رمان شوکا پارت ۱۶۹

🤍🤍🤍🤍

با رضایت سر تکان داد.

همان‌طور که گوشه‌ی لبش را می‌جوید و با صورتی بی‌انعطاف نگاهم می‌کرد.

– خوبه، ولی دلیل نمی‌شه دادی که دیروز سرم زدی رو یادم بره. یک سال و خورده‌ایه عروسی کردیم، نصفش که مثل دوتا آدم غریبه بودیم برای هم. کهنه‌عروس شدم که بلد نبودی با خشمِ از سر بی‌قراریم، اون هم واسه اامان دوری نه‌چندان کوتاهمون درست برخورد کنی؟ فقط داد زدی.

کینه گرفته بود آن هم از نوع بدش!

وسط بحث و دعوا حلوا که خیرات نمی‌کردند.

کاش می‌توانستم راحت اثبات کنم که پشت فریادهایم چیزی جز حماقتی آنی نبوده‌ است.

زیادی قلبنازک بود قلببرکم.

کف دست به کمر زدم و نفسم را محکم بیرون دادم.

زن‌ها موجودات عجیبی بودند.

یک عمر بی‌چراکه‌وچرا به همه امرونهی کردم و به وقت نیاز داد و تشر زدم، حالا به‌خاطر چهار کلمه حرف بی‌موقع، به بیچارگی افتاده بودم.

اینجا بود که باید اغراق می‌کردم که دلدادگی چه‌ها که با آدم نمی‌کرد.

منی که جز مادرم هیچ زنی را لایق وقت گذراندن نمی‌دانستم، حالا برای گوشه نگاه از این دختر مثل دیوانه‌ها به خود می‌پیچیدم.

گردن کج کردم و درمانده نالیدم.

– بگم غلط کردم، کفایت می‌کنه؟! بابا من یه چیزی بیان کردم، تو چرا به دل گحرکت کردی؟! به خدا مثل سگ پشیمونم.

متاسف نگاهم کرد که همان لحظه نورا شروع به نق زدن کردن.

– دلم می‌خواد فراموش کنم، اما بعضی چیزها رو دل آدم می‌مونه. اون شیشه شیر رو بده به من…

سر چرخاندم و اشاره‌ی نگاهش را دنبال کردم.

انگار به غلط افتادن هم جاده حل نبود.

دیگر کم‌کم داشتم از رفتن پشیمان می‌شدم.

خم شدم شیشه شیر را از روی میز برداشتم و به‌سمتش گراهی شدم.

– بشین زمین حداقل، سر پا خسته می‌شی.

نچی کرد و همان‌طور که گهواره‌وار بچه را در آغوش داشت، شیشه را به‌سمت دهانش برد.

صوتی ملچ‌ملوچ خوردن خانه را برداشت، دخترک شکمو.

خسته خودم را روی مبل پرت کردم و دست‌هایم را به هم قلاب کردم.

– الان تو می‌گی چیکار کنم؟ زنگ می‌زنم کیوان می‌گم نمی‌رم اصلاً. خوبه؟!

” آهو ”

نگاهی به صورت آزردهش انداختم و لب گزیدم.

به صورتِ کوچک نورا و لپ‌های سفیدش که تندتند تکان می‌خوردند خیره شدم. دلم نمی‌میل داشت چهره‌ی آزردهش را ببینم.

با خودم که تعارف نداشتم، در برابر عذرخواهی‌هایش آنقدر سست شده بودم که قلبم می‌‌تمایل داشت همین الان در آغوشش بپرم و تا لحظه‌ی حرکت کردنش پایین نیایم.

لحنش این‌بار عاری از هرگونه خشم و ناراحتی بود، برعکس دیروزگار.

به جای جواب به سوالش، آهسته پرسیدم.

– چمدونت رو نبستی. من نمی‌دونم چی لازمت می‌شه اونجا که برات جمع کنم.

– آهو! می‌گم نمی‌رم. این‌طوری با قلبخوری قدم از قدم برنمی‌دارم.

پلک‌هایم را بستم و برای آرامش روح و روانم دمی عمیق گرفتم.

خیلی در ذهنش گذرانده بودم، خیلی زیاد. تازه اول مسیر بودیم، زندگی‌مان پر از پستی و کشیدهی و چاله‌چوله بود. نباید مانع پیشرفت‌مان می‌شدم.

باید کوتاه می‌وارد شدم.

– قلبخور نیستم یاسین. همون دیروزگار با خودم کنار اومدم سر این مسافرت، اما به خاطر داد و بی‌داد بی‌جات باید ادب می‌شدی.

من مثل بقیه زن‌ها نیستم که اعصابم کشش بحث و کل‌کل داشته باشه، چیزی بگی ده دقیقه بعد یادم بره!

کوچک‌ترین چیز من رو به هم می‌ریزه و تا مدت‌ها روی مخمه.

این حرف را با نگاه‌هایی که سعی داشت غم درونش را پنهان نگه دارد، بیان کردم و خیره‌اش ماندم.

بعضی چیزها بد روی دل آدم می‌ماند، مخصوصاً منی که آدم فراموش‌کاری نبودم و الان فقط دلم نمی‌میل داشت با قلبخوری از هم جدا شویم.

– می‌دونم اما یه لحظه کنترلم رو از کف دست دادم. کار بدون برنامه همینه، از همه طرف به آدم فشار میاد. وقتی برگشتم جبران می‌کنم به جان آهو.

کف دست‌هایش را از هم باز کرد و آغوشش را به رویم گشود.

– حالا یه بغل بده به آقاتون که الان سروکله‌ی بقیه پیدا می‌شه. این‌ها عمداً خونه رو خالی کردن مثلاً من و تو خلوت کنیم.

تو هم که کم لطفی نکردی و به زور این جوجه گلابی رو نگه داشتی.

آغوشش را به‌خاطر پر بودن کف دستم بی‌پاسخ گذاشتم. من که می‌اطلاع داشتم این مرد به یک آغوش ساده راضی نیست.

میک‌های نورا کم‌کم داشت از رمق می‌افتاد. تند و تیز به یاسین خیره شدم.

– بازم کار خودت رو کردی؟! بنده‌های خدا رو چند ساعته کجا زابه‌مسیر کردی؟

بی‌خیال شانه‌ای بالا انداخت. یک درصد فکر کن این موضوع برایش مهم باشد.

– نرگس خودش خرید داشت. من فقط یه ندا بهشون دادم. دیگه اینکه تو همش خودت رو با بقیه سرگرم می‌کردی به من مربوط نیست.

وقتی مشاهده کرد از من آبی برایش گرم نمی‌شود. خودش بلند شد و به‌سمتم وارد شد.

– حالا ول کن اون‌ها رو، بیا بغلم که خمار خمارم. چطور قلبت اومد من رو روی زمین بخوابونی کافر؟

پشت‌دیدهی برایش نازک کردم.

– به راحتی! شانس اوردی الان مسافری وگرنه حالاحالاها باید ناز می‌کشیدی. حالا هم برو کنار نورا رو ببرم بذارم سرجاش.

خودش را کنار کشید و جاده را برایم باز کرد.

مستقیم به‌سمت اتاق مشترک نرگس و یاسر راهی شدم و با آرنج در را باز کردم.

با اینکه برایش اتاق جدا در نظر گراهی شده بودند، اما تختش را به اتاق خودشان آوردند تا فعلاً پیش خودشان بخوابد، هنوز بسیار کوچک بود.

بسم‌الله‌ی بیان کردم و با احتیاط از آغوشم جدایش کردم و روی تخت گذاشتم.

بچه‌ها به‌شدت شیرین بودند، انگار که وجودشان به زندگی رنگ و لعابی خوشحال تزریق کند.

پتوی صورتی رنگش را رویش کشیدم و بی‌سروآوا و پاورچین به‌سمت در حرکت کردم.

پایم را از در بیرون نگذاشته بودم که ناغافل روی هوا معلق شدم و آوایم از گلو بیرون پرید.

– هیععع یا خدا…

سریع با یک کف دست جلوی دهانم را گحرکت کردم و با دست دیگر مشتی به کمرش کوبیدم.

– هیسسس! جیغ نکش الان بچه رو بیدار می‌کنی، آوار می‌شه رو سرمون نمی‌ذاره دو کلوم اختلاط کنیم‌!

ترسم واقعاً بیخود بود!

مگر چند نفر در این خونه وجود داشت که هر وقت عشقش بکشد من را مانند کیسه‌ی برنج روی شانه‌اش بیندازد و این‌طرف و آن‌طرف بچرخاند؟!

همان‌طور معلق در هوا کف دست‌وپا زدم.

– آخر من رو سکته می‌دی با این کارهات. درست بگیر من رو، دل و رودم اومد تو حلقم یاسین!

جواب تمام تقلاهایم شد ضربه‌ی محکمی که روی پشتم نشاند و محکم‌تر گرفتنِ ران‌هایم.

– جااانِ یاسین! همش نق می‌زنی. چند ساعت دیگه پروازمه، نمی‌خوام یه دقیقه‌شم هدر بدم.

در اتاق را با شدت باز کرد و بالاخره رضایت داد من را روی زمین بگذارد.

انگار اونور کم کم داره خبرایی میشه🥹