– تو اگه بخر بودی تا الان میخردی. جای تشکرته؟! اندیشیدی خبر ندارم شبها یکیتون روی زمین جا پهن میکنه؟ زن و شوهر قهر هم باشن نباید به هم پشت کنن که شما از هم دوری میکنید.
یاسین سرش را پایین انداخت و آهش را از سینه بیرون داد. کلافه شده بود انگار.
– کف دست شما درد نکنه ولی مولین هزاربار نگفتم به حرف مردم اهمیت نده؟ این همه دهنبین بودن، به خدا خیلی بده. دو روز دیرتر میاومدم، اونا دو کلام میاظهار کردن شما هم پروبال میدادی و میحرکت کردی سیسمونی بچهم هم میگراهی شدی! تهشم به اونا میبیان کردی خبری هست و اینم مدرکش.
کودکی از وجود من و یاسین. حتی تصورش هم حالم را مندل میکرد.
– من قربون چنین روزی برم که بخوام خبر بچهدار شدن تورو بشنوم. پاشم برم. براتون عصرونه میذارم رو میز، بیاید بخورید.
آوای خاتون طوری ذوقزده بود که یک لحظه خندهام گحرکت کرد.
– نوش جان! من یه سر میرم کارگاه. چیزی نیاز داشتید زنگ بزنید.
بیدرنگ از اتاق بیرون زد. تبسم گوشهی لبش هنگام وارد شدن اسم بچه، در ذهنم هک شد. چیزی در حیاتاش کم نداشت. شک نداشتم تنها خوستهاش در زیستن، داشتن ساکتش و خانوادهای خوب است. چیزی که با من به کف دستش نمیآورد.
کاش زودتر از زیستناش میحرکت کردم تا راحت وضعش را سولین میداد. حقش نبود در این سن زندگیاش به خاطر من هدر رود.
***
دوقلبی حس کمی بود برای حالم.
قرار بود قید یکی از عزیزترین یادگاریهایم را بزنم و چقدر سخت بود جدایی از آن. نفس عمیقی کشیدم و زیپ ساک را باز کردم. جایی میان لباسهایم بود. لباسها را بیرون آوردم و با متوجه شدن جعبهی چوبیاش، نفسم در سینه حبس شد.
این شیء عزیز بود و یاسین بیشتر از آن. گمان کنم معاملهی خوبی بود.
🤍🤍🤍
به ملایمی بیرونش آوردم و روی کف دست گرفتمش. انگار که چیز مقدسی در دست داشته باشم. تنها داشتهام از پدری که سهمم از داشتنش ۱۷ سال بود و نصف عمرم را بدون حس امنیتش زندگی کرده بو م.
جعبه را کنار پایم گذاشتم و اینبار قاب عکس خانوادگیمان را بیرون آوردم. شاید در عکس نه یا ده سال سن داشته باشم. موهای قد بلندم را دو گوش بسته بودم و پیجادهن چیندار صورتی در تنم بود. با وجود رسیدن به سن تکلیف، به خاطر قد و قامت ریزهام که کمتر از سنم میزدم و به قول مادر، آزاد بودم برای خودم.
چهرهی پدرم را از روی شیشه لمس کردم و به رویش لبخند زدم. حتماً خوش بودند کنار هم، برعکس منِ تنها.
بغضم را قورت دادم و روی عکس را بوسیدم. بیقراری که تمامی نداشت، بد دردی بود. سالگردشان نزدیک بود.
– شما که نزدیک خدایید، نمیشه وساطت کنید منم بیام پیشتون؟ یعنی تنها آرزوی حیاتم انقدر بزرگه که خدا نمیخواد برآوردهش کنه؟! اینجا کسی زیستنش به حیات من بند نیست که به خاطرش پای موندن داشته باشم… کاش صدام رو بشنوید…
آهم را از سینه بیرون دادم و قاب عکس را به سینه چسباندم. من حتی دیگر جان خودکشی کردن هم نداشتم، زیرا میدانستم جهنمی که سرانجام من است، منزلی ابدی آنها نیست.
چه کسی باورش میشد دخترک نازکنارنجی که سالها در آغوش پر محبت پدر و مادر بزرگ شده بود، با مرگشان در همان سن، دوبار دست به خودکشی بزند؟ یک اشتباه بزرگ، یک گناه که هزاران بار از انجامش پشیمان بودم و طلب بخشش کردم.
دو خودکشی مکرر و ناموفق در سن نوجوانی که دیگران به جای تسکین درد و ساکت کردن روح زخمیام، سرزنشم کردند و یتیمیام را بدتر در سرم زدند.
🤍🤍🤍🤍
زن عمویم در اامان واکنش بعد از بیدار شدنم، با سیلی صورتم را سرخ کرد و پچپچهای دخترعمههایم عالمی دیگر داشت.
میگفت برای جلبتوجه این کار را میکنم.
خندهدار بود که واقعاً نمیدانستم کسی که به فاصلهی چند روزگار تن سوخته و گوشت جمع شدهی پدر و مادرش را به نگاه دیده، توجه چه کسی را میخواهد جلب کند؟!
بازدمم را سنگین بیرون دادم و عکس را از سینه جدا کردم. باید با خودش اتمامحجت میکردم تا قلبم آهسته بگیرد.
– بابا میخوام تنها چیزی که ازت دارم رو هدیه بدم به یکی. بهشدت مهربونه، دقیقاً مثل خودت. گاهی وقتا کارهاش من رو یاد تو میندازه.
خندیدم، پر بغض. راهی شدارهای یاسین مرا یاد اولین قهرمان زندگیام میانداخت.
– حس میکنم جای یادگاریت از الان به بعد پیش من اشتباهه، مطمئنم خوب مواظبشه، حتی بیشتر از من. امانتدار خوبیه.
عکس را بار دیگر بوسیدم و روی پاتختی گذاشتم. نم زیر نگاهانم را گراهی شدم، الان وقت اشک و آه و ناله نبود. جعبهی کوچک را هم کنارش گذاشتم و مشغول چیدن لباسهایم داخل کمد شدم.
برای تهیهی هدیهای مناسب، بهشدت اندیشیده بودم. با اینکه میخبر داشتم یاسین توقعی از من ندارد، ولی دلم آرام نمیگحرکت کرد. هدیهای به بهانهی کادوی تولد و در ظاهر چیزی ناچیز برای تشکر.
میگویم در ظاهر، زیرا ارزش معنویاش برایم بسیار زیاد بود. تنها یادگار پدرم، کم چیزی نبود.
آخرین تکهی لباس را هم چیدم و ساک پارچهای را تا زدم. صوتیش هر لحظه نزدیکتر میشد و من مثل تمام این شامگاهها، معذب از در یک اتاق بودن، دست به هم گره زدم. داشت با تلفن حرف میزد.
– به نظرم بهتره حضوری با هم صحبت کنیم. این از حجم سفارشی که شما میگید، پیشنهادی هم که واسه طریقهی پرداختش دادید جای حرف داره.
در را بست و به رویم تبسم زد. جوابش را دادم.
– بله درست میگید، بنده هم قصد جسارت نداشتم ولی فیالمثل ما اگه یک میلیون درآریم، صد تومنش میره تو جیب خودمون و بقیهش پخش میشه بین کارگر بافنده و مواد ااماه و خرج کارگاه. باید محکمکاری کنیم. الان دیروقته، من بعداً با شما صحبت میکنن. یه قرار میذاریم. شما هم بخیر.
تلفن را قطع کرد و همانطور که به من نگاه میکرد، اضافه کرد:
– مردم چه انتظارها دارن! به ارزش یک میلیارد و نیم میخواد تابلو فرش ابریشم ببره، میگه یکسوم پول رو میدم، بقیهش باشه وقتی جنسها فروش رفت. ندیده و نشناخته وقت آدم رو میگیرن.
چیزی نگفتم. به سمت جعبه حرکت کردم و برش داشتم که حرفش قطع شد و با کنجکاوی سؤال کرد.
– اون چیه کف دستت؟!
جلو راهی شدم. لحظهی آخر، دل کندن چقدر سخت شده بود. دستم را روبرویش باز کردم.
مجدداً سوال جویا شد.
– این چیه؟!
لبم را زیر دندان جویدم. باید قول میگراهی شدم که مواظبش باشد.
– برای شماست.
نگاهان سیاهش لبخند زد.
– برای من؟ به چه مناسبت؟!
کف دستهایم را پشتم قایم کردم و لبم را درون دهانم جمع کردم.
– اوم… کادوی تولد، با اینکه چند روز ازش گذشته ولی خب با تاخیر قبول کنید. من نمیتونستم برم بیرون، یه چیز بهتر بگیرم اما این خیلی برام عزیزه. میدمش به شما.
اینبار صورتش هم خندید.
– ببینم چی هست که برای آهو خانوم ما انقدر عزیزه.
در جعبه را باز کرد.
نگاه دزمشاهده کردم تا مبادا پشیمان شوم. تنها بازمانده از پدر عزیزم. مطمئنم یاسین ارزشش داشت.
– انگشتر مردونه؟! گفتی این رو از قبل داشتی؟! مال کیه آهو؟!
🤍🤍🤍🤍
– این رو ناظهار کردم که اینطور نگاهم کنید. بعضی چیزا رو دل آدم بد سنگینی میکنه. منم اشتباه کردم اضافه کردم. ما آدمای کم کف دستی نبودیم. نه که مثل شما باشیم، اما خب دستمون به دهنمون میرسید. حداقلش انقدری از پدرم به جا موند که یه عمر تو سر دخترش نکوبن و پیش بقیه نگن داریم خرج یتیمِ فلانی رو میدیم. من که نمیگذرم… بقیهش باشه با خدا.
بغض کرده بودم. نه به خاطر پولهایی که هیچوقت به کف دستم نرسید، باز هم از سر دلتنگی.
آدم نمیشدم، نه؟
همین چند لحظه پیش اظهار کردم اشتباه کردم و باز هم سفرهی قلب کنارش پهن کردم.
ولین از آدم بیکس…
جعبه را از کف دستش گحرکت کردم.
– نمیخوام دیگه انگشتر تو این جعبه بلااستفاده بمونه. کف دستتون کنم؟! بعداً اگر میل داشتید دربیارید.
ساکت و صامت نگاهم کرد و فقط سرتکان داد.
انگشتر را از جعبه بیرون آوردم و دیگر ناظهار کردم قلبم میخواهد همیشگی در کف دستش ببینمش. بعضی حرفها آدم را رسوای عالم میکرد.
دستش را بالا آوردم و انگشت حلقهاش مقصد دیدهانم شد. اندازهاش بود… انگار که برای خودش ساخته شده باشد و همین کافی بود برای ترکیدن هزاران خاطره در سرم.
من بارها این انگشتر را در کف دستان مردی که تمام وجودم بود دیده بودم و حالا کم مانده بود وسط یادای که از کودکی به یاد آورده بودم، زیر گریه بزنم.
همچنان دستش را سفت چسبیده بودم.
– بچه که بودم، شاید سه، چهار ساله. از این دختر بچههای محبت شوهر بودم. خودم دقیق یادم نیست اما مولینم برام تعریف میکرد، میبیان کرد مینشستم رو پای بابام و یه دور با اینکه باید برام شوهر بخری مخش رو تیلیت میکردم. بعدم که بابام کوتاه میاومد، میجای گرفتم بالا سر انگشتراش، گلهای سر سبدش رو برمیداشتم و میگفتم اینارو باید بدی شوهرِ من. جدیجدی بابام عصبی میشد، انگار که بترسه دخترش رو ازش بدزدن. تشر میزد و میاظهار کرد من کوفتم به شوهر تو نمیدم، مرتیکهی بیشرف و… .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن