گفت و با همان لبهای به طرفین کش وارد شده به رعنا خیره شد.
به رعنایی که هزار هزار قصه و روایت و کابوس از جا ماندن لباسهای پریسا در ذهنش ردیف کرده بود.
-چه جور لباسی هست حالا؟
نمیتوانست نپرسد.
هیچ منطق و قلبیلی هم برای سوالهایش نداشت. حتی آمادگی جوابهای علی را هم در خود نمیدید.
تنها میپرسید که شاید خدا معجزهای کند و با یک جواب باب قلبش دلش را به آهستهش برساند.
-شما حالتون خوبه رعنا خانم؟
تبسم جمع شده و دیدهان ریز شدهی علی شامگاهیه علامت هشدار بود.
تند و سریع پلک زد و با چند نفس سعی کرد تا بیشتر از این گند نزده به خودش مسلط شود.
-بله خوبم! چطور مگه؟
-آخه سوالاتون…
کاش میمرد و این روز را نمیمتوجه شد که مجبور باشد تبسمهای غلیظ تحویل مردی به غیر از معین بدهد تا رابطهاش با شوهرش را پنهان نگاه داشته باشد.
-ای بابا چی پرسیدم مگه…؟ بیان کردم شاید به چشم من خورده باشه کمکتون کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن