هیچکس جز ما سه نفر در خونه نبود. نرگس خرید داشت و مادرم هم با آنها همجاده شد.
از روی بیحوصلگی خودم را با نورا سرگرم کرده بودم.
این یک ذره بچه هم حسابی در آغوشم کف دستوپا میزد و تماممدت در تلاش بود گوش یا دماغم را گیر بیاورد و با دهان به آن حمله کند.
دهانش یک لحظه هم بیکار نمیماند، فقط قلبش میمیل داشت هرچیزی که دم کف دستش میآید را بخورد.
از خودم کمی دورش کردم و دقیق مقابل صورتم گراهی شدمش. اصلاً به خانوادهی نرگس نکشیده و دقیقاً کپی بچگیهای شکوفه بود.
– تخم سگِ عمو، زنعموی زیبات باهام قهر کرده، تو میگی چیکارش کنم؟!
انگشتهای کوچکش را که سعی داشت تا مچ درون دهانش فرو ببرد، بیرون آورد و همانطور که آب از لب و لوچهاش میریخت لبخند زد.
میاطلاع داشتم زیرزیرکی حواسش به ماست، پس آوایم را بلندتر کردم.
– هان؟! میخندی؟! داغ قلب زبون نداری بگی من چه غلطی کنم. مرد مظلومتر از عموت متوجه شدی؟ هان جوجه گلابی؟!
به دردوقلبهای منِ درمانده، ذوقزده خندید و با هیجان خودش را خم کرد تا طبق عادت هموارهاش ریشهای کوتاهِ منِ بیچاره را درون مشتهای تپلش چنگ بزند.
– نکن پدر صلواتی، من هم برم از دستت اینها رو شیش تیغه کنم راحت شم مثل بابات؟! اما بیان کرده باشمها، زنعموت سر جفتمون رو میبره. دلدادگیش اینه کف دست ببره بین اینها و هی ما رو کف دستمالی کنه.
زیرچشمی جمع شدن لبهایش را دیدم. سعی داشت خودش را بیتفاوت نشان دهد.
چاره چه بود، شاید همین حرف زدن با نورا سبب خیر میشد و این زن را از خر شیطان پایین میآورد.
دیشامگاه که میل داشتم بغلش کنم، با شدت پسم زد و پتو و بالشتش را زیر بغل زد تا بیاید روی مبلها بخوابد. برای حفظ آبرو، توافق کردیم من روی زمین بخوابم تا کوتاه وارد شد.
آهی برای فرصت از کف دست رفتهام کشیدم. لپ گوشتی و سفید نورا را محکم بوسیدم و او را روی پایم نشاندم.
دو هفته دور بودم و آخرین شامگاهی که میتوانستیم به زیباترین نحو ممکن با هم بگذرانیم، به همین سادگی به گند کشیده شده بود.
کف دست و پا زدنهای نورا از جهانی فکر و خیال بیرونم کشید. این بچه یک ذره ساکت و قرار نداشت.
هر روزگار پر شیطنتتر از دیروز میشد. بالاخره باید ثابت میکرد خونِ یاسر درون رگهایش است یا نه؟!
– بگیر بشین عمو تا مولینت بیاد. پدر صاحب من رو درآوردی. زنعموت هم که محل سگ به ما نمیده! یکم صبر کن تو، من یه پنج شیش تا همبازی برات میارم سرگرم شی، البته اگه زنعمو جونت وا بده و ما رو از تخت نندازه بیرون.
بزرگ هم که شدید، یکی از پسرهام رو میدم برا خودت، مگه میشه بذارم توی قند عسل عروس کسی جز خودم بشی؟!
فکرش را نمیکردم به چنین چیزی واکنش دهد ولی در کمال تعجب، ناگهان گوشیاش را روی مبل انداخت با لحن شتابزدهی توپید.
– ها یاسین خان! اولاً که جوجهکشی نیست، پنج شیش تا… بعدش هم از الان گفته باشم، پسفردا ما بچهدار بشیم و پسر باشه بیای اسم بندازید رو بچهها وای به احوالته! عصر حجر که نیست. این بچه رو هم بده به من، کشتیش.
بلافاصله به سمتمان رسید و بهشتابزدهی نورا را از آغوشم بیرون کشید.
اصلاً فرصت واکنش مناسبی به من نداد!
با تعجب نگاهش کردم و دستهایم را به نشانهی تسلیم بالا بردم.
– باشه خب! شوخی کردم. چرا عصبی میشی؟!
سر چرخاند و نگاه از من گراهی شد.
اشتباه نمیکردم، بغض داشت!
دیدههایش هم لبریز از اشک بود…
لعنت، لعنت به دیدههایش!
دودمانم را به باد داده بود تیلههای سیاهش.
بدجور پای حرکت کردنم را گحرکت کرده بود، امکان نداشت بدون نرم کردنش بتوانم پایم را از در این خانه بیرون بگذارم.
کشیده شدم و ساکت نزدیکش شدم. قدمهایم همانند شیر درندهای به دنبال شکار، آرام و با احتیاط بود.
آهویم امروز عجیب گریزپا شده بود و هیچ رقمه دلبهقلبِ بیچارهام نمیداد.
کف دستهایم را از پشت سرش آرام جلو بردم و ناغافل کمرش را میانِ غلافِ کف دستهایم گیر انداختم.
تکان محکمی خورد و نورا را محکمتر گراهی شد.
– چیکار میکنی؟ نمیبینی بچه بغلمه؟ اگه میافتادیم چی؟!
چانهام را روی شانهی ظریف و پوست برهنهاش گذاشتم و بوسهای کنار گوشش کاشتم.
– دلم میگیره وقتی اینجوری ازم رو میگیری. کوتاه بیا تا به سلامت برم و برگردم، قول میدم از این به بعد اینطور سفرها پیش اومد همون لحظهای که خودم فهمیدم به تو هم بگم، قبوله؟!
باز هم تلاشی برای خیره شدنم نکرد.
– من که گفتم برو به سلامت، جلوت رو کسی نگحرکت کرده. حالا ولم کن میخوام بچه رو بخوابونم.
آهی کشیدم و حلقهی کف دستهایم را از حرص سفتتر کردم. کاش کوتاه میوارد شد. لج و لجبازی را اصلاً دوست نداشتم.
– همین دیگه! پدر صاحب من رو درآوردی، بعد میگی من که کاریت ندارم؟ دو هفته قراره ازت دور باشم لامروت… خودت و بغلت و بوی خوبت رو ازم گرفتی. میخوای نسخِ نسخم کنی بمیرم از درد خماریت؟!
نیمرخ زیبایش را متوجه شدم و مُردم برای آن یک قطره اشکی که از دیدهش چکید.
لبهای لرزانش را به هم فشرد اما خیلی زود میانشان فاصله داد تا با آن صوتی لرزانش حرف بزند و مغز و روانم را کنفیکون کند.
– دی… دیشامگاه تا صبح نخوابیدم یاسین.
کلی در ذهنش گذراندم. به خودمون، به حیاتمون، به راهی شدار خودم، راهی شدار تو…
کف دست خودم نیست این راهی شدارها! به خدا نیست.
میدونم، میدونم بقیه مردها ماه به ماه میرن ماموریت و آب از آب تکون نمیخوره، ولی من نمیتونم… یعنی عادت ندارم…
آن روی منطقیاش داشت کمی خودنمایی میکرد و این برای من عالی بود.
خودش را کمی تکان داد و بهشدت راحت از میان کف دستهایم سُر خورد.
حالا رخبهرخ مقابلم توقف کرده بود، با کودکی که در آغوش داشت و آرامملایم تکانش میداد.
چقدر مادر بودن به او میآمد.
یعنی چنین روزگاری را میدیدم؟!
ذهنم برای یک لحظه به دنبال خیالبافی راهی شد که صوتی مجدداًاش به جهانی واقعیت برم گرداند.
– من انتظار زیادی ازت ندارم، اما کوچکترین تصمیم تو زندگیت به هر طریقی به من هم برمیگرده. دیروزگار هم اگه وسط روزگار من نمیاومدم و از دهنت بیرون نمیپرید، تا آخر شب قرار نبود باز خبردار بشم. میشناسم اخلاقت رو دیگه، فراموش میکنی که من هیچکسی جز تو ندارم.
دینم شده تو، دنیام شده تو… فقط تو موندی برام.
اعتراف شیرینی بود در اوج غمناک بودنش.
دخترکِ تنهای من…
شاید من هیچوقت نمیتوانستم او را درک کنم.
منی که تمام اعضای خانوادهام کنارم بودند و آهویی که تمام دیده و امیدش به من بود.
– من که بیان کردم… گردن من از مو باریکتر، از این به بعد بدون مشورت کاری نمیکنم. خوبه؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن