کف دست دختر را گراهی شدم وکشیدم، زیر توری پوشیه خندهاش را دیدم.
عبای سیاهرنگ را کنار زد، چیز زیادی به تن نداشت.
پوست مسی رنگ و براقش، حرکات نرم کمرش، پولکهایی که به سینهبند و شورتش آویزان بودند.
هنرمندانه میرقصید، دلبری میکرد.
خودم را لبه تخت رها کردم و عنان را به هورمونهای بدن سپردم.
از اامان لمس تنم میاطلاع داشتم که فایده ندارد، کسی درونم قهقه زد… «نچ!»
فایده نداشت، یک جای کار این دختر لنگ میزد، شاید کمی پرینازش کم بود.
پریناز… دختر خیرهسر!
سفارش غذا دادم، لازم داشتم بعداز سوزاندن آنهمه کالری، تازه آنهم بینتیجه!
دخترک بیحال از من گرسنهتر بود.
اشاره کردم به مبل بزرگ، برای خوابش.
اینکه کنارم تا صبح باشد، آزارم میداد.
کلنجار میحرکت کردم با تنی که خسته بود و ذهنی که پی شیطنت آهسته نمیشد.
پیغام سرشامگاه محافظ سهند، اینکه پریناز هم همراهش راهی شده!
اگر نمیحرکت کرد تعجب میکردم. فکری پلید داشتم!
زنگ بزنم و سطح استرسش را بسنجم، ببینم تا کجا لاپوشانی بلد است! دروغگویی!
همزمان با تبلتم به شبکه دوربینهای مخفی خانه متصل شدم.
با سهند از ماشین پیاده شدند، درست پشت در منزل، وقتش بود.
« گیسبریده! حرف گوش نمیدی؟ خدمتت میرسم.»
شمارهاش را گحرکت کردم… بوق بوق بوق…
برداشت.
_ سلام، آقا.
_ پریناز… کجایی؟
_ رختخواب دیگه، شبه، دیره… شما نخوابیدین؟ خوب نیستا… یعنی برای سلامتیتون میگم.
کم نمیآورد.
_ به تو ارتباط داره من کی میخوابم؟
_ نهخیر البته.
هموقت میمتوجه شدم که با سهند وارد ساختمان شدند.
_ صوتهای اطرافت چیه؟ نکنه حرکت کردی بیرون از خونه.
آوایش عملاً میلرزید.
_ نه… نه… نه… اتاقمم… خوا… خواب بودم.
که اتاقت بودی، خواب بودی؟
ترکه و فلک واقعاً جوابگوی این حجم جسارت نمیشد.
_ همین الآن برو توی اتاقم، چیزی لازم دارم.
_ چی؟ اخه دو صبحه ها!
دو صبح است و تو آوارهٔ خیابانها.
_ همین الآن، پریناز. منو معطل نکن.
_ نگاه، نگاه… الآن میرم.
_ سریعتر! بجنب.
احتمالاً سعی میکرد خودش را به اتاقم برساند، نفسنفس میزد.
_ آقا… من الآن پشت در اتاقتون هستم ولی قفله!
_ اوه…! پاک فراموش کرده بودم، ولش کن. شامگاه بهخیر.
تماس را قطع کردم.
خوشحالی عجیبی زیر پوستم وول میزد.
انگار روحم ارضا شده باشد، باقی شب را راحت خوابیدم.
صبح روزگار بعد پشت میز صبحانه، شاهین با ریش نزده، کلافه روبهرویم نشست و با برآشفتهت، تخممرغ روی نانش را سلاخی کرد.
گوشی موبایلم را چک کردم؛ ایمیلها، پیغامها.
_ یه قهوه برام بریز.
دست به قوری روی میز برد و فنجان را پر کرد.
قهوه تلخ را مزهمزه میکردم که شیخ سر میمدت قرار گرفت.
_ اهلاً و سهلاً! شب خوش بود، آقایان؟
تبسمی زدم.
_ تحفههات تکراری هسسریع، جناب شیخ.
لبخند دنداننمایی تحویلم داد.
شیخ که میاضافه کردی ذهنت میراهی شد به سمت پیرمردی در دشداشه عربی با عقال و عصا، ولی…
عاصف چهلساله بود، کت و شلوارپوش!
نیمهایرانی. انگلیسی را از هر زبانی بهتر صحبت میکرد و طبعی هوسباز داشت.
از این نظر مشکوک بود به داشتن رگی قجری!
اخم شاهین با متوجه شدنش بیشتر درهم فروحرکت کرد.
عاصف زیاد نماند، خوشوبشی کرد و عذرخواهی از عدم همراهی ما تا فرودگاه.
رفتنش هممدت شد با فحشهای زیرلبی شاهین.
_ شاهین؟
_ بله آقا؟
_ اگه تمایلی به خوابیدن با دخترایی که میفرسته نداری، مشکلی نیست ولی اخم و تخمت رو سر میز صبحانهٔ من نیار. راهی شدارت رو هم اصلاح کن، عاصف شریک تجاری منه و قدرت کمی هم نداره.
شوکهشده به من زل زد.
کف دستمالسفره را زیر کف دستش میچلاند.
_ بله آقا، عذر میخوام.
تمام مسیر تا فرودگاه را با کسی تماس میگراهی شد و البته شخص موردنظر جوابش را نمیداد.
گشتوگذار در مغازههای فرودگاه هرگز باب طبعم نبوده ولی طبق پیروی از بیماری وسواسگونهای، التهاب دیدن پریناز را داشتم در لباس عربی.
با همان پولکها، همان پوشیهٔ توری سیاه.
شاهین با گوشی تلفنش میجنگید و اولین بار بود که میدیدم عطر زنانه میخرید، پول شکلات میداد و هممدت موهای سرش را میکند که چرا مخاطبش زحمت پاسخگویی به تماسهایش را نمیدهد.
شاهین نادان!
هرچقدر در کارش سخت و محکم بود، در مقوله زنداری، اصطلاحاً زاییده بود.
قلبم میخواست با دست به پشت سرش بکوبم.
«احمق! گربه رو باید در حجله میکشتی…»
هرچند این تجربههای فراوان را شخصاً به ثمن بخس نیافته بودم.
عمری هدر کردم پی حماقت تا شدم گرگ بارانمتوجه شده!
از پشت ویترینها رد میشدم؛ عینکی برای سهند، عروسکی برای سدا و لباسی عربی برای خودم!
خودم که نه دقیقاً… پریناز که قرار بود بپوشد، برای من.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن