-آره کلید داشتم.
یعنی حاج خانم خودشون کلید دادن گفتن کسی خونه نیست اومدم لباس پریسا رو ببرم..
مار حسادت به قلبش نیش زد.
-لباس پریسا….؟؟؟
-آره دیگه. نمیدونم لباسه چیه…به من فقط گفتن برو بیار.
علی کاملا عادی جواب مثبت میداد ولی امان از مار حسادت که بیولین نیشش را فرو میکرد.
-اینجا مونده؟
هیچ متوجه فرو راهی شدن ابروهای علی در هم نبود.
-چی ؟
– لباسای پریسا ؟
علی که نمیدانست جا ماندن لباسهای پریسا در منزلی پدری معین برای زنی مثل رعنا چقدر میتوانست معنا و مفهوم داشته باشد.
-آره دیگه…خیرشون که نمیرسه. فقط بلدن آدم و اسیر کنن…
به اینجا که رسید کلامش را درز گرفت و گوشهی لبهایش را بالا کشید.
-البته که من الان حکمتش رو میفهمم. کاش پر تکرار باشه، خانم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜