شوم زاد
پارت۸:
پای قلعه می ایستد و منتظر رسیدنش میشود!
کف دست درون موهای اسبش میبرد
ای کاش شانه اش پیشش بود تا مرتبشان میکرد
چند دقیقه نوازششان میکند
برمیگردد و بار دیگر نگاهش میکند اینبار کسی در کنارش نبود و به اطراف نگاه میکرد؛ دنبال دخترک بود
مجدداً افسار اسبش را میکشد به سمتش مسیر می افتد
پشتش به او بود…
–هیرمان خان ؟!…
به سمتش برمیگردد و نگاهش میکند…
سرتا پایش را رصد میکند…
ابروهایش بالا میپرد اما کم کم…
نگاه هایش برق میزند…
تبسم کم رنگی بر روی لب هایش مینشیند که متوجه شدنش با ان ریش های مرتب اصلا سخت نیست ولی از آن طرف اخم غلیظی روی صورت سوتیام مینشیند
قلب شوره دارد؛ نگاهش…
ولین از نگاهش…
نگاهی شکار به شکارچی بود…
چه کسی میدانست بیرون از این قلعه چه اتفاقی می افتد؟!…
مثل قبلا رو میگیرد و بند افسار را یه دور دیگر دور دستش میپیچد:
–باید بریم! داره دیر میشه…
بدون اینکه منتظر جوابی باشد و به صورت و به نگاه شیطانی اش توجه کند پا روی رکاب میگذارد و با یک حرکت ، ماهرانه روی اسبش مینشیند
— وقت تنگه و راه دور ؛ جایی هم توقف نمیکنم و منتظر نمی مونم!…
پس هرچه تند تر بیاید به نفع خودتونه…
بلاخره نیش کلامش را به جانش می نشاند و آرام تر ادامه میدهد :
— ازم فاصله نگیرید…مردم اینجا با اهل کوهستان میونه ی خوبی ندارن!…
با هعی بلندی حرکت میکند و به سرعت از قلعه خارج میشود!
میرود و ابداً متوجه ی مرادی نمیشود که در یکی از زیر زمین های این قلعه در تلاش برای پاره کردن طنابِ دور دست و پایش است تا شاید بتواند جلوی حرکت کردن یادگار رفیقش را بگیرد …
تا شاید بتواند از فاجعه جلوگیری کند…
دخترک میرود بدون اینکه هیچگاه بداند بعد از رفتنش چه بر سر سربازانش می آید…
دخترک میرود بدون اینکه هیچگاه بداند دم به چه تله ای داده
او
می رود
بدون اینکه
ابداً بار دیگر به قلعه باز گردد
اسب هایشان پا به پای همدیگر می تازند!
یک بار دختر صحرا پیشی میگیرد و یکبار پسر کوهستان…
نزدیک آبادی رسیده بودند،فقط اگر یک تپه را رد میکردند روستا قابل رؤیت بود!…
به اندازه ی کافی از قلعه دور شده بودند!…
دخترک بدون فوت وقت و یک نفس به حرکت ادامه میدهد که متوجه کم شدن سرعت و ایستادن اسب هیرمان میشود…
کم کم افسار را میکشد و اسبش را متوقف میکند و به سمتش بر میگردد
از اسبش پیاده شده بود:
— این اطراف چشمه نیست؟
— تا آبادی جاده زیادی نیست اونجا میتونید استراحت کنید!…
— هم ما تشنه ایم و هم اسبا…
چند دقیقه استراحت کنیم بهتره!…
کوتاه می آید
با دیدهه آب چند متر بیشتر فاصله نبود
در جای درستی توقف کرده بود
با خود در ذهنش گذراند که شانسی در اینجا ایستاده!
مگر میشود اهلی از کوهستان صحرا را بشناسد ؟
چند درخت کنار چشمه از جایی که توقف کرده بودند قابل مشاهده بود…
سری تکان می دهد و آرام تر از قبل حرکت میکنند…
به دیدهه میرسند و هرکدام افسار اسبش را به یکی از چند درخت اطراف دیدهه گره میرند…
— جای دلنشینیه!
اهمیت نمیدهد و بند تفنگش را از گردن رد میکند و به یکی از تخته سنگ ها تکیه اش میزند!…
لب دیدهه روی زانو خم میشود و
کف دست درون آب میبرد…
آبش سرد بود و گوارا...
بار اول مشتش را برای نوشیدم بالا می آورد و بار دوم برای شستن صورتش…
میخواست خواب از سرش بپرد برای همین چند بار این کار را تکرار میکند…
از بی خوابی دو شامگاه گذشته هیچ تمرکزی روی اتفاقات اطرافش نداشت و صدای آب هم اجازه نمیداد صدای پاهایی که نزدیکش میشدند را بشنود…
نفس عمیقی میکشد و با کف دست آب پشت پلک های بسته اش را پاک میکند و چشمانش را باز میکند…
قصد قد بلند شدن داشت که با متوجه شدن تصویر نقش بسته روی آب و حس جسم سختی که پشت گردنش گذاشته شد بدنش قفل میشود…
( کامنت نمیزارید حداقل امتیاز بمشاهده کرد خب😫🥺)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن