🤍🤍🤍🤍
خشمم را فرو خوردم و با یادآوری نمازِ فراموش شدهام، بهسرعت وضو گرفتم. طوری زمان از کف دستم راهی شده بود که کمکم نماز ظهرم داشت قضا میشد.
بهسرعت قامت بستم و بعد از خواندن نماز ظهر و عصر، اینبار برای خواندن نماز شکر سرپا شدم.
کوتاهی بود اگر شکر خدایی را که شیشهی عزت و آبرویم را برای بار چندم حفظ کرده بود به جا نمیآوردم.
اگر روزگاری بلایی جبرانناپذیر بر سر دخترک قصهی من میوارد شد، دیگر نه سری برای بلند کردن داشتم و نه قلبی برای آرام و قرار گحرکت کردن.
مهر و سجادهی هتل را جمع کردم و سر جایش گذاشتم. خمیازهای کشدار کشیدم و نگاه خستهام را به تخت بزرگی که آهو بخش کوچکی از آن را اشغال کرده بود، دادم.
چند شب بود که به خاطر شلوغی خانه و دیر خوابیدن و صبح زود بیدار شدنها، خواب درست و حسابی نداشتم.
قلب را به دریا زدم، با همان بالا تنهی برهنه به سمت تخت رفتم و رویش دراز کشیدم. فقط میتوانستم امیدوار باشم که آهو وقتی بیدار میشود کامابازی نکند. دخترک پررو، بعد از این همه وقت، شامگاهها که در اتاقم روی زمین میخوابیدم برایم دیده غره میراهی شد.
به پهلو چرخیدم و و به اویی که خواب هفت پادشاه را برای خودش میمشاهده کرد نگاه کردم. با همان لباسهای سر تا پا کیپ و بسته، تنش به عرق جای گرفته بود. این را از تکان خوردن کلافه گونه و گردن و صورت نمدارش متوجه شدم.
نچی کردم و نیمخیز شدم. شالش را به آرامی از سرش بیرون کشیدم. میل داشتم سرجایم برگردم که اینبار خیال درآوردن مانتواش در سرم افتاد.
گرمش بود خب… چه اشکالی داشت اگر فقط دکمههایش را باز میکردم؟!
نامحرم که نبود…
🤍🤍🤍🤍
دریغ از پس زدن یکی از افکارم، فکرم را عملی کردم و نیمی از دکمهها را باز کردم که نگاهم چرخید و برای لحظهای، میخ بالاتنه و شکم سفیدش در آن کف کف دست پارچهی صورتی شد.
لعنتی! چرا لباس نپوشیده بود!
آب دهانم را قورت دادم و چشمهای گردم را بهسرعت دزمتوجه شدم. تمام تلاشم را برای نگاه نکردن به او کردم و بالاخره موفق شدم بار دیگر دکمهها را ببندم.
زیر لب برای بار نمیدانم چندم استغفار کردم و درعوض فکر احمقانهام، درجهی سرمایش کولر را بالا بردم. با عذاب وجدانی که بیخ گلویم را گحرکت کرده بود، به آهو پشت کردم و پتو را روی خود کشیدم.
کارم اشتباه محض بود و حس بد بیخبر بودن آهو از این اتفاق، خِرم را چسبیده بود. آهو زن شرعی و قانونی من بود و هیچ مانعی بر اینگونه برخوردها وجود نداشت، اما در هر حال احساس گناهکار بودن داشتم. شاید آهو دلش نخواهد منی که به شوهری قبولم نداشت، تن و بدنش را ببینم.
با اینکه یک بار دیگر، دقایقی نهچندان کوتاه با وضعیتی مشابه روبهرویم توقف کرده بود و این مسئله چیز جمتوجه شدی نبود، نمیتوانستم عادی از کنار کار اشتباهم بگذرم.
بار قبل لباس زیرش سفید بود و اینبار صورتی…
وایوای! لعنت به من! چرا از یادم نمیراهی شد؟!
***
حس مچاله شدن معدهام وادارم کرد پلکهایم را از هم باز کنم. انگار که تمام کوههای جهان را یک تنه کنده باشم، در همین حد خسته و کوفته بودم.
با صورتی جمع شده از جوشش اسید معدهام، غلتی زدم که پایم به جسمی برخورد کرد و پشتبندش عربدهای مردانه برق از سرم پراند.
با وحشت، جیغ زدم و از جا بلند شدم که پتو دور پایم پیچیده شد و روی زمین سکندری خوردم. به همهجا چنگ انداختم و از سقوطم با سر جلوگیری کردم.
– جیغ… نزن… الان میان… سرمون…
صدای دردمند و بریدهبریدهی یاسین بود که من را از خود غافل کرد. کف دست روی دهان گذاشتم و با بهت به اویی که روی دوزانو افتاده بود و از %D
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن