چشمهای مرضیه درشت شد.
-داداش!
معین ولی به جای جواب با تنهای به مرضیه پله ها را دو تا یکی بالا راهی شد.
-وای خدا بخیر کنه….این باز زده به سرش!
معین به سرش زده و رعنا حسرت روزهایی را میخورد که خوشی زیر دلش زده بود.
درهای ماشین سفید رنگ پارک شد و اامان نفر خاله خانم بود که پایین وارد شد.
-باز این داداشت چشه خاله؟ دو کلام شوخی سرش نمیشه؟
مرضیه الکی لبخند زد.
-خستهست خاله. بفرمایید خوش اومدید.
-خستهی چیه؟ کوه کنده نکنه ما خبر نداریم؟ مگه علی چی اضافه کرد؟ شوخی سرش نمیشه؟
علی دومین نفری بود که پایین وارد شد.
قیافهاش دلخور بود ولی خودش را از تک و تا نمیانداخت.
-بیخیال زن داداش! برو بالا…چیزی ناضافه کرد که …
و آخرین نفر پریسا بود.
پریسا پیاده شد و تمام آرزوهای رعنا یک جا و هممدت بر باد رفته بود.
پریسایی که از او حرف میزدند همان دختری بود که رعنا او را خوب میشناخت.
-مامان! شروع نکن نرسیده. علی هم بد شوخی کرد دیگه!
-لگن شوخیه؟
علی اضافه کرد و لگدی نثار لاستیک ماشین معین کرد.
-لگنه دیگه!
پریسا پا روی زمین کوبید.
-علی! بسه دیگه !
-تا نگی خان عمو برنامه همینه!
مرضیه زیر لب غرید.
-سر تخته ببرنت دخترهی لوسِ چندش . حیف به خاطر مولینم…
رعنا ناتوان نگاهش کرد.
زمین و وقت همچنان دور سرش میگشت.
-به خاطر مامانت چی؟
مرضیه لب برچید و کف دستی توی هوا تکان داد.
-برو بابا ! دیوونه!
گفت و با خندهای الکی رو به مهمانهای تازه رسیده ادامه داد:
-خاله جان من میرم بالا تشریف بیارید رعنا واسه خاطر شما وتوقف کرده…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن