موهای پریشان شدهام را عقب فرستادم با نفسنفس و صورتی که مطمئن بودم بهخاطر وارونه شدنم سرخ شده بود، نگاهش کردم.
دو دکمهی بالای پیمسیرنش را سریع باز کرد. پنجههای بزرگش بدون مکث، پهلوهایم را به چنگ گرفت و به یک ضرب، تنم را مماس با تخت سینهی ستبرش کرد.
از شدت حرارت و هیجان در آغوشش شتابزدهتند نفس میزدم. در کمال ساکتش، انگشتهای یک دستش را میان موهایم به رقص درآورد و تنم را به آرامش دعوت کرد.
همواره بیجنبهترینِ ماجرا من بودم.
شاید بتوان بیان کرد پرکششتر و بیطاقتتر از یاسین، که گاهی پا به پایش ابراز وجود میکردم و در مواردی هم با احساس شرم سعی در سرکوبشان داشتم.
نگاههای سیاهش بیوقفه ولی آرام میان نگاهها و لبهایم میچرخید. بهوضوح صورت بیتابم را میانِ حفرههای عمیقش میمشاهده کردم.
لعنتی میمیل داشت ببوسد ولی عمداً معطل میکرد!
سر کج کرد و عمیقتر خیرهام شد.
لب پایینش را با نوک زبان کوتاه تَر کرد و کمآوا لب زد.
– بهشدت خوشگلیها… هیچ زنی به خوشصورتی و خوشسیرتی تو وجود نداره.
داشت! وجود داشت اما اساس اصلی عشق همین بود.
اینکه دلرباتر از معشوق به نگاهت نیاید و بهتر از او برایت معنا پیدا نکند.
این مرد با تمام خوب و بدش برایم بهترین بود.
نخندیدن سخت بود.
کش نیامدن لبها خارج از اراده بود.
به خدا که ذوقمرگ شدن کار من نبود!
همانطور که بلد بود تا سر حد مرگ روانت را به هم بریزد و دیوانهات کند، در دل بردن هم استاد بود.
هر دو کف دستم که روی شانهاش بود را از پشت به هم قلاب کردم تا گردنش کمی بیشتر بهسمتم خم شود.
خودش را استوار نگه داشت، از روی خباثتی که عجیب شیرین میآمد.
میمیل داشت قدرتنمایی و اثبات کند آنچه را که من خود به آن اقرار داشتم.
میتمایل داشت ثابت کند که منی که دیشامگاه او را هیچجوره پذیرا نشدم، الان چطور برای لمسش لهله میزنم.
تمامِ این مرد را از بر بودم و الحق که چه خوب درس پس میگرفت.
دل به بازی شروع شدهاش دادم و زبانم را زیر دندان له کردم تا کمی صبر به خرج دهم. من که از اول تا آخر وامیدادم، حالا کمی دیرتر.
– من رو اوردی اینجا سرپا نگهم داری بگی خوشگلم؟ همین؟!
گوشهی لبش بالا حرکت کرد و شرارت در نگاههایش موجی دوباره گرفت.
کف دستش را از موهایم بهطرف صورتم سر داد و با پشت انگشت اشاره، گونهام را آرام نوازش کرد.
– اوردمت اینجا سرپا نگهت دارم، که بهت بگم خوشگلی و دلت رو آب کنم و…
جملهاش بیپایان ماند، چون بیپروا روی نوک پاهایم از حرکت ایستادم و فشار کف دستهایم پشت گردنش را آنقدر زیاد کردم که سرش کامل خم شود و لبهای در حال حرکتش روی لبهایم جفت شود.
متاسفانه هیچجوره صبر برایم معنا نداشت.
بوسیدم و یک آن با تپش دلی عجیب، فاصله گحرکت کردم.
در حد یک بند انگشت،
مماس با لبهایش لب زدم.
– دلم برات تنگ میشه… کاش دو هفته زود تموم شه. مطمئنم قلبم هوایی میشه.
کف دست زیر پاهایم انداخت، روی دو کف دست قد بلندم کرد و با دو گام بلند، بهسمت تخت رفت.
– رُست رو میکشم امروزگار… طوری که تا دو هفته قلبت هوایی نشه!
مستانه خندیدم و برای بارِ نمیدانم چندم، خودم را به دستش سپردم.
بیدفاع شدن در برابر معشوق، برای من اوج لذت بود…
***
🤍🤍🤍🤍
– آهو؟ دختر پاشو بیا شام از دهن افتاد.
با صوتی قد بلند و فریادمانند خاتون، لب گزیدم و تند نگاهی به صفحه موبایل و چهرهی خندان یاسین کردم.
کف دستی به موهای پرپشت و شلختهاش کشید و اظهار کرد:
– برو شامت رو بخور عزیزم، مولین خودش رو کشت.
مگر میتوانستم از او و تماسهایی که هرموقع از روزگار بیکار میشد با من میگرفت، دل بکنم؟
تمام دیده و قلبم گوش میشد برای متوجه شدن زنگ این تلفن و دیدنش از مسیر دور.
در این یک هفتهای که از هم دور بودیم، کار هر روزمان شده بود.
ناراضی لبهایم را درون دهان کشیدم و سر تکان دادم.
– باشه، تو هم بدون شام نخوابیها… حتماً یه چیزی سفارش بده بیارن برات.
پلکهایش را آرام باز و بسته کرد.
– به روی نگاه، خانوم. مواظب خودت باش، قطع میکنم دیگه.
– تو هم همینطور… خداحافظ.
گوشی قطع شده را روی میز گذاشتم و با انداختن روسری قوارهدار روی سرم، از جا قد بلند شدم.
از اتاق پایم را بیرون نگذاشته بودم که بویی تقریباً نامطبوع زیر بینیام پیچید.
آزاردهنده بود، اما نه آنقدری که قابلتحمل نباشد.
بهسمت آشپزخانه راه کج کردم و در کمال تعجب هرچه جلوتر میحرکت کردم بو غلیظتر و چهرهی من مکدرتر میشد.
یعنی از آشپزخونه بود؟!
وارد آشپزمنزل که شدم، نگاه همه بهسمتم چرخید، انگار همه منتظر من بودند.
– کجا موندی زن داداش؟! ما رو کشتن از گشنگی.
🤍🤍🤍🤍
تبسم زدم و صنقلبی خالیِ کنار نرگس را کنار کشیدم.
– ببخشید، یاسین تماس تصویری گراهی شده بود، داشتم باهاش حرف میزدم.
– سلام میرسوندی، میاضافه کردی یاسین خان حداقل دو روز یهبار هم به ما زنگ بزن، ما هم آدمیم به خدا.
تیکه انداخت و این نرگس بود که تشر آمد.
– عه یاسر! خجالت بکش!
– من که چیزی نبیان کردم! گردن ما از مو باریکتر زن داداش. برادر خودم بیمعرفته، بعد از شام خودم زنگش میزنم.
تبسمی زدم و در جوابش چیزی نگفتم که دیس برنج مقابلم قرار گراهی شد.
– بکش بابا جان. از دهن افتاد.
ممنونی زمزمه کردم و به کشیدن یک کفگیر بسنده کردم.
احساس میکردم چیزی عجیب روی معدهام سنگینی میکند.
یک حس بد…
نگاهی به سفره و ماهیهای سرخشده انداختم و بیمیل یک تکه از آن را درون بشقابم گذاشتم.
قاشق غذا را بهسمت دهانم بردم که با نزدیکتر شدنش به صورتم، ناخودآگاه پلکها و لبهایم را محکم به هم فشردم تا کمی از جوشش معدهام کم شود.
ماهیها بوی بد میداد؟ پس چرا بقیه با اشتهای کامل میخوردند؟!
– آهو خوبی؟!
دیدههایم را باز و با حالی بد به خاتون خیره شدم.
توجه همه سمتم جلب شده بود.
قاشق را درون ظرف برگرداندم و بهزور تبسم مصلحتیام را روی لب نشاندم.
دیگر حتی یک ثانیه هم تحمل این فضا و بو را نداشتم.
– آره آره… فکر کنم باز معدم به هم ریخته. برم یکم دراز بکشم.
– آخه شکم خالی؟! دو لقمه میخوردی شاید معدهت خوب شد.
بدون مکث صنقلبی را عقب دادم و بلند شدم.
– آخر شب گرسنهم شد میخورم. الان نمیتونم.
برای گرفتن جواب صبر نکردم و با نفسی حبس شده، خودم را از آشپزمنزل بیرون انداختم.
باعجله بهسمت اتاق راهی شدم و در را محکم پشت سرم چفت کردم تا هیچ بویی به مشامم نرسد.
ولی چه فایده که آن بوی مزخرف شامهام را پر کرده بود و از دماغم بیرون نمیراهی شد.
کلافه یکی از ادکلنهای روی میز را برداشتم و تا جایی که دستم وارد شد، در هوا اسپری کردم و تندشتابزده از آن دمهای عمیق گراهی شدم.
هوف خدایا!
این دیگر چه مقلبش بود؟!
کف دستی به معدهی دردناکم گراهی شدم و ساکت بهسمت تخت حرکت کردم.
با درآوردن روسریام، طاق باز خودم را روی خوشخواب انداختم و به سقف خیره شدم.
میل عجیبی به بالا آوردن تمام محتویات معدهام داشتم ولی مطمئن بودم چیزی برای بالا وارد شدن نیست و فقط یک سوزش و سنگینی نصیبم شده بود.
– آهو! بیام تو؟!
نرگس پشت در بود. رابطهمان با هم بهشدت خوب بود، همان خواهر نداشتهام.
– بیا تو نرگس.
در باز شد و قامتش با لیوانِ درون کف دستش نمایان شد.
– حالت خوبه؟! چت شد یهو؟! خوب بودی که تا نیم ساعت پیش.
نیمخیز شدم و با چهرهای مکدر روی تخت قرار گرفتم.
– نمیدونم! یهدفعه بوی این ماهیها خورد به دماغم، قلبم به هم پیچید کلاً. تو چرا اومدی؟ شامت رو میخوردی.
سر تکان داد و موهای رنگ شدهاش را پشت گوش فرستاد. یاسین که منزل نبود، میتوانست برای خودش راحت بگردد.
– برات عرق نعنا آوردم. خاتون داد، بخور الان خوب میشی.
لیوان را از کف دستش گحرکت کردم و تشکر کردم. شاید ماهیها فاسد شده بودند.
– میگم نرگس جلوی خود مولین چیزی ناظهار کردم آزرده نشه، ماهیها بوی بد نمیداد؟! فکر کنم خراب بودن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن