مرضیه نمیخبر داشت رعنا توان مسیر حرکت کردنش را از دست داده و از خدا خواسته روغن ریخته را نذر امام زاده میکرد.
خاله بیتوجه به پریسا دیده غره میحرکت کرد.
-زشته دختر . این ادا اطوارا چیه در میاری !
معین از این کارا خوشش نمیادا.
قنداقی اون مردیکه رو من بستم.
یکم سرسنگین باش…
علی ریموت ماشین را در جیبش تپاند.
-ما دختر به آدم گند دماغ نمیدیما! گفته باشم.
من به عنوان خان عمو…
پریسا به قدمهایش سرعت بخشید و درست مقابل در آپارتمان ایستاد.
بوی عطر شیرین و سریع زنانهاش از خودش زودتر رسیده بود.
هووی رعنا بود؟
لباس سپید میپوشید و کنار شوهرش میایستاد. شوهرش؟
شوهری که زن داداش خطابش کرده بود.
انگار هر چه در صدد انکار بر میوارد شد پیش نگاهان ناباور رعنا همه چیز تمام شده و از دست حرکت کرده بود.
-سلام …
آنقدر با نگاهش نوعروس شکیباها را خیره نگاه کرده بود که دخترک با پشت چشم نازک شده سلام پر کنایهای میداد.
-خوبی رعنا جون؟
جوری چادر را به خودش پیچانده بود که فقط دیدهها قابل تشخیص بود.
خوب بود؟ عجب سوالی میپرسید عروس تازه از راه رسیدهی معین شکیبا!
-نه !
حتی اگر میتمایل داشت هم نمیتوانست تظاهر کند.
دروغ گفتن هم پیچیدگی خاصی داشت که حداقل فعلا از او با این مغز یخزده بر نمیرسید.
-وا! الان باید بپرسم چرا؟
جواب همان بود.
هرچند سوال زمین تا آسمان فرق داشته باشد.
-نه!
بیان کرد و بیخیال روغن ریختهی نذر ولیم زاده شده چادرش را محکمتر چسبید و پلهها را بالا رفت.
حتی قصد از حرکت ایستادن برای آسانسور را هم نداشت. خیال داشت تا طبقهی سوم را همینطور یک نفس و بدون توقف دوان دوان پلهها را بالا برود.
به پاگرد طبقهی اول نرسیده اما صدای پریسا قدمهایش را سست کرده بود.
-این زنیکه کم داره ؟
-هیس میشنوه!
خاله خانم ملایمتر صحبت میکرد پریسا ولی در جواب دادن بیپروا بود.
-به درک بابا…بشنوه! اصلا خوشم نمیاد ازش !
-زن داداش این زن محمد امین باردار نبود مگه؟
-چرا علی جون. بچهش افتاد اما…الانم میخوان ردش کنن بره …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن