم جدا شود. کاش ذرهای از حرفهایش را میدرک کردم و ای کاش دلیل کوبش قلبم را هم میمتوجه شدم.
معذب لبم را با زبان تر کردم و گفتم:
– میشه… میشه لباس بپوشید؟ من اذیتم.
تنها چیزی بود که به زبانم رسید.
انگار که در این صحنهی احساسی ضد حال زده باشم، لبهایش را روی هم فشرد و مجدداً پیشانیاش چروک افتاد. از قرار معلوم هر یک قدمی که او برای باز شدن یخ بینمان جلو میگذاشت، من یکی عقب میحرکت کردم.
نیمنگاهی به من انداخت و با غرولند گفت.
– یه سوال دارم، بیا راست و حسینی جواب بده. به نظر تو من خار دارم که سرکار خانوم هر جا و هر طوری که من باشم، اذیتی؟!
چشم گرد کردم. چرا اخلاقش رنگ عوض میکرد؟!
– اِ این چه حرفیه؟
گوشیاش را از روی میز گوشهی اتاق برداشت.
– اِ نداره. قرار بود با هم مسیر بیایم تا به سرانجام برسیم، اما هر وقت من اومدم پیشت دو کلام حرف بزنم فرار کردی. اگه عیب از منه، بگو تا بدونم. گمون نکنم انقدر سنم بالا رفته باشه که قلبت نخواد شوهرت باشم!
– این چه حرفیه؟! چرا الکی جوشی میشید؟! اصلاً اصلاً به من چه… لخت بگرمشاهده کرد واسه خودتون. من اظهار کردم سرما نخورید.
پشت کردم تا از مهلکه بگریزم که صدایش آمد.
– آره تو چله تابستون مریض میشم! این رسمش نبود آهو خانوم! باهامون که جاده نمیای، دیگه گوش درازم تصورمون نکن حداقل. پیرهنم رو سرکار خانوم خونی کردی. زنگ میزنم یاسر لباس بیاره برامون. چند روزگار میمونیم اینجا.
سکوت کردم تا خشمش به پروپایم نپیچد. مردها دیوانهی تمام عیار بودند. مگر چه اضافه کرده بودم؟!
***
– حاج خانوم… یاالله! بیا پسرت اومده.
از همان وسط حیاط، آوایش را پس سرش انداخته بود و من هم مانند جوجه اردک پشت سرش میدویدم.
حدود پنج روزگاری را در آن هتل خستهکننده مانده بودیم. خالهاش تا امروز صبح اینجا بود و تا فهمیدیم خونه از هر مهمانی خالی شده، برگشتیم.
– خوش اومدی نور چشمم. وقتی نیستی انگار یه گوشه از قلبم تاریکه. تو بخوای با زنت خونه سوا کنی، من چیکار کنم؟
چادرم را روی شانه انداختم و دم عمیقی از عطر خونه گحرکت کردم. انگار که منزلی خودم باشد، مشتاق دیدار شده بودم.
– فعلاً که من جای اینکه شر خودم رو کم کنم، برات عروسم آوردم تا ور دلت باشه.
نگاه خاتون روی من افتاد.
زیرلب سلام کردم.
سر پایین انداخته بودم تا واکنشش را نبینم.
شنیدن آنچه که انتظارم را میکشید، به اندازهی کافی دردناک بود. اسمشان بیشک نقل دهان محافل شده بود.
– سلام عروس. خوبی؟! حالت بهتره؟!
نزدیک آمد و کف دستش روی بازویم قرار گرفت. با تعجب سر قد بلند کردم که با دقت سر تا پایم را کاوید.
سرش را به سمت یاسین چرخاند و پرسید.
– یاسین؟! این بچه رو بستی به گشنگی؟! آب رفته چقدر… زیر چشمهاشم گود راهی شده.
من همچنان مات برخورد خاتون بودم و او در حال سرزنش یاسین.
– چرا تقصیرها رو میندازی گردن من حاج خانوم؟ خودش نون نمیخوره، چیکارش کنم؟!صبح تا شب با غصه خودش رو سیر میکنه. اما مضطرب نباش، از امشب بشقابش رو پر میکنم، اگه خورد که چه خوب اما اگه نخورد، باقیموندهش رو میریزم تو یقهش!
طوری جدی این را گفت که یک لحظه باورم شد میخواهد چنین کاری کند. از این مرد هر کاری بر میرسید.
– برید لباس عوض کنید تا براتون عصرونه بیارم. این بچه رو دیده زدن، وگرنه چرا بین این همه آدم باید بخوره تو سر آهو؟! خدا ازشون نگذره. انشاالله به حق صاحبالمدت به زمین گرم بخورن. نمیدونی چه ولولهای بود اون روزگار. مگه جلوی زبون این جماعت رو میشد گحرکت کرد؟ بعضیها از در و همسایه بودن، آهو رو میشناختن و یه چیزایی میدونستن، اگه تشر حاجی بهشون نبود ول کن نبودن.
خجالت کشیدن برای بیان کردن یک ببخشید ساده، ته بدبختی بود. صدایشان را پشت سر گذاشتم و به سمت اتاق رفتم. با مشتاق دیداری کف دستگیره را پایین کشیدم.
رسماً در آن هتل زندانی بودم و یاسین هم همواره ور دلم بود. مردها هرچقدر هم خوب باشند، وقتی بیست و چهار ساعته کنارت باشند، میخواهند در همهچیز دخالت کنند. در یک کلام، تو مخی و روی اعصاب!
– آهو؟ کجا موندی پس! تو چرا هنوز اینجایی؟ دو ساعته اومدی لباس عوض کنی.
سایهاش را از پشت روی تنم احساس کردم و بعدش هم سکوت. انگار او هم به اندازهی من در بهت فرو حرکت کرد.
– اینجا چرا اینطوریه؟!
نگاه متعجبم را روی اتاق گرداندم و شانه بالا انداختم. از من میپرسید؟
– حاج خانوم! تشریف میاری یه لحظه؟!
صدای غرغر خاتون کشیده شد.
– منو با این پا کجا میکشونی؟ خودت بیا ببینم چی کار داری.
– مامان! بیا ببینم این چیه؟!
صدای جدیاش بلندتر از حد معمول بود و خاتون را وادار به آمدن کرد.
– چیه چرا آوات رو میندازی تو سرت؟! حرفت رو بزن.
با دست به اتاق اشاره کرد.
– میشه توضیح بدی این چیه؟!
– اتاقه دیگه! چی میمیل داشتی باشه؟ جک و جونور دیدید؟!
– جک و جونور؟ مولین یه نگاه به اتاق بنداز؟ وسایل کو؟ تختم، کمدم، کتاب خونهم؟! دزد زده به اینجا؟!
خاتون که انگار از نبود جک و جانور خیالش راحت شده بود، سر از اتاق بیرون کشید.
– ترسوندیم. اینکه داد و قال نداره! تو که دیگه مجرد نیستی بند شدی به این اتاق. اتاق بزرگه رو گذاشتم براتون. بیایید.
خودش جلوتر راه افتاد. نگاهی به هم انداختیم و ناچار پشت سرش راهی شدیم. در اتاق را باز کرد و خودش داخل شد. همان اتاقی بود که یاسین در این مدت تنها در آن میخوابید.
– این اتاق بزرگتره، جلوی مسیر نیست که کسی ازش بگذره. راحتترید اینجا!
یاسین به روی خودش نیاورد و من از خجالت افکارش لبم را زیر دندان کشیدم. که بود که منظور حرفش را نفهمد. چه خیالها داشت برای خودش، یا بهتر است بگویم چه خوشخیال بود.
وارد اتاق شدیم و ورقی دیگر از کارهای خاتون رو شد. دهانم باز ماند از دیدن اتاقی که دلرباییاش هیچ شامگاهاهتی به اتاق قبلی نداشت.
– وسیله خریمتوجه شد مولین؟ پنج روز نبودیم فقط، یکم دیگه میموندیم فکر کنم همهچیز کنفیکون میشد.
به جای جواب یاسین، کف دست من را کشید.
– دلنشینه نه؟! یاسر بچهم زابهمسیر شد این دو روز واسه خرید اینا. سلیقشهم خوبه خدایی.
یاسر خریده بود؟!
– مامان یاسر رو فرستادی واسه من و زنم تختخواب و تیر و تخته بخره؟ چه معنی میده این کارا؟!
اخمهای درهمش جرات تایید خاتون را در مورد زیبایی اینجا به من نداد.
– عیبش چیه؟ سر چیزای الکی رگ قلمبه میکنی. این چند روز خونه پر مهمون بود، اومدن سرک کشیدن تو همه اتاقا که چرا اتاق تازه عروس دولید اونطوریه. میخواستی آبروداری نکنم؟ یکی میگه مگه دلتون به این عروس نیست؟ یکی دیگه هم متلک میندازه زبونم لال حاجی ورشکست شده که نه عروسی گرفتید نه دو تیکه وسیله؟ منم یه کاره اضافه کردم بهترینهاش رو سفارش دادیم اما چراکه کار دست بودن و پر کار، زیاد طول کشیده. بعدشم یاسر رو فرستادم بگرده یه چیز درخور پیدا کنه.
سرش را بالا آورد، تبسمی زد و با غرور اظهار کرد:
– وقتی آوردنشون باید بودی ببینی… زن عموهات نزدیک بود نگاههاشون از کاسه دربیاد!
نگاهی سرتاسر اتاق گرداندم و روی نقشهای تاج تخت میخ شدم. واقعاً قشنگ و صد البته گران بود. از قرار معلوم برای دیده و همچشمی حسابی خودشان را به زحمت انداخته بودند.
سرویس چوب همرنگ روتختی و پردهی سه تیکه. تمامشان سفیدبنفش و ملایمشبخش و دلربا بود.
– آخه این چه کاریه مادر من؟! به خاطر حرف بقیه بابا رو انداختی تو خرج. خودم اگه صلاح میدونستم میخریدم.
خاتون بیتوجه به او، صنقلبی میز آرایش را جلو کشید و رویش نشست. نمیتوانست زیاد سرپا بماند. باید پایش عمل میشد و خاتون از زیرش درمیحرکت کرد. یاسین از این موضوع خبر نداشت، من هم اتفاقی متوجه شده بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن