لعنت به آن تصادف، لعنت به پول و معاملات پشتپردهشان!
تاجی به خودش وارد شد و با دست به دهانش کوبید.
_ اِی من لال بشم که تی کام تلخ بکردم!
خودم را به خوردن صبحانه مشغول کردم.
یکیدو ساعت بعد در دفترکارم مشغول بودم اگر آوای خندههایشان میگذاشت.
درحدی بلند صحبت میکردند که تمرکزی برایم نمیماند.
مدارک را روی میز رها کردم و بهسمت بالکن حرکت کردم.
آفتاب تیزی در آسمان میدرخشید و هوا را شرجی میکرد.
مسیرم از میان درختان نارنج گذشت تا مسیر باریک سمت ساحل.
چند نفری کنار در ایستاده و صحبت میکردند.
با متوجه شدن من خاموشی کرده و راست ایستادند.
نسیم خیس دریا به صورتم میخورد، حتی در این هوای گرم هم بادی از سمت دریا سخاوتمندانه به ساحل میرسید.
پیادهروی با کفش در شنهای ساحلی، حماقت محض است.
کفشها را از پا کندم و پای برهنه کنار آب قدم زدم. بدون برگشتن به عقب، سایه دو نفر را پشتسرم تشخیص دادم.
با فاصله میرسیدند، برای حفظ امنیتم.
کسی نبود که بتواند صدمهای به من بزند. حداقل در آن لحظات خاص کسی این قابلیت را نداشت.
تصمیمم برگشت به تهران بود، گحرکت کردن سرپرستی کامل بچهها.
آلا با اقدام آخرش، تمام پلها را پشتسرش خراب کرد.
بعداز طلاق توافقی، به بهانه مهریه، میمیل داشت یک برج چند طبقه در الهیه را به نامش کنم.
از طرفی به خبط تصور کردم که آلا برای نگهداری از بچهها موجهتر از من است.
وقتی به بهانه حرکت کردن پیش مادرش، بچهها را به من سپرد به حرکت کردارش شک کردم.
باورم نمیشد اینقدر در رابطه با الیاسی جدی بوده که دست به اقدام خطرناکی بزند.
ریختن به امارت تهران، دزدی از دفترکار من و گاوصندوق، قضیه دزدی از دفتر بازرگانی تهران.
همه و همه از برآشفتهت خبر بهدرک واصل شدن الیاسی نشأت میگحرکت کرد و البته، امضای قرارداد جمتوجه شد با طرف روس.
آرمان ترمز بریده و آلا برخلاف همیشگی بال به بالش میداد.
دیگر نمیتمایل داشتمش، خودش که سالها پیش از نگاهم افتاده بود و حالا با حرکت کردار اخیر، مادری کردنش هم به پشیزی نمیارزید.
لنگه کفش بچهها را هم کف دستش نمیدادم، چه رسد به…
به خودم که آمدم، روی ماسهها قرار گرفته بودم، خیره به آب.
همواره شمال که میآمدیم، موهایم از رطوبت تابدار میشد، نمیدانم چرا یاد جعد موهایم افتادم!
از جایم کشیده شدم، مستقیم بهسمت ویلا.
در بالکن اتاقم هنوز همانطور باز بود ولی بویی در فضا باعث شد بهسمت بالکن آشپزخونه بروم، بوی وانیل و شکر!
از دور میدیدم، میز آشپزخانه پر بود از سینیهای شیرینی.
تاجی خانم تنها کسی بود که پشت میز قرار گرفته و بقیه را تماشا میکرد.
سهند کنار فر ایستاده، سدا با فرچه چیزی روی شیرینیها میمالید و پریناز!
وسط آشپزخانه میرقصید و درحین انجام حرکات موزون، سینی شیرینیهای داغ را به روی کابینت منتقل میکرد.
در بالکن را باز کردم و وارد شدم.
_ چه خبره اینجا؟
پریناز اامان نفر جواب داد:
_ سلام، داریم شیرینی میپزیم.
سهند گازی از شیرینی کف دستش زد و اضافه کرد:
_ بابا، بفرما قلمبه.
پریناز حرصی به بازوی سهند زد.
_ کلمپه.
_ تاجی، چیزی به اینا نمیگی؟ آشپزخونه رو منفجر کردن.
تاجی خانم از جایش بلند شد و سراغ سینک ظرفشویی راهی شد، کوهی از کاسه و قابلمه!
راهم را سمت اتاقم گحرکت کردم و حرکت کردم.
چند دقیقه بعد، پریناز وارد اتاقم شد، سینی به کف دست.
لیوان چایی، چند شیرینی خوشرنگ و لعاب.
_ بفرمایین، این شیرینیا سوغات کرمانه.
سهم من از سوغاتی که بیشتر یک دختر پرشیطنت بود.
_ تو از کی تاحالا شیرینی پز شدی؟
_ یه سینی رو سوزوندیم، این مال سینی دومه!
اولیا همه سوختن، اما خوردیما، نذاشتیم حیف بشن.
_ کی خورد؟
_ من دیگه! با بچهها… سهند و سدا.
با کمال پررویی شیرینیهای سوختهاش را به خورد بچههای من داده بود.
بیمیل شیرینی را به دهان بردم. طعم بینظیری داشت.
پریناز خیره به دهان من منتظر بود.
_ خب، طعمش چطوره؟
_ بد نیست، میتونه بهشدت بهتر باشه!
حس وارراهی شدگی صورتش را دلبسته شدم. مسیرش را گراهی شد برای خروج از اتاق.
_ پریناز.
_ بله.
_ فردا برمیگردیم تهران، وسایلت رو بهموقع جمع کن.
سری به تأیید تکان داد.
_ از این به بعد توجه کن که صدات موقع صحبت کردن بالا نره.
بازهم سرش را تکان داد.
_ واینکه وقتی باهات حرف میزنم، باید جواب بدی، گردنت رو برای من چپ و راست نکن.
_ نگاه.
_ خوبه، میتونی بری.
بهمحض رسیدن به تهران، بچهها را مسیری اتاقهایشان کردم.
سهند و سدا کل مسیر برگشت را غر زدند و پریناز در سکوت تبسم به لب داشت.
باید فکری میکردم بابت پرستار روزانه، شاید هم موردِ تمام وقتی پیدا میکردم، همان پرستاری که عمه جان مهلقا یکبار معرفی کرد.
خانم مسن و موقری بود که بیشتر به درد ضبط وربط سدا میخورد.
کنترل سهند حوصله بیشتری را طلب میکرد، شاید باید خودم کمرهمت میبستم و حق پدری را ادا مینمودم.
آخرشب خسته از روزی طولانی، قلبم درازکشیدن در وان آب را میخواست و شاید یک پک ویسکی.
ذهنم خستهتر از تنم برای ساکتش التماس میکرد.
مردد نزدیک در از حرکت ایستاده بود، چیزی میتمایل داشت؟
_ پریناز، چیزی شده؟
با انگشتان کف دستش بازی میکرد. یاد قرارمان افتادم، سفتهها!
_ حواسم هست که یکی از سفتهها رو بهت برگردونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن